Centralna Baza Orzeczeń Sądów Administracyjnych

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Tadeusz Nowak, , Sędzia WSA Ewa Machlejd (spr.), Sędzia WSA Izabela Ostrowska, Protokolant Monika Sosna-Parcheta, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 27 stycznia 2006 r. sprawy ze skargi M. i J. M. na decyzję Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] czerwca 2005 r. nr [...] w przedmiocie stwierdzenia nieważności decyzji w sprawie pozwolenia na budowę I. uchyla zaskarżoną decyzję, II. stwierdza, iż zaskarżona decyzja nie podlega wykonaniu do czasu uprawomocnienia się niniejszego wyroku.

Starosta Powiatowy [...] decyzją z dnia [...] maja 1999 r. o nr [...] na podstawie art. 28, 33 ust. 1, art. 34 ust. 4 i art. 36 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane, po rozpatrzeniu wniosku inwestora z dnia 11 .03.1999 r., zatwierdził projekt budowlany i wydał pozwolenie na budowę dla M. i J. małż. M. budynku handlowo-usługowego na działce położonej w P. przy ul. [...].

W dniu 16 lutego 2004 r. na wniosek B. i Z. Z. zostało wszczęte postępowanie we sprawie stwierdzenia nieważności w/w decyzji ostatecznej Starosty P..

Decyzją z dnia [...] marca 2004 r. Wojewoda [...] odmówił stwierdzenia nieważności przedmiotowej decyzji. W uzasadnieniu decyzji organ wskazał, że inwestycja została zaprojektowana zgodnie z ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego miast P. oraz decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu. Na dzień wydania decyzji działki o nr ewid. [...] stanowiły jedną nieruchomość, której współwłaścicielami byli J. i M. M. 2/6 cz., I. i N. M. 1/6 cz., W. N. 2/12cz. oraz B. i Z. Z. 1/12cz.

Pozwolenie na budowę dla M. i J. M. zostało wydane po przedłożeniu przez inwestora notarialnej zgody pozostałych współwłaścicieli. Stąd zarzuty dotyczące naruszenia przepisów w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie, nie zostały potwierdzone, bowiem przepisy nie określają odległości między budynkami w granicach własnej nieruchomości.

Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego, po rozpatrzeniu odwołania B. i Z. Z., uchylił decyzję Wojewody [...] z dnia [...] marca 2004 r. i przekazał sprawę do ponownego rozpatrzenia przez organ I instancji.

Organ odwoławczy zwrócił uwagę, ze nie zostały rozpatrzone zarzuty podnoszone przez skarżących takie, jak wykonanie projektu bez wymaganej dokumentacji geotechnicznej i geologiczno-inżynieryjnej, zagrożenie pożarowe, naruszenie odległości od granicy działki, brak uzgodnienia projektu zagospodarowania terenu.

Wojewoda [...] decyzją nr [...] z dnia [...] kwietnia 2005 r. odmówił stwierdzenia nieważności decyzji Starosty P. z dnia [...] maja 1999 r.

Organ stwierdził, że spośród stawianych przez skarżących zarzutów potwierdził się jedynie zarzut dotyczący braku uzgodnień. Z uwagi na usługowo-handlową funkcję budynku wymagane są w myśl art. 32 ust. 1 Prawa budowlanego uzgodnienia określone przepisami szczególnymi, które winny być uzyskane przez inwestora przed wydaniem pozwolenia na budowę. Jednakże naruszenia tego, jako że nie miało ono wpływu na wynik sprawy, organ nie uznał za rażące.

Po rozpatrzeniu odwołania B. i Z. Z., Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego decyzją z dnia [...] czerwca 2005 r. uchylił zaskarżoną decyzję i stwierdził nieważność decyzji Starosty P. z dnia [...] maja 1999 r.

Organ odwoławczy odmiennie niż organ I instancji uznał brak wymaganych uzgodnień i opinii odpowiednich organów, o których mowa w art. 32 ust. 1 Prawa budowlanego za rażące naruszenie prawa w rozumieniu art. 156 § 1 pkt 2 kpa.

W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego M. i J. M. podnosili, że do wniosku o pozwolenie na budowę zostały doręczone wszelkie niezbędne dokumenty. Natomiast zarzut Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego bez wskazania konkretnego braku oraz bez powołania się na przepisy szczególne jest nieuprawniony.

W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie, podnosząc jak w zaskarżonej decyzji.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Skarga zasługuje na uwzględnienie, chociaż z innych przyczyn niż w niej wskazano.

Stosownie do dyspozycji art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. nr 153, poz. 1269 z późn. zm.) sądy administracyjne sprawują kontrolę nad działalnością administracji publicznej jedynie pod względem prawidłowości zastosowania obowiązującego prawa. Uwzględnienie skargi następuje w przypadku stwierdzenia przez Sąd naruszenia przepisów prawa materialnego lub istotnych wad w przeprowadzonym postępowaniu.

Zaskarżona decyzja została wydana w postępowaniu nieważnościowym, którego zakres określa art. 156 § 1 kpa.

Organ administracji wszczyna postępowanie w nowej sprawie, w której jednak nie orzeka co do istoty sprawy rozstrzygniętej w weryfikowanej decyzji, lecz bada czy zachodzą przesłanki z art. 156 § 1 pkt 1-7 kpa. Określone w art. 156 § 1 pkt 1-7 kpa przesłanki nieważności decyzji tkwią w samym rozstrzygnięciu i dotyczą naruszenia prawa materialnego.

Zgodnie z poglądami doktryny i orzecznictwem okoliczności uzasadniające wznowienie postępowania nie mogą stanowić podstawy stwierdzenia nieważności decyzji. Przywołana zaś w zaskarżonej decyzji z dnia [...] czerwca 2005 r. przesłanka rażącego naruszenia prawa stanowi w istocie przesłankę wznowieniową z art. 145 § 1 pkt 6 kpa (decyzja została wydana bez uzyskania wymaganego prawem stanowiska innego organu). Błąd w sposobie prowadzenia postępowania administracyjnego poprzedzającego wydanie kwestionowanej decyzji uzasadnia wznowienie postępowania.

Naruszenia przepisów postępowania administracyjnego uzasadniające wznowienie postępowania określone w art. 145 kpa nie mogą stanowić podstawy do stwierdzenia nieważności decyzji. Tak więc nie może się ostać w obrocie prawnym zaskarżona decyzja Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego wydana na podstawie art. 156 § 1 kpa, która przywołuje przesłankę wznowieniową z art. 145 § 1 pkt 6 kpa.

Wobec uwzględnienie skargi, Sąd uchylił zaskarżoną decyzję na podstawie art. 145 § 1 pkt b ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. nr 153, poz. 1270 ze zm.) i stwierdził na podstawie art. 152 w/w ustawy, że zaskarżona decyzja nie podlega wykonaniu do czasu uprawomocnienia się wyroku.