Centralna Baza Orzeczeń Sądów Administracyjnych

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący sędzia WSA Maciej Kurasz, Sędziowie sędzia WSA Konrad Aromiński (sprawozdawca), asesor WSA Marta Sarnowiec-Cisłak, Protokolant referent Maria Pawlik, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 25 kwietnia 2024 r. sprawy ze skargi H.R. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w W. z dnia [...] lutego 2023 r. nr [...] w przedmiocie określenia wysokości opłaty za gospodarowanie odpadami komunalnymi uchyla zaskarżoną decyzję.

H. R. (dalej "Skarżąca", "Strona") wniosła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skargę na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w W. (dalej: "Organ" lub "SKO") z dnia [...] lutego 2023 r. nr sygn. akt [...] w przedmiocie określenia wysokości opłaty za gospodarowanie odpadami komunalnymi.

Zaskarżona decyzja została wydana w następujących okolicznościach faktycznych i prawnych sprawy.

Decyzją nr [...] z dnia [...] grudnia 2022 r. Dyrektor Zakładu Gospodarki Komunalnej w R. określił wysokość miesięcznej opłaty za gospodarowanie odpadami komunalnymi zbieranymi w sposób nieselektywny z nieruchomości położonej w R., przy ul. [...], za okres od dnia 1 stycznia 2017 r. do dnia 31 grudnia 2018 r. w łącznej kwocie 960 zł, od dnia 1 stycznia 2019 r. do dnia 31 marca 2019 r. w łącznej kwocie 168 zł, od dnia 1 kwietnia 2019 r. do dnia 31 maja 2019 r. w łącznej kwocie 171,84 zł, od dnia 1 czerwca 2019 r. do chwili obecnej w kwocie 128 zł miesięcznie.

Dyrektor podkreślił, że na tej nieruchomości we wskazanym okresie zamieszkiwały dwie osoby, a odpady byle zbierane w sposób nieselektywny.

Skarżąca w odwołaniu podniosła, podnosząc, iż ma 77 lat, jest niepełnosprawna i ma Kartę Dużej Rodziny, co powinno zwolnić ją od konieczności ponoszenia opłat za gospodarowanie odpadami komunalnymi. Wskazała również, że wszystkie odpady zagospodarowuje na terenie swojej działki.

SKO zaskarżoną decyzją utrzymało w mocy ww. decyzję organu I instancji. Podniosło, że stosownie do art. 6h ustawy z dnia 13 września 1996 r. o utrzymaniu czystości i porządku w gminach (Dz. U. z 2022 r., poz. 2519, ze zm., dalej "u.c.p.g."), właściciele nieruchomości są obowiązani ponosić na rzecz gminy, na terenie której są położone ich nieruchomości, opłatę za gospodarowanie odpadami komunalnymi. Wysokość takiej opłaty ustalana jest na podstawie deklaracji składanej przez właściciela nieruchomości, w trybie i na zasadach określonych w art. 6k-m Ustawy, jak również w wydanej na podstawie przywołanych przepisów uchwale właściwej rady gminy. Od zasady tej nie ma wyjątków, opłata bowiem za gospodarowanie odpadami komunalnymi ma charakter powszechny, tak, jak powszechny charakter ma wytwarzanie przez ludzi odpadów komunalnych.

SKO wskazało, że zarówno z rejestrów prowadzonych przez Burmistrza R., jak i z danych posiadanych przez Ośrodek Pomocy Społecznej w R. wynika, że na nieruchomości położonej w R., przy ul. [...], w okresie od stycznia 2017 r. do chwili obecnej zamieszkiwały dwie osoby. Zamieszkiwanie to miało charakter stały. Zamieszkiwanie takie zawsze pociąga za sobą powstawanie odpadów komunalnych, czy to podczas przygotowywania posiłków, czy to podczas wykonywania innych czynności życia codziennego.

Stosownie do:

• § 2 ust. 2 uchwały nr 319/XXVIII/2016 Rady Miejskiej w R. z dnia 24 października 2016 r. w sprawie wyboru metody ustalenia opłaty za gospodarowanie odpadami komunalnymi na nieruchomościach zamieszkałych oraz ustalenia stawki tej opłaty (Dz. Urz. Woj. Mazow. poz. 9433), obowiązującej w okresie od dnia 1 stycznia 2017 r. do dnia 31 grudnia 2018 r., ustala się wyższą stawkę za gospodarowanie odpadami komunalnymi, jeżeli są zbierane i odbierane w sposób nie selektywny, w wysokości 20,00 zł miesięcznie od osoby zamieszkującej daną nieruchomość,

• § 2 ust. 2 uchwały nr 563/XIMIII/2018 Rady Miejskiej w R. z dnia 26 marca 2018 r. w sprawie wyboru metody ustalenia opłaty za gospodarowanie odpadami komunalnymi na nieruchomościach zamieszkałych oraz ustalenia stawki tej opłaty (Dz. Urz. Woj. Mazow. poz. 3920), obowiązującej od dnia 1 stycznia 2019 r. do dnia 31 marca 2019 r., ustala się niższą stawkę za gospodarowanie odpadami komunalnymi, jeżeli są zbierane i odbierane w sposób nieselektywny, w wysokości 28,00 zł miesięcznie od osoby Zamieszkującej daną nieruchomość,

• § 2 ust. 2 uchwały nr 64/Y/2019 Rady Miejskiej w R. z dnia 1 marca 2019 r. w sprawie wyboru metody ustalenia opłaty za gospodarowanie odpadami komunalnymi na nieruchomościach zamieszkałych oraz ustalenia stawki tej opłaty (w brzmieniu obowiązującym do dnia 31 maja 2019 r., Dz. Urz. Woj. Mazow. poz. 3513), w brzmieniu obowiązującym od dnia 1 kwietnia 2019 r. do dnia 31 maja 2019 r., ustala się wyższą stawkę zagospodarowanie odpadami komunalnymi, jeżeli zbierane są one i odbierane w sposób nieselektywny, w wysokości 17,90 zł za 1m3 użytej wody w danej nieruchomości,

• § 2 ust. 4 uchwały nr 64/V/2019 Rady Miejskiej w R. z dnia 1 marca 2019 r. w sprawie wyboru metody-ustalenia opłaty za gospodarowanie odpadami komunalnymi na nieruchomościach zamieszkałych oraz ustalenia stawki tej opłaty, w brzmieniu obowiązującym od dnia 1 czerwca 2019 r. do chwili obecnej, ustala się wyższą stawkę za gospodarowanie odpadami komunalnymi, jeżeli są opierane i odbierane w sposób nieselektywny, w wysokości 64,00 miesięcznie od osoby zamieszkującej daną nieruchomość.

Powyższe oznacza, że dwuosobowe gospodarstwo domowe zobowiązane było i jest nadal zobowiązane do ponoszenia opłat za gospodarowanie odpadami komunalnymi w następującej wysokości:

- w okresie od dnia 1 stycznia 2017 r. do dnia 31 grudnia 2018 r. - 40 zł miesięcznie, tj. łącznie 960 zł,

- w okresie od dnia 1 stycznia 2019 r. do dnia 31 marca 2019 r. — 56 zł miesięcznie, tj. łącznie 168 zł,

- w okresie od dnia 1 kwietnia 2019 r. do dnia 31 maja 2019 r. - 85,92 zł miesięcznic, tj. łącznie 171,84 zł,

- w okresie od dnia 1 czerwca 2019 r. do chwili obecnej - 128 zł miesięcznie.

Organ podniósł, że co prawda, stosownie do art. 6k ust. 4 u.c.p.g., rada gminy, w drodze uchwały, może zwolnić w całości lub w czyści z opłaty za gospodarowanie odpadami komunalnymi właścicieli nieruchomości, na których zamieszkują mieszkańcy, w części dotyczącej gospodarstw domowych, w których dochód nie przekracza kwoty uprawniającej do świadczeń pieniężnych z pomocy społecznej, o której mowa w art. 8 ust. 1 lub 2 ustawy z dnia 12 marca 2004 r. o pomocy społecznej (Dz. U. 2023 r. poz. 901), rodziny wielodzietne, o których mowa w ustawie z dnia 5 grudnia 2014 r. o Karcie Dużej Rodziny (Dz. U. z 2021 r. poz. 1744 oraz z 2022 r. poz. 2140), to jednak, Rada Miejska w R. uchwały w tym przedmiocie nie podjęła.

Zgodnie z art. 6o ust. 1 ustawy, w razie niezłożenia deklaracji o wysokości opłaty za gospodarowanie odpadami komunalnymi albo uzasadnionych wątpliwości co do danych zawartych w deklaracji wójt, burmistrz lub prezydent miasta określa, w drodze decyzji, wysokość opłaty za gospodarowanie odpadami komunalnymi, biorąc pod uwagę dostępne dane właściwe dla wybranej przez radę gminy metody, a w przypadku ich braku — uzasadnione szacunki, w tym w przypadku nieruchomości, na których nie zamieszkują mieszkańcy, średnią ilość odpadów komunalnych powstających na nieruchomościach o podobnym charakterze.

W związku z powyższym SKO uznało, że w decyzji organu I instancji prawidłowo określono Skarżącej wysokość opłaty za gospodarowanie odpadami komunalnymi

Skarżąca podniosła w skardze do tutejszego Sądu, że Karta Dużej Rodziny przewiduje, zwolnienia od ponoszenia opłat za odpady komunalne i że osoby korzystające z takiej Karty nie muszą składać deklaracji. Jednocześnie zarzuciła, że w Urzędzie Miasta w R., pracownik organu udzielił jej informacji, że nie ma takich wyjątków. Wskazała, iż jest osobą starszą, schorowaną i jej stan zdrowia jest bardzo ciężki.

Skarżąca w skardze podniosła, że czuje się bardzo skrzywdzona przez wszystkie instytucje urzędowe, które są zamieszane w sprawę. Podniosła okoliczności związane z dokonaną egzekucją opłaty za odbiór odpadów komunalnym. Wskazał również, że jest osobą starszą i schorowaną.

Organ w odpowiedzi na skargę wniósł o jej oddalenie, podtrzymując argumentację zawartą w zaskarżonej decyzji.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje:

Skarga jest zasadna.

Stosownie do art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz.U. z 2023 r., poz. 1634 ze zm., dalej "p.p.s.a.") sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej i stosują środki określone w ustawie. W ramach swej kognicji sąd bada, czy przy wydaniu zaskarżonego aktu nie doszło do naruszenia prawa materialnego i przepisów postępowania.

Z kolei zgodnie z art. 134 § 1 p.p.s.a., sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Zobowiązany jest natomiast do wzięcia z urzędu pod uwagę wszelkie naruszenia prawa, w tym także te niepodniesione w skardze, które są związane z materią zaskarżonych aktów administracyjnych.

Na podstawie art. 135 p.p.s.a. sąd podejmuje także środki w celu usunięcia naruszenia prawa w stosunku do aktów lub czynności wydanych lub podjętych we wszystkich postępowaniach prowadzonych w granicach sprawy, której dotyczy skarga, jeżeli jest to niezbędne dla końcowego załatwienia sprawy.

Uwzględnienie skargi następuje w przypadkach naruszenia prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy (art. 145 § 1 pkt 1 lit. a p.p.s.a.), naruszenia prawa dającego podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego (art. 145 § 1 pkt. 1 lit. b p.p.s.a.) oraz innego naruszenia przepisów postępowania, jeżeli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy (art. 145 § 1 pkt 1 lit. c p.p.s.a.). W przypadkach, gdy zachodzą przyczyny określone w art. 156 Kodeksu postępowania administracyjnego lub w innych przepisach, sąd stwierdza nieważność decyzji lub postanowienia (art. 145 § 1 pkt 2 p.p.s.a.). Natomiast w razie nieuwzględnienia skargi w całości albo w części sąd oddala skargę odpowiednio w całości albo w części (art. 151 p.p.s.a.).

Przedmiotem kontroli Sądu jest decyzja SKO z dnia [...] lutego 2023 r. utrzymująca w mocy decyzję Dyrektora Zakładu Gospodarki Komunalnej w R. z dnia [...] grudnia 2022 r., którą to określono Stronie wysokość miesięcznej opłaty za gospodarowanie odpadami komunalnymi zbieranymi w sposób nieselektywny z jej nieruchomości.

Skarżona decyzja przekonuje, że opłata za gospodarowanie odpadami komunalnymi jest daniną publiczną i ma charakter obowiązkowy, wobec czego mieszkaniec gminy nie jest zwolniony od jej płacenia. Powstanie obowiązku uiszczania opłaty za gospodarowanie odpadami komunalnymi nie jest uzależnione od wytwarzania odpadów komunalnych, lecz od faktu zamieszkiwania w danej nieruchomości w danej gminie, a podmioty zobowiązane do uiszczenia opłaty za gospodarowanie odpadami komunalnymi nie mają swobody kształtowania treści stosunku prawnego, w szczególności wysokości opłaty, jej obniżenia lub odstąpienia od jej pobrania. Wysokość opłaty za gospodarowanie odpadami komunalnymi określana jest w uchwale rady gminy, a obowiązek uiszczenia opłaty w przypadku nieruchomości, w której zamieszkuje mieszkaniec, powstaje za każdy miesiąc zamieszkiwania w nieruchomości i nie jest uzależniony od przekazania przez mieszkańca odpadów komunalnych. Opłata za gospodarowanie odpadami komunalnymi ma charakter ekwiwalentnego świadczenia obowiązkowego, które należy uiszczać dopóty, dopóki spełnia się ustawowe przesłanki, precyzowane w odpowiednich uchwałach będących aktami prawa miejscowego. Taką przesłanką jest bycie właścicielem nieruchomości zamieszkałej i taki status posiada Skarżący.

Należy zauważyć, że zgodnie z art. 6k ust. 1 u.c.p.g. rada gminy, w drodze uchwały:

1) dokona wyboru metody ustalenia opłaty za gospodarowanie odpadami komunalnymi spośród metod określonych w art. 6j ust. 1 i 2 oraz ustali stawkę takiej opłaty; dopuszcza się stosowanie więcej niż jednej metody ustalenia opłat na obszarze gminy;

2) ustali stawkę opłaty za pojemnik lub worek o określonej pojemności, przeznaczony do zbierania odpadów komunalnych na terenie nieruchomości;

3) ustali stawkę opłaty za m3 zużytej wody - w przypadku wyboru metody ustalania opłaty za gospodarowanie odpadami komunalnymi, o której mowa w art. 6j ust. 3a.

W myśl natomiast art. 6 m ust. 1 pkt 1 u.c.p.g. deklarację o wysokości opłaty za gospodarowanie odpadami komunalnymi są obowiązani złożyć do wójta, burmistrza lub prezydenta miasta właściciele nieruchomości, na których zamieszkują mieszkańcy. Stosownie do art. 6 m ust. 11 pkt 1 u.c.p.g. pierwszą deklarację o wysokości opłaty składa się w terminie 14 dni odpowiednio od dnia zamieszkania pierwszego mieszkańca na danej nieruchomości albo w lokalu w budynku wielolokalowym objętym uchwałą, o której mowa w art. 2a ust. 1, lub wytworzenia na danej nieruchomości lub w danym lokalu odpadów komunalnych.

Sąd zauważa, ze wobec aktualnego brzmienia przepisów u.c.p.g., które pozwalają gminom stosować metodę "od gospodarstwa domowego", a jednocześnie nie pozwalają - przy jej stosowaniu - różnicować wysokości stawek opłat (np. od liczby osób należących do gospodarstwa domowego), nie ma możliwości skutecznego zakwestionowania stosowania przez gminy tej metody.

Odnosząc się do twierdzeń Skarżącej jakoby nie wytwarzała ona odpadów, które mogłaby odbierać firma zbierająca odpady, wszystkie odpady komunalne wytwarzane na terenie jej nieruchomości zagospodarowuje we własnym zakresie, w związku z czym nie widzi podstaw do obciążania jej opłatami z tego tytułu, wskazać należy, iż zarówno organ pierwszej jak i organ odwoławczy zasadnie uznały, że Skarżąca, jako właściciel nieruchomości zobowiązana jest do ponoszenia daniny publicznej jaką jest opłata za gospodarowanie odpadami komunalnymi, oraz składania deklaracji o wysokości opłaty. Z przytoczonych przepisów wynika zatem, że właściciel nieruchomości jest obowiązany złożyć do wójta, burmistrza lub prezydenta miasta deklarację o wysokości opłaty za gospodarowanie odpadami komunalnymi w zakreślonym ustawą terminie, a jeśli z tego obowiązku nie wywiąże się, wówczas wójt, burmistrz lub prezydent miasta określa, w drodze decyzji, wysokość opłaty za gospodarowanie odpadami komunalnymi. Odnosząc powyższe do sytuacji zaistniałej w rozpoznawanej sprawie wskazać należy, że Skarżąca nie złożyła deklaracji o wysokości opłaty za gospodarowanie odpadami komunalnymi, pomimo otrzymania wezwania do przedłożenia tej deklaracji.

Jednocześnie - w ocenie Sądu - organ odwoławczy klarownie wyjaśnił Stronie, że na terenie nieruchomości położonej w R. obowiązywały uchwały, oraz odpowiednio ustalone stawki za odbiór odpadów a wynikające z § 2 ust. 2 uchwały nr 319/XXVIII/2016 Rady Miejskiej w R. z dnia 24 października 2016 r. w sprawie wyboru metody ustalenia opłaty za gospodarowanie odpadami komunalnymi na nieruchomościach zamieszkałych oraz ustalenia stawki tej opłaty (Dz. Urz. Woj. Mazow. poz. 9433), § 2 ust. 2 uchwały nr 563/XLVIII/2018 Rady Miejskiej w R. z dnia 26 marca 2018 r. w sprawie wyboru metody ustalenia opłaty za gospodarowanie odpadami komunalnymi na nieruchomościach zamieszkałych oraz ustalenia stawki tej opłaty (Dz. Urz. Woj. Mazow. poz. 3920), § 2 ust. 2 uchwały nr 64/V/2019 Rady Miejskiej w R. z dnia 1 marca 2019 r. w sprawie wyboru metody ustalenia opłaty za gospodarowanie odpadami komunalnymi na nieruchomościach zamieszkałych oraz ustalenia stawki tej opłaty (w brzmieniu obowiązującym do dnia 31 maja 2019 r., Dz. Urz. Woj. Mazow. poz. 3513) i § 2 ust. 4 uchwały nr 64/Y/2019 Rady Miejskiej w R. z dnia 1 marca 2019 r. w sprawie wyboru metody ustalenia opłaty za odpadami komunalnymi na nieruchomościach zamieszkałych oraz ustalenia stawki tej opłaty (w brzmieniu obowiązującym od dnia 1 czerwca 2019 r.).

Nawiązując do wysokości opłaty wynikającymi z ww. uchwał stwierdzić trzeba, że zostały one określona zgodnie z obowiązującymi przepisami (za okres od 1 stycznia 2017 r. do 31 maja 2020 r.), jednakże w tym wyjątkiem, że organ nie powołał kolejnych aktów prawa miejscowego – tj. uchwał które zapadały za okresy po 1 czerwca 2020 r. a które to niespornie winny być również wykazane w podstawie prawnej wydanego rozstrzygnięcia. W ocenie Sądu o tyle może mieć to znaczenie dla sprawy, bowiem Strona w toku postępowania podnosiła okoliczność posiadania kompostownika (pisma z dnia 14 grudnia 2022 r. oraz 23 stycznia 2023 r.), a okoliczności tej organy nie uwzględniły przy rozliczaniu opłat za zagospodarowanie opadami z nieruchomości Skarżącej. Zgodnie z uchwałą Nr 309/XXII/2020 RADY MIEJSKIEJ W R. z dnia 1 czerwca 2020 r. w sprawie wyboru metody ustalenia opłaty za gospodarowanie odpadami komunalnymi na nieruchomościach zamieszkałych, ustalenia stawki tej opłaty oraz zwolnienia w części z opłaty w związku z kompostowaniem bioodpadów stanowiących odpady komunalne w kompostowniku przydomowym w § 3. 3 "Zwalnia się w części z opłaty za gospodarowanie odpadami komunalnymi właścicieli nieruchomości zabudowanych budynkami mieszkalnymi jednorodzinnymi kompostujących bioodpady, stanowiące odpady komunalne w kompostowniku przydomowym, w wysokości 3 zł miesięcznie od osoby zamieszkującej daną nieruchomość". Również w uchwale Nr 550/XXXIX/2021 RADY MIEJSKIEJ W R. z dnia 13 grudnia 2021 r. w sprawie wyboru metody ustalenia opłaty za gospodarowanie odpadami komunalnymi na nieruchomościach zamieszkałych, ustalenia stawki tej opłaty oraz zwolnienia w części z opłaty w związku z kompostowaniem bioodpadów stanowiących odpady komunalne w kompostowniku przydomowym w § 3. Ustala się zwolnienie z części opłaty za gospodarowanie odpadami komunalnymi właścicieli nieruchomości zabudowanych budynkami mieszkalnymi jednorodzinnymi kompostujących bioodpady, stanowiące odpady komunalne w kompostowniku przydomowym, w wysokości 3,00 zł miesięcznie od osoby zamieszkującej daną nieruchomość.

Podobnie w uchwale nr 588/XLII/2022 Rady Miejskiej w R. z dnia 21.02.2022 r. w sprawie zmiany uchwały w sprawie wyboru metody ustalenia opłaty za gospodarowanie odpadami komunalnymi na nieruchomościach zamieszkałych, ustalenia stawki tej opłaty oraz zwolnienia w części z opłaty w związku z kompostowaniem bioodpadów stanowiących odpady komunalne w kompostowniku przydomowym. We wskazanych przez sąd aktach prawa miejscowego niewątpliwie wprowadzono zapisy wprowadzające ulgę z opłaty za gospodarowanie odpadami komunalnymi właścicieli nieruchomości zabudowanych budynkami mieszkalnymi jednorodzinnymi kompostujących bioodpady, stanowiące odpady komunalne w kompostowniku przydomowym. Kwestia ta nie wybrzmiała w żaden sposób w zaskarżonej decyzji ani nie wynika z akt sprawy aby była weryfikowana przy dokonywaniu rozliczeń opłat które Skarżąca winna wnosić z tytułu gospodarowania odpadami komunalnym za lata 2020-2022 r.

Wskazane przez Sąd przepisy ww. uchwał wprowadzają zwolnienie w przypadku kompostowania odpadów bio w kompostowniku przydomowym. Jeżeli wskazana ulga jest ustalana w drodze decyzji, to organ powinien wziąć tę okoliczność pod uwagę z urzędu bez względu na dalsze warunki. Dlatego też sąd uznał, że organ ustalając, iż zobowiązani posiadają kompostownik był zobowiązany uwzględnić ulgę określoną w powołanych przepisach prawa miejscowego. Określenie opłaty bez uwzględnienia tej ulgi świadczyłby o naruszeniu prawa.

Ponownie rozpoznając sprawę organ uwzględni zalecenia sądu do wskazanych nieprawidłowości i poczyni wyjaśnienia dotyczące ustalenia wysokości ulgi z tytułu posiadania kompostownika.

Z tego powodu uznać należało, że zaskarżona decyzja wydana została z istotnym naruszeniem prawa procesowego (art. 122 i art. 187 § 1 O.p.) i materialnego (art. 6k ust. 4a u.c.p.g.), orzekając o wymierzeniu przedmiotowej opłaty przez przyjęcie, że w sprawie pominięto zwolnienie w części z opłaty za gospodarowanie odpadami komunalnymi właścicieli nieruchomości zabudowanych budynkami mieszkalnymi jednorodzinnymi kompostujących bioodpady stanowiące odpady komunalne w kompostowniku przydomowym. Przypomnieć tu należy, że stosownie do art. 122 O.p. w toku postępowania organy podatkowe podejmują wszelkie niezbędne działania w celu dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego oraz załatwienia sprawy. Natomiast w myśl art. 187 § 1 O.p. organ podatkowy jest obowiązany zebrać i w sposób wyczerpujący rozpatrzyć cały materiał dowodowy.

Odnosząc się do kwestii posiadania Karty Dużej Rodziny przez Stronę Skarżąca i jej twierdzeń o zwolnienie z ponoszenia opłat za zagospodarowanie odpadami, to uznać należy jest okoliczność ta w niniejszej sprawie nie skutkuje możliwością skorzystania ze zwolnienia z ww. tytułu. W myśl bowiem art. 6k ust. 4 u.c.p.g. Rada gminy, w drodze uchwały, może zwolnić w całości lub w części z opłaty za gospodarowanie odpadami komunalnymi właścicieli nieruchomości, na których zamieszkują mieszkańcy, w części dotyczącej gospodarstw domowych, w których dochód nie przekracza kwoty uprawniającej do świadczeń pieniężnych z pomocy społecznej, o której mowa w art. 8 ust. 1 lub 2 ustawy z dnia 12 marca 2004 r. o pomocy społecznej (Dz. U. z 2023 r. poz. 901), lub rodziny wielodzietne, o których mowa w ustawie z dnia 5 grudnia 2014 r. o Karcie Dużej Rodziny (Dz. U. z 2021 r. poz. 1744 oraz z 2022 r. poz. 2140, 2243 i 2754). Jednak w niniejszej sprawie Rada Miejska w R. uchwały w tym przedmiocie nie podjęła, zatem nie sposób wywodzić zaistnienia wskazanej ulgi.

Wskazać w tym miejscu również należy, że w świetle obowiązujących regulacji prawnych nie zasługują na uwzględnienie argumenty podnoszone przez Skarżącą o trudnej sytuacji materialnej jej rodziny oraz o złym stanie jej zdrowia. W ocenie Sądu nie mogą być one podstawą do odstąpienia przez organy administracji od określenia wysokości opłaty za gospodarowanie odpadami komunalnymi. Wyjaśnić również należy, że w sytuacjach nadzwyczajnych, uzasadnionych ważnym interesem strony lub interesem publicznym, na wniosek strony złożony do organu pierwszej instancji mogą być przyznane ulgi w spłacie opłat za gospodarowanie odpadami komunalnymi.

Sąd nadmienia również, że zgodnie z art. 101 ust. 1 ustawy z dnia 8 marca 1990 r. o samorządzie gminnym (t.j. Dz. U. z 2023 r. poz.40, z późn. zm.), każdy, czyj interes prawny lub uprawnienie zostały naruszone uchwałą lub zarządzeniem, podjętymi przez organ gminy w sprawie z zakresu administracji publicznej, może - po bezskutecznym wezwaniu do usunięcia naruszenia - zaskarżyć uchwałę lub zarządzenie do sądu administracyjnego. Skarżąca może wnieść do sądu administracyjnego taką skargę w imieniu własnym lub reprezentując grupę mieszkańców gminy, którzy na to wyrażą pisemną zgodę, stosownie do art. 101 ust. 2a ww. ustawy.

Mając wszystko powyższe na względzie sąd uznał, że decyzje organów obu instancji wydane zostały z naruszeniem wskazanych wyżej przepisów prawa procesowego i przepisów prawa materialnego w stopniu mogącym mieć istotny wpływ na wynik sprawy, dlatego uwzględnił skargę i na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. a) i c) oraz 135 p.p.s.a. orzekł o uchyleniu tych decyzji

Końcowo Sąd wskazuje, że koszty nie zostały zasądzone na rzecz Strony skarżącej, bowiem strona ich nie poniosła.