Centralna Baza Orzeczeń Sądów Administracyjnych

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: Sędzia NSA Olga Żurawska-Matusiak po rozpoznaniu w dniu 19 grudnia 2024 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Ogólnoadministracyjnej zażalenia T.T. na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 7 sierpnia 2024 r., sygn. akt I SAB/Wa 152/24 w sprawie ze skargi T.T. na bezczynność Dyrektora Generalnego Służby Więziennej postanawia: oddalić zażalenie.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie postanowieniem z 7 sierpnia 2024 r., I SAB/Wa 152/24, w sprawie ze skargi T.T (dalej: "skarżący") na bezczynność Dyrektora Generalnego Służby Więziennej, odrzucił skargę.

W uzasadnieniu postanowienia Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie wyjaśnił, że pismem z 20 kwietnia 2024 r. skarżący wniósł do WSA w Warszawie skargę na bezczynność Dyrektora Generalnego Służby Więziennej. W jej treści nie podał jakichkolwiek danych pozwalających na identyfikację sprawy, w której organ miał być bezczynny.

W odpowiedzi na skargę Dyrektor Generalny Służby Więziennej wniósł o oddalenie skargi w całości. Podniósł, iż skarga jest całkowicie bezzasadna oraz nie odpowiada wymogom formalnym skargi w postępowaniu sądowym.

Pismem 17 czerwca 2024 r., w wykonaniu zarządzenia Przewodniczącego Wydziału I Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie, skarżący został wezwany do usunięcia, terminie 7 dni, braków formalnych skargi, poprzez wskazanie numeru PESEL skarżącego oraz sprecyzowanie przedmiotu skargi. W zarządzeniu tym, skarżący został pouczony, że nieusunięcie braków formalnych skargi w terminie spowodowuje jej odrzucenie. Ww. wezwanie zostało doręczone skarżącemu 24 czerwca 2024 r.

W piśmie datowanym na 26 czerwca 2024 r. skarżący wskazał swój numer PESEL, ale nie sprecyzował przedmiotu skargi.

Wobec powyższego, Sąd pierwszej instancji uznał, że skarga nie spełnia wymogów formalnych opisanych w art. 57 § 1 p.p.s.a., gdyż nie zawiera danych pozwalających zidentyfikować sprawę, w której organ miał być bezczynny. Dlatego też, na podstawie art. 58 § 1 pkt 3 p.p.s.a., Sąd odrzucił skargę skarżącego.

Skarżący, nie zgadzając się z powyższym postanowieniem, wniósł do Naczelnego Sądu Administracyjnego zażalenie, domagając się jego uchylenia.

Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje.

Zażalenie nie zasługuje na uwzględnienie.

Stosownie do brzmienia art. 57 § 1 pkt 1 p.p.s.a. skarga powinna czynić zadość wymaganiom pisma w postępowaniu sądowym, a ponadto zawierać wskazanie zaskarżonej decyzji, postanowienia, innego aktu lub czynności.

Wedle art. 49 § 1 p.p.s.a. jeżeli pismo strony nie może otrzymać prawidłowego biegu wskutek niezachowania warunków formalnych, przewodniczący wzywa stronę o jego uzupełnienie lub poprawienie w terminie siedmiu dni pod rygorem pozostawienia pisma bez rozpoznania, chyba że ustawa stanowi inaczej. Zgodnie natomiast z art. 58 § 1 pkt 3 p.p.s.a. Sąd odrzuca skargę gdy nie uzupełniono w wyznaczonym terminie jej braków formalnych.

Mając na uwadze treść powyższych przepisów uznać należy, że prawidłowe określenie zakresu żądania jest obowiązkiem strony skarżącej, zaś sąd administracyjny powinien poinformować o skutkach niewłaściwego wypełnienia tego obowiązku i wezwać do sprecyzowania skargi pod rygorem jej odrzucenia.

Naczelny Sąd Administracyjny podziela stanowisko wyrażone w postanowieniu NSA z 20 lutego 2018 r., I OZ 1251/19, zgodnie z którym, nieokreślenie przedmiotu skargi jest brakiem istotnym, uniemożliwiającym jej rozpoznanie. Strona wezwana do sprecyzowania skargi powinna zastosować się do wezwania sądu, a tym samym uzupełnić wszystkie braki, którymi dotknięte jest złożone przez nią pismo procesowe. Nieuzupełnieniem braków skargi jest bowiem nie tylko niewykonanie wezwania, ale także jego nieprawidłowe czy niepełne wykonanie. Sąd nie może bowiem domniemywać intencji strony skarżącej i w przypadku niesprecyzowania przedmiotu skargi decydować za stronę, jakie było jej żądanie. Wskazać należy, że Sąd nie jest inicjatorem postępowania, nie jest zatem jego rolą sugerowanie, czy wskazywanie stronie przedmiotu zaskarżenia. Sąd udziela stronie jedynie niezbędnych pouczeń co do czynności procesowych i skutków ich zaniedbań, pozostawiając jej wybór konkretnego zachowania.

W rozpoznawanej sprawie Sąd pierwszej instancji, wobec nieprecyzyjnej treści skargi, powziął wątpliwość co do przedmiotu zaskarżenia. W konsekwencji prawidłowo, na podstawie art. 49 § 1 p.p.s.a., wezwał skarżącego m.in. do sprecyzowania skargi. Wezwanie to zostało odpowiednio i jasno sformułowane, jak również zawierało stosowne pouczenie o skutkach jego niewykonania w wymaganym terminie. W piśmie datowanym na 26 czerwca 2024 r. skarżący podał wprawdzie numer PESEL skarżącego, jednak nie sprecyzował przedmiotu skargi. Oświadczył natomiast, że podtrzymuje swoje stanowisko w części dotyczącej prawa do bezstronnego niezawisłego niezależnego Sądu.

Trafnie zatem uznał Sąd pierwszej instancji, że skarżący nie uzupełnił braku formalnego skargi. Brak sprecyzowania żądania skarżącego co do przedmiotu zaskarżenia, uniemożliwiło podjęcie przez Sąd czynności wynikających z przepisów ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi i dalsze prowadzenie postępowania, a w konsekwencji stanowiło obligatoryjną podstawę do odrzucenia skargi.

Mając powyższe na uwadze, Naczelny Sąd Administracyjny na podstawie art. 184 w związku z art. 197 § 1 i 2 p.p.s.a., orzekł, jak w sentencji postanowienia