Centralna Baza Orzeczeń Sądów Administracyjnych

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Kielcach w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Ewa Rojek, Sędziowie Sędzia NSA Grażyna Jarmasz (spr.),, Sędzia WSA Danuta Kuchta, Protokolant, asystent sędziego Emilia Kundera, po rozpoznaniu w dniu 31 stycznia 2008r. na rozprawie sprawy z wniosku A.A. o przywrócenie terminu do wniesienia skargi na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej z dnia[...] . Nr [...] w przedmiocie odmowy umorzenia zaległości podatkowej p o s t a n a w i a przywrócić termin do wniesienia skargi

Skarżący A.A. wystąpił pismem wniesionym 16 lipca 2007r. z wnioskiem do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Kielcach o przywrócenie terminu do wniesienia skargi na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej z[...] ., sygn. akt [...] odmawiającej umorzenia zaległości podatkowych . Stwierdził, że decyzja ta została mu przesłana listem poleconym na jego adres zamieszkania. Przesyłki tej nie mógł odebrać z powodu pobytu w Szpitalu Psychiatrycznym w M. w okresie od 22 kwietnia 2007r. do 29 maja 2007r..

We wniosku skarżący podał także, że dzwoniąc do Izby Skarbowej w dniu 10 lipca dowiedział się o decyzji, która stała się prawomocna i uzyskał informację, że dokumenty przesłano do urzędu skarbowego. Ponieważ nie zgodził się z treścią wydanej decyzji zwrócił się o przywrócenie terminu do wniesienia skargi.

W załączeniu do wniosku skarżący przedstawił kopię karty informacyjnej leczenia szpitalnego.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Kielcach zważył, co następuje.

W oparciu o przepis art. 86 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) – dalej zwanej P.p.s.a. - Sąd przywróci na wniosek strony termin do wniesienia skargi, jeżeli strona nie dokonała tej czynności bez swojej winy.

Zgodnie zaś z art. 87 tej ustawy pismo z wnioskiem o przywrócenie terminu winno być wniesione do sądu w którym czynność miała być dokonana, za pośrednictwem organu, którego działanie jest przedmiotem skargi, zgodnie z § 1 i § 3 tego artykułu, a równocześnie z wnioskiem strona powinna dokonać czynności, której nie dokonała w terminie w myśl § 4 omawianego artykułu. Pismo z takim wnioskiem należy wnieść w ciągu siedmiu dni, ustalonych w art. 87 § 1 P.p.s.a., od czasu ustania przyczyny uchybienia terminu.

A.A. jednocześnie z wnioskiem o przywrócenie terminu do wniesienia skargi, skierowanym do WSA w Kielcach, a za pośrednictwem Dyrektora Izby Skarbowej, wniósł tenże środek zaskarżenia. W ocenie Sądu także i wymóg z art. 87 § 1 P.p.s.a. został spełniony. Przewidziany tam termin siedmiodniowy biegnie od czasu ustania przyczyny uchybienia jak np. w przypadku ustania choroby. Jak chodzi o skarżącego stan chorobowy nie ustąpił, utrzymuje się nadal, o czym szerzej w dalszej części uzasadnienia, w rozważaniach dotyczących kwestii winy.

Brak winy w niedotrzymaniu terminu do wniesienia skargi na decyzję doręczoną zastępczo w trybie art. 150 § 2 ustawy Ordynacja podatkowa, co nastąpiło wg organu w dniu 23 maja 2007r., został przez A.A. dostatecznie wykazany poprzez nie tylko udokumentowanie kolejnego pobytu w Centrum Psychiatrii w M. w okresie od 22 kwietnia 2007r. do 29 maja 2007r., ale także i przede wszystkim poprzez występujące okoliczności podane w Karcie Informacyjnej Leczenia Szpitalnego z tej placówki, jak i wynikające z całości akt sprawy tak administracyjnej jak i sądowej tj. o przebiegu rozpoznanej choroby, jej rodzaju, o dalszym jej trwaniu, o konieczności stosowania przepisanych leków i niezbędnej kontynuacji leczenia w trybie ambulatoryjnym jak też koniecznej psychoterapii.

Jak się przyjmuje brak winy w uchybieniu terminu powinien być oceniany z wykorzystaniem wszystkich okoliczności konkretnej sprawy, w sposób uwzględniający obiektywny miernik staranności, jakiej można wymagać od strony dbającej należycie o własne interesy. W odniesieniu do skarżącego, biorąc pod uwagę rodzaj stwierdzonej i trwającej kilka lat choroby, jej objawy, fakt eliminowania w czasie hospitalizacji jedynie jej najbardziej dotkliwych objawów uniemożliwiających codzienne funkcjonowanie, konieczność permanentnego zażywania leków i wspierania się terapią zajęciową w ośrodku pomocy społecznej, powoduje, że uprawnionym jest stwierdzenie, iż skarżący na swoją miarę dba należycie o swoje interesy. Podkreślenia bowiem wymaga, że nie mamy do czynienia z częstą sytuacją, kiedy to rozstrzygnięcie organu zostało doręczone, ale z sytuacją, kiedy to skarżący, wyłączony z życia codziennego ponad miesięcznym pobytem w szpitalu, nadal chory, sam dowiaduje się o stan prowadzonego postępowania telefonując do organu i postępując stosownie do uzyskanych informacji.

Wobec powyższego Wojewódzki Sąd Administracyjny w Kielcach działając na podstawie art. 86 § 1 w/w ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, orzekł jak w sentencji.