Centralna Baza Orzeczeń Sądów Administracyjnych

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku w składzie następującym: Przewodniczący sędzia NSA Ewa Kwarcińska po rozpoznaniu w dniu 20 stycznia 2006 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi A w G. z siedzibą w P. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia [...] nr [...] w przedmiocie podatku rolnego za 2005 r. postanawia: odrzucić skargę

Pismem z dnia 21 grudnia 2005 r. Sąd wezwał pełnomocnika strony skarżącej - radcę prawnego M. P. do usunięcia braków formalnych skargi poprzez złożenie pełnomocnictwa procesowego oraz o podanie wartości przedmiotu sprawy wraz z pouczeniem, że niedokonanie ww. czynności w terminie 7 dni od dnia doręczenia wezwania, spowoduje odrzucenie skargi.

Mając na uwadze, iż przedmiotowe wezwanie zostało doręczone pełnomocnikowi w dniu 28 grudnia 2005 r., termin dla uzupełnienia wskazanych przez Sąd braków upływał w dniu 4 stycznia 2006 r. W tym też dniu, a więc ostatnim dniu ww. terminu, radca prawny B. G. skierowała do Sądu pismo w którym określiła wartość przedmiotu sprawy na kwotę 20.685 zł oraz wniosła o przedłużenie sądowego terminu do przedłożenia pełnomocnictwa przez przebywającego na urlopie wypoczynkowym M. P. Do pisma dołączono pełnomocnictwo upoważniające radcę prawnego B. G. do występowania w imieniu A. przed sądami powszechnymi.

Pismem nadanym w dniu 11 stycznia 2006 r. radca prawny M. P. przesłał do Sądu opłacone pełnomocnictwo upoważniające go do reprezentowania A. przed Wojewódzkim Sądem Administracyjnym w Gdańsku.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Zgodnie z 58 § 1 pkt 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 z późn. zm.; dalej jako u.p.p.s.a.) Sąd odrzuca skargę gdy nie uzupełniono w wyznaczonym terminie braków formalnych skargi.

Skarga do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego jest pismem procesowym, które z mocy prawa podlega ściśle określonym wymogom formalnym dotyczącym treści i formy, trybu wnoszenia i uiszczenia wpisu od skargi.

Wymogi dotyczące treści skargi określa 57 u.p.p.s.a, zgodnie z którym oprócz wskazania zaskarżonego aktu lub czynności, oznaczenia organu, którego działania lub bezczynności skarga dotyczy i określenia naruszenia prawa lub interesu prawnego, skarga powinna czynić także zadość wymaganiom pisma w postępowaniu sądowym. Wymagania te precyzuje z kolei art. 46 u.p.p.s.a. wskazując, iż każde pismo strony powinno zawierać m.in. oznaczenie sądu do którego jest kierowane, oznaczenie stron, ich przedstawicieli i pełnomocników, oznaczenie rodzaju pisma, osnowę wniosku oraz winno być podpisane przez uprawniony do jego wniesienia podmiot. Wynikającym z § 3 ww. przepisu wymogiem formalnym jest ponadto złożenie pełnomocnictwa, jeżeli pismo wnosi pełnomocnik, o ile nie przedłożył on uprzednio tego dokumentu w ramach toczącego się postępowania sądowoadministracyjnego.

Tym samym, mając na uwadze, iż skarga stanowi pierwsze pismo w danej sprawie, w przypadku sporządzenia jej i wniesienia przez pełnomocnika, ma on obowiązek dołączenia do skargi upoważniającego go do działania w imieniu i na rzecz danej strony pełnomocnictwa procesowego. Jednocześnie, będąc pierwszym pismem procesowym w sprawie, skarga może stanowić podstawę do wszczęcia postępowania, o ile według wstępnej oceny Sądu nie zawiera ona braków formalnych, będących wynikiem niezachowania ogólnych wymagań dotyczących pism procesowych lub szczególnych wymagań przewidzianych dla pism kwalifikowanych.

W przedmiotowej sprawie skarga została sporządzona, podpisana i wniesiona do Sądu przez radcę prawnego M.P., który nie dochowując ciążącego na nim z mocy art. 46 § 3 w zw. art. 57 u.p.p.s.a. obowiązku, nie przedłożył przy dokonaniu ww. czynności upoważniającego go do działania w imieniu A. opłaconego znakami opłaty skarbowej pełnomocnictwa. Nie budzi więc jakichkolwiek wątpliwości, iż wniesiona w przedmiotowej sprawie skarga nie spełniała wszystkich koniecznych wymogów pisma procesowego. Wobec bezskutecznego upływu terminu do złożenia opłaconego pełnomocnictwa, późniejsze dokonanie ww. czynności przez pełnomocnika pozostaje bez znaczenia w przedmiotowej sprawie. Wbrew przekonaniu strony skarżącej określony w wezwaniu termin do uzupełnienia braków skargi, nie stanowi bowiem terminu sądowego lecz termin ustawowy, wynikający z art. 49 § 1 u.p.p.s.a. Tym samym zawarty w piśmie z dnia 4 stycznia 2006 r. wniosek należy uznać za bezprzedmiotowy, gdyż jeżeli początek i długość terminu jest określona w drodze ustawy, termin taki nie może ulec przedłużeniu.

Wobec powyższego Sąd na podstawie art. 58 § 1 pkt 3 u.p.p.s.a., orzekł jak w sentencji.