Centralna Baza Orzeczeń Sądów Administracyjnych

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: , Przewodniczący Sędzia WSA - Arkadiusz Tomczak (spr.), Sędzia WSA - Krystyna Madalińska – Urbaniak, Asesor WSA - Bożena Dąbkowska – Mastalarek, , po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 25 lutego 2026 r. sprawy ze skargi Miasta R. (miasto na prawach powiatu) na decyzję Ministra Finansów z dnia 14 kwietnia 2025 r. nr FG7.4145.2.2025 w przedmiocie określenia do zwrotu do budżetu państwa kwoty dochodów budżetowych oddala skargę.

Prezydent Miasta R., miasta na prawach powiatu, w ramach realizacji zadań z zakresu administracji rządowej, przeprowadził w 2019 r. transakcję zbycia nieruchomości gruntowej Skarbu Państwa na rzecz użytkownika wieczystego. Po uzyskaniu w dniu 24 czerwca 2019 r. ceny sprzedaży w wysokości 940.000 zł, Miasto R. (dalej: Miasto, strona, skarżący) dokonało potrącenia 25% tej kwoty (tj. 235.000 zł) na rzecz dochodów powiatu i w dniu 15 lipca 2019 r. odprowadziło na rachunek dochodów dysponenta części budżetowej Wojewody Śląskiego (dalej: Wojewoda; organ I instancji) dochody w kwocie 705.000 zł.

W dniu 11 grudnia 2024 r. Wojewoda - działając na podstawie art. 61 ust. 1 pkt 1, art. 255 ust. 1 pkt 1 i pkt 2, ust. 3 pkt 2, ust. 4 i art. 168 ust. 3 w związku z art. 255 ust. 5 ustawy z dnia 27 sierpnia 2009 r. o finansach publicznych (Dz. U. z 2024 r. poz. 1530 ze zm.; dalej: u.f.p.) - wydał decyzję nr FBIII.3122.33.2024, którą:

1. określił Miastu R., miastu na prawach powiatu, do zwrotu do budżetu państwa kwotę dochodów budżetowych pobranych przez Miasto R., miasto na prawach powiatu z tytułu przeprowadzonej w 2019 r. transakcji zbycia nieruchomości gruntowej Skarbu Państwa na rzecz użytkownika wieczystego i nieprzekazanych przez Powiat do budżetu państwa w kwocie 188.000 zł;

2. określił Powiatowi termin naliczania odsetek, liczonych jak dla zaległości podatkowych (od dnia 16 lipca 2019 r. do dnia zwrotu kwoty dochodów do budżetu państwa);

3. nadał decyzji rygor natychmiastowej wykonalności.

Po rozpoznaniu odwołania Miasta, Minister Finansów (dalej: Minister, organ odwoławczy) decyzją z dnia 14 kwietnia 2025 r., nr FG7.4145.2.2025 utrzymał w mocy rozstrzygnięcie organu I instancji.

Minister w pełni podzielił stanowisko Wojewody, zgodnie z którym Miasto nie było uprawnione do potrącenia, w oparciu o art. 23 ust. 3 ustawy z dnia 21 sierpnia 1997 r. o gospodarce nieruchomościami (Dz. U. z 2018 r. poz. 2204 ze zm.; dalej: u.g.n.), 25% dochodów z tytułu przeprowadzonej w 2019 r. transakcji zbycia nieruchomości gruntowej Skarbu Państwa na rzecz użytkownika wieczystego. Powołany przepis odnosi się bowiem do wpływów uzyskiwanych ze sprzedaży nieruchomości wchodzących w skład zasobu nieruchomości Skarbu Państwa. Do tej kategorii nie zaliczają się zaś nieruchomości będące własnością Skarbu Państwa oddane w użytkowanie wieczyste, co wynika z art. 21 u.g.n.

Zdaniem organu odwoławczego, w stanie faktycznym i prawnym sprawy, na możliwość potrącenia 25% środków uzyskanych z tytułu sprzedaży nieruchomości gruntowej Skarbu Państwa rzecz użytkownika wieczystego, nie zezwalało brzmienie art. 23 ust. 3 u.g.n., gdyż zbywana nieruchomość nie wchodziła do zasobu nieruchomości Skarbu Państwa. Zastosowanie w rozpatrywanym przypadku powinien znaleźć art. 5 ust. 1 pkt 6 ustawy z dnia 13 listopada 2003 r. o dochodach jednostek samorządu terytorialnego (według stanu prawnego obowiązującego w 2019 r.), co oznaczało, że Miasto mogło potrącić na dochody własne 5% kwoty otrzymanej z tytułu sprzedaży nieruchomości gruntowej Skarbu Państwa na rzecz użytkownika wieczystego, tj. kwotę 47.000 zł. Pobrane i nieprzekazane przez Powiat dochody budżetowe w wysokości 188.000 zł (230.000 zł – 47.000 zł) stanowiły więc należność publicznoprawną przypadającą do zwrotu do budżetu państwa.

Minister zwrócił uwagę, że nieruchomości oddane w użytkowanie wieczyste pozostają w posiadaniu użytkownika wieczystego, który wykonuje wobec takiej nieruchomości czynności jak właściciel. W konsekwencji zakres działań, które podejmuje starosta wobec nieruchomości na sprzedaż znajdujących się w zasobie nieruchomości Skarbu Państwa jest odmienny od czynności polegających na zbyciu nieruchomości oddanych w użytkowanie wieczyste. Starosta wykonujący zadanie z zakresu administracji rządowej jest zobowiązany do utrzymywania nieruchomości Skarbu Państwa znajdujących się w zasobie w stanie niepogorszonym, jej zabezpieczenia i ponoszenia obciążeń z nią związanych, a w przypadku sprzedaży nieruchomości z zasobu, wykonuje szereg czynności polegających na przygotowaniu nieruchomości do zbycia.

Organ odwoławczy nie stwierdził ponadto naruszeń procesowych w toku rozpoznawania sprawy, uznając w szczególności za prawidłowe nadanie przez Wojewodę rygoru natychmiastowej wykonalności decyzji w związku ze zbliżającym się terminem przedawnienia należności objętej rozstrzygnięciem. Minister podkreślił, że zabezpieczenie gospodarstwa narodowego przed ciężkimi stratami stanowi jedną z samoistnych przesłanek zastosowania art. 108 § 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2024 r. poz. 572; dalej: k.p.a.). Właściwe gospodarowanie pieniężnymi środkami publicznymi leży w interesie społecznym, gdyż środki te nie stanowią środków prywatnych dysponenta, a powstają wysiłkiem pewnej zbiorowości. Tym samym dochodzenie przez organ administracji tego rodzaju należności, które w jego ocenie wydatkowane zostały w sposób niezgodny z prawem, niewątpliwie mieści się w interesie społecznym.

W skardze złożonej do Sądu Miasto wniosło o uchylenie decyzji Ministra w całości i zasądzenie kosztów postępowania według norm przepisanych.

Zaskarżonej decyzji zarzucono naruszenie:

I. przepisów prawa materialnego, mających wpływ na wynik sprawy, tj.:

- art. naruszenie prawa materialnego a to art. 23 ust. 3 w zw. z art. 21 i w zw. z art. 11 ust. 1, art. 11a, art. 32 ust. 1 i 1a ustawy z dnia 21 sierpnia 1997 r. o gospodarce nieruchomościami (dalej jako u.g.n.) poprzez uznanie, iż prawo potrącenia 25% środków stanowiących dochód powiatu dotyczy wyłącznie nieruchomości wchodzących w skład zasobu nieruchomości Skarbu Państwa podczas, gdy przepis art. 23 ust. 3 powinien mieć szersze zastosowanie i odnosić się także do sprzedaży nieruchomości Skarbu Państwa na rzecz użytkownika wieczystego

II. przepisów postępowania, mających istotny wpływ na rozstrzygnięcie, tj.:

- naruszenie przepisów postępowania, a to art. 10 § 1 i § 2 k.p.a. poprzez uznanie, iż wyznaczenie przez Wojewodę Śląskiego 3 dniowego terminu na zapoznanie się z aktami sprawy i zajęcie stanowiska przez Miasto w sprawie, nie było iluzoryczne i nie spowodowało naruszenia zasady czynnego udziału strony w postępowaniu, a nadto, iż zdaniem Ministra Finansów Wojewoda Śląski zasadnie wyznaczając przedmiotowy termin kierował się przesłankami wynikającymi z art. 10 § 2 k.p.a. podczas, gdy w sprawie nie wystąpiły przesłanki wynikające z tegoż przepisu,

- naruszenie przepisów postępowania, a to art. 108 § 1 k.p.a. poprzez uznanie, iż nadanie decyzji rygoru natychmiastowej wykonalności było powodowane koniecznością zabezpieczenia gospodarstwa narodowego przed ciężkimi stratami - mimo braku podstaw ku temu.

Skarżący wniósł o uchylenie decyzji Ministra oraz poprzedzającej ją decyzji Wojewody i umorzenie postępowania administracyjnego oraz zasądzenie kosztów postępowania według norm przepisanych.

W odpowiedzi na skargę Minister wniósł o jej oddalenie, podtrrzymując dotychczasowe stanowisko w sprawie.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje:

Skarga nie zasługiwała na uwzględnienie.

Sąd, badając sprawę w granicach przewidzianych w art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2024 r., poz. 935 ze zm.; dalej: p.p.s.a.), nie dostrzegł naruszeń prawa procesowego bądź materialnego uzasadniających uchylenie zaskarżonej decyzji bądź stwierdzenie jej nieważności.

Mimo rozbudowanej formuły zarzutów skargi, istota sporu zawisłego przed Sądem sprowadzała się do oceny prawidłowości rozliczenia przeprowadzonej przez starostę transakcji zbycia nieruchomości Skarbu Państwa na rzecz użytkownika wieczystego. O ile Miasto stanęło na stanowisku o zasadności potrącenia na rzecz dochodów jednostki samorządu terytorialnego 25% uzyskanych z tego tytułu środków w oparciu o art. 23 ust. 3 u.g.n., o tyle Minister - w ślad za Wojewodą - przyjął dopuszczalność potrącenia na poziomie 5% wpływów stosownie do art. 5 ust. 1 pkt 6 ustawy z dnia 13 listopada 2003 r. o dochodach jednostek samorządu terytorialnego (Dz. U. z 2018 r. poz. 1530 w brzmieniu obowiązującym w 2019 r.; dalej: u.d.j.s.t.; przepis stanowiący odpowiednik obecnie obowiązującego art. 6 pkt 6 ustawy z dnia 1 października 2024 r. o dochodach jednostek samorządu terytorialnego - Dz. U. poz. 1572 ze zm.).

Na tle tak zarysowanego sporu rację należy przyznać orzekającym w niniejszej sprawie organom. Zasadnie bowiem wskazywał Minister, że treść art. 23 ust. 3 u.g.n. jest jednoznaczna i daje podstawę do pobrania 25% wpływów wyłącznie w przypadkach określonych w tym przepisie.

Jak stanowi art. 23 ust. 3 u.g.n., od wpływów osiąganych ze sprzedaży, opłat z tytułu trwałego zarządu, użytkowania, czynszu dzierżawnego i najmu - nieruchomości Skarbu Państwa, o których mowa w ust. 1, a także od wpływów osiąganych z opłat z tytułu użytkowania wieczystego nieruchomości Skarbu Państwa oddanych w użytkowanie wieczyste, oraz od odsetek za nieterminowe wnoszenie tych należności potrąca się 25 % środków, które stanowią dochód powiatu, na obszarze którego położone są te nieruchomości.

Cytowana regulacja pozwala więc na pobranie 25% wpływów uzyskanych ze sprzedaży nieruchomości Skarbu Państwa, z tym jednak zastrzeżeniem, że chodzi o nieruchomości, o których mowa w ustępie 1. Przywołana jednostka redakcyjna (art. 23 ust. 1) wyraźnie odwołuje się natomiast do pojęcia zasobów nieruchomości Skarbu Państwa. Do zasobu nieruchomości Skarbu Państwa należą zaś - w myśl art. 21 u.g.n. - nieruchomości, które stanowią przedmiot własności Skarbu Państwa i nie zostały oddane w użytkowanie wieczyste, oraz nieruchomości będące przedmiotem użytkowania wieczystego Skarbu Państwa. Tym samym z kategorii nieruchomości wchodzących w skład zasobu nieruchomości Skarbu Państwa wyłączone zostały nieruchomości będące wprawdzie własnością Skarbu Państwa ale oddane w użytkowanie wieczyste. Jeżeli zatem dochodzi do zbycia nieruchomości Skarbu Państwa na rzecz użytkownika wieczystego, a więc sprzedaży nieruchomości, która nie zalicza się do zasobów nieruchomości Skarbu Państwa w rozumieniu art. 21 u.g.n., to niedopuszczane jest zastosowanie art. 23 ust. 3 u.g.n. Brzmienie powołanego przepisu jest kategoryczne i opiera się na konstrukcji zamkniętego katalogu tytułów uprawniających powiat do potrącenia 25% otrzymanych środków. Niczym nieuzasadnione byłoby traktowanie analizowanej regulacji jako zawierającej przykładową jedynie listę przypadków, w których znajdzie zastosowanie przewidziany tam system rozliczeń. Ustawodawca nie posłużył się bowiem w art. 23 ust. 3 u.g.n. sformułowaniami ("w szczególności", "między innymi", "w tym") mogącymi świadczyć o otwartym zakresie zastosowania omawianej regulacji.

Jak zwrócono uwagę w literaturze, wpływy z art. 23 ust. 3 u.g.n. nie należą się powiatowi od nieruchomości stanowiących własność Skarbu Państwa, które zostały oddane w użytkowanie wieczyste. Z tego powodu wpływy z opłat za wieczyste użytkowanie nieruchomości Skarbu Państwa (jako niewchodzących w skład zasobu nieruchomości Skarbu Państwa) wymieniono osobno, razem z wpływami z opłat za nieterminowe wnoszenie należności (zob. E. Bończak-Kucharczyk, Ustawa o gospodarce nieruchomościami. Komentarz aktualizowany, Lex/el, uwagi do art. 23 u.g.n. zawarte w pkt 13).

Wykładni tej – wbrew stanowisku skarżącego - nie zmienia treść art. 11 ust. 1, art. 11a, art. 32 ust. 1 i 1a mających inny przedmiot regulacji.

Sąd stwierdza, że w zaskarżonej decyzji zasadnie uznano, że w – bezspornym przecież - stanie faktycznym sprawy, w którym doszło do sprzedaży nieruchomości nie wchodzącej w skład zasobu nieruchomości Skarbu Państwa, skarżący powinien był pobrać 5% uzyskanej ceny stosownie do art. 5 ust. 1 pkt 6 u.d.j.s.t.

W myśl powołanego przepisu, źródłem dochodów własnych powiatu jest 5% dochodów uzyskiwanych na rzecz budżetu państwa w związku z realizacją zadań z zakresu administracji rządowej oraz innych zadań zleconych ustawami, o ile odrębne przepisy nie stanowią inaczej. Transakcja zrealizowana w 2019 r. została przeprowadzona przez Miasto w ramach wykonywania zadań z zakresu administracji rządowej, co czyniło w pełni uprawnionym sięgnięcie do rozwiązania przyjętego na gruncie u.d.j.s.t. Wbrew temu co starał się wywieść autor skargi, prezentowanej oceny nie zmieniał fakt, iż art. 5 ust. 1 pkt 6 u.d.j.s.t. zastrzega uzyskanie 5% dochodu przez powiat, pod warunkiem, że "odrębne przepisy nie stanowią inaczej". Skoro art. 23 ust. 3 u.g.n. nie obejmuje swym zakresem sprzedaży nieruchomości Skarbu Państwa użytkownikowi wieczystemu, to nie może być on traktowany jako przepis szczególny w stanie faktycznym niniejszej sprawy. Brak jest bowiem odrębnych przepisów prawa (nie stanowi go zwłaszcza art. 23 ust. 3 u.g.n.), które odmiennie niż czyni to u.d.j.s.t. regulowałyby rozliczenie tego rodzaju transakcji (tj. transakcji zbycia nieruchomości będącej przedmiotem własności Skarbu Państwa oddanej w użytkowanie wieczyste).

Za nieprzekonujące należy także uznać twierdzenie skarżącego o braku podstaw do różnicowania wysokości środków należnych powiatowi w zależności od kryterium przynależności przedmiotu sprzedaży do zasobów nieruchomości Skarbu Państwa. W zaskarżonej decyzji Minister przekonująco wyjaśnił przesłanki leżące u podstaw odmiennego traktowania tych transakcji z perspektywy dochodów powiatu. Uprawnienie do dokonania wyższego (25%) potrącenia jest podyktowane szerszym zakresem obowiązków powiatu względem nieruchomości będących w zasobie nieruchomości Skarbu Państwa (np. konieczność utrzymywania takiej nieruchomości w stanie niepogorszonym, zabezpieczenia jej, co przekłada się z kolei na szerszy zakres czynności powiatu w procesie sprzedaży takiej nieruchomości) w porównaniu do sytuacji, gdy nieruchomość Skarbu Państwa pozostaje w rękach użytkownika wieczystego (szczególnie, że w świetle art. 23 ust. 3 u.g.n. powiat jest uprawniony do pobierania 25% wpływów z opłat za użytkowanie wieczyste nieruchomości Skarbu Państwa oddanych w użytkowanie wieczyste). Owo zróżnicowanie dochodu jednostki samorządu terytorialnego (5% w przypadku sprzedaży nieruchomości Skarbu Państwa użytkownikowi wieczystemu i 25% w przypadku sprzedaży nieruchomości Skarbu Państwa wchodzącej w skład zasobów nieruchomości Skarbu Państwa) odzwierciedla zatem stopień zaangażowania powiatu w utrzymywanie i realizację transakcji zbycia nieruchomości należących do Skarbu Państwa. Z tej perspektywy nie sposób mówić o złamaniu obowiązku zapewnienia danej jednostce środków publicznych adekwatnych do powierzonych zadań (art. 167 ust. 1 Konstytucji RP).

W świetle powyższych uwag Sąd uznał, że Minister prawidłowo odczytał treść normy prawnej wynikającej z art. 23 ust. 3 u.g.n. jako nieobejmującej swym zakresem sprzedaży nieruchomości Skarbu Państwa na rzecz użytkownika wieczystego. Stanowisko organu odwoławczego znajdowało oparcie zarówno w wynikach wykładni literalnej przepisu, jak i wnioskach płynących z analizy systemowej i celowościowej. W konsekwencji zasadnie stwierdzono, że Powiat nie był uprawniony do potrącenia 25% wpływów z transakcji sprzedaży na poczet dochodów strony. Ustalenie takie obligowało zaś właściwy organ do wydania decyzji zobowiązującej do zwrotu części pobranej przez skarżącego kwoty.

Zgodnie bowiem z art. 255 u.f.p.

1. Zarząd jednostki samorządu terytorialnego przekazuje pobrane dochody budżetowe związane z realizacją zadań z zakresu administracji rządowej oraz innych zadań zleconych jednostce samorządu terytorialnego odrębnymi ustawami, pomniejszone o określone w odrębnych ustawach dochody budżetowe przysługujące jednostce samorządu terytorialnego z tytułu wykonywania tych zadań, na rachunek bieżący dochodów dysponenta części budżetowej przekazującego dotację celową, według stanu środków określonego na:

1) 10 dzień miesiąca - w terminie do 15 dnia danego miesiąca;

2) 20 dzień miesiąca - w terminie do 25 dnia danego miesiąca.

2. Pobrane do dnia 31 grudnia i nieprzekazane w terminach, o których mowa w ust. 1, dochody budżetowe związane z realizacją zadań z zakresu administracji rządowej oraz innych zadań zleconych jednostce samorządu terytorialnego odrębnymi ustawami są przekazywane odpowiednio przez zarząd jednostki samorządu terytorialnego na rachunek bieżący dochodów dysponenta części budżetowej przekazującego dotację celową - w terminie do dnia 8 stycznia roku następującego po roku budżetowym, a gdy ten dzień jest dniem wolnym od pracy - do pierwszego dnia roboczego po tym terminie.

Stosownie do art. 255 ust. 4 u.f.p., w przypadku nieprzekazania dochodów budżetowych w terminach, o których mowa w ust. 1 i 2, dysponent części budżetowej przekazujący dotację celową wydaje decyzję określającą kwotę dochodów przypadającą do zwrotu i termin, od którego naliczane są odsetki.

Do dochodów budżetowych nieprzekazanych przez jednostkę samorządu terytorialnego do budżetu państwa stosuje się odpowiednio przepisy dotyczące zwrotu dotacji (art. 255 ust. 5 u.f.p.).

Ponadto w kontekście zarzutów Powiatu wskazujących na nieuprawnioną i nagłą zmianę dotychczasowej praktyki interpretacyjnej, w stosunku do transakcji przeprowadzonej kilka lat wcześniej, podnieść należało, że sama opieszałość Wojewody w weryfikacji prawidłowości rozliczeń, jakkolwiek niepożądana z perspektywy skarżącego, nie mogła wpłynąć na ocenę prawidłowości dokonanej wykładni art. 23 ust. 3 u.g.n. i odmowy zastosowania danej regulacji w stanie faktycznym i prawnym sprawy.

Podobnie należało ocenić argument strony odwołujący się do stanowiska wyrażonego przez Departament Gospodarki Nieruchomościami Ministerstwa Rozwoju i Technologii w piśmie z dnia 29 listopada 2024 r. (o konieczności szerszego zastosowania art. 23 ust. 3 u.g.n. niż wynika to z jego literalnej wykładni), gdyż pogląd ww. jednostki nie ma charakteru wiążącego, co zasadnie sygnalizował organ odwoławczy w motywach zaskarżonej decyzji.

Ze wskazanych wyżej przyczyn Sąd uznał twierdzenia strony dotyczące naruszeń o charakterze materialnoprawnym za pozbawione przekonujących racji.

Sąd nie dostrzegł również podstaw do uwzględnienia zarzutów natury procesowej, zwłaszcza, że zasadnicza ich część nie miała charakteru samodzielnego ale stanowiła wyraz niezadowolenia z przyjętego przez organ odwoławczy sposobu rozumienia art. 23 ust. 3 u.g.n. Wykładnia przepisów prawa materialnego, oceniona przez Sąd jako prawidłowa, nie wiązała się z naruszeniem podstawowych zasad prowadzenia postępowania, tj. zasady pogłębiania zaufania do organów publicznych (art. 8 § 1 k.p.a.) czy zasady prawdy obiektywnej oraz słusznego interesu skarżącego (art. 7 k.p.a.). Organ odwoławczy nie miał przesłanek, by uchylić zaskarżoną decyzję Wojewody w myśl art. 138 § 1 pkt 2 k.p.a.

Nieskuteczne okazały się także twierdzenia strony dotyczące naruszeń związanych z pospiesznym działaniem organu, przejawiającym się w szczególności wyznaczeniem stronie jedynie trzech dni na zapoznanie się z aktami sprawy i wypowiedzenie się co do zebranych dowodów. Postępowanie takie świadczyło - zdaniem skarżącego - o uchybieniu obowiązkowi zapewnienia stronie czynnego udziału w sprawie (art. 10 § 1 k.p.a.).

Zgodnie z art. 10 § 1 k.p.a., organy administracji publicznej obowiązane są zapewnić stronom czynny udział w każdym stadium postępowania, a przed wydaniem decyzji umożliwić im wypowiedzenie się co do zebranych dowodów i materiałów oraz zgłoszonych żądań. Stosownie zaś do art. 10 § 2 ww. ustawy, organy administracji publicznej mogą odstąpić od zasady określonej w § 1 tylko w przypadkach, gdy załatwienie sprawy nie cierpi zwłoki ze względu na niebezpieczeństwo dla życia lub zdrowia ludzkiego albo ze względu na grożącą niepowetowaną szkodę materialną.

Sąd podkreślenia, że decydujące znaczenie dla oceny braku skuteczności tak sformułowanego, miał brak wykazania wpływu owego naruszenia na wynik sprawy. Zgodnie z ugruntowanym w judykaturze - podzielanym przez skład orzekający w niniejszej sprawie - stanowiskiem, zarzut naruszenia prawa strony do czynnego udziału w postępowaniu (art. 10 § 1 k.p.a.) może odnieść skutek jedynie wówczas, gdy stawiająca go strona dowiedzie, że zarzucane uchybienie uniemożliwiło jej dokonanie konkretnych czynności procesowych (zob. np. wyroki NSA: z dnia 15 marca 2024 r., sygn. akt I GSK 287/23; z dnia 23 listopada 2023 r., sygn. akt II OSK 563/21 i powołane tam orzeczenia). Takiej zależności, między skróconym terminem na zapoznanie się z aktami sprawy i zajęcie stanowiska a niemożnością podjęcia określonych (konkretnych) działań, strona w żaden sposób nie wykazała, poprzestając na ogólnikowych twierdzeniach o pospiesznym działaniu Wojewody. W realiach sprawy dzieje się tak w szczególności dlatego, że stan faktyczny co do istoty sprawy jest bezsporny, a organ i stronę różni spór co do interpretacji prawa.

Sąd nie podzielił ponadto zastrzeżeń strony odnośnie do nadania rygoru natychmiastowej wykonalności decyzji Wojewody. W myśl art. 108 § 1 zd. 1 k.p.a., decyzji, od której służy odwołanie, może być nadany rygor natychmiastowej wykonalności, gdy jest to niezbędne ze względu na ochronę zdrowia lub życia ludzkiego albo dla zabezpieczenia gospodarstwa narodowego przed ciężkimi stratami bądź też ze względu na inny interes społeczny lub wyjątkowo ważny interes strony. Sąd akceptuje obecne w orzecznictwie stanowisko wskazujące na dopuszczalność traktowania zbliżającego się terminu przedawnienia jako przesłanki nadania rygoru natychmiastowej wykonalności w świetle ww. regulacji (zob. np. wyroki NSA: z dnia 11 lutego 2022 r., sygn. akt I GSK 2166/18 i z dnia 30 stycznia 2024 r., sygn. akt I GSK 1253/23). Organ pierwszej instancji, korzystając z uprawnienia przewidzianego w art. 108 § 1 k.p.a., wskazał na konieczność zabezpieczenia gospodarstwa narodowego przed ciężkim stratami i podkreślił, że należność dotycząca 2019 r. może ulec przedawnieniu (z końcem 2024 r. z uwagi na upływ 5-letniego terminu z art. 70 § 1 Ordynacji podatkowej w związku z art. 67 ust. 1 u.f.p.). Minister rozwinął prezentowaną argumentację zasadnie podnosząc, że dochodzenie należności rozliczonych w sposób niezgodny z prawem leży w interesie społecznym, zwłaszcza, że bliski termin przedawnienia wiązał się w rozpatrywanym przypadku z ryzykiem nieuregulowania należności, biorąc pod uwagę stanowisko Miasta konsekwentnie kwestionujące konieczność częściowego zwrotu pobranych środków do budżetu państwa.

Mając powyższe na uwadze Sąd orzekł jak w sentencji wyroku stosownie do art. 151 p.p.s.a.