VI SA/Wa 2452/15 - Wyrok

Data orzeczenia	2016-02-18	
Data wpływu	2015-09-22	
Sąd	Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie	
Sędziowie	Andrzej Czarnecki
Izabela Głowacka-Klimas /przewodniczący/
Magdalena Maliszewska /sprawozdawca/	
Symbol z opisem	6035 Opłaty i kary za przejazd pojazdem nienormatywnym	
Hasła tematyczne	Transport	
Skarżony organ	Inspektor Transportu Drogowego	
Treść wyniku	Oddalono skargę	
Powołane przepisy	Dz.U. 2012 nr 0 poz 1137; art. 2 ust. 35 lit. b, art. 64 ust. 1 pkt 1, ust. 2, art. 140ab ust. 2, art. 140aa, lp. 4 załącznika nr 1 do sutawy; Ustawa z dnia 20 czerwca 1997 r. Prawo o ruchu drogowym - tekst jednolity
Dz.U. 2013 nr 0 poz 260; art. 41 ust. 1; Ustawa z dnia 21 marca 1985 r. o drogach publicznych - tekst jednolity
Dz.U. 2013 nr 0 poz 267; art. 156 par. 1 pkt 2, art. 7, , art. 77 par. 1; Ustawa z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego - tekst jednolity
Dz.U. 2012 nr 0 poz 270; art. 151; Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - tekst jednolity.	
Sentencja
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Izabela Głowacka - Klimas Sędziowie Sędzia WSA Andrzej Czarnecki Sędzia WSA Magdalena Maliszewska (spr.) Protokolant sekr. sąd. Eliza Mroczek po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 18 lutego 2016 r. sprawy ze skargi D.S. na decyzję Głównego Inspektora Transportu Drogowego z dnia [...] lipca 2015 r. nr [...] w przedmiocie kary pieniężnej oddala skargę w całości	
Uzasadnienie
Zaskarżoną decyzją z dnia [...] lipca 2015 r. nr [...] Główny Inspektor Transportu Drogowego, na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego (tekst jedn. Dz. U. z 2013 r. poz. 267) dalej cyt. jako k.p.a., art. 64 ust. 1, 2, art. 64 c, art. 140aa ust. 1, 3, 4, art. 140 ab ust. 1 pkt 2, ust. 2 ustawy z dnia 20 czerwca 1997 r. Prawo o ruchu drogowym (tekst jedn. Dz. U. z 2012 r., poz. 1137 ze zm.), dalej cyt. jako p.r.d., art. 41 ustawy z dnia 21 marca 1985 r. o drogach publicznych (tekst jedn. Dz. U. z 2013 r. poz. 260 ze zm.) dalej cyt. jako u.d.p., po rozpoznaniu odwołania D. S., utrzymano w mocy decyzję [...] Wojewódzkiego Inspektora Transportu Drogowego z dnia [...] marca 2015 r. nr [...] w przedmiocie nałożenia kary pieniężnej w kwocie 5000 zł za przejazd pojazdem nienormatywnym bez zezwolenia.

Do wydania zaskarżonej decyzji doszło w następującym stanie faktycznym i prawnym :

W dniu [...] lutego 2015 r. w miejscowości R. na drodze krajowej nr [...] zatrzymano do kontroli pojazd członowy składający się z dwuosiowego ciągnika marki [...] o nr rej. [...] oraz trzyosiowej naczepy ciężarowej marki [...] o nr rej. [...]. Pojazdem członowym kierował W. P., który wykonywał przejazd z ładunkiem podzielnym w postaci elementów stalowych w imieniu D. S. (dalej zwany skarżącym) z miejscowości R. do miejscowości R.

Dokonano ważenia pojazdu za pomocą przenośnych wag do pomiarów statycznych typu SAW 10C o nr 856700 i 856701. Podczas kontroli kierowcę zapoznano z procedurą ważenia oraz ze świadectwami legalizacji użytych podczas kontroli wag, oraz z protokołem pochylenia terenu. Odczytów dokonano wspólnie z kierowcą, który nie złożył wniosku o przeprowadzenie ponownego ważenia pojazdu.

W trakcie kontroli przesłuchano w charakterze świadka kierowcę W. P., który zeznał, iż wykonuje przewóz elementów stalowych na rzecz D. S., u którego jest zatrudniony. Kierowca zeznał, że brał udział w załadunku ww. elementów, pojazd nie był ważony po załadunku. Wyjaśnił, że nie był świadomy, iż maksymalny nacisk osi napędowej na drodze po której się poruszał wynosi 8 ton. Sam wybrał tę drogę, ponieważ nie ma innej możliwości dojazdu do firmy w R., do której przewoził omawiany ładunek.

W wyniku pomiarów kontrolowanego pojazdu członowego, stwierdzono, że nacisk pojedynczej osi napędowej ciągnika wynosi 8,45 t, a zatem nastąpiło przekroczenie wartości dopuszczalnej przewidzianej dla dróg dopuszczalnym nacisku pojedynczej osi napędowej do 8 t o 0,45 t.

Stwierdzono, że przewoźnik na przejazd omawianego pojazdu powinien posiadać zezwolenie kategorii III-VI ładunków innych niż ładunek niepodzielny. Kierowca nie okazał zezwolenia na przejazd po drogach publicznych pojazdów nienormatywnych..

Przebieg kontroli utrwalono protokołem nr [...] z dnia [...] kwietnia 2014 r. Kierowca kontrolowanego pojazdu podpisał protokół kontroli bez zastrzeżeń.

Pismem z dnia [...] lutego 2015 r. [...] Wojewódzki Inspektor Transportu Drogowego zawiadomił skarżącego o wszczęciu postępowania administracyjnego związanego z przeprowadzoną kontrolą. Jednocześnie wezwano stronę skarżącą do nadesłania dokumentów poświadczających dochowanie należytej staranności w realizacji czynności związanych z przejazdem bądź w sposób jednoznaczny poświadczających brak wpływu na powstanie stwierdzonych naruszeń prawa oraz poinformowano o uprawnieniach wynikających z art. 10 k.p.a.

Skarżąca w piśmie z dnia [...] lutego 2015 r. podniosła, że do siedziby firmy M. w miejscowości R. nie ma innej możliwości dojazdu niż drogą nr [...]. Kierowca nie miał informacji że wjeżdża na drogę o maksymalnym nacisku 8 ton na oś, nie było żadnych znaków informujących o takim tonażu. Zarówno skarżący jak i kierowca przedmiotowego pojazdu byli przekonani, że na drodze krajowej nr [...] dopuszczalny jest nacisk osi do 10 ton. Skarżący załączył do pisma kopię zezwolenia kategorii III nr [...] na przejazd w okresie 25 września 2014 r. – 24 marca 2015 r,. po drogach krajowych pojazdu nienormatywnego, który spełnia wymagania w zakresie wymiarów, masy oraz nacisków osi, określonej w pozycji 3 tabeli "Kategorie zezwoleń na przejazd pojazdu nienormatywnego" załącznika do ustawy – Prawo o ruchy drogowym.

[...] Wojewódzki Inspektor Transportu Drogowego decyzją z dnia [...] marca 2015 r. nałożył na skarżącego karę pieniężną w wysokości 5000 złotych za naruszenie zakazu przewozu pojazdem nienormatywnym ładunków innych niż ładunek niepodzielny, z wyłączeniem pojazdów nienormatywnych uprawnionych do poruszania się na podstawie zezwoleń kategorii I i kategorii II.

Organ wskazał, że zgodnie z art. 140ab ust. 2 p.r.d. w przypadku naruszeń zakazu, o którym mowa w art. 64 ust. 2 p.r.d. za przejazd pojazdem nienormatywnym nakłada się karę jak za przejazd bez zezwolenia. natomiast art. 64 ust. 2 ww. ustawy stanowi, że zabrania się przewozu pojazdem nienormatywnym ładunków innych niż ładunek niepodzielny, z wyłączeniem pojazdów nienormatywnych uprawnionych do poruszania się na podstawie kategorii I lub kategorii II. W związku z powyższym należy uznać, iż skarżący w dniu [...] lutego 2015 r. wykonywał przewóz pojazdem nienormatywnym dla którego jest wymagane zezwolenie kategorii III –VI ładunków innych niż ładunek niepodzielny.

Ustosunkowując się do wyjaśnień strony skarżącej, organ I instancji podniósł, że żaden przepis nie nakłada na zarządcę drogi obowiązku umieszczenia znaków dotyczących nacisków osi na drogach krajowych, gdyż naciski te są określone w rozporządzeniu Ministra Transportu, Budownictwa i Gospodarki Morskiej z dnia 6 września 2012 r. w wykazie dróg krajowych, po których mogą poruszać się pojazdy o dopuszczalnym nacisku osi do 10 t (Dz. U. z 2012 r. poz. 1061). To na przedsiębiorcy spoczywa obowiązek by prowadząc działalność gospodarczą w zakresie transportu być na bieżąco z przepisami prawa, w szczególności prawa związanego z transportem drogowym. Przedsiębiorca w omawianym przypadku nie może zasłaniać się niewiedzą. Odnośnie przedstawionego w postępowaniu przez skarżącego zezwolenia kategorii III organ I instancji wyjaśnił, że zezwolenie to zezwala na przejazd pojazdu nienormatywnego przewożącego ładunek niepodzielny, natomiast w omawianym przypadku przewożony był ładunek podzielny. Ponadto zezwolenie to uprawnia do nienormatywności w zakresie gabarytu pojazdu, a nie nacisków osi i dopuszczalnej masy całkowitej.

W odwołaniu od powyższej decyzji strona skarżąca wniosła o uchylenie. zaskarżonej decyzji w całości. Postawiła zarzuty:

- naruszenia art. 7, art. 77 q 1 k.p.a. poprzez zaniechanie wszechstronnego zebrania i rozpatrzenia materiału dowodowego oraz dokonaniu dowolnej oceny dowodów, co doprowadziło organ do błędnych ustaleń, w szczególności w zakresie niezasadnego obciążenia podmiotu kontrolowanego naruszeniami powstałymi wskutek przyczyn niezależnych,

Błędne zastosowanie prawa materialnego poprzez błędną i niekorzystną dla strony kwalifikację stwierdzonego naruszenia,

- naruszenie przepisów postępowania, tj. art. 107 § 1 k.p.a. poprzez błędne i niejednoznaczne wskazanie naruszenia w treści decyzji,

- sprzeczność art. 2 Konstytucji RP i art. 140 ab p.r.d.

Skarżący wskazał, że to kierowca błędnie wjechał na drogę nr [...]. Droga ta na odcinku, na który wjechał kierowca, nie posiadała żadnego oznakowania informującego o niższej nośności osi pojedynczej. Zasadne jest zatem przesłuchanie kierowcy w celu ustalenia jego błędu w ocenie skarżącego w świetle art. 140aa ust. 4 pkt 1 a i b p.r.d. stanowiłoby to okoliczność pozwalająca organowi kontrolnemu na umorzenie postępowania.

Ponadto zdaniem skarżącego za przekroczenie wartości o o,45 t, tj o 5,6 % w stosunku do nominału powinna zostać nałożona w zgodnie z art. 140ab pkt 1 p.r.d. kara w wysokości 500 zł.

Podniósł, że sposób kwalifikacji naruszeń wynikający z art. 140ab p.r.d. narusza wynikająca z art. 2 Konstytucji RP zasadę proporcjonalności.

Główny Inspektor Transportu Drogowego, po rozpoznaniu odwołania, decyzją z dnia [...] lipca 2015 r. utrzymał w mocy decyzję organu I instancji.

Odnosząc się do zarzutów strony skarżącej organ odwoławczy podniósł, że nie dopatrzył się przesłanek do umorzenia postępowania administracyjnego na podstawie art. 140aa ust. 4 p.r.d.

Zdaniem organu w rozpatrywanym przypadku przewożono ładunek podzielny w postaci elementów stalowych, która z uwagi na sposób przewozu nie stanowił ładunku sypkiego, ani drewna. Nie znajduje więc zastosowania art. 140aa ust. 4 pkt 2 p.r.d.

Organ odwoławczy odnosząc się do pojęcia "należytej staranności", czy "braku wpływu", wskazał, że przepis art. 61 p.r.d. wyraźnie określa obowiązki w zakresie przewozu ładunku. Przepis ten był i jest skierowany do nieograniczonego kręgu adresatów. Zatem także podmioty wykonujące przejazdy mają obowiązek przestrzegania nakazów płynących z normy prawnej określonej w art. 61 p.r.d. Brzmienie ust. 1 tegoż artykułu stanowi, iż ładunek nie może powodować przekroczenia dopuszczalnej masy całkowitej lub dopuszczalnej ładowności pojazdu. Treść ust. 2 i 3, 5 art. 61 p.r.d. jasno wskazuje, że ładunek na pojeździe umieszcza się w taki sposób, aby nie powodował przekroczenia dopuszczalnych nacisków osi pojazdu na drogę. Ładunek umieszczony na pojeździe powinien być zabezpieczony przed zmianą położenia lub wywoływaniem nadmiernego hałasu. Podmiot wykonując przejazd winien mieć wiedzę na temat przewożonego ładunku w zakresie jego właściwości i ilości, trasy oraz parametrów pojazdów, którym przejazd jest wykonywany. Następnie powinien wystąpić o stosowne zezwolenie, a jeżeli przepis prawa stoi na przeszkodzie w jego uzyskaniu powinien rozważyć zmianę sposobu przejazdu, aby nie narażać się na negatywne konsekwencje finansowe. Zdaniem organu strona nie złożyła w toku postepowania wyjaśnień, które stanowiłyby dowód świadczący, że dochowała ona należytej staranności w realizacji czynności związanych z przejazdem oraz że nie miała wpływu na powstanie naruszenia. Podmiot wykonujący przejazd posiadając wiedzę na temat ładunku, który podjął się przetransportować, powinien podjąć kroki, aby pojazd był normatywny na całej trasie przejazdu. Sposób doboru określonych środków jest kwestią indywidualną.

Zdaniem, organu zaliczenie drogi krajowej nr [...] do kategorii dróg, na której dopuszczalne są naciski osi do 8 ton, nie powinny podlegać dyskusji. Zgodnie z treścią ww. rozporządzenia Ministra Transportu, Budownictwa i Gospodarki Morskiej z dnia 6 września 2012 r. droga krajowa nr [...] na odcinku N./DROGA[...]/ - L. – T. – J./ DROGA [...] została zaliczona do kategorii dróg, po których mogą poruszać się pojazdy o dopuszczalnym nacisku osi do 8 ton. O zaliczeniu drogi o określonym nacisku na osie rozstrzygają wyłącznie przepisy powołanych wyżej przepisów ustawy o drogach publicznych i rozporządzeń wykonawczych, nie zaś znak drogowy. Znaki drogowe na które powołuje się strona skarżąca mają bowiem charakter znaków informacyjnych, nie zaś znaków zakazu lub nakazu.

Organ podkreślił, że wysokość nakładanych kar jest ściśle określona w art. 140ab ust. 1 pkt 2 p.r.d., który stanowi, że karę pieniężną o której mowa w art. 140aa ust. 1 ustala się w wysokości 5000 zł – za brak zezwolenia kategorii III – VI.

D. S. pismem z dnia [...] sierpnia 2015 r. wniósł skargę na powyższą decyzję do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie, wnosząc o uchylenie jej uchylenie.

Postawił zarzuty:

- naruszenia art. 7, art. 77 § 1 k.p.a. poprzez zaniechanie wszechstronnego zebrania i rozpatrzenia materiału dowodowego oraz dokonania dowolnej oceny dowodów, co doprowadziło organ do błędnych ustaleń, w szczególności w zakresie niezasadnego obciążenia podmiotu kontrolowanego naruszeniami powstałymi wskutek przyczyn niezależnych od kontrolowanego,

- naruszenia art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a. poprzez wydanie decyzji przez organ II instancji utrzymujący decyzję organu I instancji w czasie, gdy obowiązywały już zmienione przepisy prawa materialnego,

- naruszenie art. 7 k.p.a. polegające na zaniechaniu przeprowadzenia dowodu z przesłuchania świadka mające kluczowe znaczenie dla wykazania nieprawidłowej procedury ważenia pojazdu,

- błędne zastosowanie prawa materialnego, tj. art. 2 pkt 35a p.r.d. poprzez błędną interpretację definicji pojazdu nienormatywnego,

- błędne zastosowanie prawa materialnego, tj. art. 140ab ust. 2 p.r.d. poprzez nieprawidłowe przypisanie brakującego zezwolenia.

Skarżący podniósł, że w chwili sporządzenia decyzji II instancji nie obowiązywało już ww. rozporządzenie Ministra Transportu, Budownictwa i Gospodarki Morskiej z dnia 6 września 2012 r. Od czerwca 2015 r. obowiązuje rozporządzenie Ministra Infrastruktury u Rozwoju z dnia 13 maja 2015 r. w sprawie wykazu dróg krajowych oraz dróg wojewódzkich, po których mogą poruszać się pojazdy o dopuszczalnym nacisku pojedyńczej osi do 10 t, oraz wykazu dróg krajowych, po których mogą poruszać się pojazdy o dopuszczalnym nacisku pojedyńczej osi do 8 t (Dz. U. Z 2015 r. poz. 802). Zgodnie z powyższym rozporządzeniem droga krajowa nr [...] po której poruszał się kontrolowany pojazd jest drogą na której dopuszczalny nacisku pojedyńczej osi wynosi 1- ton. Droga ta od momentu kontroli, tj. [...] lutego 2015 r. do dnia zmiany nośności nie została w żaden sposób przebudowana i wzmocniona. Zmiana jej nośności zaszła tylko i wyłącznie przez wprowadzenie nowego aktu prawnego

Ponadto skarżący wskazał, że Organ odwoławczy na stronie 10 zaskarżonej decyzji wskazał, że nacisk osi napędowej kontrolowanego pojazdu wynosił 10, 65 t, a strona wykonywała przewóz po drodze krajowej nr 19. Takie błędy budzą pow3ażne wątpliwości co do faktycznego merytorycznego podejścia organu II instancji do złożonego odwołania.

Organ w odpowiedzi na skargę wniósł o jej oddalenie .

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje:

Zgodnie z art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2002 r. Nr 153, poz. 1269 ze zm.), sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. W świetle powołanych przepisów, Wojewódzki Sąd Administracyjny w zakresie swojej właściwości ocenia zaskarżoną decyzję administracyjną z punktu widzenia jej zgodności z prawem materialnym i przepisami postępowania administracyjnego, według stanu faktycznego i prawnego obowiązującego w dacie wydania tej decyzji.

Poddając, w świetle powyższych kryteriów, sądowoadministracyinej kontroli niniejszą sprawę, Sąd stwierdził, że skarga nie zasługuje na uwzględnienie ponieważ Główny Inspektor Transportu Drogowego nie naruszył przepisów postępowania administracyjnego oraz przepisów prawa materialnego wydając rozstrzygnięcie zawarte w decyzji z dnia [...] lipca 2014 r.

W przedmiotowej sprawie w dniu [...] lutego 2015 r. w miejscowości R. na drodze krajowej nr [...] zatrzymano do kontroli pojazd członowy składający się z dwuosiowego ciągnika marki [...] o nr rej. [...] oraz trzyosiowej naczepy ciężarowej marki [...] o nr rej. [...]. Pojazdem członowym kierował W. P., który wykonywał przejazd z ładunkiem podzielnym w postaci elementów stalowych w imieniu D. S. z miejscowości R. do miejscowości R. Rodzaj przewożonego ładunku został ustalony na podstawie dokumentu przewozowego WZ nr [...] z dnia [...] lutego oraz zlecenia spedycyjnego nr [...].

Dokonano ważenia pojazdu za pomocą przenośnych wag do pomiarów statycznych typu SAW 10C/II o nr 856700 i 856701, które w dniu kontroli legitymowały się ważnymi świadectwami zgodności wydanymi przez Okręgowy Urząd Miar w Poznaniu w dniu 28 kwietnia 2014 r. Podczas kontroli kierowcę zapoznano z procedurą ważenia oraz ze świadectwami legalizacji użytych podczas kontroli wag, oraz z protokołem pochylenia terenu. Odczytów dokonano wspólnie z kierowcą, który nie złożył wniosku o przeprowadzenie ponownego ważenia pojazdu.

W wyniku pomiarów kontrolowanego pojazdu członowego, stwierdzono następujące naruszenia dopuszczalnych norm:

- nacisk pojedynczej osi napędowej pojazdu członowego - 11,8 t - przekroczenie o 0,45 t

Stwierdzono naruszenie zakazu przewozu pojazdem nienormatywnym ładunków innych niż ładunek niepodzielny, z wyłączeniem pojazdów nienormatywnych uprawnionych do poruszania się na podstawie zezwoleń kategorii I i kategorii II.

Wskazać należy, że w przedmiotowej sprawie bezsporne jest, iż kierowca wykonywał przejazd z ładunkiem podzielnym w postaci elementów stalowych. W myśl art. 2 ust. 35 lit. b p.r.d. ładunek niepodzielny to taki ładunek, który bez niewspółmiernie wysokich kosztów lub ryzyka powstania szkody nie może być podzielony na dwa lub więcej mniejszych ładunków. A contrario, ładunek podzielny może zostać podzielony na dwa lub więcej mniejszych ładunków. W przedmiotowej sprawie brak jest jakichkolwiek wątpliwości co do podzielności przewożonego ładunku

Stosownie do art. 64 ust. ust. 2 p.r.d. zabrania się przewozu pojazdem nienormatywnym ładunków innych niż ładunek niepodzielny, z wyłączeniem pojazdów nienormatywnych uprawnionych do poruszania się na podstawie zezwoleń kategorii 1 lub kategorii II. Stosownie do art. 140ab ust. 2 p.r.d. w przypadku naruszeń zakazu, o którym mowa w art. 64 ust. 2 za przejazd pojazdem nienormatywnym nakłada się karę jak za przejazd bez zezwolenia. Przepis art. 64 ust. 2 p.r.d. ustanawia zakaz przewozu pojazdem nienormatywnym ładunków innych niż ładunek niepodzielny. Zatem z treści art. 140ab ust. 2 p.r.d. wynika, że przy kwalifikowaniu naruszeń zw8iązanych z ustalenie4m braku właściwej kategorii zezwolenia za przejazd pojazdem nienormatywnym , którym przewożony jest ładunek podzielny, okoliczność w postaci prawnej nie4mozności uzyskania zezwolenia kategorii III-VII nie ma żadnego znaczenia. Ustawodawca bowiem przyjął, że w takiej sytuacji nakłada się karę jak za przejazd bez zezwolenia

Sankcją za wykonywanie przejazdu pojazdem nienormatywnym be zezwolenia lub niezgodnie z warunkami określonymi w zezwoleniu jest kara pieniężna nakładana w drodze decyzji administracyjnej. Zgodnie z art. 140aa ww. ustawy za przejazd po drogach publicznych pojazdów nienormatywnych bez zezwolenia, o którym mowa w art. 64 ust. 1 pkt 1, lub niezgodnie z warunkami określonymi dla tego zezwolenia nakłada się karę pieniężną, w drodze decyzji administracyjnej. Stosownie do treści ust. 3 pkt 1 ww. artykułu karę pieniężną, o której mowa w ust. 1, nakłada się na podmiot wykonujący przejazd. Ustalając kategorię wymaganego zezwolenia organ kieruje się wymiarami, masą, naciskami osi pojazdów nienormatywnych uprawnionych do poruszania się na podstawie zezwoleń kategorii I-VII oraz drogi, po których pojazdy mogą się poruszać. Powyższe warunki zostały określone przez ustawodawcę w załączniku nr 1 do ustawy – Prawo o ruchu drogowym.

Stosownie do art. 41 ust. 1 u.d.p. po drogach publicznych dopuszcza się ruch pojazdów o dopuszczalnym nacisku pojedynczej osi napędowej do 11,5 t, z zastrzeżeniem ust. 2 i 3 tejże ustawy. W przepisie art. 41 ust. 1 u.dop. znalazła się delegacja ustawowa dla ministra właściwego do spraw transportu, do ustalenia w drodze rozporządzenia, wykazu:

1) dróg krajowych oraz dróg wojewódzkich, po których mogą poruszać się pojazdy o dopuszczalnym nacisku pojedynczej osi do 10 t,

2) dróg krajowych, po których mogą poruszać się pojazdy o dopuszczalnym nacisku pojedynczej osi do 8

- mając na uwadze potrzebę ochrony dróg oraz zapewnienia ruchu tranzytowego.

Na podstawie powyższej delegacji ustawowej, wykaz dróg krajowych i dróg wojewódzkich, na których obowiązuje nacisk osi do 8 t i 10 t został określony rozporządzeniem Ministra Transportu, Budownictwa i Gospodarki Morskiej z dnia z dnia 6 września 2012 r. w sprawie wykazu dróg krajowych oraz dróg wojewódzkich, po których mogą poruszać się pojazdy o dopuszczalnym nacisku pojedynczej osi do 10 t, oraz wykazu dróg krajowych, po których mogą poruszać się pojazdy o dopuszczalnym nacisku pojedynczej osi do 8 t (Dz. U. z 2012 r. poz. 1061).

Droga krajowa nr [...] na odcinku N./DROGA[...]/ - L. – T. – J./ DROGA [...] została zaliczona do kategorii dróg, po których mogą poruszać się pojazdy o dopuszczalnym nacisku osi do 8 ton.

W przedmiotowej sprawie stwierdzono, że nacisk pojedynczej osi napędowej ciągnika wynosi 8,45 t, a zatem nastąpiło przekroczenie wartości dopuszczalnej przewidzianej dla dróg dopuszczalnym nacisku pojedynczej osi napędowej do 8 t o 0,45 t.

W ustalonym stanie faktycznym organy prawidłowo ustaliły, iż należało nałożyć karę pieniężna za brak zezwolenia kategorii IV, które stosownie do lp. 4 załącznika nr 1 do p.r.d. jest wydawane na przejazd pojazdu po drodze krajowej:

a) o rzeczywistej masie całkowitej nie większej od dopuszczalnej,

b) o szerokości nieprzekraczającej 3,4 m.

c) o długości nieprzekraczającej:

- 15 m dla pojedyńczego pojazdu,

- 23 m dla zespołu pojazdów,

- 30 m dla zespołu pojazdów o skrętnych osiach

d) o wysokości nieprzekraczającej 4,3 m,

e) o naciskach osi nieprzekraczających wielkości przewidzianych dla dróg o dopuszczalnym nacisku pojedyńczej osi napędowej do 11,5 t.

Zgodnie z art. 140 ab ust. 1-2 ww. ustawy:

1. Karę pieniężną, o której mowa w art. 140aa ust. 1, ustala się w wysokości:

1) 1.500 zł - za brak zezwolenia kategorii I i II;

2) 5.000 zł - za brak zezwolenia kategorii III-VI;

3) za brak zezwolenia kategorii VII:

a) 500 zł - gdy nacisk jednej lub wielu osi, rzeczywista masa całkowita lub wymiary pojazdu przekraczają dopuszczalne wartości nie więcej niż o 10%,

b) 2.000 zł - gdy nacisk jednej lub wielu osi, rzeczywista masa całkowita lub wymiary pojazdu przekraczają dopuszczalne wartości o więcej niż 10% i nie więcej niż 20%,

c) 15.000 zł - w pozostałych przypadkach;

4) 5.000 zł - za przejazd pojazdu nienormatywnego przez most lub wiadukt bez potwierdzonego zawiadomienia zarządcy drogi, o którym mowa w art. 64c ust. 9;

5) 3.000 zł - za przejazd pojazdu nienormatywnego przez most lub wiadukt niezgodnie z warunkami określonymi przez zarządcę drogi, o którym mowa w art. 64c ust. 9;

6) 6.000 zł - za przejazd pojazdu nienormatywnego przez most lub wiadukt przy zgłoszonym przez zarządcę drogi sprzeciwie, o którym mowa w art. 64c ust. 10;

7) 2.000 zł - za niedotrzymanie warunków przejazdu określonych dla zezwolenia kategorii VII lub podanych w tym dokumencie.

2. W przypadku naruszeń zakazu, o którym mowa w art. 64 ust. 2, za przejazd pojazdem nienormatywnym nakłada się karę jak za przejazd bez zezwolenia.

Tym samym w sprawie prawidłowo nałożono na skarżącego karę pieniężną w wysokości 5000 zł.

Odnosząc się do zarzutu naruszenia przez organ art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a. poprzez wydanie decyzji przez organ II instancji utrzymujący decyzję organu I instancji w czasie, gdy obowiązywały już zmienione przepisy prawa materialnego, wskazać należy, iż jest on nie zasadny. Bezsporne jest, iż w dniu kontroli, a tym samym w dniu popełnienia i stwierdzenia omawianego naruszenia, tj. [...] lutego 2015 r., obowiązywało rozporządzenie Ministra Transportu, Budownictwa i Gospodarki Morskiej z dnia z dnia 6 września 2012 r. w sprawie wykazu dróg krajowych oraz dróg wojewódzkich, po których mogą poruszać się pojazdy o dopuszczalnym nacisku pojedynczej osi do 10 t, oraz wykazu dróg krajowych, po których mogą poruszać się pojazdy o dopuszczalnym nacisku pojedynczej osi do 8 t (Dz. U. z 2012 r. poz. 1061). W myśl tego rozporządzenia droga krajowa nr [...] na odcinku N./DROGA[...]/ - L. – T. – J./ DROGA [...] (po której poruszał się kontrolowany pojazd) została zaliczona do kategorii dróg, po których mogą poruszać się pojazdy o dopuszczalnym nacisku osi do 8 ton. Póżniejsze wejście w życie rozporządzenie Ministra Infrastruktury u Rozwoju z dnia 13 maja 2015 r. w sprawie wykazu dróg krajowych oraz dróg wojewódzkich, po których mogą poruszać się pojazdy o dopuszczalnym nacisku pojedyńczej osi do 10 t, oraz wykazu dróg krajowych, po których mogą poruszać się pojazdy o dopuszczalnym nacisku pojedyńczej osi do 8 t (Dz. U. Z 2015 r. poz. 802), które zmieniło nośność przedmiotowego odcinaka drogi krajowej nr [...] jest irrelewantne dla przedmiotowej sprawy.

Należy zgodzić się ze skarżącym, iż organ odwoławczy na stronie 10 uzasadnienia zaskarżonej decyzji mylnie wskazał, że cyt." "Stwierdzony nacisk na pojedyńczej osi napędowej pojazdu 10,65 t spowodował, iż pojazdy był nienormatywny również na drogach o dopuszczalnym nacisku do 10 t." . Jednakże w ocenie Sądu ww. błędny zapis zawarty w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji nie stanowi naruszenia przepisów postępowania administracyjnego w sposób, który miałby istotny wpływ na wynik sprawy, a tylko takie okoliczności mogłyby w świetle art. 145 p.p.s.a. spowodować uchylenie zaskarżonej przez stronę decyzji.

Odnosząc się do pozostałych zarzutów zawartych w skardze, tj.: naruszenia art. 7 k.p.a. polegającego na zaniechaniu przeprowadzenia dowodu z przesłuchania świadka mające kluczowe znaczenie dla wykazania nieprawidłowej procedury ważenia pojazdu; błędnego zastosowanie prawa materialnego, tj. art. 2 pkt 35a p.r.d. poprzez błędną interpretację definicji pojazdu nienormatywnego oraz błędnego zastosowanie prawa materialnego, tj. art. 140ab ust. 2 p.r.d. poprzez nieprawidłowe przypisanie brakującego zezwolenia, wskazać, należy iż skarżący w żaden sposób ich nie uzasadnił, co uniemożliwiło Sądowi merytoryczne ustosunkowanie się do powyższych zarzutów

Reasumując, Sąd doszedł do przekonania, iż w kontrolowanej sprawie organy obydwu instancji przeprowadziły postępowanie zgodnie z przepisami Kodeksu postępowania administracyjnego. Organy wypełniły także obowiązek wynikający z art. 7 oraz 77 k.p.a. i zgromadziły w aktach sprawy dowody, które są konieczne do prawidłowego rozstrzygnięcia sprawy oraz dopuścił jako dowód wszystko, co może przyczynić się do jej wyjaśnienia, a nie jest sprzeczne z prawem. Jak wynika z akt sprawy, wyniki pomiarów kontrolowanego pojazdu nie budzą jakichkolwiek wątpliwości. Z treści załącznika do protokołu kontroli wynika, iż kontrolowany kierowca był obecny przy załadunku towaru, jednakże nie dopilnował, aby pojazd po załadunku nie przekraczał dopuszczalnych norm dla kategorii drogi po której będzie się poruszał. Nie budzi także zastrzeżeń Sądu wysokość nałożonej kary, którą to kwestię organy wyjaśniły w sposób należyty.

Należy zatem stwierdzić, iż organ odwoławczy dokonał prawidłowej oceny materiału dowodowego, a kara pieniężna została wymierzona zgodnie z przepisami prawa.

Z uwagi na powyższe, na mocy art. 151 p.p.s.a. Sąd orzekł, jak w sentencji.