Centralna Baza Orzeczeń Sądów Administracyjnych

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu w składzie następującym : Przewodniczący Sędzia NSA Maria Skwierzyńska Sędzia WSA Maciej Dybowski (spr.) Asesor sądowy Lilianna Drewniak – Żaba Protokolant sekr. sądowy Agnieszka Leśniarek po rozpoznaniu w dniu 10 marca 2004r. sprawy ze skargi Z. S. na decyzję Wojewódzkiego Inspektora Sanitarnego z dnia [...]r. nr [...] w przedmiocie choroby zawodowej uchyla zaskarżoną decyzję stwierdza, że uchylona decyzja nie może być wykonana /-/ L. Drewniak - Żaba /-/ M. Skwierzyńska /-/ M. Dybowski

Decyzją z dnia [...] r. nr [...] znak [...] Państwowy Powiatowy Inspektor Sanitarny na podstawie art. 7 ustawy z dnia 12 czerwca 1975 r. o świadczeniach z tytułu wypadków przy pracy (j. t. Dz.U. 30/93/144 ze zm.) i § 1 i § 10 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 18 listopada 1983 r. w sprawie chorób zawodowych (Dz. U. 65/83/294 ze zm.- dalej rozporządzenie) stwierdził u Z. S. chorobę zawodową w postaci przewlekłej choroby narządu ruchu wywołaną sposobem wykonywania pracy, nadmiernym przeciążeniem: przewlekłe zapalenie nadkłykci obu kości ramiennych, wymienioną w pozycji 12 wykazu stanowiącego załącznik do rozporządzenia.

W uzasadnieniu Powiatowy Inspektor wskazał, że orzeczeniem lekarskim z dnia 22 marca 2001 r. Wielkopolskie Centrum Medycyny Pracy [...] rozpoznał chorobę- przewlekłą chorobę narządu ruchu wywołaną sposobem wykonywania pracy, nadmiernym przeciążeniem: przewlekłe zapalenie nadkłykci obu kości ramiennych. Po zapoznaniu się z materiałem dowodowym, Powiatowy Inspektor uznał związek przyczynowy między nabyta chorobą a wykonywaną praca zawodową, powodującą przeciążenie stawów łokciowych i przedramion. Z. S. była zatrudniona:

- od 1 września 1970 do 3 sierpnia 1973 r. w Gminnej Spółdzielni Samopomoc Chłopska w J. na stanowisku młodszego kucharza;

- od 1 września 1973 do 31 października 1977 r w Gminnej Spółdzielni Samopomoc Chłopska w J. na stanowisku pomocy kuchennej i kelnerki;

- od 15 sierpnia 1977 do 31 października 1979 r. w Ch. Zakładach Ceramiki Stołowej "A" w Ch. na stanowisku pomocy kuchennej

- od 17 lutego 1982 do 30 czerwca 1999 r. w Szpitalu Specjalistycznym w P. [początkowo] na stanowisku rejestratorki, a od 1 lutego 1983 w dziale rehabilitacji na stanowisku kąpielowej.

Podczas zatrudnienia w Szpitalu Specjalistycznym w P. w dziale rehabilitacji na stanowisku kąpielowej, Z.S. wykonywała pracę w zakresie hydroterapii, parafinoterapii i okładów borowinowych. Do obowiązków kąpielowej należały m. in. zadania, powodujące nadmierne przeciążenie narządu ruchu ( nadkłykcie obu kości ramiennych):

- sprawdzanie przed zabiegiem aparatury i urządzeń, i stwierdzenie ich przydatności do prawidłowego wykonywania zabiegu;

- pomoc pacjentom przy wchodzeniu i wychodzeniu z wirówki i wanny (szczególnie pacjentom po wylewie, chorego należało przygotować do zabiegu i za pomocą podnośnika pneumatycznego umieścić w wannie);

- wykonywanie zabiegów masażu podwodnego, wymagającego dużego wysiłku, szczególnie prawej ręki podczas trzymania i operowania wężem pod ciśnieniem kilku atmosfer;

- przenoszenie kostek parafiny stałej o wadze ok. 2-3 kg do pieca ( topienie parafiny), następnie nalewanie rozgrzanej parafiny na folie i wykonanie zabiegu;

- wykonywanie prac w warunkach stałej wilgotności, wibracji ( spowodowanej przez końcówkę węża do masażu podwodnego i wanny do masażu wirowego) i hałasu;

- w razie uszkodzenia lub wadliwego działania aparatu, natychmiastowe unieruchomienie aparatu i zawiadomienie przełożonego.

Owe czynności terapeutyczne Z.S. wykonywała w czasie 8 godzinnej zmiany roboczej naprzemiennie (okłady- masaże) i charakteryzowały się one powtarzalnością, rytmicznością i wymuszoną pozycją ciała- średnio ok. 13 masaży podwodnych, 30 wirówek o 20 okładów. Pierwsze objawy chorobowe- bóle w okolicach barku i stawów łokciowych wystąpiły przed 10 laty. Leczona w poradni ortopedycznej od 1996 r. Badanie scyntygraficzne kości wykazało dnia 4 września 2001 r. zwiększoną kumulację izotopu w obu stawach barkowych, prawym stawie łokciowym, nieco podwyższone w nadgarstku prawym. Aktualnie chora nie pracuje zawodowo. Wszystkie czynności zawodowe mogły z przeważającym prawdopodobieństwem doprowadzić do przewlekłego zapalenia nadkłykci obu kości ramiennych.

W odwołaniu Szpital Specjalistyczny w P. wniósł o powołanie lekarza biegłego z listy biegłych Sądu Okręgowego w P. ( jako biegłego niezależnego) dla stwierdzenia, czy faktycznie schorzenie Z. S. powstały tylko i wyłącznie w związku z wykonywaną pracą zawodową w Szpitalu Specjalistycznym w P., czy też mogły powstać w związku z poprzednio wykonywaną pracą zawodową na stanowisku młodszego kucharza, kelnerki czy pomocy kuchennej.

Wojewódzki Inspektor Sanitarny decyzją z dnia [...] r. nr [...] na podstawie art. 4 pkt 5 ustawy z dnia 14 marca 1985 r. o Inspekcji Sanitarnej (j. t. Dz.U. 90/98/575 ze zm.), § 1 ust. 1 i 2 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 18 listopada 1983 r. w sprawie chorób zawodowych (Dz.U. 65/83/294 ze zm..) w zw. z art. 138 § 1 pkt 2 kpa: 1. uchylił zaskarżona decyzję w całości; 2. orzekł brak podstaw do stwierdzenia choroby zawodowej u Z.S. - przewlekłej choroby narządu ruchu wywołanej sposobem wykonywania pracy, nadmiernym przeciążeniem w postaci: przewlekłego zapalenia nadkłykci obu kości ramiennych.

W uzasadnieniu organ II instancji wskazał, że Powiatowy Inspektor dopuścił się uchybień proceduralnych w postaci nie przeprowadzenia wywiadu epidemiologicznego w miejscu pracy Z.S.- w Dziale Rehabilitacji Szpitala Specjalistycznego w P. ( dalej- Szpital); nie ustalił, czy Zainteresowana jest osobą oburęczną, czy też praworęczną, gdy chodzi o sposób wykonywania pracy; brak podpisu przedstawiciela Szpitala, potwierdzającego zgodność zebranych informacji w dochodzeniu epidemiologicznym na druku "Dochodzenie epidemiologiczne w związku ze zgłoszonym przypadkiem choroby zawodowej (podejrzeniem)". W ocenie organu odwoławczego, Powiatowy Inspektor opierając się na zbyt ogólnikowej informacji o narażeniu na stanowisku pracy, na którym pracowała Z.S., sporządzonym przez Odwołujący się Zakład i zbyt pobieżnej ocenie sposobu wykonywania pracy przez Zainteresowaną w dochodzeniu epidemiologicznym, przeprowadzonym przez Powiatową Stację Sanitarno - Epidemiologiczną, co w przypadku tej jednostki chorobowej jest ważnym i rozstrzygającym argumentem o zawodowym bądź pozazawodowym podłożu choroby. Dochodzenie epidemiologiczne przeprowadzone przez II instancję wykazało, że Z.S. - będąc zatrudniona na stanowisku kąpielowej - nie była obciążona w takim stopniu i takim zakresie, jak to ocenił organ I instancji. Zatrudnienie Z.S. od 17.2.1982 do 31.1.1983 w Szpitalu Specjalistycznym w P. na stanowisku rejestratorki, a od 1.2.1983 r. w Dziale Rehabilitacji na stanowisku kąpielowej wskazuje, że Z.S. w tym okresie nie miała przeciwwskazań do wykonywania pracy na tych stanowiskach. Do zadań kąpielowej należało w czasie 8 godzinnej zmiany roboczej wykonywanie naprzemiennie: okładów parafinowych, do 1995 r. okładów borowinowych oraz masaży wirowych i masaży podwodnych. Z wywiadu epidemiologicznego wynika, że najbardziej obciążające było wykonywanie masażu podwodnego. Masaż ów wykonuje się w wymuszonej pozycji ciała, stojąc schyloną nad wanną wypełnioną ciepłą wodą, z leżącym w wannie pacjentem i wykonując powtarzające się rytmicznie monotypowe ruchy koliste prawą ręką zanurzoną w wodzie, przytrzymującą końcówkę węża, z którego wypływa woda pod ciśnieniem 6-8 atm. Masaż chorych części ciała pacjenta trwa od 15 do 20 min. Lewą ręką podtrzymuje się leżącego w wodzie pacjenta, bądź gdy pacjent leży spokojnie, podtrzymuje się wąż gumowy dla ułatwienia pracy. Głównie obciążona jest prawa ręka ( jej staw łokciowy i barkowy). Z.S. jest praworęczna i masaż wykonywała wyłącznie prawą ręką. Liczbę wykonywanych zabiegów uzyskano wyrywkowo sprawdzając w księgach zabiegów Pracowni Hydroterapii Działu Rehabilitacyjnego Szpitala ilość wykonywanych zabiegów masażu podwodnego w okresie od 1 czerwca 1998 do 30 czerwca 1999 r. ( w okresie zatrudnienia Z.S.). Na 1 kąpielową w czasie zmiany roboczej przypadało 6 zabiegów masażu podwodnego. Kąpielowa nigdy nie wykonywała wyłącznie samych zabiegów masażu podwodnego. Masaże podwodne wykonywano naprzemiennie z masażami wirowymi i okładami parafinowymi. Przy masażu wirowym do obowiązków kąpielowej należało: napełnienie basenu wodą, pomoc w ustawieniu w odpowiedniej pozycji do masażu chorych kończyn górnych lub dolnych, włączenie aparatu. Masaż trwał przeciętnie 15- 20 min. Jeśli chory był na tyle sprawny, by utrzymywać w odpowiedniej pozycji masowaną kończynę pod strumieniem wody wypływającej pod ciśnieniem, kąpielowa mogła w tym czasie wykonywać inne prace. Przy dużej niesprawności pacjentów po porażeniach mózgowych, kąpielowa podtrzymywała masowana kończynę w czasie trwania zabiegu; pomagała przy rozbieraniu, wycieraniu i ubieraniu się pacjenta. Po zabiegu masażu podwodnego czy wirowego, obowiązkiem kąpielowej należało spuszczenie wody z wanny lub basenu, dezynfekcja powierzchni wanny lub basenu ok. 15 min.- czas potrzebny na działanie środka dezynfekcyjnego; spłukanie dezynfekowanych powierzchni wodą i umycie pastą. Przy okładach z parafiny obowiązkiem kąpielowej było: rozpuszczenie 1,2 lub 3kg kostek stałej parafiny w pojemniku; nałożenie płynnej parafiny warstwą 2-3 cm na folię plastikową, położoną na chorej części ciała pacjenta; przykrycie parafiny folią i obłożenie kocem tej części ciała chorego. Zabieg okładu parafiną trwał ok. 15 min. Praca kąpielowej charakteryzuje się dużą zmiennością sposobu wykonywania pracy- owa praca nie polegała na długotrwałych, rytmicznych, powtarzających się czynnościach z wymuszoną pozycją, uciskiem i rozciąganiem określonych elementów narządu ruchu. Organ odwoławczy, po uzupełnieniu postępowania uzupełniającego i usunięciu uchybień formalnych, odmiennie ocenił zebrany materiał dowodowy i uznał, że brak związku przyczynowego między schorzeniem Z.S. a wykonywaną pracą zawodową u Odwołującego się. Za pozazawodowym charakterem schorzenia Zainteresowanej przemawia także objęcie schorzeniem narządu ruchu w postaci przewlekłego zapalenia nadkłykci obu kości ramiennych przy nadmiernym obciążeniu tylko prawej ręki przy wykonywaniu pracy. "Wobec powyższego opinia biegłego w sprawie byłaby zbędna".

W skardze do Naczelnego Sądu Administracyjnego Z.S. wniosła o uchylenie zaskarżonej decyzji, zarzucając owej decyzji naruszenie art.: 7, 10, 77 i 81 kpa. W ocenie Skarżącej organ II instancji nie wywiązał się z obowiązku wszechstronnego zbadania sprawy pod względem faktycznym w celu ustalenia stanu rzeczywistego sprawy. W szczególności błędnie ustalił ilość wykonywanych masaży i sposób ich wykonywania, ograniczając się do zanalizowania ostatniego roku w Szpitalu, nie odnosząc się do wcześniejszych lat pracy na stanowisku kąpielowej. Skarżąca pierwsze objawy odczuwała przed ok. 10 laty, a ortopedycznie jest to udokumentowane od 1996r. Potwierdza to występowanie czynnika szkodliwego w środowisku pracy w czasie zatrudnienia w Szpitalu. Organ odwoławczy nie odniósł się do orzeczenia lekarskiego WCMP z dnia [...] - nr [...], stwierdzającego u Skarżącej przewlekłą chorobę narządu ruchu wywołaną sposobem wykonywania pracy- nadmiernym przeciążeniem. W orzeczeniu tym wskazano, że czynnikiem wywołującym chorobę była praca powodująca przeciążenia stawów łokciowych i przedramion, a narażenie na takie czynniki występowało w związku z wykonywaniem pracy kąpielowej. Z orzeczenia tego wynika, że istnieje domniemanie związku przyczynowego między wykonywaną pracą a zaistniałym schorzeniem. Skoro z jedynego orzeczenia wynikało, że występujące schorzenie jest chorobą zawodową, to organ administracji, zajmujący odmienne stanowisko, winien szczegółowo wyjaśnić, dlaczego to orzeczenie nie może być brane pod uwagę. Jeśli organ II instancji od samego początku uważał, że orzeczenie jest dla Skarżącej niekorzystne, winien o tym Ją poinformować i pouczyć o możliwości złożenia wniosku o ponowne badanie lekarskie. Wojewódzki Inspektor źle ustalił i wyjaśnił sprzeczności wynikające z uzasadnienia decyzji a wydanym orzeczeniem lekarskim. Przed wydaniem zaskarżonej decyzji Zainteresowana nie miała możliwości wypowiedzenia się co do całości materiału dowodowego, zgromadzonego w sprawie.

Wojewódzki Inspektor Sanitarny wniósł o oddalenie skargi.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Skarga okazała się zasadną.

Utrwalonym w orzecznictwie Naczelnego Sądu Administracyjnego jest pogląd, że warunkiem wydania decyzji o stwierdzeniu choroby zawodowej jest jej rozpoznanie przez upoważnioną placówkę służby zdrowia i potwierdzenie związku przyczynowego rozpoznanej choroby z wykonywaną pracą zawodową.

W niniejszej sprawie organy obu instancji dysponowały jedynie orzeczeniem lekarskim z dnia [...] r. nr [...], w którym Poradnia Chorób Zawodowych WOMP, po przebadaniu Skarżącej, rozpoznała u Z.S. przewlekłą chorobę narządu ruchu wywołaną sposobem wykonywania pracy, nadmiernym przeciążeniem: przewlekłe zapalenie nadkłykci obu kości ramiennych ( k. 1 akt administracyjnych). Owo orzeczenie lekarskie zostało należycie uzasadnione- w szczególności właściwa jednostka organizacyjna w rozumieniu § 7 i 8 rozporządzenia wskazała, że z wywiadu chorobowego wynika, iż Skarżąca odczuwała dolegliwości ze strony narządu ruchu od ok. 10 lat; mimo leczenia specjalistycznego stan zdrowia Skarżącej nie uległ poprawie. WOMP konsultował Zainteresowaną neurologicznie dnia 1 sierpnia 2000 r. i ortopedycznie dnia 14 września 2000 r. Z odpisu historii choroby wynika, że konsultowała swe zdrowie w Poradni Urazowo- Ortopedycznej po raz pierwszy dnia 8 marca 1996 r. ( k.8). Organ I instancji dysponował także informacjami specjalistów: Działu Służb Pracowniczych i Bezpieczeństwa i Higieny Pracy Szpitala Specjalistycznego w P. z dnia 30 czerwca 1999 r. (k 4) oraz protokołem dochodzenia epidemiologicznego z dnia 3 kwietnia 2001 r. (k. 10). Informacji o zajmowanych stanowiskach pracy w Szpitalu i charakterze wykonywanych prac dostarczył Szpital dnia 12 kwietnia 2001 r. ( k. 12); dnia 17 kwietnia 2001 r. sporządzono protokół dochodzenia epidemiologicznego w związku ze zgłoszonym przypadkiem choroby zawodowej ( k. 13). Brak podpisu przedstawiciela Szpitala pod tym dokumentem stanowi uchybienie, które nie miało istotnego wpływu na wynik sprawy, skoro dane w nim zawarte nie były kwestionowane przez Szpital w postępowaniu administracyjnym ni sądowoadministracyjnym.

Zgodnie z art. 81 kpa, okoliczność faktyczna może być uznana za udowodnioną, jeśli strona miała możliwość wypowiedzenia się co do przeprowadzonych dowodów ( w sprawie nie zachodziły okoliczności o których mowa w art. 10 § 2 kpa). W aktach sprawy brak dowodu zawiadomienia Z.S. przez Wojewódzkiego Inspektora o prawie do wypowiedzenia się co do przeprowadzonych przed organem II instancji dowodów. W orzecznictwie NSA utrwalonym jest pogląd, że okoliczności faktyczne ustalone w postępowaniu, w którym strona nie miała możliwości wzięcia udziału i wypowiedzenia się co do przeprowadzonych dowodów, przed wydaniem decyzji, nie mogą być uznane za udowodnione ( wyrok NSA z 7.11.1988- IV SA 701/88, akceptowany przez B. Adamiak w: "Kpa. Komentarz" CH BECK 2003 s. 397 nb. 1). W niniejszej sprawie Z. S. nie mogła wypowiedzieć się co do wykazu zabiegów masażu podwodnego, wykonanych w pracowni hydroterapii Zakładu Rehabilitacji Leczniczej Szpitala w okresie od czerwca 1998 do czerwca 1999 r.; co do wyników dochodzenia epidemiologicznego z dnia 2 lipca 2001 r. i co do informacji Działu Służb Pracowniczych Szpitala z dnia 6 lipca 2001 r. o ilości zatrudnionych kąpielowych od 8 września 1988 do 30 czerwca 1999 r., czasu pracy i zasiłków chorobowych Z. S. w okresie od 1 czerwca 1998 do 30 czerwca 1999 r. ( k. 23, 24, 26 akt administracyjnych). Informacje zawarte w tych dokumentach posłużyły Wojewódzkiemu Inspektorowi do poczynienia ustaleń w części odmiennych, niż dokonane przez organ I instancji, a w konsekwencji do uznania, że brak związku przyczynowego między schorzeniem Z.S. a wykonywaną pracą zawodową w Szpitalu.

Dochodzenie epidemiologiczne, przeprowadzone przez organ odwoławczy, zostało przeprowadzone z naruszeniem art. 7 i art. 77 § 1 kpa. W szczególności dla prawidłowego ustalenia stopnia obciążenia pracą Skarżącej na stanowisku kąpielowej konieczne było prowadzenie dowodów obejmujących okres od 1 lutego 1983 r. do 30 czerwca 1999 r., a nie jedynie okresu od czerwca 1998 do 30 czerwca 1999 r. W aktach administracyjnych brak dokumentów źródłowych, bądź uwierzytelnionych odpisów takich dokumentów źródłowych, dotyczących ilości wykonywanych zabiegów w całym tym okresie. Wojewódzki Inspektor nie powinien kontentować się informacją Szpitala o braku ksiąg zabiegów Pracowni Hydroterapii Działu Rehabilitacyjnego Szpitala za okres 1995- 97. W protokole dochodzenia epidemiologicznego z dnia 2.7.2001 r. jest jedynie informacja, że "Kierownictwo Działu Rehabilitacji nie posiada w archiwum starych ksiąg wykonywanych zabiegów hydroterapii z lat 1995-97"; brak jakichkolwiek informacji o poszukiwaniu ksiąg wykonywanych zabiegów poza Działem Rehabilitacji- np. w archiwum Szpitala; brak w szczególności dowodu zniszczenia ksiąg zabiegów hydroterapii z lat 1983-97. Organ administracji publicznej może dokonywać ustaleń faktów istotnych dla rozstrzygnięcia sprawy przy pomocy każdego środka dowodowego, który może przyczynić się do wyjaśnienia sprawy, a nie jest sprzeczny z prawem- w szczególności dowodem mogą być dokumenty, zeznania świadków, opinie biegłych i oględziny ( art. 75 § 1 kpa; częściowo krytyczna glosa J. Borkowskiego do uchwały 7 Sędziów SN z 29.6.1995- II PZP 2/95- OSP 11/96/217; wyrok SN z 26.11.1996- III RN 32/96- OSNAP 12/97/208, akceptowany przez B.Adamiak w: "Kpa- komentarz" CH BECK 2003 s.379 nb.5; wyrok NSA z 2.6.1998- I SA 225/98). Przy braku dowodów bezpośrednich, fakty istotne dla rozstrzygnięcia sprawy mogą być ustalone w oparciu o domniemanie faktyczne ( art. 231 kpc; wyrok SN z 15.6.2001- II UKN 395/00- OSNAP- wkł. 19/01/4; Z. Janowicz "Kpa- komentarz" W.Pr. PWN 1999 s. 217 uw. 1 d). Nie podjęcie koniecznych działań dla ustalenia ilości wykonywanych przez Skarżącą zabiegów w okresie od 1 lutego 1983 do 31 maja 1998 r., w sytuacji gdy Skarżąca odczuwała dolegliwości ze strony narządu ruchu od ok. 10 lat i podjęła leczenie w Poradni Urazowo- Ortopedycznej w 1996 r., stanowiło istotne naruszenie art. 7 i art. 77 § 1 kpa, które mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy.

Dowody zebrane w postępowaniu odwoławczym zostały przez Wojewódzkiego Inspektora ocenione z przekroczeniem zasady swobodnej oceny dowodów ( art. 80 kpa). Ilości zabiegów masażu podwodnego w okresie od czerwca 1998 do czerwca 1999 r. znacząco się od siebie różnią w poszczególnych miesiącach- od 24 do 38 zabiegów na I zmianę; od 21 do 41 zabiegów na II zmianę (k. 26). Brak jakichkolwiek ustaleń i rozważań, czym wywołane są tak znaczące różnice w ilości wykonanych zabiegów w poszczególnych miesiącach. Jeśli Dział Służb Pracowniczych dostarczył szczegółowych danych dotyczących nieobecności w pracy Z. S. w okresie od 1.6. 1998 do 30.6.1999 r. ( z powodu urlopów i zwolnień lekarskich- k. 23), to może takie same dane dostarczyć odnośnie nieobecności w pracy Zainteresowanej w okresie od 1.2.1983 do 31. 5.1998 oraz nieobecności w pracy pozostałych kąpielowych w okresie od 1.2.1983 do 30.6.1999 r. Z niezrozumiałych powodów wykaz za okres VI.1998 do VI.1999 obejmuje tylko zabiegi masażu podwodnego, bez zabiegów: masażu wirowego, okładów parafinowych. Dopiero zestawienie tych danych za cały okres ( od 1.2.1983 do 30.6.1999 r., z uwzględnieniem wszystkich rodzajów zabiegów- w tym okładów borowinowych w okresie ich rzeczywistego wykonywania) pozwoliłoby prawidłowo ustalić stopień rzeczywistego obciążenia pracą Skarżącej w poszczególnych latach. Sięgnięcie do obiektywnych materiałów źródłowych pozwoliłoby także na ocenienie wiarogodności zeznań Skarżącej co do ilości wykonywanych zabiegów. "Uśrednienie" ilości zabiegów, przypadających na jedną kąpielową, dokonane przez organ odwoławczy, nie pozwala na ustalenie, jakie było rzeczywiste obciążenie pracą Skarżącej- jeśli bowiem w miesiącu październiku 1998 r. pracowałaby na II zmianę, nie korzystając z urlopu i zwolnień lekarskich, a z urlopów i zwolnień lekarskich korzystałaby inna kąpielowa, to rzeczywiste obciążenie Skarżącej byłoby znacznie większe, niż w podobnej sytuacji w styczniu czy lutym 1999 r. (k. 26).

Uwagi Wojewódzkiego Inspektora uszło, że badanie scyntograficzne kości z dnia 4 września 2000 r. wykazało zwiększoną kumulację izotopu w obu stawach barkowych, p r a w y m stawie łokciowym, nieco podwyższone w nadgarstku p r a w y m ( k. 13). Interpretacja tych badań wymaga wiadomości specjalnych- jedynie bowiem właściwa jednostka organizacyjna ( § 7 i 8 rozporządzenia) w drodze opinii uzupełniającej, bądź właściwy instytut naukowo- badawczy ( § 9 rozporządzenia)- po uprzednim badaniu Zainteresowanej i odnosząc się do dotychczas zebranej dokumentacji medycznej i orzeczenia lekarskiego z dnia 22.3. 2001 r.- może wskazać, czy w świetle wiedzy specjalistycznej owe różnice w kumulacji izotopu w prawym nadgarstku i prawym stawie łokciowym, przemawiają za przyjęciem, że do choroby Skarżącej doszło w wyniku pracy powodującej przeciążenia stawów łokciowych i przedramion- zwłaszcza u praworęcznej Zainteresowanej. Nie przeprowadzenie tego dowodu w postępowaniu odwoławczym uniemożliwiło- wbrew zasadzie dochodzenia prawdy obiektywnej- uzyskanie wiadomości specjalistycznych co do etiologii schorzenia Skarżącej.

Wyniki owych ustaleń, szczegółową ocenę dowodów, akt subsumcji organ odwoławczy przedstawi z uzasadnieniu decyzji, spełniającym wymogi art. 107 § 3 kpa.

Z tych przyczyn na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. c i art. 152 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi- Dz.U. 153/02/1270 w zw. z art. 97 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Przepisy wprowadzające ustawę- Prawo o ustroju sądów administracyjnych i ustawę- Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi- Dz.U. 153/02/1271 ze zm., należało orzec jak w sentencji.

/-/ L. Drewniak - Żaba /-/ M. Skwierzyńska /-/ M. Dybowski