Centralna Baza Orzeczeń Sądów Administracyjnych

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: Sędzia NSA Małgorzata Miron Sędziowie Sędzia NSA Grzegorz Czerwiński (spr.) Sędzia del. WSA Agnieszka Wilczewska - Rzepecka Protokolant starszy asystent sędziego Piotr Zawadzki po rozpoznaniu w dniu 13 września 2019 r. na rozprawie w Izbie Ogólnoadministracyjnej sprawy ze skargi kasacyjnej A. S. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie z dnia 18 maja 2017 r. sygn. akt II SA/Kr 374/17 w sprawie ze skargi A. L. na postanowienie Wojewody Małopolskiego z dnia [...] stycznia 2017 r., znak: [...] w przedmiocie odmowy wznowienia postępowania 1. uchyla zaskarżony wyrok i oddala skargę, 2. zasądza od A. L. na rzecz A. S. kwotę 477 (czterysta siedemdziesiąt siedem) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania kasacyjnego.

Wyrokiem z dnia 18 maja 2017 r., sygn. akt II SA/Kr 374/17 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie po rozpoznaniu skargi A. L. uchylił postanowienie Wojewody Małopolskiego z dnia 12 stycznia 2017 r. znak: [...], utrzymujące w mocy postanowienie Prezydenta Miasta Krakowa z dnia 26 września 2016 r. (znak: [...]) o odmowie wznowienia postępowania zakończonego ostateczną decyzją Prezydenta Miasta Krakowa z dnia 5 września 2014 r. Nr [...] (znak: [...]), którą zatwierdzono projekt budowlany i udzielono W. F., H. S. i A. S. pozwolenia na budowę zamierzenia inwestycyjnego pn. "Budowa dwóch budynków mieszkalnych jednorodzinnych w zabudowie bliźniaczej z zagospodarowaniem terenu wraz z instalacjami wewnętrznymi wody, kanalizacji, gazu, elektrycznymi na działce nr [...] obr. [...] K. przy ul. G. w K. wraz z dojazdem przez działkę [...] obr. jw. oraz zjazdem z działki nr [...] obr. [...] K. przy ul. G. w K.".

Powyższy wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie zapadł w następującym stanie faktycznym i prawnym.

Wnioskiem z dnia 25 kwietnia 2016 r. A. L., na podstawie art. 145 § 1 pkt 4 i 5 K.p.a., wniósł o wznowienie postępowania zakończonego ostateczną decyzją Prezydenta Miasta Krakowa z dnia 5 września 2014 r. Nr [...] (znak: [...]) w przedmiocie zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielenia pozwolenia na budowę wskazanego wyżej zamierzenia inwestycyjnego.

Wnioskodawca wskazał, że będąc właścicielem sąsiadującej z terenem ww. inwestycji działki nr [...] obręb [...], nie brał udział w postępowaniu administracyjnym w przedmiocie udzielenia pozwolenia na budowę. Nadto wnioskodawca poinformował, że o ww. decyzji dowiedział się 7 kwietnia 2016 r., tj. w dacie składania wniosku w trybie dostępu do informacji publicznej. Jako przyczynę wznowienia postępowania wskazał także okoliczność odchylenia się od pionu i przechylenia się na stronę działki nr [...] muru ogrodzeniowego "w efekcie wadliwie przyjętych rozwiązań projektowych i wykonawczych".

Prezydent Miasta Krakowa postanowieniem z 26 września 2016 r., (znak: [...]), na podstawie art. 149 § 3, art. 147 w zw. z art. 145 § 1 K.p.a. odmówił wznowienia postępowania zakończonego ww. ostateczną decyzją Prezydenta Miasta Krakowa Nr [...] z 5 września 2014 r. (znak: [...]). Organ I instancji, biorąc pod uwagę datę złożenia wniosku o wznowienie postępowania, tj. 25 kwietnia 2016 r. stwierdził, że miesięczny termin określony w art. 148 § 1 i 2 K.p.a. został zachowany. Jako podstawę wydania postanowienia o odmowie wznowienia postępowania wskazano natomiast brak legitymacji procesowej podmiotu wnioskującego o wznowienie. Zdaniem organu, wznowienie postępowania było niedopuszczalne bowiem został złożony przez podmiot niebędący stroną postępowania.

Na powyższe postanowienie organu I instancji zażalenie złożył A. L.

Po rozpatrzeniu ww. zażalenia Wojewoda Małopolski postanowieniem z dnia 12 stycznia 2017 r., nr [...], na podstawie art. 138 § 2 K.p.a., utrzymał w mocy zaskarżone rozstrzygnięcie.

W uzasadnieniu postanowienia organ odwoławczy stwierdził, że należało odmówić wznowienia postępowania jednakże z innych przyczyn niż te, które wskazał jako podstawę rozstrzygnięcia Prezydent Miasta Krakowa. Zdaniem organu odwoławczego, wniosek A. L. z dnia 25 kwietnia 2016 r. o wznowienie postępowania został złożony po upływie terminu, o którym mowa w art. 148 § 2 K.p.a.

Powołując się na orzecznictwo organ II instancji wskazał, że dla otwarcia biegu terminu do wniesienia podania o wznowienie postępowania z przyczyny określonej w art. 145 § 1 pkt 4 K.p.a. nie jest wymagane doręczenie decyzji. Istotne jest, aby do strony dotarła wiadomość o istnieniu decyzji, a zatem uzyskała informacje pozwalające jej zidentyfikować decyzję, której jej nie doręczono, w stopniu pozwalającym na sformułowanie żądania wznowienia postępowania.

W ocenie Wojewody Małopolskiego, możliwość przeczytania ogłoszenia zawartego na tablicy informacyjnej, w której treści podane jest m.in. nr decyzji, organ administracji i rodzaj inwestycji, uznać należy za pierwszą informację o wydanej decyzji. Data wystąpienia z wnioskiem o podanie dodatkowych informacji czy też o udostępnienie wglądu w dokumentację sprawy (projekt budowlany) świadczy już o posiadaniu wiedzy o decyzji. Organ odwoławczy uznał zatem, że to dzień 30 września 2014 r. jest dniem gdy wnioskujący dowiedział się o decyzji. Otrzymanie dodatkowych informacji w odpowiedzi na wystąpienie o informację publiczną nie stanowi dowodu na zachowanie terminu do złożenia wniosku o wznowienie postępowania.

W skardze wniesionej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie, A. L., wniósł o uchylenie ww. postanowienia Wojewody Małopolskiego.

Skarżący zarzucił naruszenie przepisów prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, a mianowicie: art. 7 K.p.a. poprzez niepodjęcie wszelkich czynności niezbędnych do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego; art. 77 § 1 K.p.a. poprzez niezebranie w sposób wyczerpujący i nierozpatrzenie materiału dowodowego, a w szczególności nieustalenie czy zawieszenie tablicy informacyjnej dawało faktyczną możliwość uzyskania wiedzy o wydanej przez Prezydenta Miasta Krakowa decyzji, w sytuacji gdy tablica ta znajdowała się na terenie prywatnym oraz w znacznej odległości od drogi publicznej co powodowało utrudniony do niej dostęp i zapoznanie z jej treścią; art. 80 K.p.a. poprzez niedokonanie na podstawie całokształtu materiału dowodowego oceny czy udowodniona została okoliczność, kiedy skarżący powziął faktycznie informację o wydaniu decyzji przez Prezydenta Miasta Krakowa, a co za tym idzie od kiedy należy liczyć termin do wznowienia postępowania; art. 148 § 2 K.p.a. poprzez przyjęcie, iż wniosek o wznowienie postępowania został złożony po upływie terminu, podczas gdy przedmiotowy wniosek został złożony z zachowaniem 30 dniowego terminu, po uzyskaniu przez A. L. informacji o wydanej decyzji nr [...] w przedmiocie zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielenia pozwolenia na budowę.

W odpowiedzi na skargę Wojewoda Małopolski wniósł o jej oddalenie podtrzymując stanowisko zawarte w zaskarżonym postanowieniu.

Wyrokiem z dnia 18 maja 2017 r., sygn. akt II SA/Kr 374/17, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie uchylił zaskarżone postanowienie oraz poprzedzające je postanowienie organu I instancji.

W uzasadnieniu wyroku Sąd I instancji zwrócił uwagę na sprzeczność pomiędzy podstawą prawną – tj. art. 138 § 2 K.p.a. (orzeczenie o przekazaniu sprawy do ponownego rozpoznania organowi I instancji) powołaną w zaskarżonym postanowieniu, a zawartym w sentencji postanowienia orzeczeniem o utrzymaniu w mocy zaskarżonego postanowienia.

Sąd stwierdził, że z uzasadnienia postanowienia Wojewody Małopolskiego można wnioskować, iż jego intencją było utrzymanie w mocy postanowienia organu I instancji o odmowie wznowienia przedmiotowego postępowania. Jednakże organ odwoławczy swoje rozstrzygniecie oparł na innej podstawie prawnej niż Prezydent Miasta Krakowa (który badał czy wnioskodawcy przysługuje status strony dokonując analizy obszaru oddziaływania konkretnego obiektu), stwierdzając, że nastąpiło naruszenie przepisu art. 148 § 2 K.p.a. warunkującego dopuszczalność złożenia wniosku o wznowienie.

Sąd przywołał treść art. 148 § 1 i 2 K.p.a. określającego właściwość organu w sprawie o wznowienie postępowania oraz wskazujący termin ogólny (§ 1) oraz szczególny (§ 2) do złożenia wniosku o wznowienie postępowania zakończonego decyzją ostateczną i zauważył, że Wojewoda słusznie, za "dzień, w którym strona dowiedziała się o decyzji" uznał dzień, w którym strona powzięła wiadomość o jej istnieniu, przy czym elementami tej wiedzy - niezależnie od źródła, z którego ona pochodzi - jest fakt wydania decyzji i przedmiot zawartego w niej rozstrzygnięcia.

Sąd podniósł, że w orzecznictwie sądowoadministracyjnym wskazuje się, iż zwrot "strona dowiedziała się o decyzji" należy rozumieć w ten sposób, że strona uzyskała informacje pozwalające zidentyfikować decyzję, której jej nie doręczono, w stopniu pozwalającym na sformułowanie żądania wznowienia postępowania. Chodzi tu o takie dane, jak nazwa organu, który decyzję wydał oraz sposób rozstrzygnięcia sprawy. Nie jest natomiast konieczne dokładne poznanie pełnej treści decyzji, w tym jej daty, czy numeru. Wystarczy, jeżeli strona posiadła informację, czego dana decyzja dotyczy. Dowiedzenie się o rozstrzygnięciu oznacza pozyskanie wiadomości o tym, jakiej sprawy dotyczyła decyzja, czy była to decyzja pozytywna bądź negatywna, czy też w inny sposób kończąca postępowanie. Bez znaczenia z punktu widzenia zachowania terminu jest okoliczność, że strona nie dołożyła należytej staranności w celu zdobycia tej wiadomości (zob. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 18 września 2014 r., sygn. akt II OSK 674/13).

Według Sądu, kluczową dla rozstrzygnięcia sprawy okolicznością było ustalenie, kiedy skarżący w taki właśnie sposób dowiedział się o decyzji. Organ I instancji uznał, że był to dzień 7 kwietnia 2016 r., tj. data składania przez skarżącego wniosku w trybie dostępu do informacji, na który wskazał sam skarżący w skierowanym do organu I instancji piśmie z dnia 24 sierpnia 2016 r.

Sąd podzielił stanowisko organu odwoławczego, że art. 148 § 1 K.p.a. wymaga, aby strona w rzeczywistości znalazła się w posiadaniu informacji o zapadłej decyzji, zaś organ administracji jest zobowiązany z urzędu do zbadania zachowania terminu do złożenia wniosku o wznowienie.

Sąd uznał, że w niniejszej sprawie nie zostały zachowane wymogi prawidłowego prowadzenia postępowania przez organ administracji wynikające z przepisów art. 7 , art. 75 § 1, art. 77 § 1, art. 80 i art. 81 K.p.a. Organ II instancji zupełnie zignorował oświadczenie skarżącego w tym zakresie, zupełnie arbitralnie wywodząc, że bieg terminu do złożenia przedmiotowego wniosku rozpoczął się z dniem wywieszenia przez inwestora tablicy informacyjnej. Skarżący powołał w skardze różne okoliczności obiektywnie uniemożliwiające zapoznanie się z ww. tablicą, które nie zostały zweryfikowane przez organ administracji. Skarżący nie miał żadnych możliwości przedstawienia swoich racji wcześniej, na etapie postępowania administracyjnego (np. w odwołaniu) bowiem organ I instancji doszedł do zgoła odmiennych wniosków, uznając, że wniosek A. L. został złożony w terminie przewidzianym w art. 148 § 1 K.p.a.

Sąd za całkowicie nieuzasadnione uznał wnioski organu odwoławczego, iż o przedmiotowej decyzji o pozwoleniu na budowę skarżący dowiedział się (lub mógł się dowiedzieć) z "tablicy informacyjnej oraz dodatkowych wyjaśnień udzielanych kolejnymi pismami PINB z 17 listopada 2014 r. oraz z 1 czerwca 2015 r." Otóż z treści powołanych pism PINB nie wynika informacja, że Prezydent Miasta Krakowa wydał decyzję Nr [...] z dnia 5 września 2014 r. (znak: [...]) ani nawet, że w ogóle wydano jakąś decyzję o pozwoleniu na budowę na działce nr [...] obr. [...] K. Natomiast z protokołu czynności kontrolnych z dnia 26 listopada 2014 r. wynika, że "zalecono aby tablica informacyjna umieszczona była w widocznym miejsce na placu budowy". Zatem inwestor lekceważąc wynikające z prawa obowiązki nie umieścił wcześniej tablicy informacyjnej w widocznym miejscu. Z akt sprawy nie wynika, także jednoznacznie kiedy inwestor uczynił zadość temu obowiązkowi, którego wykonanie nakazali mu inspektorzy przeprowadzający kontrolę terenu budowy. Sam fakt, że skarżący posłużył się w piśmie z dnia 30 września 2014 r. (którego brak w aktach sprawy, a jest jedynie kserokopia odpowiedzi organu na nie) sformułowaniem "budowy dwóch budynków mieszkalnych w zabudowie bliźniaczej na dz. nr [...] obr. [...] przy ul. G." nie oznacza jeszcze, że miał on wówczas wiedzę o wskazanej wyżej decyzji o pozwoleniu na budowę.

Powoływane przez skarżącego okoliczności nie zostały przez organ odwoławczy wyjaśnione. W tej zaś sytuacji nieuprawnione byłoby twierdzenie, że stan faktyczny sprawy jest oczywisty i nie ma żadnych wątpliwości, co do zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego, a kwestia dowiedzenia się przez skarżącego o decyzji 30 września 2014 r. (jak twierdzi organ II instancji) jest bezsporna i niepodważalna. Sąd wskazał, że stanowi to naruszenie art. 7, art. 77 § 1 i art. 80 K.p.a.

Ponadto Sąd podkreślił, że skarżący wniosek o wznowienie oparł na dwóch podstawach, tj. na art. 145 § 1 pkt 4 i art. 145 § 1 pkt 5 K.p.a. Powzięcie wiadomości o wydaniu decyzji stanowi początek biegu terminu do złożenia wniosku jedynie w sytuacji przesłanki wymienionej w art. 145 § 1 pkt 4 K.p.a. Skoro zatem strona powołała się na przesłankę określoną w art. 145 § 1 pkt 5 K.p.a., rolą organu było w pierwszej kolejności zobowiązanie wnioskodawcy do skonkretyzowania, jaki dowód lub jaka okoliczność faktyczna nieznana organowi w dacie wydawania decyzji wyszła na jaw, a która w ich ocenie stanowi podstawę do wznowienia postępowania oraz w jakiej dacie wnioskodawcy powzięli wiadomość o tej przesłance. Brak ustalenia powyższego było, w ocenie Sądu, naruszeniem art. 7, 77 i 80 K.p.a.

Sąd zwrócił także uwagę na braki w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji. Uzasadnienie decyzji powinno umożliwiać kontrolę poprawności decyzji, w tym również przez Sąd, który - sprawując kontrolę w oparciu o powołane na wstępie przepisy ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - nie zastępuje organu w podaniu motywów uzasadnienia decyzji o oznaczonej treści.

W ocenie Sądu, również organ I instancji podjął wadliwe rozstrzygnięcie. W przypadku, gdy strona wnioskująca o wznowienie postępowania podaje jako jego podstawę fakt pominięcia w jej tym postępowaniu, czyli przesłankę określoną w art. 145 § 1pkt 4 K.p.a., to organ nie może odmówić wznowienia postępowania postanowieniem wydanym na podstawie art. 149 § 3 K.p.a. Po złożeniu podania o wznowienie organ winien wszcząć tzw. postępowanie wstępne w sprawie wszczęcia postępowania w sprawie wznowienia. W tej fazie organ może wypowiedzieć się jednie co do zarzutów, a nie ich podstaw, gdyż przed wydaniem postanowienia o wznowieniu postępowania organ administracji bada wyłącznie, czy wniosek o wznowienie postępowania oparty jest o ustawowe przesłanki enumeratywnie wymienione w przywołanym powyżej 145 § 1 K.p.a. oraz czy podanie o wznowienie postępowania zostało wniesione z zachowaniem terminów przewidzianych w art. 148 K.p.a. Tylko w przypadku ujawnienia, iż podanie o wznowienie nie wskazuje przesłanek z art. 145 § 1 K.p.a., bądź nie został zachowany termin do jego złożenia - z art. 148 K.p.a., organ administracji może na podstawie art. 149 § 3 K.p.a. wydać postanowienie odmawiające wznowienia postępowania. Organ I instancji uznał, że w niniejszej sprawie podanie o wznowienie postępowania wniesione zostało z zachowaniem ustawowego terminu, a strona wnioskująca powołała się na przyczyny enumeratywnie wymienione w art. 145 § 1 K.p.a. Na tym etapie postępowania w zasadzie powinno zakończyć się rozstrzygnięcie tej sprawy.

Sąd zauważył, że po zbadaniu przez organ w pierwszej fazie postępowania, że zachodzą formalne przesłanki wznowienia: tzn. po ustaleniu decyzji ostatecznej, której dotyczy wniosek, stwierdzeniu, że pochodzi od strony oraz że został wniesiony w ustawowym terminie i oparty został na przyczynach wznowienia wymienionych w art. 145 § 1 K.p.a. organ zobligowany jest do wydania postanowienia o wznowieniu postępowania w oparciu o art. 149 § 1 K.p.a. Nie może zatem organ w tym pierwszym etapie przeprowadzić ustaleń co do zaistnienia przesłanek wznowienia, jak to uczynił w przedmiotowym postępowaniu. Po zweryfikowaniu wymogów formalnych wstępny etap postępowania może zatem zakończyć się albo postanowieniem o wznowieniu postępowania (przy pozytywnym ustaleniu zachowania wymogów formalnych wniosku – art. 149 § 1 K.p.a.), względnie postanowieniem o odmowie wznowienia (w sytuacji ustalenia niedopuszczalności wznowienia postępowania z przyczyn podmiotowych czy przedmiotowych względnie z uwagi na złożenie go z uchybieniem terminu – art. 149 § 3 Kodeksu).

W trybie tym można odmówić wznowienia postępowania jedynie z przyczyn formalnych a nie materialnych podczas, gdy przy przesłance określonej w art. 145 § 1 pkt 4 K.p.a. – ocena legitymacji wnoszącego wniosek o wznowienie powinna być przeprowadzona w postępowaniu co do przyczyn wznowienia, tj. po formalnym wznowieniu postępowania na mocy art. 149 § 1 K.p.a. Jeżeli bowiem wznowienie postępowania następuje z przyczyny określonej w pkt 4 przytoczonego przepisu, organ rozpatrujący dopuszczalność wznowienia nie bada, czy podmiot wnoszący podanie istotnie ma przymiot strony w postępowaniu zakończonym kwestionowaną decyzją, gdyż kwestia ta staje się przedmiotem badania, ustaleń i oceny w postępowaniu prowadzonym dopiero po wydaniu postanowienia, o jakim mowa w art. 149 § 2 K.p.a. (zob. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z 1 lutego 2008 r., sygn. akt II OSK 1981/06). Tak więc w przypadku wskazania w podaniu o wznowienie, jako podstawy wznowienia, przesłanki określonej w art. 145 § 1 pkt 4 K.p.a. badanie, czy podmiot występujący z podaniem ma przymiot strony winno nastąpić łącznie z badaniem zaistnienia określonej w tym przepisie przesłanki, zgodnie z regułami prawa procesowego, czyli w toku wznowionego postępowania.

Sąd podkreślił, że w przypadku wniosku o wznowienie postępowania na podstawie art. 145 § 1 pkt 4 K.p.a. (niezawiniony brak udziału w postępowaniu) organ w zasadzie ma obowiązek wznowić postępowanie na podstawie art. 149 § 1 K.p.a., a następnie w toku wznowionego postępowania zbadać, czy osoba składająca wniosek jest stroną postępowania i czy faktycznie przyczyny wznowienia postępowania miały miejsce.

Zdaniem Sądu I instancji, w niniejszej sprawie organ odwoławczy nie podjął właściwych działań w celu wyjaśnienia istotnych dla podjęcia rozstrzygnięcia okoliczności, dotyczących zachowania terminu do złożenia podania o wznowienie postępowania, zaś przyjęty przez Prezydenta Miasta Krakowa tryb załatwiania sprawy nie był właściwy.

Skargę kasacyjną od powyższego wyroku wniósł A. S., podnosząc zarzuty naruszenia:

1. art. 145 § 1 pkt 1 lit. c P.p.s.a. w zw. z art. 148 § 2 K.p.a. oraz art. 7, art. 77 § 1 i art. 80 K.p.a. poprzez nieprawidłowe przyjęcie, że organ II instancji nie wyjaśnił, kiedy skarżący dowiedział się o decyzji Prezydenta Miasta Krakowa nr [...] z dnia 5 września 2014 r., znak: [...] (dalej: decyzja), podczas gdy to na Skarżącym spoczywał obowiązek udowodnienia, że wniosek o wznowienie postępowania został złożony z zachowaniem terminu wynikającego z art. 148 § 2 K.p.a.;

2. art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) P.p.s.a. w zw. z art. 7, art. 77 § 1 i art. 80 K.p.a. i art. 135 P.p.s.a. poprzez nieprawidłowe przyjęcie, że organy obu instancji nie zobowiązały skarżącego do skonkretyzowania, jaki dowód lub jaka okoliczność faktyczna nieznana organowi w dacie wydawania decyzji wyszła na jaw, a która w ocenie skarżącego stanowi podstawę do wznowienia postępowania oraz w jakiej dacie skarżący powziął wiadomość o tej przesłance, podczas gdy skarżący poinformował organ I instancji o ww. okolicznościach w piśmie z dnia 24 sierpnia 2016 r., co w konsekwencji doprowadziło Sąd I instancji do bezzasadnego uchylenia postanowień organów obu instancji;

3. art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) P.p.s.a. w zw. z art. 107 § 3 K.p.a., art. 11 K.p.a. i art. 8 K.p.a. i art. 135 P.p.s.a. poprzez nieprawidłowe przyjęcie, że postanowienie organu I instancji nie zawiera właściwego uzasadnienia i zostało wydane z naruszeniem zasady przekonywania oraz zasady pogłębiania zaufania obywateli do władzy publicznej, co doprowadziło do bezzasadnego uchylenia postanowień obu instancji;

4. art. 145 § 1 pkt. 1 lit. c) P.p.s.a. w zw. z art. 149 § 3 K.p.a. i art. 145 § 1 pkt. 4 K.p.a. oraz art. 135 P.p.s.a poprzez przyjęcie, że organ I instancji nie był uprawniony do odmowy wznowienia postępowania w sytuacji, gdy wnioskodawca powoływał się na przesłankę z art. 145 § 1 pkt 4 K.p.a., podczas gdy organ I instancji zasadnie odmówił wznowienia postępowania, albowiem wniosek o wznowienie został złożony po terminie;

5. art. 133 § 1 P.p.s.a. poprzez jego niewłaściwe zastosowanie i niezbadanie całokształtu akt sprawy, to jest w szczególności nieuwzględnienie znajdujących się w aktach sprawy dowodów w postępowaniu, to jest: 1) wniosku o udostępnienie informacji publicznej z dnia 7 kwietnia 2016 r. 2) pisma Skarżącego A. L. z dnia 24 sierpnia 2016 roku oraz 3) oświadczenia G. D. z dnia 20 września 2016 r., które potwierdzały, m. in. że skarżący nie zachował terminu do złożenia wniosku o wznowienie postępowania, co w konsekwencji doprowadziło Sąd I instancji do przedstawienia stanu sprawy w oderwaniu od tych okoliczności i skutkowało błędnym przyjęciem, że organy nie wyjaśniły, kiedy skarżący dowiedział się o decyzji i nie wyjaśniły kiedy skarżący dowiedział się o okolicznościach, o których mowa w art. 145 § 1 pkt 5 K.p.a.

6. art. 141 § 4 P.p.s.a. poprzez niespełnienie wymogów, jakim powinno odpowiadać uzasadnienie wyroku, to jest poprzez niewskazanie podstawy faktycznej stwierdzonych przez Sąd naruszeń art. 107 § 3 K.p.a., art. 8 i art. 11 K.p.a. oraz niewskazanie przyczyn, dla których Sąd I instancji uznał, że stwierdzone naruszenia przepisów postępowania mogły mieć istotny wpływ na wynik sprawy, a także nieustosunkowanie się Sądu I instancji do argumentów podniesionych przez Skarżącego kasacyjnie w piśmie z dnia 16 maja 2017 r.

W uzasadnieniu skargi kasacyjnej przedstawione zostały argumenty mające, zdaniem skarżącego kasacyjnie, potwierdzać zasadność podniesionych zarzutów.

Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje.

Skarga kasacyjna zasługuje na uwzględnienie.

Na wstępie należy wskazać, że Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę tylko w granicach skargi kasacyjnej (art. 183 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. .Dz. U. z 2018 r. poz. 1302 ze zm., dalej jako: P.p.s.a.), z urzędu biorąc pod uwagę jedynie nieważność postępowania, co oznacza związanie przytoczonymi w skardze kasacyjnymi jej podstawami, określonymi w art. 174 P.p.s.a. Nadto, zgodnie z treścią art. 184 P.p.s.a., Naczelny Sąd Administracyjny oddala skargę kasacyjną, jeżeli zaskarżone orzeczenie mimo błędnego uzasadnienia odpowiada prawu.

Zdaniem Naczelnego Sądu Administracyjnego, skarga kasacyjna wniesiona przez A. S. ma usprawiedliwione podstawy.

Za zasadny uznać należało podniesiony w skardze kasacyjnej zarzut naruszenia art. 145 § 1 pkt 1 lit. c P.p.s.a. w zw. z art. 148 § 2 K.p.a. oraz art. 7, art. 77 § 1 i art. 80 K.p.a. W ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego, kontrolowane przez Sąd I instancji rozstrzygnięcie organu odwoławczego, mimo błędnego uzasadnienia, jest prawidłowe. Organ odwoławczy zasadnie uznał, że A. L. wniosek o wznowienie postępowania złożył po upływie terminu, w którym wniosek taki może być złożony.

Zgodnie z treścią art. 148 § 2 K.p.a. termin do złożenia podania o wznowienie postępowania z przyczyny określonej w art. 145 § 1 pkt 4 biegnie od dnia, w którym strona dowiedziała się o decyzji. Natomiast zgodnie z treścią art. 148 § 1 K.p.a. podanie o wznowienie postępowania wnosi się do organu administracji publicznej, który wydał w sprawie decyzję w pierwszej instancji, w terminie jednego miesiąca od dnia, w którym strona dowiedziała się o okoliczności stanowiącej podstawę do wznowienia postępowania.

Zgodzić należy się z twierdzeniem Sądu I instancji, że termin, o którym mowa w art. 148 § 2 K.p.a. liczy się od dnia dowiedzenia się przez stronę o decyzji nie zaś o dnia, w którym strona miała możliwość dowiedzenia się o decyzji. Zamieszczenie przez inwestora Informacji o wydaniu pozwolenia na budowę na tablicy umiejscowionej na terenie budowy może świadczyć wyłącznie o tym, że strona mogła dowiedzieć się o decyzji nie zaś o tym, że o takiej decyzji się dowiedziała. Stąd też za nieuzasadniony uznać należy wskazywany przez organ odwoławczy argument, że informacja o decyzji o pozwoleniu na budowę, która została zamieszczoną na tablicy informacyjnej świadczy o tym, że wnioskodawca dowiedział się o tej decyzji. Zasadnie natomiast organ odwoławczy stwierdził, że z faktu, iż w we wniosku o udzielenie informacji publicznej wnioskodawca wskazał dane pozwalające zidentyfikować decyzję o pozwoleniu na budowę, wynika że przed wystąpieniem z tym wnioskiem wnioskodawca tymi danymi dysponował. Trafnie stwierdził Wojewódzki Sąd Administracyjny, że w oparciu o znajdujące się w aktach sprawy pisma Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego, będące odpowiedziami na kierowane do tego organu pisma A. L., nie można ustalić kiedy A. L. dowiedział się o wydaniu decyzji Prezydenta Miasta Krakowa z dnia 5 września 2014 r. Nr [...] (znak: [...]. Naczelny Sąd Administracyjny uzyskał jednak od Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego kopie kierowanych do tego organu przez A. L. pism, w wyniku których odpowiedzi te udzielono. Są to kierowane do Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego pisma z dnia 30 września 2014 r., z dnia 26 maja 2015 r. oraz z dnia 13 lutego 2016 r. Są to pisma sporządzone przez A. L. a co za tym idzie ich treść jest mu znana. Nie ma więc przeszkód, by treść tych pism została wykorzystana przy dokonywaniu oceny prawidłowości wyroku Sądu I instancji, który zapadł w wyniku skargi wniesionej przez A. L.

W piśmie z dnia 26 maja 2015 r. A. L. powołuje się na załączony do tego pisma załącznik nr 2. Załącznik ten, to kserokopia mapy będącej integralną częścią projektu budowlanego zatwierdzonego decyzją Prezydenta Miasta Krakowa z dnia 5 września 2014 r. Nr [...]. Na załączniku tym widnieje adnotacja, że projekt budowlany został zatwierdzony decyzją z dnia 5 września 2014 r. Widnieje na nim również część znaku, którym oznaczone zostało pozwolenie na budowę "[...]". Z kolei w piśmie z dnia 13 lutego 2016 r. A. L. zawarł następujące stwierdzenie: "Zgodnie z WZiZT dla tej decyzji budowlanej Nr [...] ...". Tym samym świadczy to o tym, że A. L. wiedział o wydaniu przez Prezydenta Miasta Krakowa decyzji z dnia 5 września 2014 r. Nr [...] co najmniej w dniu 13 lutego 2016, to jest w dniu sporządzania pisma opatrzonego tą datą kierowanego do Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego nie zaś w dniu 7 kwietnia 2016 r. Termin do złożenia wniosku o wznowienie postępowania, o którym mowa w art. 148 § 2 K.p.a. upłynął więc w dniu 14 marca 2016 r. nie zaś 7 maja 2016 r.

Uzasadniając wystąpienie przesłanki wznowieniowej z art. 145 § 1 pkt 5 K.p.a. A. L. we wniosku o wznowienie postępowania wskazał okoliczność w postaci przechylenia się należącego do niego muru na skutek wykopów związanych z inwestycją objętą pozwoleniem. Jak to zostało już wcześniej wskazane

zgodnie z treścią art. 148 § 1 K.p.a. podanie o wznowienie postępowania wnosi się do organu administracji publicznej w terminie jednego miesiąca od dnia, w którym strona dowiedziała się o okoliczności stanowiącej podstawę do wznowienia postępowania. O tym, że na skutek wykopów wykonanych w związku realizacją inwestycji doszło do odchylenia od pionu należącego do A. L. ogrodzenia A. L. pisał w pismach do Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia 26 maja 2015 r. oraz 13 lutego 2016 r. Tym samym o okoliczności tej A. L. wiedział co najmniej od 13 lutego 2016 r. Od tego dnia rozpoczął więc bieg termin do złożenia wniosku o wznowienie postępowania w oparciu o tę okoliczność i upływał on w dniu 14 marca 2016 r.

Podsumowując, stwierdzić należy, że Wojewoda Małopolski zasadnie stwierdził, że wniosek o wznowienie postępowania zakończonego ostateczną decyzją Prezydenta Miasta Krakowa z 5 września 2014 r. Nr [...] (znak: [...]) został złożony przez A. L. po terminie. Błędne uzasadnienie przez Wojewodę wydanego rozstrzygnięcia nie zmienia faktu, że samo to rozstrzygnięcie było prawidłowe i brak było podstaw do jego uchylania.

Zarzut naruszenia art. 145 § 1 pkt 1 lit. c P.p.s.a. w zw. z art. 148 § 2 K.p.a. oraz art. 7, art. 77 § 1 i art. 80 K.p.a. sam w sobie był wystarczający do uwzględnienia skargi kasacyjnej, a w konsekwencji dokonywanie oceny zasadności pozostałych podniesionych w skardze kasacyjnej zarzutów było zbędne. Nadto, zdaniem Naczelnego Sądu Administracyjnego, sprawa została dostatecznie wyjaśniona i nie było konieczności uchylania zaskarżonego wyroku i przekazywania sprawy Sądowi I instancji do ponownego rozpoznania.

Mając na względzie fakt, że skarżący A. L. złożył wniosek o wznowienie postępowania po upływie terminów wynikających z art. 148 § 1 i § 2 K.p.a. Naczelny Sąd Administracyjny oddalił skargę na postanowienie Wojewody Małopolskiego z dnia 12 stycznia 2017 r. Przedstawiona przez Wojewodę błędna argumentacja uzasadniająca brak zachowania terminu do złożenia wniosku o wznowienie postępowania nie podważa prawidłowości samego rozstrzygnięcia Wojewody.

Mając powyższe na uwadze Naczelny Sąd Administracyjny, na podstawie art. 188 § 1 P.p.s.a., art. 151 P.p.s.a. oraz art. 203 pkt 2 P.p.s.a., orzekł jak w sentencji.