Centralna Baza Orzeczeń Sądów Administracyjnych

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący Sędzia NSA Aleksandra Łaskarzewska po rozpoznaniu w dniu 1 grudnia 2017 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Ogólnoadministracyjnej zażalenia J. K. na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie z dnia 13 czerwca 2017 r., sygn. akt III SA/Kr 315/17 o odmowie przywrócenie terminu do złożenia wniosku o sporządzenie uzasadnienia wyroku w sprawie ze skargi J. K. na postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego w T. z dnia [...] stycznia 2017 r. nr [...] w przedmiocie stwierdzenia uchybienia terminu do wniesienia odwołania postanawia: oddalić zażalenie.

Postanowieniem z dnia 13 czerwca 2017 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie odmówił sporządzenia uzasadnienia wyroku wydanego w sprawie ze skargi J. K. na postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego w T. z dnia [...] stycznia 2017 r. nr [...] w przedmiocie stwierdzenia uchybienia terminu do wniesienia odwołania. W uzasadnieniu postanowienia Sąd I instancji wskazał, że wyrokiem z dnia 9 maja 2017 r. oddalił opisaną wyżej skargę J. K. W dniu 5 czerwca 2017 r. skarżąca złożyła wniosek o sporządzenie uzasadnienia wyroku z dnia 9 maja 2017 r. wskazując, że od maja 2017 r. wraz z synem przebywała poza granicami kraju i nie miała możliwości złożenia wniosku.

Sąd I instancji uznał, że skarżąca nie uprawdopodobniła braku winy w uchybieniu terminu z art. 141 § 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2016 r., poz. 718 ze zm., dalej: P.p.s.a.). Odpis wyroku został skarżącej skutecznie doręczony 22 maja 2017 r. wraz z pouczeniem o prawie złożenia wniosku o uzasadnienie orzeczenia. Konsekwentnie zatem wniosek o sporządzenie uzasadnienia od tego orzeczenia należało złożyć do 29 maja 2017 r. Skarżąca złożyła taki wniosek dopiero 5 czerwca 2017 r. Zdaniem Sądu I instancji, skarżąca nie dołożyła należytej staranności przy prowadzeniu swoich spraw przed sądem administracyjnym. Przedstawione przez stronę okoliczności nie wskazują, by wyjazd zagraniczny miał charakter nagły lub przymusowy. Nie może on zatem stanowić usprawiedliwienia dla przekroczenia terminu z art. 141 § 2 P.p.s.a., zwłaszcza jeśli weźmie się pod uwagę udzielone pouczenia. Z powyższych względów Sąd I instancji uznał, że wniosek o przywrócenie terminu nie zasługiwał na uwzględnienie.

W zażaleniu na powyższe postanowienie skarżąca podała, że wyjechała do Wiednia gdzie pracują jej rodzice i gdzie jej mama przebywała w szpitalu. Skarżąca podniosła, że samotnie wychowuje dziecko; nadmiar obowiązków i wyjazd za granicę spowodował niedogodną sytuację, która doprowadziła do uchybienia terminu.

Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje.

Zażalenie nie zasługuje na uwzględnienie.

Zgodnie z art. 86 § 1 P.p.s.a. jeżeli strona nie dokonała w terminie czynności w postępowaniu sądowym bez swojej winy, sąd na jej wniosek postanowi o przywróceniu terminu. Z przepisem tym koresponduje przepis art. 87 § 2 P.p.s.a., z którego wynika, iż w piśmie z wnioskiem o przywrócenie terminu należy uprawdopodobnić okoliczności wskazujące na brak winy w uchybieniu terminu.

Intencją ustawodawcy przy tworzeniu przepisów regulujących instytucję przywrócenia terminu było umożliwienie stronie obrony swoich praw czy interesów w sytuacji, gdy upływ terminów procesowych wywołał dla niej negatywne skutki prawne, przy jednoczesnym założeniu, że strona dołożyła wszelkich możliwych starań, aby takich negatywnych konsekwencji uniknąć. Pierwszorzędne znaczenie dla rozpoznania wniosku o przywrócenie terminu do dokonania czynności w postępowaniu sądowym ma zatem ustalenie, że fakt uchybienia przez stronę terminowi nie nastąpił z jej winy. Dla takiej oceny konieczne jest nie tylko dokonanie analizy okoliczności podnoszonych przez stronę, lecz również całości okoliczności sprawy.

W rozpoznawanej sprawie Sąd I instancji trafnie ocenił, że strona skarżąca nie uprawdopodobniła braku winy w uchybieniu terminu do złożenia wniosku o sporządzenie uzasadnienia wyroku, gdyż okoliczności podane we wniosku nie dają podstaw do przyjęcia, że uchybienie to było niezawinione. Za przyczynę uzasadniającą brak winy w uchybieniu powyższego terminu nie może zostać uznany wyjazd za granicę skarżącej w okresie obejmującym bieg terminu do złożenia wniosku o sporządzenie uzasadnienia wyroku. Podkreślenia wymaga, że w dacie odbioru sentencji wyroku z dnia 9 maja 2017 r. skarżąca przebywała na terenie kraju. Przesyłkę zawierającą orzeczenie Sądu I instancji wraz ze stosownym pouczeniem odebrała osobiście w dniu 22 maja 2017 r. Przy dochowaniu minimum staranności skarżąca mogła więc podjąć stosowne czynności aby przedmiotowy wniosek złożyć w terminie. Nic nie stało na przeszkodzie aby wniosek taki skarżąca przesłała za pośrednictwem poczty przed wyjazdem za granicę, bądź skorzystała z pomocy osób trzecich w wysłaniu lub złożeniu wniosku przez nią podpisanego. Wątpliwości Naczelnego Sądu Administracyjnego wzbudzają przy tym sprzeczne informacje w zakresie miejsca pobytu skarżącej w okresie biegu terminu do złożenia wniosku o sporządzenie uzasadnienia wyroku. We wniosku o przywrócenie terminu skarżąca wskazywała bowiem, że "od maja 2017 r. przebywałam wraz z chorym synem poza granicami kraju w Niemczech". Z kolei w zażaleniu skierowanym do Naczelnego Sądu Administracyjnego podaje, że "wyjechałam za granicę do Wiednia do rodziców, którzy tam pracują a moja mama zachorowała i leżała tam w szpitalu". Podobną rozbieżność można zauważyć jeśli chodzi o datę wyjazdu poza granice kraju. We wniosku skarżąca podaje, iż za granicą przebywała "od maja 2017 r.", podczas gdy z akt sprawy jednoznacznie wynika, że 22 maja 2017 r. skarżąca przebywała w T., gdzie osobiście odebrała korespondencję z Sądu (vide: zpo k. 22 akt sądowych). Nie sposób przy tym pominąć, że twierdzenia strony odnośnie wyjazdu za granicę w analizowanym okresie nie zostały w żaden sposób potwierdzone. Trudno w takiej sytuacji w ogóle mówić o zaistnieniu wyjątkowych okoliczności, które stanowiłyby o braku winy strony w uchybieniu terminu do złożenia wniosku o sporządzenie uzasadnienia wyroku z dnia 9 maja 2017 r.

Z tych względów, na podstawie art. 184 w związku z art. 197 § 2 P.p.s.a., Naczelny Sąd Administracyjny orzekł, jak sentencji.