II FZ 314/12 - Postanowienie

Data orzeczenia	2012-04-25	
Data wpływu	2012-04-02	
Sąd	Naczelny Sąd Administracyjny	
Sędziowie	Jerzy Płusa /przewodniczący sprawozdawca/	
Symbol z opisem	6115 Podatki od nieruchomości	
Hasła tematyczne	Wstrzymanie wykonania aktu	
Sygn. powiązane	I SA/Gl 176/12	
Skarżony organ	Samorządowe Kolegium Odwoławcze	
Treść wyniku	Oddalono zażalenie	
Powołane przepisy	Dz.U. 2002 nr 153 poz 1270; art. 61 par. 3;  Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.	
Sentencja
Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Sędzia NSA Jerzy Płusa, , , po rozpoznaniu w dniu 25 kwietnia 2012 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Finansowej zażalenia O. S.A. z siedzibą w K. na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach z dnia 27 lutego 2012 r. sygn. akt I SA/Gl 176/12 w zakresie wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji w sprawie ze skargi O. S.A. z siedzibą w K. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w K. z dnia 18 listopada 2011 r. nr (...) w przedmiocie podatku od nieruchomości za 2010 r. postanawia oddalić zażalenie.	
Uzasadnienie
Postanowieniem z dnia 27 lutego 2012 r. sygn. akt I SA/Gl 176/12 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach odmówił O.S.A. z siedzibą w K. - zwanej dalej "Spółką", wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji, w sprawie ze skargi Spółki na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w K. z dnia 18 listopada 2011 r. w przedmiocie podatku od nieruchomości za 2010 r.

Przedstawiając w uzasadnieniu powyższego postanowienia stan sprawy Sąd pierwszej instancji podał, iż Spółka w skardze na ww. decyzję zawarła wniosek o wstrzymanie wykonania decyzji organów obu instancji, na podstawie art. 61 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270, z późn. zm.) - powoływanej dalej jako "P.p.s.a."

Sąd pierwszej instancji wskazując na art. 61 § 3 P.p.s.a., stwierdził, iż wniosek Spółki nie zawiera (oprócz żądania wstrzymania wykonania zaskarżonych decyzji) twierdzeń dotyczących zasadności tegoż wstrzymania. Sąd zwrócił uwagę, iż nie podano nawet w przybliżeniu wysokości mogącej powstać szkody czy też nie wyjaśniono, jakie trudne do odwrócenia skutki pociągałoby za sobą wykonanie zaskarżonej decyzji.

W ocenie Sądu, wobec całkowitego braku uzasadnienia wniosku o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji, niemożliwym było dokonanie oceny zaistnienia w niniejszej sprawie przesłanki wystąpienia niebezpieczeństwa wyrządzenia Spółce znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków, wynikającej z art. 61 § 3 P.p.s.a.

W zażaleniu na powyższe postanowienie Spółka zarzuciła naruszenie przepisów postępowania, tj. art. 61 § 3 P.p.s.a. poprzez nieuzasadnioną odmowę jego zastosowania. W uzasadnieniu Spółka przytoczyła argumenty dotyczące decyzji SKO z dnia 18 listopada 2011 r. oraz stwierdziła, iż wykonuje działalność developerską, która jest narażona na działanie kryzysu na rynku nieruchomości, realizuje rozpoczęte inwestycje, które wymagają wysokich nakładów finansowych. W ocenie Spółki, konieczność zapłaty wysokiej kwoty podatku od nieruchomości może doprowadzić do utraty płynności finansowej, a w konsekwencji do ogłoszenia upadłości.

Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje.

Zażalenie nie zasługuje na uwzględnienie.

Zgodnie z art. 61 § 3 P.p.s.a., po przekazaniu sądowi skargi sąd może na wniosek skarżącego wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania w całości lub w części aktu lub czynności, o których mowa w § 1, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków.

Katalog przesłanek warunkujących wstrzymanie wykonania zaskarżonego aktu lub czynności jest zamknięty. Decyzja o skorzystaniu z możliwości ubiegania się o udzielenie ochrony tymczasowej należy do strony postępowania. Z uwagi na powyższe, na wnioskodawcy ciąży obowiązek choćby uprawdopodobnienia, iż jego wniosek zasługuje na uwzględnienie. Aby wniosek mógł być rozpatrzony pozytywnie, strona musi poprzeć go stosownymi twierdzeniami i dokumentami na okoliczność spełnienia ustawowych przesłanek wstrzymania wykonania decyzji. Sąd musi bowiem dysponować wiarygodnie wykazanymi faktami, które pozwolą mu na zastosowanie przedmiotowej instytucji. Sąd uprawniony jest do uwzględnienia wniosku, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Przesłanki w postaci wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków należy wiązać z sytuacją, która może powstać, gdy zaskarżony do sądu akt administracyjny zostanie wykonany, a następnie na skutek uwzględnienia skargi akt ten zostanie wzruszony.

Tymczasem Spółka w niniejszej sprawie we wniosku powołała tylko przepisy dotyczące wstrzymania wykonania decyzji, nie przedstawiając żadnej argumentacji, która wskazywałaby na to, iż wykonanie decyzji spowoduje niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Racje ma więc Sąd pierwszej instancji, iż nieuzasadnienie wniosku o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji, uniemożliwia dokonanie oceny zaistnienia przesłanki wystąpienia niebezpieczeństwa wyrządzenia Spółce znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków, wynikającej z art. 61 § 3 P.p.s.a.

Również z zażalenia nie wynika w istocie, że w okolicznościach sprawy wykonanie zaskarżonej decyzji skutkowałoby niebezpieczeństwem wyrządzenia Spółce znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. W prawdzie w zażaleniu Spółka rozwinęła argumentację mającą wykazać wystąpienie przesłanek określonych w art. 61 § 3 P.p.s.a., jest ona jednak lakoniczna i zdawkowa. Analiza zażalenia prowadzi do wniosku, że podstawowym argumentem, który w ocenie Spółki przemawia za zasadnością jej żądania, jest wątpliwa zgodność z prawem podjętych w sprawie przez organy podatkowe działań. Tymczasem kwestia zgodności bądź braku zgodności z prawem zaskarżonej decyzji oraz poprzedzającej ją decyzji, nie może być badana w toku postępowania wpadkowego, jakim jest postępowanie z wniosku o wstrzymanie wykonania tej decyzji. Przesłanki umożliwiające wstrzymanie wykonania decyzji w toku postępowania sądowoadministracyjnego (art. 61 § 3 P.p.s.a.) nie odwołują się w żaden sposób do merytorycznej zasadności działań podjętych w toku postępowania administracyjnego, a skoro wstrzymanie wykonania decyzji trzeba rozpatrywać w kategoriach wyjątku od zasady przewidzianej w art. 61 § 1 P.p.s.a., to względy podnoszone przez Spółkę w omawianym zakresie, nie mogą zostać uznane za istotne dla rozstrzygnięcia wniosku o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji.

Jako kolejny argument przemawiający za wstrzymaniem wykonania zaskarżonej decyzji Spółka wskazała na kryzys na rynku nieruchomości, realizacje rozpoczętych inwestycji, które wymagają wysokich nakładów finansowych. Zdaniem Spółki, powyższe oraz konieczność zapłaty wysokiej kwoty podatku od nieruchomości uzasadnia stanowisko, że w sprawie zachodzi uzasadnione niebezpieczeństwo wywołania nieodwracalnej szkody, w tym ogłoszenie upadłości.

Zdaniem Naczelnego Sądu Administracyjnego, ogólnikowe twierdzenia Spółki nie wskazują na to, że w okolicznościach sprawy spełnione zostały przesłanki, o których mowa w art. 61 § 3 P.p.s.a. Zwłaszcza za gołosłowny i niewynikający z jakichkolwiek danych, uznać należy argument o grożących Spółce skutkach w postaci utraty płynności finansowej, co w konsekwencji prowadzić miałoby do jej upadłości. Tak mało szczegółowe i niepoparte żadną dokumentacją twierdzenia nie mogą świadczyć o spełnieniu przesłanek, o których mowa w art. 61 § 3 P.p.s.a. Podkreślić jeszcze raz należy, iż uzasadnienie wniosku powinno odnosić się do konkretnych zdarzeń świadczących o tym, że w stosunku do wnioskodawcy wstrzymanie wykonania zaskarżonego aktu jest uzasadnione. Nie jest w tym zakresie wystarczające powoływanie się na przesłanki z art. 61 § 3 P.p.s.a. bez poparcia twierdzeń strony konkretnymi faktami. Brak bowiem dokładnego wskazania przesłanek wymaganych przez art. 61 § 3 P.p.s.a. uniemożliwia Sądowi ocenę zasadności złożonego przez Spółkę wniosku. Jeżeli zatem we wniosku o wstrzymanie wykonania takiego aktu lub czynności strona nie wskaże okoliczności uzasadniających twierdzenie, że zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków, to uznać należy, że brak jest przesłanek udzielenia ochrony tymczasowej przez sąd.

Z tego względu Naczelny Sąd Administracyjny, na podstawie art. 184 w zw. z art. 197 § 2 P.p.s.a., orzekł jak w sentencji.