Centralna Baza Orzeczeń Sądów Administracyjnych

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: Sędzia NSA Grzegorz Czerwiński (spr.) Sędziowie: Sędzia NSA Andrzej Wawrzyniak Sędzia del. WSA Tomasz Stawecki po rozpoznaniu w dniu 21 kwietnia 2022 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Ogólnoadministracyjnej sprawy ze skargi kasacyjnej D. M. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie z dnia 8 października 2018 r., sygn. akt II SA/Kr 128/18 w sprawie ze skargi D. M. na postanowienie Wojewody M. z dnia [...] listopada 2017 r., znak: [...] w przedmiocie odmowy wznowienia postępowania w sprawie pozwolenia na budowę oddala skargę kasacyjną

Wyrokiem z dnia 8 października 2018 r., sygn. akt II SA/Kr 128/18 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie oddalił skargę D. M. na postanowienie Wojewody Małopolskiego z dnia 14 listopada 2017 r., znak WI-I.7840.3.82.2017.KP w przedmiocie odmowy wznowienia postępowania w sprawie pozwolenia na budowę.

Powyższy wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie zapadł w następującym stanie faktycznym i prawnym.

Prezydent Miasta K. postanowieniem z dnia 15 września 2017 r., na podstawie art. 149 § 3 i art. 150 § 1 w związku z art. 147 i art. 148 K.p.a. odmówił wznowienia postępowania w sprawie zakończonej decyzją ostateczną Prezydenta Miasta K. o pozwoleniu na budowę Nr 445/2015 z dnia 25 lutego 2015 r. znak: AU-01-3.6740.1.1949.2014.MBF dla zamierzenia inwestycyjnego pn.:"Budowa budynku mieszkalnego, wielorodzinnego, z lokalami usługowymi, garażami: podziemnymi i nadziemnymi, wewnętrznymi instalacjami: wodno-kanalizacyjnymi, w tym odcinkami poza budynkiem i zbiornikiem retencyjnym, elektrycznymi, centralnego ogrzewania, klimatyzacji, wentylacji mechanicznej i oddymiania, zjazdami z dróg publicznych i przebudową słupa oświetleniowego kolidującego z wjazdem od ul. M., oraz przyłączami: wodociągowymi, kanalizacji opadowej i kanalizacji sanitarnej, a także, rozbudowa sieci energetycznej Sn\Nn wraz z budową stacji transformatorowej, dojazdem i zjazdem technicznym z ul. M. oraz rozbiórka kolidujących elementów zagospodarowania tj. istniejących odcinków nieczynnych instalacji wewnętrznych: wodociągowych ze studzienkami i hydrantami wewnętrznymi, kanalizacyjnych ze studzienkami pośrednimi i wodościekowymi, gazowych i energetycznych, odcinka przyłącza wodociągowego oraz nawierzchni betonowych i asfaltowych, fragmentów stałych ogrodzeń oraz trzech istniejących zjazdów z ulicy M. na dz. nr [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...] [...] obr. [...] w K.".

W uzasadnieniu organ podał, że wnioskodawczyni uchybiła terminowi do złożenia wniosku o wznowienie postępowania. Wyjaśnił, że w dniu 14 marca 2016 r. wpłynął wniosek D. M. o wznowienie postępowania zakończonego opisaną wyżej ostateczną decyzją Prezydenta Miasta K.. Uzasadniając swoje żądanie wnioskodawczyni podniosła, że wydana decyzja jest dla niej krzywdząca. Teren inwestycji bezpośrednio graniczy z działką nr [...], której jest właścicielką w związku z tym inwestycja będzie oddziaływała bezpośrednio na jej nieruchomość, szczególnie w zakresie podniesienia się poziomu wód gruntowych skutkiem czego jest m.in. zawilgocenie budynku. Po rozpoznaniu tego wniosku organ wydał w dniu 8 kwietnia 2016 r. postanowienie o odmowie wznowienia postępowania w sprawie, z uwagi na wniesienie wniosku z uchybieniem terminu określonego w art. 148 § 2 K.p.a. Wojewoda Małopolski postanowieniem z dnia 16 lipca 2016.r utrzymał w mocy postanowienie Prezydenta Miasta K. z dnia 8 kwietnia 2016 r.

Na postanowienie Wojewody Małopolskiego D. M. wniosła skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie.

W dniu 17 lutego 2017 r. D. M. złożyła kolejny wniosek o wznowienie postępowania zakończonego wydaniem decyzji Nr 445/2015 z dnia 22 maja 2015 r. oparty na tej samej podstawie wznowieniowej.

Organ ustalił, że w aktach sprawy znak: AU-01-3.6740.1.407.2016.MBF znajduje się odwołanie od decyzji Nr 445/2015 złożone przez D. M.. W piśmie tym informuje, że w dniu 2 kwietnia 2015 r. dowiedziała się o ww. decyzji. Z kolei o tym, że ww. decyzja nr 445/2015 z dnia 25 lutego 2015 r. stała się ostateczna dowiedziała się z postanowienia wydanego przez Wojewodę Małopolskiego z dnia 20 kwietnia 2015 r. znak WI-I.7840.3.37.2015.KP, w którym stwierdzono niedopuszczalność odwołania wniesionego przez wnioskodawczynię.

Wobec powyższego organ uznał, że wnioskodawczyni wiedziała o wydanej decyzji co najmniej od dnia 2 kwietnia 2015 r., wobec czego aby uznać, że wniosek o wznowienie postępowania został złożony w terminie przewidzianym przez art. 148 K.p.a. musiałby on wpłynąć do organu najpóźniej dnia 2 maja 2015 r. Wniosek o wznowienie postępowania został złożony natomiast dnia 17 lutego 2017 r., a więc z przekroczeniem ustawowego terminu.

Zażalenie na ww. postanowienie złożyła D. M., podnosząc, że winna być stroną postępowania zakończonego decyzją ostateczną Prezydenta Miasta K. o pozwoleniu na budowę Nr 445/2015 z dnia 25.02.2015 r. znak: AU-01-3.6740.1.1949.2014.MBF.

Wojewoda Małopolski postanowieniem z dnia 14 listopada 2017 r., znak: WI-I.7840.3.82.2017.KP, na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 w zw. z art. 144 i art. 149 § 3 K.p.a. utrzymał zaskarżone postanowienie w mocy.

W uzasadnieniu organ odwoławczy podał, że Prezydent Miasta K. decyzją z 25 lutego 2015 r. orzekł o zatwierdzeniu projektu budowlanego i udzieleniu A. S.A. wyżej opisanego pozwolenia na budowę. W dniu 8 kwietnia 2015 r. ww. decyzja stała się ostateczna. Rozpatrując odwołanie D. M. od ww. decyzji złożone w dniu 14 kwietnia 2015 r., Wojewoda Małopolski postanowieniem z 30 kwietnia 2015 r. znak: WI-1.7840.3.37.2015.KP orzekł o niedopuszczalności odwołania z powodu braku posiadania przez skarżącą przymiotu strony oraz uchybienia terminu do wniesienia odwołania.

Wnioskiem z 14 marca 2016 r. D. M. wystąpiła o wznowienie postępowania w sprawie zakończonej decyzją Prezydenta Miasta K. z 25 lutego 2015 r. wskazując, jako przesłankę, przepis art. 145 § 1 pkt 4 K.p.a. Organ I instancji postanowieniem z 8 kwietnia 2016 r. odmówił wznowienia postępowania w sprawie z uwagi na uchybienie terminu określonego w art. 148 K.p.a. Wojewoda Małopolski postanowieniem z 1 lipca 2016 r. znak: WI-I.7840.3.29.2016.KP utrzymał zaskarżone postanowienie w mocy. Postanowienie to zostało zaskarżone do sądu administracyjnego.

W dniu 17 lutego 2017 r. do organu I instancji wpłynął kolejny wniosek D. M. o wznowienie postępowania w sprawie zakończonej decyzją ostateczną Prezydenta Miasta K. z dnia 25 lutego 2015 r.

W uzasadnieniu ponownie złożonego wniosku o wznowienie wnioskodawczyni zarzuciła, że nie uczestniczyła w postępowaniu pomimo, że działka, której jest właścicielką (nr [...] obr. [...]) bezpośrednio sąsiaduje z terenem inwestycji tj. działką nr [...] obr. [...]. We wniosku wnioskodawczyni wskazała, że dowiedziała się o decyzji 6 lutego 2017 r. to jest w czasie otrzymania odpowiedzi na wniosek o udostępnienie informacji publicznej.

Organ II instancji podzielił ustalenia organu I instancji o uchybieniu terminu do złożenia wniosku o wznowienie postępowania. Organ wskazał, że w dniu 14 marca 2016 r. D. M. złożyła wniosek o wznowienie postępowania. Jako dzień, w którym skarżąca dowiedziała się o decyzji, przyjęto dzień napisania przez nią odwołania od decyzji, której dotyczył wniosek o wznowienie postępowania tj. 13 kwietnia 2015 r. Obecnie procedowany wniosek został złożony w dniu 17 lutego 2017 r., tj. po okresie 22 miesięcy od daty przyjętej jako dzień, w którym skarżąca dowiedziała się o decyzji i po 11 miesiącach od dnia złożenia wcześniejszego wniosku o wznowienie postępowania. Organ uznał, że został przekroczony termin jednego miesiąca do złożenia wniosku o wznowienie postępowania z okoliczności, o której mowa w art. 145 § 1 pkt 4 K.p.a.

D. M. wniosła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie skargę na postanowienie Wojewody Małopolskiego.

Skarżąca odwołała się do wcześniejszego postanowienia organu z 30 kwietnia 2015 r. (w którym stwierdzono niedopuszczalność odwołania), kwestionując stanowisko organu odnośnie do braku po jej stronie interesu prawnego i wskazując, że w istocie to organ I instancji zadecydował o braku jej udziału w postępowaniu. Ponadto podała, że w wyroku z dnia 26 września 2017 r., sygn. II OSK 110/16 Naczelny Sąd Administracyjny przesądził, że przysługuje jej status strony w postępowaniu.

Wyrokiem z dnia 8 października 2018 r., sygn. akt II SA/Kr 128/18 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie oddalił skargę na postanowienie Wojewody Małopolskiego z dnia 14 listopada 2017 r. w przedmiocie odmowy wznowienia postępowania w sprawie pozwolenia na budowę.

W uzasadnieniu wyroku Wojewódzki Sąd Administracyjny stwierdził, że postępowanie organu, po wpłynięciu podania o wznowienie postępowania, jest podzielone na dwa etapy. W pierwszym etapie organ bada, czy wniosek o wznowienie postępowania oparty jest na ustawowych przesłankach wznowienia enumeratywnie wymienionych w art. 145 § 1 K.p.a. oraz 145a K.p.a., a także czy został on wniesiony z zachowaniem terminów przewidzianych w art. 148 K.p.a. oraz czy osoba wnosząca podanie jest stroną tego postępowania. Drugi etap obejmuje kontrolę merytoryczną tj. postępowanie co do przyczyn wznowienia oraz co do rozstrzygnięcia co do istoty sprawy.

W niniejszej sprawie organ odmówił wznowienia postępowania wskazując, że wniosek został złożony z przekroczeniem terminu wynikającego z art. 148 K.p.a. Zasadniczą okolicznością mającą znaczenie w sprawie było zatem ustalenie kiedy skarżąca dowiedziała się o wydaniu decyzji i czy wniosek został złożony w zachowaniem miesięcznego terminu wynikającego z art. 148 § 2 K.p.a.

Stosownie do art. 148 § 1 K.p.a. podanie o wznowienie postępowania wnosi się do organu administracji publicznej, który wydał w sprawie decyzję w pierwszej instancji, w terminie jednego miesiąca od dnia, w którym strona dowiedziała się o okoliczności stanowiącej podstawę do wznowienia postępowania. W myśl § 2 tego przepisu termin do złożenia podania o wznowienie postępowania z przyczyny określonej w art. 145 § 1 pkt 4 biegnie od dnia, w którym strona dowiedziała się o decyzji. To na stronie spoczywa obowiązek udowodnienia zachowania powyższego terminu, a organ administracji publicznej swobodnie ocenia przedstawiony materiał dowodowy.

W kontrolowanej przez Sąd sprawie, powołaną przez wnioskodawczynię przesłanką wznowienia był art. 145 § 1 pkt 4 K.p.a. "strona bez własnej winy nie brała udziału w postępowaniu", a zatem zastosowanie znajdował art. 148 § 2 K.p.a. W orzecznictwie zwraca się uwagę, że "dowiedzenie się o decyzji" w rozumieniu art. 148 § 2 K.p.a. należy rozumieć w ten sposób, że strona uzyskała informacje pozwalające zidentyfikować decyzję, której jej nie doręczono, w stopniu pozwalającym jej na sformułowanie żądania wznowienia postępowania. Chodzi tu, więc o takie dane jak nazwa organu, który decyzję wydał oraz sposób rozstrzygnięcia sprawy. Jeśli chodzi o tą ostatnią informację, to nie jest tu konieczne aby strona dokładnie poznała treść rozstrzygnięcia, wystarczy jeśli posiadała informację czego dana decyzja dotyczy (wyrok NSA z dnia 18.09.2014 r., sygn. II OSK 674/13). Organ administracji jest obowiązany z urzędu badać zachowanie terminu do złożenia wniosku o wznowienie postępowania, bowiem wszczęcie postępowania wznowieniowego na wniosek strony, pomimo uchybienia terminu, stanowi rażące naruszenie prawa, gdyż godzi w zasadę trwałości decyzji administracyjnych (wyrok NSA z dnia 28.01.2014 r., sygn. II OSK 2043/12).

Jak wynika z przedstawionego stanu faktycznego wniosek D. M. z dnia 17 lutego 2017 r. o wznowienie postępowania zakończonego decyzją Prezydenta Miasta K. o pozwoleniu na budowę nr 445/2015 z dnia 25 lutego 2015 r. jest ponownym wnioskiem w sprawie. Postanowieniem z dnia 1 lipca 2016 r. Wojewoda Małopolski utrzymał w mocy postanowienie organu I instancji w którym, po rozpoznaniu wniosku z dnia 14 marca 2016 r., odmówiono wznowienia postępowania. Postanowienie to zostało poddane kontroli Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie, który w prawomocnym wyroku z dnia 30.11.2016 r., sygn. akt II SA/Kr 1042/16 oddalił skargę D. M.. Sąd podał, że w aktach sprawy znak AU-01-3.6740.1.407.2016.MBF znajduje się odwołanie skarżącej z dnia 13 kwietnia 2015 r. od decyzji nr 445/2015 z dnia 25 lutego 2015 r. W piśmie tym skarżąca informowała, że dowiedziała się o decyzji w dniu 2 kwietnia 2015 r. Z kolei o tym, że powyższa decyzja stała się ostateczna dowiedziała się z postanowienia wydanego przez Wojewodę Małopolskiego z dnia 20 kwietnia 2015 r., znak WI.7840.3.37.2015.KP. W konsekwencji sąd stwierdził, że nawet gdyby przyjąć najbardziej korzystną wersję dla skarżącej, że dowiedziała się o decyzji w dniu 13 kwietnia 2015 r., to i tak wniosek o wznowienie złożony w dniu 14 marca 2016 r. został złożony po upływie 11 miesięcy od dnia, w której skarżąca dowiedziała się o wydaniu decyzji.

W kontekście powyższego nie ulega wątpliwości, że wniesienie kolejnego wniosku w dniu 17 lutego 2017 r. opartego na tej samej podstawie wznowieniowej również nastąpiło z uchybieniem terminu.

Ze względu na uchybienie terminu do złożenia wniosku, okoliczność, czy skarżącej przysługiwał status strony w postępowaniu zakończonym decyzją Prezydenta Miasta K. Nr 445/2015 z dnia 25.02.2015 r. nie mógł być przedmiotem ustaleń organów orzekających w sprawie. W powołanym przez skarżącą wyroku z dnia 26 września 2017 r., sygn. akt II OSK 110/16 Naczelny Sąd Administracyjny faktycznie uznał, że skarżąca winna być stroną postępowania w przedmiocie ustalenia warunków zabudowy na działkach nr [...] i [...] obr. [...] w K., jednakże należy wyjaśnić, że krąg stron postępowania w postępowaniu w przedmiocie ustalenia warunków zabudowy i w postępowaniu w przedmiocie zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielenia pozwolenia na budowę ustala się według odmiennych zasad.

Wobec powyższego, zdaniem Sądu, skargę należało uznać za bezzasadną, co obligowało Wojewódzki Sąd Administracyjny do jej oddalenia.

Od powyższego wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie skargę kasacyjną wniosła D. M. podnosząc zarzuty naruszenia:

1) art. 149 § 3 i art. 150 § 1 w zw. z art. 147 i art. 148 K.p.a. poprzez jego niewłaściwe zastosowanie;

2) art. 7 K.p.a. i art. 77 K.p.a. poprzez niedoniesienie się do okoliczności skutkujących brakiem wyjaśnienia stanu faktycznego sprawy w zakresie faktycznego oddziaływania planowanej inwestycji na działki sąsiednie wskutek czego dokonano błędnych ustaleń faktycznych;

3) art. 10 § 1 K.p.a. poprzez pominięcie okoliczności faktycznych w sprawie skutkujących niezapewnieniem stronie czynnego udziału w postępowaniu administracyjnym zmierzającym do wydania zarówno warunków zabudowy na nieruchomości sąsiedniej jak też w rezultacie uzyskania pozwolenia na budowę, a nadto organ II instancji naruszył art. 10 § 1 K.p.a. poprzez niepoinformowanie strony o możliwości wypowiedzenia się w sprawie przed wydaniem zaskarżonej decyzji.

Na podstawie tak sformułowanych zarzutów skarżąca kasacyjnie wnosi o uchylenie zaskarżonego postanowienia w całości i przekazanie sprawy Sądowi I instancji do ponownego rozpoznania oraz zasądzenie zwrotu kosztów postępowania według norm przepisanych. Domaga się przeprowadzenia rozprawy.

W uzasadnieniu skargi kasacyjnej przedstawione zostały argumenty mające, zdaniem skarżącej kasacyjnie, potwierdzać zasadność podniesionych zarzutów.

Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje.

Skarga kasacyjna nie zasługuje na uwzględnienie.

Na wstępie należy wskazać, że Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę tylko w granicach skargi kasacyjnej (art. 183 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2022 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz. U. z 2022 r., poz. 329 ze zm. dalej jako P.p.s.a.), z urzędu biorąc pod uwagę jedynie nieważność postępowania, co oznacza związanie przytoczonymi w skardze kasacyjnymi jej podstawami, określonymi w art. 174 P.p.s.a. Nadto, zgodnie z treścią art. 184 P.p.s.a., Naczelny Sąd Administracyjny oddala skargę kasacyjną, jeżeli zaskarżone orzeczenie mimo błędnego uzasadnienia odpowiada prawu.

NSA rozpatrywał skargę kasacyjną na posiedzeniu niejawnym na podstawie art. 15 zzs4 ust. 3 ustawy z dnia 2 marca 2020 r. o szczególnych rozwiązaniach związanych z zapobieganiem, przeciwdziałaniem i zwalczaniem COVID-19, innych chorób zakaźnych oraz wywołanych nimi sytuacji kryzysowych (Dz. U. z 2020 r., poz. 374 ze zm.), uznając, że ze względu na intensyfikację rozwoju epidemii przeprowadzenie wymaganej przez ustawę rozprawy mogłoby wywołać nadmierne zagrożenie dla zdrowia osób w niej uczestniczących i nie można było przeprowadzić jej na odległość z jednoczesnym bezpośrednim przekazem obrazu i dźwięku.

Zdaniem Naczelnego Sądu Administracyjnego, skarga kasacyjna wniesiona przez D. M. nie ma usprawiedliwionych podstaw.

Za niezasadny uznać należy podniesiony w skardze kasacyjnej zarzut naruszenia art. 149 § 3 i art. 150 § 1 w zw. z art. 147 i art. 148 K.p.a.

Art. 149 § 3 K.p.a. stanowi, że odmowa wznowienia postępowania następuje w drodze postanowienia. Odmowa wznowienia postępowania w niniejszej sprawie nastąpiła poprzez wydanie postanowienia o odmowie wznowienia postępowania.

Art. 150 § 1 K.p.a. stanowi, że organem administracji publicznej właściwym w sprawach wymienionych w art. 149 jest organ, który wydał w sprawie decyzję w ostatniej instancji. Przepis ten nie został naruszony, gdyż organem, który wydał decyzję w ostatniej instancji był Prezydent Miasta K.. Organ ten wydał bowiem decyzję o pozwoleniu na budowę, która nie została skutecznie zaskarżona i stała się ostateczna. Tym samym to właśnie ten organ był właściwy do wydania rozstrzygnięcia w sprawie.

Z art. 147 K.p.a. wynika, że wznowienie postępowania następuje z urzędu lub na żądanie strony. Wznowienie postępowania z przyczyny określonej w art. 145 § 1 pkt 4 oraz art. 145a-145b następuje tylko na żądanie strony. Przepis ten nie został w niniejszej sprawie naruszony. Kwestia wznowienia postępowania na żądanie strony pojawia się wówczas, gdy wniosek o wznowienie postępowania spełnia warunki formalne, w tym warunek złożenia wniosku w przewidzianym terminie. Ani organy administracji ani Sąd I instancji nie wyraziły stanowiska, że odmowa wznowienia postępowania nastąpiła z tego powodu, że skarżącej kasacyjnie nie przysługiwał status strony postępowania.

Z kolei z art. 148 K.p.a. wynika, że podanie o wznowienie postępowania wnosi się do organu administracji publicznej, który wydał w sprawie decyzję w pierwszej instancji, w terminie jednego miesiąca od dnia, w którym strona dowiedziała się o okoliczności stanowiącej podstawę do wznowienia postępowania. Przepis ten również nie został naruszony. Kwestia niezachowania przez skarżącą kasacyjnie terminu do złożenia wniosku o wznowienie postępowania została szczegółowo omówiona w uzasadnieniu Sądu I instancji (str. 5 oraz 6 uzasadnienia wyroku WSA) i brak jest podstaw do kwestionowania prawidłowości zajętego przez Sąd stanowiska.

Jak wynika z przyjętych w rozpoznawanej sprawie przez Sąd I instancji ustaleń faktycznych, w dniu 17 lutego 2017 r. do organu I instancji wpłynął wniosek D. M. o wznowienie postępowania w sprawie zakończonej decyzją ostateczną Prezydenta Miasta K. z dnia 25 lutego 2015 r. pozwalającej na budowę spornej inwestycji. W uzasadnieniu wniosku skarżąca zarzuciła, że nie uczestniczyła w postępowaniu pomimo, że działka, której jest właścicielką (nr [...] z obr. [...]), sąsiaduje bezpośrednio z terenem inwestycji, tj. działką nr [...] z obr. [...] w K.. Wskazała, że dowiedziała się o ww. decyzji w dniu 6 lutego 2017 r., tj. w dacie otrzymania odpowiedzi na wniosek o udostępnienie informacji publicznej.

Zgodnie z art. 148 § 1 i 2 K.p.a. - "Podanie o wznowienie postępowania wnosi się do organu administracji publicznej, który wydał w sprawie decyzję w pierwszej instancji, w terminie jednego miesiąca od dnia, w którym strona dowiedziała się o okoliczności stanowiącej podstawę do wznowienia postępowania" (§ 1) oraz "Termin do złożenia podania o wznowienie postępowania z przyczyny określonej w art. 145 § 1 pkt 4 biegnie od dnia, w którym strona dowiedziała się o decyzji" (§ 2). Stosownie zaś do wspomnianego w tym przepisie art. 145 § 1 pkt 4 K.p.a. - "W sprawie zakończonej decyzją ostateczną wznawia się postępowanie, jeżeli strona bez własnej winy nie brała udziału w postępowaniu". Niezachowanie terminu wskazanego w art. 148 § 1 i 2 K.p.a. skutkuje wydaniem postanowienia o odmowie wznowienia postępowania, na podstawie art. 149 § 3 K.p.a., z przyczyn formalnych. W takim przypadku organ administracji nie prowadzi już dalszego postępowania co do przyczyn wznowienia oraz co do rozstrzygnięcia istoty sprawy (art. 149 § 2 K.p.a.). Stwierdzenie przez organ w fazie wstępnej postępowania faktu uchybienia terminowi do wniesienia podania o wznowienie zamyka zatem drogę do merytorycznego rozpoznania sprawy, w tym możliwość ponownego rozpatrzenia sprawy administracyjnej zakończonej decyzją ostateczną (zob. m.in. wyroki NSA z dnia 16 marca 2021 r., sygn. akt III OSK 173/21; z dnia 23 marca 2021 r., sygn. akt I OSK 4031/18; z dnia 11 stycznia 2022 r., sygn. akt I OSK 353/19 - publ. w CBOSA).

Należy zaznaczyć, że wniosek D. M. z dnia 17 lutego 2017 r. jest kolejnym wnioskiem w tej sprawie. W dniu 14 marca 2016 r. wpłynął pierwszy wniosek skarżącej o wznowienie postępowania zakończonego decyzją z dnia 25 lutego 2015 r. o pozwoleniu na budowę, oparty o podstawę wznowienia wymienioną w art. 145 § 1 pkt 4 K.p.a. W wyniku jego rozpoznania, Prezydent Miasta K. postanowieniem z dnia 8 kwietnia 2016 r. odmówił wznowienia postępowania z powodu uchybienia terminowi określonemu w art. 148 § 1 i 2 K.p.a., a Wojewoda Małopolski postanowieniem z dnia 1 lipca 2016 r. utrzymał w mocy postanowienie organu I instancji. Wskazane wyżej rozstrzygnięcie Wojewody Małopolskiego zostało następnie poddane kontroli Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie, który prawomocnym i wiążącym wyrokiem z dnia 30 listopada 2016 r., sygn. akt II SA/Kr 1042/16 oddalił skargę D. M.. W uzasadnieniu powołanego wyroku Sąd wskazał, że w aktach sprawy, znak: AU-01-3.6740.1.407.2016.MBF, znajduje się odwołanie skarżącej z dnia 13 kwietnia 2015 r. od decyzji z dnia 25 lutego 2015 r., w którym podaje, że dowiedziała się o tej decyzji w dniu 2 kwietnia 2015 r. W ocenie Sądu, jeżeli przyjąć - nawet najbardziej korzystną wersję dla skarżącej – iż dowiedziała się o decyzji w dniu 13 kwietnia 2015 r., to i tak wniosek o wznowienie złożony w dniu 14 marca 2016 r. został wniesiony po upływie 11 miesięcy od daty, w której skarżąca dowiedziała się o wydaniu decyzji. W związku z przytoczonym wyżej orzeczeniem wskazać należy, że stosownie do art. 153 P.p.s.a. - "Orzeczenie prawomocne wiąże nie tylko strony i sąd, który je wydał, lecz również inne sądy i inne organy państwowe, a w przypadkach w ustawie przewidzianych także inne osoby".

W takich okolicznościach sprawy należało podzielić stanowisko Sądu I instancji wyrażone w zaskarżonym wyroku, że wniesienie w dniu 17 lutego 2017 r. przez D. M. kolejnego podania o wznowienie postępowania zakończonego ostateczną decyzją Prezydenta Miasta K. z dnia 25 lutego 2015 r., także opartego na podstawie określonej w art. 145 § 1 pkt 4 K.p.a. - nastąpiło z uchybieniem miesięcznego terminu przewidzianego w art. 148 § 1 k.p.a. w zw. z art. 148 § 2 K.p.a. W sytuacji bowiem, gdy skarżąca dowiedziała się o przedmiotowej decyzji najpóźniej w dniu złożenia od niej odwołania, czyli w dniu 13 kwietnia 2015 r., to jej ponowny wniosek o wznowienie postępowania z dnia 17 lutego 2017 r., został niewątpliwie wniesiony z przekroczeniem terminu określonego w art. 148 § 1 i 2 K.p.a. Prezydent Miasta K. zasadnie więc postanowieniem z dnia 5 września 2017 r., na podstawie art. 149 § 3 K.p.a., odmówił wznowienia postępowania zakończonego ostateczną decyzją z dnia 25 lutego 2015 r. o pozwoleniu na budowę. Tym samym również Sąd I instancji prawidłowo uznał, że zaskarżone postanowienie Wojewody Małopolskiego z dnia 14 listopada 2017 r. utrzymujące w mocy postanowienie organu I instancji - zostało wydane zgodnie z prawem.

Za niezasadny uznać należy zarzut naruszenia art. 7 K.p.a. i art. 77 K.p.a. poprzez niedoniesienie się do okoliczności skutkujących brakiem wyjaśnienia stanu faktycznego sprawy w zakresie faktycznego oddziaływania planowanej inwestycji na działki sąsiednie wskutek czego dokonano błędnych ustaleń faktycznych. Kwestia oddziaływania planowanej inwestycji na sąsiednie działki nie miała znaczenia dla oceny prawidłowości kontrolowanego przez Sąd postanowienia. Ocenie Sądu podlegało zagadnienie złożenia wniosku o wznowienie w przewidzianym w przepisach prawa terminie. Powodem odmowy wznowienia postępowania było niezachowanie terminu do złożenia wniosku nie zaś ustalenie, że inwestycja nie oddziałuje na sąsiednie działki w tym na nieruchomość należącą do skarżącej kasacyjnie.

Zarzut naruszenia art. 10 § 1 K.p.a. nie mógł być podstawą uwzględnienia skargi kasacyjnej. Jak to już zostało wyżej wskazane, ocenie Sądu podlegało zagadnienie złożenia wniosku o wznowienie w przewidzianym w przepisach prawa terminie, a tym samym Sąd nie mógł zajmować się kwestią niezapewnienia skarżącej kasacyjnie czynnego udziału w postępowaniu administracyjnym zmierzającym do wydania zarówno warunków zabudowy na nieruchomości sąsiedniej czy też w postępowaniu zmierzającym do wydania pozwolenia na budowę.

Niepoinformowanie przez organ odwoławczy skarżącej kasacyjnie o możliwości wypowiedzenia się przed wydaniem rozstrzygnięcia jest uchybieniem, które nie miało wpływu na wynik sprawy. Dowody, w oparciu o które postanowienie to zostało wydane były skarżącej kasacyjnie znane. Organ odwoławczy nie przeprowadzał dodatkowego postępowania dowodowego przed wydaniem swojego rozstrzygnięcia. Swoje stanowisko w sprawie skarżąca kasacyjnie miała możliwość przedstawić w sposób wyczerpujący w zażaleniu na postanowienie organu I instancji. Możliwość wypowiedzenia się przed organem odwoławczym sprowadzałaby w się w realiach niniejszej sprawy w istocie do powtórzenia argumentów zawartych w zażaleniu.

Z przytoczonych wyżej względów Naczelny Sąd Administracyjny, na podstawie art. 184 P.p.s.a. w zw. z art. art. 15 zzs4 ust. 3 ustawy z dnia 2 marca 2020 r. o szczególnych rozwiązaniach związanych z zapobieganiem, przeciwdziałaniem i zwalczaniem COVID-19, innych chorób zakaźnych oraz wywołanych nimi sytuacji kryzysowych (Dz. U. z 2020 r., poz. 374 ze zm.), orzekł jak w sentencji.