Centralna Baza Orzeczeń Sądów Administracyjnych

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący – Sędzia NSA Paweł Borszowski, Sędzia NSA Sławomir Presnarowicz (sprawozdawca), Sędzia WSA (del.) Bogusław Woźniak, Protokolant Natalia Zawadka, po rozpoznaniu w dniu 14 lutego 2023 r. na rozprawie w Izbie Finansowej skargi kasacyjnej A. M. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu z dnia 18 lipca 2019 r. sygn. akt I SA/Po 337/19 w sprawie ze skargi A. M. na decyzję Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w Poznaniu z dnia 4 lutego 2019 r. nr [...] w przedmiocie odpowiedzialności osób trzecich za zaległości podatkowe spółki 1) oddala skargę kasacyjną, 2) zasądza od A. M. na rzecz Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w Poznaniu kwotę 240 (słownie: dwieście czterdzieści) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania kasacyjnego.

Zaskarżonym wyrokiem z 17 lutego 2019 r., sygn. akt I SA/Po 337/19, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu (dalej: "WSA") oddalił skargę A.M. (dalej: "Skarżąca") na decyzję Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w Poznaniu (dalej "Dyrektor") z 4 lutego 2019 r. w przedmiocie odpowiedzialności Skarżącej jako członka zarządu spółki I. sp. z o.o. (dalej: "Spółka") za zaległości podatkowe Spółki w podatku dochodowym od osób fizycznych za miesiące od lipca do grudnia 2013 r. Wymieniony wyrok, jak również inne przytoczone w niniejszym uzasadnieniu orzeczenia sądów administracyjnych, publikowane są na stronach internetowych Naczelnego Sądu Administracyjnego (www.nsa.orzeczenia.gov.pl).

W skardze kasacyjnej wywiedzionej od tego wyroku, Skarżąca zaskarżyła go w całości wnosząc o jego uchylenie w całości i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania oraz zasądzenie kosztów postępowania według norm przepisanych.

Zaskarżonemu wyrokowi na podstawie art. 174 pkt 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2019 r., poz. 2325 z późn. zm.; dalej jako: "p.p.s.a."), zarzucono naruszenie przepisów postępowania, które to uchybienie mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy, tj.;

1. art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) p.p.s.a. w związku z: art. 122, art. 198 § 1, art. 197 § 1, art. 191, art. 121 § 1, art. 116 § 1 pkt 2 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. - Ordynacja podatkowa (t.j. Dz. U. z 2018 r., poz. 800 ze zm. - dalej jako: "o.p."), poprzez błędne uznanie, że w niniejszej sprawie nie doszło do naruszenia wyżej wymienionych przepisów postępowania, skutkujące brakiem uchylenia postanowienia w całości, podczas gdy zaskarżone postanowienie naruszało:

- art. 122 o.p., poprzez brak podjęcia wszelkich czynności niezbędnych do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego sprawy przed wydaniem decyzji o solidarnej odpowiedzialności podatkowej członka zarządu Spółki za jej zaległości,

- art. 198 § 1 o.p., poprzez brak przeprowadzenia oględzin w sytuacji, gdy z materiału dowodowego zgromadzonego w sprawie, a w szczególności z treści wyjaśnień Skarżącej, wynikała potrzeba przeprowadzenia oględzin,

- art. 197 § 1 o.p., poprzez brak powołania biegłego celem oszacowania wartości kruszywa wydobywanego przez Spółkę w sytuacji, gdy organ nie posiadał wiedzy specjalistycznej potrzebnej do oceny jego wartości,

- art. 191 o.p., poprzez wybiórczą ocenę dowodów zgromadzonych w sprawie,

- art. 121 § 1 o.p., poprzez przeprowadzenie postępowania w sposób naruszający zasadę budowania zaufania do organów podatkowych,

- art. 116 § 1 pkt 2 o.p., poprzez przedwczesne wydanie decyzji o solidarnej odpowiedzialności podatkowej członka zarządu spółki za zaległości spółki podczas, gdy Spółka posiada majątek, z którego egzekucja umożliwi zaspokojenie zaległości podatkowych Spółki,

2. 134 § 1 p.p.s.a., poprzez wadliwie dokonaną ocenę zaskarżonego postanowienia, polegającą w szczególności na:

- wydaniu wyroku w oparciu o niepełny materiał dowodowy w postaci: braku powołania biegłego celem oszacowania wartości kruszywa wydobywanego przez Spółkę; braku przeprowadzenia oględzin, gdy z materiału dowodowego zgromadzonego w sprawie, a w szczególności z treści wyjaśnień Skarżącej, wynikała potrzeba przeprowadzenia oględzin,

- oddaleniu wniosku dowodowego zawartego w piśmie procesowym z dnia 17 lipca 2019 r. z uwagi, że stanowił on dowód nowy, który nie istniał na etapie postępowania administracyjnego, podczas gdy dowód ten dotyczył stanu sprzed wydania zaskarżonego postanowienia i stanowił dowód na okoliczność posiadania majątku przez Spółkę,

- wydaniu wyroku w oparciu o nieaktualne oświadczenie Skarżącej o stanie majątkowym spółki, stojącym w sprzeczności z wnioskiem dowodowym zawartym w piśmie procesowym z dnia 17 lipca 2019 r. i stanowiącym dowód na okoliczność posiadania majątku przez Spółkę, co łącznie skutkowało przyjęciem, że Spółka nie posiada majątku, z którego egzekucja umożliwi zaspokojenie zaległości Spółki w podatku dochodowym od osób fizycznych z tytułu pobranych a niewpłaconych zaliczek na podatek dochodowy od wypłaconych wynagrodzeń za miesiące: lipiec, sierpień, wrzesień, październik, listopad i grudzień 2013 r., a tym samym uznanie, że wydanie decyzji o solidarnej odpowiedzialności podatkowej członka zarządu Spółki za zaległości Spółki było zasadne.

Skarżąca wniosła o przeprowadzenie rozprawy.

W odpowiedzi na skargę kasacyjną, Dyrektor wnioskował o jej oddalenie oraz o zasądzenie kosztów postępowania kasacyjnego, w tym kosztów zastępstwa procesowego według norm przepisanych.

Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje.

Skarga kasacyjna nie zasługuje na uwzględnienie.

Przed przystąpieniem do rozpoznania poszczególnych zarzutów podniesionych w skardze kasacyjnej, konieczne jest przypomnienie, że zgodnie z art. 183 § 1 p.p.s.a., Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, z urzędu biorąc pod uwagę jedynie nieważność postępowania sądowego, której przesłanki wymienione zostały w § 2 tego artykułu. Przesłanki te w rozpoznawanej sprawie nie wystąpiły.

Naczelny Sąd Administracyjny za niezasadny uznaje zarzut naruszenia przez WSA przepisów art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) p.p.s.a. w związku z: art. 122, art. 198 § 1, art. 197 § 1, art. 191, art. 121 § 1, art. 116 § 1 pkt 2 o.p., poprzez błędne uznanie, że w niniejszej sprawie nie doszło do naruszenia ww. przepisów postępowania.

W przedmiotowej zaś sprawie autor skargi kasacyjnej, podnosząc niewłaściwe zastosowanie art. 116 § 1 o.p., dąży do podważenia bezskuteczności egzekucji z majątku Spółki. W ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego, w zakresie bezskuteczności egzekucji prowadzonej wobec spółki kapitałowej wskazać należy, że bezskuteczność ta nie musi zostać stwierdzona poprzez wydanie odrębnego postanowienia o bezskuteczności egzekucji lub o umorzeniu postępowania egzekucyjnego. Z treści uchwały Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 8 grudnia 2008 r., II FPS 6/08, podjętej w składzie siedmiu sędziów, wynika, że stwierdzenie przez organ podatkowy bezskuteczności egzekucji, o której mowa w art. 116 § 1 o.p., powinno być dokonane po przeprowadzeniu postępowania egzekucyjnego, a bezskuteczność egzekucji ustala się na podstawie każdego prawnie dopuszczalnego dowodu. Egzekucja przeciwko Spółce I. sp. z o.o. była niewątpliwie prowadzona i wykazano, że wyegzekwowanie należności podatkowych jest niemożliwe z majątku jaki posiada ta Spółka. W przedmiotowej sprawie bowiem podstawą do wszczęcia postępowania egzekucyjnego z majątku Spółki były wystawione przez Naczelnika Urzędu Skarbowego w P. tytuły wykonawcze. W trakcie prowadzonego postępowania egzekucyjnego nie wyegzekwowano żadnych kwot. Podkreślić również należy, że wobec l. sp. z o.o. Naczelnik Urzędu Skarbowego w P. prowadził również postępowanie egzekucyjne z tytułu zaległości w podatku od towarów i usług za wrzesień, listopad i grudzień 2013 r. oraz za marzec i kwiecień 2014 r. i w tym przypadku również w trakcie prowadzonego postępowania egzekucyjnego nie wyegzekwowano żadnych kwot. Wskazać również należy, że wobec ww. dłużnika Naczelnik Urzędu Skarbowego w P. prowadził postępowanie egzekucyjne z wniosków wierzycieli: [...]. Wobec powyższego postanowieniem Naczelnika Urzędu Skarbowego w L. z dnia 26 listopada 2018 r., umorzono postępowanie egzekucyjne, z uwagi na fakt, iż w postępowaniu egzekucyjnym nie uzyska się kwoty przewyższającej wydatki egzekucyjne (zob. k. 86-87 akt adm.). Dodatkowo wskazać należy, że z uwagi na brak majątku podlegającego egzekucji również sądowy organ egzekucyjny egzekucję skierowaną do majątku dłużnika umorzył ([...]).

W efekcie zasadnie WSA uznał, że organy podatkowe wykazały przesłanki pozytywne pozwalające na przeniesienie odpowiedzialności podatkowej na członka zarządu. Podkreślić również należy, że poza przesłankami pozytywnymi organ podatkowy zbadał, czy i kiedy wystąpiły przesłanki do ogłoszenia upadłości. W przedmiotowej sprawie z akt sprawy wynika, że Spółka posiada zaległości wobec Zakładu Ubezpieczeń Społecznych I Oddział w P. z tytułu składek na ubezpieczenie społeczne za listopad 2012 r. oraz za okres od kwietnia do grudnia 2013 r.; na ubezpieczenie zdrowotne za grudzień 2012 r. oraz za okres od kwietnia do grudnia 2013 r.; na Fundusz Pracy i Fundusz Gwarantowanych Świadczeń Pracowniczych za okres od kwietnia do grudnia 2013 r.; na PFRON za grudzień 2012 r, oraz za grudzień 2013 r. (zob. k. 62 akt adm.).

W art. 116 § 1 pkt 1 o.p., ustawodawca nie definiuje pojęcia "czasu właściwego" do zgłoszenia wniosku o ogłoszenie upadłości zatem dla oceny czasu właściwego na zgłoszenie wniosku o ogłoszenie upadłości posłużyć się należy przepisami prawa upadłościowego. Zdaniem WSA, jak również Naczelnego Sądu Administracyjnego, z uwagi na fakt, że w przedmiotowej sprawie przesłanki do ogłoszenia upadłości powstały przed 1 stycznia 2016 r., do oceny czasu właściwego na zgłoszenie wniosku o ogłoszenie upadłości, mają zastosowanie przepisy Prawa upadłościowego i naprawczego w brzmieniu obowiązującym przed 1 stycznia 2016 r. Stosownie do art. 10 ustawy z dnia 28 lutego 2003 r. - Prawo upadłościowe i naprawcze (Dz. U. Nr 60, poz. 535 ze. zm.; dalej jako: "p.u.n.") upadłość ogłasza się w stosunku do dłużnika, który stał się niewypłacalny. W myśl natomiast art. 11 ust. 1 i 2 tej ustawy dłużnika uważa się za niewypłacalnego, jeżeli nie wykonuje swoich wymagalnych zobowiązań pieniężnych. Dłużnika będącego osobą prawną uważa się za niewypłacalnego także wtedy, gdy jego zobowiązania przekroczą wartość jego majątku, nawet wówczas, gdy na bieżąco te zobowiązania wykonuje. Natomiast norma zawarta w art. 21 ust. 1 oraz w art. 20 ust. 1 i 2, 4, 5, 7 p.u.n. wskazuje, że zgłoszenie wniosku o ogłoszenie upadłości powinno nastąpić nie później niż w terminie dwóch tygodni od dnia, w którym wystąpiła podstawa do ogłoszenia upadłości. Ta zaś zachodzi, w sytuacji gdy dłużnik nie wykonuje swoich wymagalnych zobowiązań w rozumieniu art. 11 p.u.n. Należy podkreślić, że w orzecznictwie sądów administracyjnych przyjmuje się, że w przepisie art. 11 ust. 1 p.u.n., określa się niewypłacalność - jako nie wykonywanie przez dłużnika jego wymagalnych zobowiązań. Jeżeli zatem dłużnik nie wykonuje ciążących na nim wymagalnych zobowiązań, wówczas jest niewypłacalny, co stwarza podstawę do ogłoszenia go upadłym. Przy czym nieistotne jest, czy nie wykonuje wszystkich zobowiązań, czy też tylko niektórych z nich. Dla określenia, czy dłużnik jest niewypłacalny nieistotne jest też, czy nie wykonuje wymagalnych zobowiązań pieniężnych, czy też niepieniężnych. Niewykonywanie zarówno jednych, jak i drugich powoduje, że dłużnik jest niewypłacalny w rozumieniu tego przepisu. Nieistotny jest też rozmiar niewykonywanych przez dłużnika zobowiązań. Nawet nie wykonywanie zobowiązań o niewielkiej wartości, oznacza jego niewypłacalność. Dla określenia stanu niewypłacalności bez znaczenia też jest przyczyna nie wykonywania zobowiązań. Niewypłacalność istnieje nie tylko wtedy, gdy dłużnik nie ma środków, lecz także wtedy, gdy dłużnik nie wykonuje zobowiązań z innych przyczyn. Niewypłacalność dłużnika istnieje zatem zawsze, gdy nie wykonuje on swoich wymagalnych zobowiązań. Z kolei z przepisu art. 11 ust. 2 p.u.n., wynika "druga postać niewypłacalności" dotyczy m.in. osób prawnych. Podmioty takie są niewypłacalne także wtedy, gdy ich zobowiązania przekroczą wartość aktywów i to nawet wtedy, gdy na bieżąco wykonują swoje zobowiązania. Dlatego też dla ochrony praw wierzycieli osób prawnych niezbędne jest, aby zadłużenie tych podmiotów nie przekraczało wartości ich aktywów. W przeciwnym przypadku wierzyciele nie mogliby zostać zaspokojeni z ich majątku w postępowaniu upadłościowym. Dodać należy, że w orzecznictwie utrwalił się pogląd, iż wniosek o upadłość powinien być zgłoszony w takim czasie, aby wszyscy wierzyciele mieli możliwość równomiernego, chociaż tylko częściowego zaspokojenia z majątku spółki.

W niniejszej sprawie nie zgłoszono wniosku o ogłoszenie upadłości. Wniosek w tym zakresie nie został również zgłoszony przez wierzycieli. Z tego też powodu nie zaszła przesłanka egzoneracyjna, która pozwala uwolnić się od odpowiedzialności, gdy członek zarządu wykaże, iż we właściwym czasie zgłoszono wniosek o ogłoszenie upadłości. Mogłaby być ona przedmiotem badania jedynie w sytuacji złożenia takiego wniosku. Zwrócić w tym miejscu należy uwagę na wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 27 maja 2014 r., sygn. akt II FSK 1450/12, w którym zostało stwierdzone, że postawienie tezy, iż członek zarządu nie wystąpił we właściwym czasie z wnioskiem o ogłoszenie upadłości lub o wszczęcie postępowania zapobiegającego ogłoszeniu upadłości, wymaga w pierwszej kolejności ustalenia, czy w ogóle zaistniały okoliczności uzasadniające zwrócenie się z takim wnioskiem. Zatem, jeżeli nie istniały przesłanki do ogłoszenia upadłości, nie można stronie przypisać winy w niezgłoszeniu takiego wniosku.

Zdaniem Naczelnego Sądu Administracyjnego, WSA właściwie też przyjął, że w świetle poczynionych w sprawie ustaleń faktycznych nie budzi wątpliwości, że przesłanki do ogłoszenia upadłości istniały od stycznia 2013 r., kiedy to Spółka posiadała już zaległości z tytułu składek na ubezpieczenie społeczne w stosunku do Zakładu Ubezpieczeń Społecznych Oddział w P. oraz PFRON oraz powstały kolejne zaległości z tytułu podatku od towarów i usług za wrzesień, listopad i grudzień 2013 r. oraz za marzec i kwiecień 2014 r. Przyjąć zatem należy, że najpóźniej z końcem stycznia 2013 r. Spółka osiągnęła stan trwałej niewypłacalności. Prawidłowość przyjętego przez organy podatkowe stanowiska potwierdza również fakt, że od kwietnia 2013 r. Spółka generowała kolejne zaległości wobec ZUS, a do lipca 2013 r. z tytułu podatku dochodowego od osób fizycznych. Od września zaś 2013 r. powstały kolejne zaległości m.in. w podatku od towarów i usług. Skarżąca w toku prowadzonego postępowania, nie wykazała również braku winy w niezgłoszeniu rzeczonego wniosku. W rozpatrywanym przypadku nie zachodzi także druga z wymienionych przesłanek wyłączających odpowiedzialność podatkową Skarżącej w postaci wskazania przez członka zarządu mienia spółki, z którego egzekucja umożliwiłaby zaspokojenie zaległości podatkowych Spółki w znacznej części. Uwolnienie się od przyjętej odpowiedzialności powinno nastąpić poprzez wskazanie konkretnego, istniejącego majątku, z którego egzekucja jest faktycznie możliwa, co z kolei oznacza, że egzekucja ta musi być realna do przeprowadzenia i skutkująca zaspokojeniem wierzyciela. Strona takiego majątku nie wskazała a za taki bowiem nie można uznać majątku w postaci "złoża kruszywa naturalnego w miejscowości S. o wartości przekraczającej kilkaset tysięcy złotych". Zauważyć bowiem należy, że według oświadczenia Skarżącej, złożonego w trakcie prowadzonego postępowania egzekucyjnego, Spółka nie funkcjonuje i nie przynosi dochodów. Miejscem prowadzenia działalności gospodarczej Spółki jest miejscowość S. Ustalono, że Spółka nie jest właścicielem nieruchomości. Służące do wydobywania kopalin urządzenia Spółka leasingowała. W momencie pojawienia się trudności z płynnością finansową umowy leasingowe zostały wypowiedziane, a urządzenia odebrane. Pozostały drobny sprzęt, który służył do wydobywania kopalin został przez Spółkę sprzedany, a koszty z jego sprzedaży zostały przeznaczone na koszty prowadzenia sporu z Gminą Góra w sprawie nieterminowego wydania koncesji na wydobywanie kopalin oraz na pokrycie krótkoterminowych zobowiązań Spółki. Ponadto, zgodnie z oświadczeniem Skarżącej, będące własnością Spółki ruchomości zostały częściowo sprzedane przez komorników, w części zaś stanowiły przedmiot aportu do B. sp. z o.o. z siedzibą w L. Zauważyć zaś należy, że egzekucja z ww. udziałów również była prowadzona i nie doprowadziła do zaspokojenia należności Skarbu Państwa.

Prawidłowo zatem przyjął WSA, że Skarżąca nie wskazała mienia Spółki, z którego egzekucja umożliwiłaby zaspokojenie jej zaległości podatkowych w znacznej części, a zatem nie wykazała przesłanki wyłączającej jej odpowiedzialność jako członka zarządu, wynikającej z art. 116 § 1 pkt 2 o.p. Okolicznością zwalniającą członka zarządu z odpowiedzialności za zaległości spółki nie jest bowiem jedynie kwestia wskazania jakiegokolwiek mienia, ale takiego, które faktycznie, realnie umożliwia zaspokojenie w znacznej części istniejących zaległości podatkowych spółki i które w związku z tym istnieje w czasie prowadzenia postępowania o przeniesienie odpowiedzialności. Wówczas orzekanie o przeniesieniu tej odpowiedzialności jest niecelowe, gdyż możliwa jest egzekucja z mienia wskazanego.

Skarżąca nie przedstawiła żadnych dowodów na potwierdzenie istnienia mienia w postaci wskazanych złóż kruszywa, ani też żadnych dowodów, które potwierdzałyby w sposób niewątpliwy, że tytuł własności do tych złóż ma właśnie Spółka. Nie przedstawiła też żadnego dowodu, z którego wynikałaby rzeczywista wartość wskazywanego majątku. Faktu tego nie zmienia złożony w dniu 17 lipca 2019 r., tj. na dzień przed wyznaczoną przez WSA rozprawą dowód w postaci "Operatu technicznego - pomiar sytuacyjno - wysokościowy oraz obliczenie objętości hałd obiektu SICINY - stan na dzień 24 maja 2019 r." wraz z fakturami i dokumentami WZ. Zgodzić się bowiem należy z WSA, że przedłożony na potwierdzenie tezy dowodowej, co do posiadanego przez Spółkę majątku, ww. dowód powstał już po wydaniu decyzji, która jest przedmiotem niniejszej sprawy. Stąd też słusznie złożony wniosek WSA uznał za bezskuteczny. Dodatkowo wskazać należy, że Skarżąca nie wskazała także żadnych dowodów na istnienie środków trwałych, które mogłyby podlegać egzekucji. Takim dowodem nie jest bowiem ewidencja środków trwałych z 2015 r. Jak już bowiem wskazano powyżej, postanowieniem Naczelnika Urzędu Skarbowego w L. z dnia 26 listopada 2018 r. umorzono postępowanie egzekucyjne, z uwagi na fakt, iż w postępowaniu egzekucyjnym nie uzyska się kwoty przewyższającej wydatki egzekucyjne. W konsekwencji brak było podstaw do przyjęcia, że wskazany przez Skarżącą w odwołaniu majątek stanowi realne źródło pokrycia w znacznej części zaległości podatkowych Spółki.

Zauważyć bowiem należy, że określenie "zaspokojenie zaległości podatkowych w znacznej części" oznacza, że można przewidzieć z dużą dozą pewności, że egzekucja będzie skuteczna i doprowadzi do wyegzekwowania należności, a ich wysokość będzie miała wartość stanowiącą znaczny (duży) odsetek porównując ją z wysokością zaległości podatkowych spółki (por. wyrok NSA z dnia 15 lipca 2011 r. I FSK 899/10; wyrok NSA z dnia 5 czerwca 2012 r. II FSK 2426/10; wyrok NSA z dnia 16 maja 2017 r. II FSK 654/15). Aby móc uwolnić się od odpowiedzialności, członek zarządu obowiązany jest do wskazania konkretnych składników lub praw majątkowych (ze wskazówką co do ich usytuowania, wartości, itp.), które realnie pozwolą na skierowanie do tego mienia czynności egzekucyjnych.

Reasumując, skoro postępowanie egzekucyjne wobec Spółki okazało się bezskuteczne, a Skarżąca pełniła funkcję członka zarządu w okresie, w którym upływały terminy płatności zobowiązań z tytułu podatku dochodowego od osób fizycznych, wobec braku przesłanek egzoneracyjnych, to zgodnie z cytowanym wyżej przepisem art. 116 o.p., ponosi odpowiedzialność za niezapłacony podatek. W efekcie podniesiony przez Skarżącą zarzut naruszenia art. 145 § 1 pkt 1 lit. a) w związku z art. 122, art. 198 § 1, art. 197 § 1, art. 191, art. 121 § 1, art. 116 § 1 pkt 2 o.p., jest nietrafny.

W ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego, autor skargi kasacyjnej nie podważył skutecznie prawidłowo ustalonego stanu faktycznego sprawy. Zarzut naruszenia przepisów postępowania nie jest trafny i sprowadza się w istocie do kwestionowania stanowiska WSA, że zaskarżona decyzja nie narusza przepisów prawa procesowego co do dokładnego ustalenia stanu faktycznego i przyjęcia za prawidłowe ustaleń, że Skarżąca odpowiada za zaległości I. sp. z o.o.

W świetle powyższego, nie znajduje również, uzasadnienia zarzut naruszenia art. 134 § 1 p.p.s.a. Zgodnie z ww. przepisem sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Przepis ten, można naruszyć wtedy, gdy strona w postępowaniu sądowym wskazywała na istotne dla sprawy uchybienia popełnione na etapie postępowania administracyjnego bądź powołała w postępowaniu sądowym dowody, które zostały przez sąd pominięte, względnie, gdy w postępowaniu administracyjnym popełniono uchybienia na tyle istotne, a przy tym oczywiste, iż bez względu na treść zarzutów sąd nie powinien był przechodzić nad nimi do porządku, a także wtedy gdy sąd pierwszej instancji, rozpoznając skargę, dokonał oceny pod względem zgodności z prawem innej sprawy (w znaczeniu przedmiotowym i podmiotowym) lub z przekroczeniem granic danej sprawy. Sytuacje wyżej wskazane nie miały miejsca w niniejszej sprawie. Z uzasadnienia zaskarżonego wyroku wynika bezsprzecznie, że Sąd rozpatrywał sprawę przeniesienia odpowiedzialności za zaległości Spółki na osobę trzecią. Fakt, że WSA nie uwzględnił zarzutów skargi, nie oznacza jednocześnie, że sąd ten nie rozpoznał sprawy w jej granicach - przeciwnie, WSA nie wykroczył poza te granice, które wyznaczone były przedmiotem skargi. W świetle powyższych wywodów, w ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego, WSA w zaskarżonym wyroku nie naruszył żadnego z podnoszonych przez Skarżącą przepisów. Powyższe w sposób jednoznaczny wynika z ustalonego podatkowoprawnego stanu faktycznego sprawy, kształtującego odpowiedzialność osoby trzeciej, popartego materiałem dowodowym zgromadzonym przez organy podatkowe obu instancji. Zatem słusznie WSA, na podstawie art. 151 p.p.s.a. oddalił skargę.

W tym stanie rzeczy, Naczelny Sąd Administracyjny orzekł o oddaleniu skargi kasacyjnej na podstawie art. 184 p.p.s.a.

O kosztach postępowania, orzeczono stosownie do postanowień art. 204 pkt 1 p.p.s.a.

Bogusław Woźniak Paweł Borszowski Sławomir Presnarowicz (spr.)