II SAB/Po 272/25 - Postanowienie

Data orzeczenia	2026-03-04	
Data wpływu	2025-11-07	
Sąd	Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu	
Sędziowie	Arkadiusz Skomra
Jacek Rejman /sprawozdawca/
Tomasz Świstak /przewodniczący/	
Symbol z opisem	6480
658	
Skarżony organ	Inne	
Treść wyniku	Odrzucono skargę	
Sentencja
Dnia 4 marca 2026 roku Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Tomasz Świstak Sędzia WSA Arkadiusz Skomra Asesor WSA Jacek Rejman (sprawozdawca) po rozpoznaniu w trybie uproszczonym w dniu 4 marca 2026 roku sprawy ze skargi D. L. na bezczynność Dyrektora Zarządu Dróg Miejskich w [...] w przedmiocie udostępnienia informacji publicznej postanawia 1. odrzucić skargę; 2. zwrócić z urzędu stronie skarżącej cały uiszczony wpis od skargi w kwocie 100 zł (słownie: sto złotych).	
Uzasadnienie
D. L. (dalej jako: skarżący; strona) wniósł w dniu 24 października 2025 r. do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu skargę na bezczynność Dyrektora Zarządu Dróg Miejskich w [...] (dalej również; Dyrektor ZDM w [...]; Dyrektor; organ) w przedmiocie udostępnienia informacji publicznej.

W piśmie przewodnim z dnia 24 października 2025 r. (k. 5) wniesionym drogą elektroniczną, zatytułowanym "Ponowne wniesienie skargi na bezczynność Zarządu Dróg Miejskich w [...] - wniosek o przekazanie do WSA w Poznaniu", skarżący stwierdził, że wnosi ponownie skargę na bezczynność Zarządu Dróg Miejskich w [...] (dalej również: ZDM w [...]; ZDM) "w zakresie nieudostępnienia informacji publicznej w formie przetworzonej".

Skarżący wyjaśnił, że skarga ta jest ponownie wnoszona "w związku z wcześniejszym jej odrzuceniem przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu z przyczyn formalnych - tj. z powodu braku podpisu elektronicznego na załączonym pliku skargi". Podkreślił, że "wcześniejsze odrzucenie skargi miało charakter czysto formalny - sprawa nie została rozpoznana merytorycznie, wobec czego nie zachodzi powaga rzeczy osądzonej, a tym samym ma[...] pełne prawo do ponownego wniesienia skargi". Zarazem podniósł, że w międzyczasie ZDM w [...] wydał decyzję w przedmiotowej sprawie, jednakże decyzja ta "została wydana po złożeniu pierwotnej skargi do WSA, ma charakter nieprawnie odmowny, oraz stanowi pozorne udostępnienie informacji publicznej, gdyż nie obejmuje pełnego zakresu żądania wskazanego we wniosku z dnia 9 maja 2025 r. oraz jego rozszerzenia z dnia 10 czerwca 2025 r.".

Zdaniem strony "udzielone przez ZDM dane mają charakter szczątkowy i nieprzetworzony - wbrew (...) [jego] wyraźnemu żądaniu oraz wykazaniu istnienia szczególnego interesu publicznego, zgodnie z art. 3 ust. 1 pkt 1 ustawy o dostępie do informacji publicznej. Wskazane działania organu - polegające na pozornym spełnianiu obowiązku informacyjnego, unikaniu odpowiedzi merytorycznej oraz przewlekłości postępowania - potwierdzają stan bezczynności ZDM w rozumieniu art. 149 § 1 p.p.s.a.".

W samej skardze na bezczynność Zarządu Dróg Miejskich w [...] – pismo z dnia 24 października 2025 r. (k. 68) zatytułowane "Skarga na bezczynność organu – uzasadnienie merytoryczne (rozszerzone)" D. L. podniósł, że domaga się, jak żądał od początku we wniosku z dnia 9 maja 2025 r., by "informacja przetworzona objęła co najmniej: zestawienie (tabela/CSV/Excel) wszystkich opłat dodatkowych wystawionych w latach 2022-2025 z polami: numer mandatu/protokółu, data i godzina wystawienia, lokalizacja (ulica/strefa), identyfikator kontrolera, informacja o uiszczeniu opłaty (data/godz.), informacja o złożeniu odwołania i jego wynik (uznane/oddalone), uwagi służbowe; wykaz umów i umów cywilnoprawnych zawartych przez ZDM w latach 2022-2025 w zakresie wskazanym we wniosku (urbanistyka tymczasowa, estetyzacja przestrzeni, organizacja ruchu tymczasowego, konsultacje społeczne) wraz z wartościami, stronami, numerami postępowań; kopie e-maili z określonymi frazami (np. "tymczasowa organizacja ruchu", "urbanistyka taktyczna") w postaci datowanych nagłówków i plików źródłowych; logi/raporty parkomatów/urzędów kontrolnych wskazujące czas od parkowania do wystawienia opłaty; rejestr skarg i reklamacji z rozbiciem na wynik rozstrzygnięcia".

Zarzucił organowi m.in. pozorność udostępnienia – gdyż udostępnione dane ograniczono do materiałów, których udostępnienie nie wymagało żadnego przetworzenia (odsyłanie do BIP, udostępnianie pojedynczych dokumentów niepowiązanych), co uniemożliwia merytoryczną analizę i realizację celu wniosku (art. 2 ust. 1 u.d.i.p., art. 3 ust. 1 pkt 1 u.d.i.p.) – w związku z czym "brak żądanych danych statystycznych i zestawień, gdyż "mimo explicitnego żądania informacji przetworzonej, organ nie przygotował tabel, zestawień ani analiz, które były niezbędne do oceny prawidłowości działania ZDM w zakresie opłat dodatkowych". Ponadto zarzucił m.in. niewyczerpujące uzasadnienie decyzji odmownej i nieuzasadnione formalizmy blokujące dostęp do sądu.

Skarżący wystąpił o dołączenie do akt sprawy m.in. kopii wniosku z dnia 9 maja 2025 r. oraz rozszerzenia z dnia10 czerwca 2025 r. i decyzji ZDM z dnia 8 lipca 2025 r. Wniósł m.in. o to, by Sąd: 1. stwierdził, że ZDM w [...] pozostaje w stanie bezczynności w zakresie rozpatrzenia jego żądania o udostępnienie informacji publicznej w formie przetworzonej; 2. zobowiązał ZDM do udostępnienia żądanych informacji przetworzonych w terminie 14 dni od dnia doręczenia wyroku (w formatach: CSV/Excel dla tabel, PDF dla dokumentów, pliki graficzne/PNG dla map cieplnych, pliki .zip z e-mailami) zgodnie z art. 13 ust. 1-2 u.d.i.p.

Do pisma przewodniego ZDM w [...] z dnia 20 listopada 2025 r. (k. 52) dołączono m.in. odpis decyzji Samorządowego Kolegium Odwoławczego w [...] z dnia 29 września 2025 r. nr [...] (k. 60) – wydanej w wyniku rozpatrzenia sprawy z odwołania D. L. od decyzji Dyrektora Zarządu Dróg Miejskich w [...] z dnia 8 lipca 2025 r. znak [...] – rozstrzygającej o utrzymaniu w mocy zaskarżonej decyzji.

Przekazując Sądowi skargę, Dyrektor ZDM w [...] (Zastępca Dyrektora) w odpowiedzi na skargę wniósł o jej oddalenie (k. 8).

Dyrektor wyjaśnił, że jest to kolejna skarga na bezczynność organu w tej samej sprawie. Pierwsza została wniesiona 20 czerwca 2025 r. i została zarejestrowana pod sygn. akt II SAB/Po 201/25. W dniu 29 lipca Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu stwierdził, na podstawie art. 220 § 1 pkt 3 oraz art. 220 § p.p.s.a. skarga podlegała odrzuceniu. D. L. wniósł w dniu 3 sierpnia 2025 r. zależenie na to postanowienie do Naczelnego Sądu Administracyjnego, który uznał 9 października 2025 r., że zaskarżone postanowienie odpowiada prawu (sygn. akt III OZ 496/25).

Dyrektor wyjaśnił, że w związku z tym, że strona w niniejszej skardze odnosi się do stanu faktycznego, którego dotyczyła poprzednia skarga, organ do niniejszej skargi dołącza chronologicznie ułożone dokumenty, pisma skarżącego oraz organu, które dotyczyły poprzedniej skargi, aby w tym zakresie nie powielać przedstawionej tam argumentacji.

Odnosząc się do zarzutów przedstawionych w skardze z dnia 24 października 2025 r. na bezczynność organu Dyrektor zauważył, że skarga obejmuje dwie, oddzielnie zarejestrowane sprawy pod sygnaturami [...] i [...]

W odniesieniu do sprawy znak [...] organ wskazał na to, że przedmiotowa skarga jest nieuzasadniona, bowiem organ w piśmie z dnia 21 maja 2025r. znak [...] udzielił skarżącemu odpowiedzi na pytania znajdujące się we wniosku o udostępnienie informacji publicznej z dnia 9 maja 2025 r. W odpowiedzi na pisma skarżącego z dnia 26 maja 2025 r.: żądanie nr 1) "Wezwanie do niezwłocznego uzupełnienia informacji publicznej" i żądanie nr 2) "Doprecyzowanie form udostępnienia części żądanej informacji publicznej" – które to pisma w istocie rozszerzyły zakres żądanych informacji o informacje przetworzone, szczegółowo wyspecyfikowane w piśmie z dnia 26 maja 2025 r. pn. "Doprecyzowanie form udostępnienia części żądanej informacji publicznej" – organ pismem z dnia 4 czerwca 2026 r. wezwał skarżącego do wykazania szczególnego interesu publicznego, celem przygotowania wnioskowanej informacji. Równocześnie organ w piśmie z dnia 6 czerwca 2025 r. udzielił dalszych wyjaśnień w zakresie dotychczasowych żądań skarżącego. Skarżący w piśmie z dnia 6 czerwca 2025 r. w pkt IV wyjaśnił w sposób ogólnikowy, na czym jego zdaniem polega interes publiczny uzasadniający udzielenie przetworzonej informacji publicznej wnioskowanej w dotychczasowych pismach. W kolejnym piśmie z dnia 6 czerwca 2025 r. skarżący ponownie wezwał organ do udostępnienia informacji, wskazując że przedmiotowe wezwanie ma charakter ostateczny. Pismem z dnia 20 czerwca 2025 r. organ ponownie wezwał skarżącego do wykazania interesu publicznego, wskazując jednocześnie, że doczasowe wyjaśnienie miał charakter ogólnikowy. W piśmie z dnia 21 czerwca 2025 r. skarżący powtórzył argumentację z pisma z dnia 6 czerwca 2025 r., jak również dodatkowo podkreślił osobistą szkodę, jaką poniósł w związku z działaniami ZDM i to uzasadnia jego zdaniem podjęcie działań wyjaśniających mechanizm "dotykający obywatela w praktyce". Równocześnie strona w piśmie z dnia 21 czerwca 2025 r. wniosła skargę na bezczynność ZDM w [...]. W dniu 29 lipca 2025 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu w sprawie o sygn. II SAB/Po 201/25 stwierdził, że skarga podlegała odrzuceniu, a Naczelny Sąd Administracyjny w dniu 9 października 2025 r. (sygn. akt III OZ 496/25) oddalił zażalenie na to postanowienie.

Dyrektor wyjaśnił, że w dniu 30 czerwca 2025 r. organ wydał decyzję nr [...] odmawiającą udzielenia informacji publicznej w zakresie żądania nr 2, z uwagi na brak istnienia szczególnego interesu publicznego, który uzasadniałby uzyskanie informacji o charakterze przetworzonym. Przedmiotowa decyzja została odebrana przez skarżącego w dniu 30 czerwca 2025 r., który wniósł odwołanie od tej decyzji, które to odwołanie zostało przekazane do Samorządowego Kolegium Odwoławczego w [...] celem rozpoznania i do dziś nie zapadło rozstrzygnięcie w sprawie (sprawa znak [...]).

W odniesieniu do sprawy znak [...] organ wyjaśnił, że skarżący 10 czerwca 2025 r. uzupełnił swój wniosek. Z uwagi na zakres i nowe żądania ZDM zarejestrował je jako nową sprawę pod znakiem [...] – i jednocześnie zakwalifikował ją jako wniosek o udostępnienie informacji przetworzonej. W dniu 20 czerwca 2025 r. skarżący został wezwany do przedstawienia szczególnej istotności żądania dla interesu publicznego. Skarżący w piśmie z dnia 24 czerwca 2025 r. stwierdził, że żądanie zostało przez niego spełnione i jest wystarczające. W dniu 8 lipca 2025 r. organ wydał decyzję nr [...] odmawiającą udzielenia informacji publicznej w sprawie [...] z uwagi na brak istnienia szczególnego interesu publicznego, który uzasadniałby uzyskanie informacji o charakterze przetworzonym. Sprawa ta była również objęta postępowaniem sądowym pod sygn. akt II SAB/Po 201/25 oraz III OZ 496/25, a także stanowi przedmiot skargi z dnia 24 października 2025 r.

Według Dyrektora ZDM w [...], z przedstawionej wyżej chronologii wynika, że organ udzielił odpowiedzi na pismo z dnia 9 maja 2025 r. w zakresie posiadanych przez organ informacji. Odpowiedzi były udzielane z zachowaniem ustawowego terminu. W zakresie wniosku, który dotyczył informacji przetworzonej i która to informacja była w posiadaniu organu (żądanie nr [...]), organ wydał decyzję administracyjną nr [...] z dnia 30 czerwca 2025 r. i w ten sposób wyraził swoje stanowisko w sprawie. Podobnie organ postępował w sprawie znak [...] Odpowiedź została udzielona w terminie, a z uwagi na brak przedstawienia przez stronę szczególnego interesu publicznego organ wydał decyzję administracyjną nr [...]. Według Dyrektora, powyższe dowodzi, że w niniejszej sprawie nie zachodzi bezczynność po stronie organu.

Ponadto Dyrektor ZDM zwrócił uwagę na sformułowane w skardze z 24 października 2025 r. cele skierowania wniosków o informację publiczną oraz na zawarte we wnioskach żądania, jak na przykład dotyczące przekazania wykazu wszystkich umów cywilnoprawnych z lat 2022-2025 w zakresie: urbanistyki tymczasowej, estetyzacji przestrzeni, organizacji ruchu tymczasowego, konsultacji społecznych czy korespondencji wewnętrznych, opinii prawnych. W opinii Dyrektora ZDM nie ma między nimi związku przyczynowo-skutkowego i można uznać za uzasadnioną tezę, że miały na celu zobowiązanie organu do wykonania prac pracochłonnych i czasochłonnych, aby doprowadzić w ten sposób do zakłócenia pracy urzędu, a co za tym idzie do ograniczenia dostępu do informacji publicznej innym osobom. Nie można się w nich doszukać troski o dobro publiczne czy chęci poprawy funkcjonowania organu.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu zważył, co następuje.

Skarga podlegała odrzuceniu bez jej merytorycznego rozpoznania.

Niniejsza sprawa została rozpoznana z urzędu na posiedzeniu niejawnym w trybie uproszczonym, na podstawie art. 119 pkt 4 i art. 120 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2026 r., poz. 143) - dalej: p.p.s.a.

Zgodnie z art. 58 § 1 pkt 6 p.p.s.a. sąd odrzuca skargę, jeżeli z innych przyczyn [niż wymienione w pkt 1-5] wniesienie skargi jest niedopuszczalne. Z kolei art. 58 § 3 p.p.s.a. stanowi, że sąd odrzuca skargę postanowieniem, a odrzucenie skargi może nastąpić na posiedzeniu niejawnym.

W uchwale składu siedmiu sędziów Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 22 czerwca 2020 r. sygn. akt II OPS 5/19 (publ. ONSAiWSA 2020/6/79, uchwała dostępna w bazie orzeczeń: http://orzeczenia.nsa.gov.pl) stwierdzono, że wniesienie skargi na bezczynność po zakończeniu przez organ administracji publicznej prowadzonego postępowania poprzez wydanie decyzji ostatecznej stanowi przeszkodę w merytorycznym rozpoznaniu takiej skargi przez sąd administracyjny w zakresie rozstrzygnięcia podjętego na podstawie art. 149 § 1 pkt 3 p.p.s.a. Podkreślono, że kontrolowany w wyniku skargi na bezczynność stan rzeczy musi być w dacie wniesienia skargi aktualny, nie zaś historyczny. Wniosek taki znajduje swoje uzasadnienie w normatywnej treści pojęć bezczynności i przewlekłości, a wspiera go wspólna na gruncie regulacji postępowania administracyjnego i postępowania przed sądami administracyjnymi instytucja ponaglenia.

Natomiast w kolejnej uchwale składu siedmiu sędziów Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 7 marca 2022 r. sygn. akt II OPS 1/21 (publ. ONSAiWSA 2022/3/34, uchwała dostępna jw.) rozstrzygnięto, że skarga na przewlekłe prowadzenie postępowania administracyjnego wniesiona po jego ostatecznym zakończeniu, poprzedzona ponagleniem złożonym w jego toku, podlega odrzuceniu na podstawie art. 58 § 1 pkt 6 p.p.s.a.

W uzasadnieniu tej ostatniej uchwały NSA zwrócił uwagę na to, że obie skargi, tj. na bezczynność organu oraz na przewlekłe prowadzenie postępowania przez organ, nie zostały – co do zasady – zróżnicowane w zakresie warunków ich wniesienia, jak i rozpatrzenia przez sąd. Umieszczenie przez ustawodawcę obu tych skarg w tych samych jednostkach redakcyjnych i ich łączne unormowanie pozwala na uznanie tożsamego ich charakteru prawnego. Z tego powodu, przy rozpatrywaniu zagadnienia prawnego w niniejszej sprawie, nie można pominąć rozstrzygnięcia zagadnienia prawnego w uchwale składu siedmiu sędziów NSA z dnia 22 czerwca 2020 r. sygn. akt II OPS 5/19. NSA stwierdził, że przyjęty w powołanej uchwale pogląd w odniesieniu do skargi na bezczynność organu administracji, gdy skarga została wniesiona w chwili ustania bezczynności organu, pozostaje aktualny także wobec skargi wniesionej na przewlekłe prowadzenie postępowania przez organ administracji, gdy skarga ta została wniesiona po zakończeniu postępowania, którego dotyczy. Normatywna tożsamość reguł zaskarżania bezczynności i przewlekłego prowadzenia postępowania administracyjnego uprawnia bowiem do uznania powołanej wyżej uchwały, jako adekwatnej także przy dokonywaniu oceny istnienia przedmiotu zaskarżenia w sprawie dotyczącej przewlekłego prowadzenia postępowania przez organ.

Sąd orzekający w niniejszej sprawie podziela stanowisko przedstawione m.in. w postanowieniu Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 23 kwietnia 2024 r. sygn. akt II OSK 568/24 (dostępnym jw.), w którym stwierdzono, że powszechnie prezentowane jest w orzecznictwie stanowisko, że skarga na bezczynność i przewlekłe prowadzenie postępowania administracyjnego podlega odrzuceniu, jeżeli została wniesiona po wydaniu decyzji przez organ, któremu zarzucono bezczynność i przewlekłe prowadzenie postępowania, nawet wówczas, gdy decyzja ta nie jest jeszcze ostateczna (por. postanowienie NSA z dnia 24 stycznia 2023 r. sygn. akt II OSK 1575/22). W przywołanym postanowieniu z dnia 24 stycznia 2023 r. NSA stwierdził zaś, że taką wykładnię wspierają również argumenty natury celowościowej, a dotyczące podstawowej funkcji, jaką ma pełnić skarga na bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania. W świetle uzasadnień obu powoływanych wielokrotnie uchwał składu siedmiu sędziów, nie budzi wątpliwości, że funkcją tą jest "doprowadzenie do usunięcia stanu bezczynności" (sygn. akt II OPS 5/19), czy też "doprowadzenie do załatwienia sprawy przez organ w jak najkrótszym czasie" (sygn. akt II OPS 1/21). Wydanie decyzji realizuje tę podstawową funkcję skargi na bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania. Uzupełniająco należy dodać, że w układzie procesowym, jaki zaistniał w niniejszej sprawie, nie wystąpił problem zwlekania przez organ z doręczeniem wydanej decyzji.

Ponadto, w przywołanym postanowieniu z dnia 24 stycznia 2023 r. NSA wyjaśnił również, że przedmiotem skargi, o której mowa w art. 3 § 2 pkt 8 w zw. z art. 53 ust. 2a oraz art. 149 p.p.s.a., jest bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania, między innymi w sprawach załatwianych w drodze decyzji administracyjnej. Dla ustalenia, jak należy rozumieć pojęcie bezczynności lub przewlekłego prowadzenia postępowania w sprawach, w których zastosowanie znajduje Kodeks postępowania administracyjnego, konieczne jest odwołanie się do definicji tych pojęć, zawartych w art. 37 § 1 k.p.a. Zgodnie z art. 37 § 1 pkt 1 k.p.a., z "bezczynnością" mamy do czynienia w sytuacji gdy "nie załatwiono sprawy w terminie określonym w art. 35 lub przepisach szczególnych ani w terminie wskazanym zgodnie z art. 36 § 1". Z kolei "przewlekłość" została zdefiniowana przez ustawodawcę jako stan, w którym "postępowanie jest prowadzone dłużej niż jest to niezbędne do załatwienia sprawy" (art. 37 § 1 pkt 2 k.p.a.). W świetle tych definicji zdarzeniem prawnym, które kończy stan bezczynności lub przewlekłości, jest załatwienie sprawy przez organ. W tym miejscu należy odwołać się do art. 104 § 1 k.p.a., zgodnie z którym, organ administracji publicznej załatwia sprawę przez wydanie decyzji, chyba że przepisy kodeksu stanowią inaczej. W świetle art. 104 § 1 k.p.a. należy przyjęć, że momentem załatwienia sprawy jest z reguły, w razie braku odmiennych regulacji ustawowych, wydanie decyzji (por. np. R. Hauser, Terminy załatwiania spraw w k.p.a. w doktrynie i orzecznictwie sądowym, RPEiS 1997, z. 1, s. 3).

O ile też skargę na bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania można wnieść w każdym czasie – w przypadku spraw z zakresu dostępu do informacji publicznej bez zachowania wymogu wniesienia ponaglenia do właściwego organu (art. 53 § 2b p.p.s.a.) – o tyle jej wniesienie po wydaniu decyzji (odpowiednio postanowienia) przez organ, któremu zarzucono zawiniony stan zwłoki w załatwieniu sprawy, w świetle aktualnego orzecznictwa sądów administracyjnych, należy ocenić jako niedopuszczalne (por. np. postanowienie NSA z dnia 24 stycznia 2023 r. sygn. akt II OSK 1575/22, dostępne jw.). Jeżeli bowiem w dniu wniesienia skargi na bezczynność lub przewlekłość przedmiot postępowania sądowoadministracyjnego w postaci bezczynności lub przewlekłości miał charakter historyczny, a więc nieaktualny, gdyż ewentualny stan bezczynności lub przewlekłości kończy się wraz z załatwieniem sprawy przez organ, to uznać trzeba, że skarga nie może dotyczyć przedmiotu, który nie istnieje w chwili jej wniesienia (tak np. NSA w postanowieniach z dnia 8 września 2023 r. sygn. akt I OZ 361/23 i 17 maja 2024 r. sygn. akt I OZ 241/24, dostępnych jw.). Dlatego też wniesienie skargi na bezczynność po zakończeniu przez organ administracji publicznej prowadzonego postępowania poprzez wydanie decyzji ostatecznej stanowi przeszkodę w merytorycznym rozpoznaniu takiej skargi przez sąd administracyjny w zakresie rozstrzygnięcia podjętego na podstawie art. 149 § 1 pkt 3 p.p.s.a. [stwierdzenia, że organ dopuścił się bezczynności lub przewlekłego prowadzenia postępowania] (por. wyrok NSA z dnia 7 lipca 2023 r. sygn. akt III OSK 5190/21, dostępny jw.).

W niniejszej sprawie skarżący wprost kwestionuje działanie Dyrektora Zarządu Dróg Miejskich w [...] w przedmiocie udostępnienia – a w istocie odmowę udostępnienia – informacji przetworzonej, w zakresie wynikającym z jego wniosku z dnia 9 maja 2025 r. i rozszerzenia wniosku z dnia 10 czerwca 2025 r. Tymczasem żądania zawarte w tych wnioskach – w zakresie, w jakim dotyczą udostępnienia informacji przetworzonej – zostały załatwione przez Dyrektora ZDM decyzjami: nr [...] z dnia 30 czerwca 2025 r. znak [...] i nr [...] z dnia 8 lipca 2025 r. znak [...] odmawiającymi udostępnienia żądanej informacji. Decyzje te zostały wydane na podstawie art. 16 ust. 1 w zw. z art. 3 ust. 1 pkt 1 ustawy z dnia 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej (Dz.U. z 2022 r., poz. 902) oraz art. 104 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz.U. z 2024 r., poz. 572) - dalej: k.p.a.

Obydwie decyzje weszły do obrotu prawnego i zostały doręczone stronie, a nawet zakwestionowane przez skarżącego w drodze wniesienia środków odwoławczych od każdej z nich.

Sąd nie jest uprawniony do oceny tych decyzji, czy też rozstrzygnięć wydanych w trybie instancyjnym w sprawach znak [...] i [...], przy czym warto zauważyć, że Dyrektor ZDM wskazał na znany mu fakt wydania przez Samorządowe Kolegium Odwoławcze w [...] decyzji z dnia 29 września 2025 r. w sprawie znak [...] Przekracza to granice sprawy ze skargi na bezczynność organu w danej sprawie. Decyzje ostateczne, o których mowa w art. 16 § 1 k.p.a. (aktualnie: Dz.U. z 2025 r., poz. 1691), podlegają odrębnemu zaskarżeniu do sądu administracyjnego (patrz: art. 16 § 2 k.p.a. i art. 3 § 2 pkt 1 p.p.s.a.).

Wydanie wyżej przywołanych decyzji Dyrektora ZDM w [...] z dnia 30 czerwca 2025 r. i 8 lipca 2025 r. jest tym istotnym zdarzeniem, które czyni z domniemanej bezczynności (zwłoki organu w załatwieniu sprawy) stan historyczny uniemożliwiający przyjęcie, że istnieje przedmiot postępowania, w którym możliwe jest skorzystanie z kompetencji określonej w art. 149 § 1 p.p.s.a., tj. m.in. zobowiązanie organu do wydania w określonym terminie aktu [art. 149 § 1 pkt 1 p.p.s.a.], skoro akt taki został już wydany, czy też w art. 151 p.p.s.a., tj. oddalenia skargi na bezczynność organu w sytuacji, gdy organ ten zakończył postępowanie administracyjne poprzez wydanie właściwego aktu w sprawie (por. np. jeszcze: postanowienie NSA z dnia 26 maja 2023 r. sygn. akt III OSK 526/22, dostępne jw.).

Nadto godzi się zauważyć, że fakt realizacji przedmiotowych wniosków z dnia 9 maja 2025 r. i 10 czerwca 2025 r. w zakresie udostępnienia informacji prostych (nieprzetworzonych) nie jest kwestionowany przez stronę i nie stanowi przedmiotu zaskarżenia. Udostępnienie informacji w tym zakresie zostało zaś wyjaśnione przez organ, jak też w istocie przyznane przez skarżącego – i znajduje potwierdzenie w aktach sprawy, które zostały przekazane Sądowi wraz ze skargą.

Biorąc wszystko powyższe pod uwagę, należało stwierdzić, że w realiach niniejszej sprawy na dzień wniesienia skargi, tj. 24 października 2025 r., nie istniał podlegający badaniu w ramach kontroli sądowoadministracyjnej stan bezczynności Dyrektora ZDM w [...], którego dotyczyła ta skarga. Tym samym nie istniał również przedmiot skargi w niniejszej sprawie rozpoznawanej przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu.

Podsumowując, w takich okolicznościach, jak zachodzące w niniejszej sprawie skarga była nieodpuszczalna i z tej przyczyny podlegała odrzuceniu.

W tym stanie rzeczy Sąd na podstawie art. 58 § 1 pkt 6 p.p.s.a. orzekł, jak w pkt 1 sentencji postanowienia.

Na podstawie art. 232 § 1 pkt 1 p.p.s.a. Sąd z urzędu zwrócił stronie skarżącej uiszczony wpis od skargi w kwocie 100 zł (pkt 2 sentencji).