Centralna Baza Orzeczeń Sądów Administracyjnych

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA - Stanisław Marek Pietras (spraw.) Sędzia WSA - Ewa Grochowska - Jung Sędzia WSA - Andrzej Kołodziej Protokolant - Dorota Kwiatkowska po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 26 listopada 2009 r. sprawy ze skargi W. S. na bezczynność Rady Gminy w K. w przedmiocie rozpatrzenia wniosku z dnia [...] kwietnia 2009 r. o udostępnienie informacji publicznej – zobowiązuje Radę Gminy w K. do rozpatrzenia wniosku W. S. z dnia [...] kwietnia 2009 r. o udostępnienie informacji publicznej, w terminie 14 dni od dnia doręczenia odpisu prawomocnego wyroku wraz z aktami administracyjnymi. – zasądza od Rady Gminy w K. na rzecz skarżącego W. S. kwotę 100,- (sto złotych) tytułem zwrotu kosztów postępowania

Wnioskiem z dnia [...] kwietnia 2009 r. skarżący W. S. zwrócił się do Rady Gminy K. o wydanie mu, na postawie art. 5 ustawy z dnia 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej, odpisów uchwał Rady Gminy podjętych na [...] zwykłej sesji w dniu [...] kwietnia 2009 r.

Rada Gminy w K. za pismem z dnia 24 kwietnia 2009 r. przesłała skarżącemu uchwałę nr [...] z dnia [...] kwietnia 2009 r. w sprawie przekazania jego zażalenia, zgodnie z właściwością, do Samorządowego Kolegium Odwoławczego w W.

W skardze z dnia 18 maja 2009 r. do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie, skarżący W. S. wniósł o zobowiązanie Rady Gminy w K. do rozpatrzenia wskazanego już wyżej wniosku z dnia [...] kwietnia 2009 r. i o zasądzenie na jego rzecz kosztów postępowania. W uzasadnieniu podał, że organ do chwili obecnej pozostaje bezczynny w przedmiocie rozpoznania powyższego wniosku.

W odpowiedzi na skargę Rada Gminy w K. wniosła o umorzenie postępowania i o zwrot niezbędnych kosztów. Uzasadniając swoje stanowisko podała, że skarżący został poinformowany listem zwykłym o terminie, miejscu i porządku obrad [...] zwyczajnej sesji Rady Gminy K., lecz nie skorzystał z możliwości uczestniczenia w niej. Ponadto w dniu [...] kwietnia 2009 r. o godz. [...] podjęte uchwały zostały wprowadzone na stronę Biuletynu Informacji Publicznej, a za pismem z dnia 24 kwietnia przesłano skarżącemu odpis uchwały nr [...]. Niezależnie od powyższego wszystkie uchwały zostały wywieszone na tablicy ogłoszeń Urzędu Gminy w K.. W tej sytuacji, skoro organ dopełnił obowiązku umieszczenia powyższych uchwał w Biuletynie Informacji Publicznej i skarżacy miał prawo uczestniczyć w posiedzeniu sesji, a ponadto jeżeli umieszczono uchwały na tablicy ogłoszeń, to organ nie pozostawał bezczynny.

W piśmie procesowym z dnia 22 czerwca 2009 r. organ zmodyfikował swoje stanowisko i wniósł o odrzucenie skargi.

Z kolei skarżący w piśmie procesowym z dnia 14 lipca 2009 r. stwierdził, że organ przesłał mu tylko jedną uchwałę, a ponadto nie poinformował go o posiedzeniu sesji Rady Gminy i nie dowiódł udostępnienia żądanej informacji publicznej w formie jej wywieszenia na tablicy ogłoszeń Urzędu Gminy w K. W dalszej części wskazał, że organ błędnie interpretuje art. 10 ustawy, który nie zamyka drogi do uzyskania informacji publicznej udostępnionej już w Biuletynie Informacji Publicznej, na wniosek w formie kopii, wydruku, przesłania lub przeniesienia jej na odpowiedni – powszechnie stosowany – nośnik oraz nie spełnił swojego obowiązku poinformowania go czy, a jeżeli tak, to w jaki sposób może uzyskać kopie uchwał, bądź gdzie się może z nimi zapoznać dodając, że w jego wsi brak jest dostępu do Internetu. Reasumując, do dnia wniesienia skargi, organ nie udzielił mu wnioskowanej informacji, ani też nie wskazał sposobu jej uzyskania w wymaganej formie.

Natomiast organ w piśmie procesowym z dnia 17 sierpnia 2009 r. stwierdził, że skarżący ani w skardze, ani też w dotychczasowych pismach nie podnosił zarzutu o niepoinformowaniu go o sesji Rady Gminy, zaś wywieszanie na tablicy ogłoszeń wszelkich uchwał jest praktyką stosowaną od wielu lat i skarżący nigdy nie podnosił tego zarzutu. Tym bardziej ów zarzut jest chybiony, że kiedy skarżący w dniu 24 kwietnia 2009 r. składał swój wniosek osobiście, to na tablicy ogłoszeń były wywieszone wszystkie uchwały, zaś w W. znajduje się filia biblioteki publicznej, w której udostępniony jest bezpłatny Internet dla mieszkańców. Ponadto udostępnienie informacji publicznej w Biuletynie Informacji Publicznej, wyłącza obowiązek jej ponownego udostępnienia na wniosek. Reasumując, organ udostępnił żądaną informację w poniższych formach:

1. możliwość uczestnictwa w posiedzeniach Rady Gminy K. w dniu [...] kwietnia 2009 r.,

2. umieszczenie uchwał na stronie Biuletynu Informacji Publicznej w dniu [...] kwietnia 2009 r.,

3. wywieszenie uchwał na tablicy ogłoszeń Urzędu Gminy K. w dniu 22 kwietnia 2009 r.,

4. poprzez publikację w Dzienniku Urzędowym Województwa [...] uchwał wymagających publikacji podjętych na sesji Rady Gminy K. w dniu [...] kwietnia 2009 r.

Natomiast skarżący w piśmie procesowym z dnia 15 września 2009 r. stwierdził, że organ – stosownie do treści art. 12 ust. 2 ustawy – jest zobowiązany do udostępnienia informacji publicznej nie tylko w Biuletynie Informacji Publicznej, lecz także do ich skopiowania (wydrukowania) i przesłania osobie zainteresowanej tą informacją. Ponadto jego wniosek dotyczył wydania mu odpisów uchwał, stąd też winny to być kopie lub wydruki dokumentu, poświadczone za zgodność z oryginałem.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje:

Zgodnie z brzmieniem art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269), sąd administracyjny sprawuje wymiar sprawiedliwości poprzez kontrolę pod względem zgodności z prawem zaskarżonej decyzji administracyjnej i to z przepisami obowiązującymi w dacie jej wydania.

Skarga analizowana pod tym kątem zasługuje na uwzględnienie. W myśl art. 2 ust. 1 ustawy z dnia 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej (Dz. U. Nr 112, poz. 1198 ze zm.), każdemu przysługuje, z zastrzeżeniem art. 5, prawo dostępu do informacji publicznej i Rada Gminy K. mieści się w katalogu podmiotów zobowiązanych na podstawie art. 4 ust. 1 pkt 1 ustawy do jej udzielenia, zaś wniosek skarżącego dotyczył informacji, o której mowa w art. 6 ust. 1 pkt 4 lit. c ustawy. Z kolei według art. 13 ust. 1 ustawy, udostępnienie informacji publicznej następuje na wniosek bez zbędnej zwłoki, nie później jednak aniżeli w terminie 14 dni od dnia jego złożenia, chyba że organ odmówi jej udzielenia w drodze decyzji na podstawie art. 16 ustawy.

Stosownie natomiast do treści art. 3 § 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej, która obejmuje orzekanie w sprawach skarg na:

1. decyzje administracyjne;

2. postanowienia wydane w postępowaniu administracyjnym, na które służy zażalenie albo kończące postępowanie, a także postanowienia rozstrzygające sprawę co do istoty;

3. postanowienia wydane w postępowaniu egzekucyjnym i zabezpieczającym, na które służy zażalenie;

4. inne niż określone w pkt. 1-3 akty lub czynności z zakresu administracji publicznej dotyczące uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa;

4a. pisemne interpretacje przepisów prawa podatkowego wydawane w indywidualnych sprawach;

5. akty prawa miejscowego organów jednostek samorządu terytorialnego i terenowych organów administracji rządowej;

6. akty organów jednostek samorządu terytorialnego i ich związków, inne niż określone w pkt. 5 podejmowane w sprawach z zakresu administracji publicznej;

7. akty nadzoru nad działalnością jednostek samorządu terytorialnego;

8. bezczynność organów w przypadkach określonych w pkt. 1-4a.

Z bezczynnością organu mamy zatem do czynienia wówczas, gdy organ zobowiązany do podjęcia czynności, nie podejmuje jej w terminie określonym przez przepisy prawa. Powyższe oznacza więc, że zarzut bezczynności powinien się pojawić wówczas, gdy organ, będąc właściwym w sprawie i zobowiązanym do podjęcia czynności, pozostaje w zwłoce. Skarga na bezczynność bowiem ma na celu spowodowanie wydania przez organ administracji publicznej oczekiwanego aktu.

Tymczasem w rozpoznawanej sprawie wniosek skarżącego z dnia [...] kwietnia 2009 r. nie został rozpoznany w całości, bowiem żądał on odpisów wszystkich uchwał Rady Gminy podjętych na [...] zwykłej sesji w dniu [...] kwietnia 2009 r., a otrzymał jedynie uchwałę nr [...] w sprawie przekazania jego zażalenia, zgodnie z właściwością, do Samorządowego Kolegium Odwoławczego w W. i stan owej bezczynności trwał aż do dnia rozprawy przed Sądem, tzn. organ nie odpowiedział na jego wniosek w jakiejkolwiek formie.

Bezspornym jest i w tej kwestii zgodzić się należy ze stanowiskiem organu zawartym w odpowiedzi na skargę, że skoro wnioskowane informacje zostały zamieszczone w Biuletynie Informacji Publicznej zgodnie z treścią art. 7 ust. 1 ustawy i co faktycznie miało miejsce, to fakt ten wyłącza obowiązek tegoż organu do ponownego jej udostępnienia na wniosek skarżącego złożony w trybie art. 10 ust. 1 ustawy. Na marginesie zauważyć należy, że wyłączenie takie nie dotyczy informacji udostępnionej w trybie art. 11 ustawy, tzn. informacji udostępnionej w drodze wyłożenia lub wywieszenia w miejscach ogólnie dostępnych lub przez zainstalowane w miejscach, o których mowa w pkt 1, urządzenia umożliwiające zapoznanie się z tą informacją. Jednakże – a właściwie przede wszystkim – organ o powyższym nie powiadomił skarżącego, tzn. nie rozpoznał jego wniosku poprzez wskazanie mu faktu w formie czynności materialnotechnicznej, że żądane przez niego informacje zostały już udostępnione w Biuletynie Informacji Publicznej.

Innymi słowy mówiąc, niedopuszczalny jest całkowity brak reakcji organu na złożony wniosek i brak odpowiedzi w przewidzianej prawem formie, bowiem nawet gdy określona informacja, której żąda wnioskodawca, została umieszczona w Biuletynie Informacji Publicznej, to organ jest zobowiązany poinformować o tym wnoszącego pismo. Podkreślić ponadto należy, że zawarcie owej informacji w odpowiedzi na skargę, nie zastępuje pisma informującego w myśl ustawy, ponieważ odpowiedź jest pismem procesowym, a nie aktem adresowanym do skarżącego. Stąd też nie można było umorzyć postępowania, jak również odrzucić skargi – o co wnosi organ w piśmie procesowym z dnia 22 czerwca 2009 r. – gdyż to ostatnie rozstrzygnięcie może mieć miejsce jedynie w sytuacji, kiedy żądanie strony jest niedopuszczalne, tzn. gdyby skarżący złożył skargę do Sądu już po udzieleniu mu żądanej informacji publicznej.

W tym stanie rzeczy, na mocy art. 149 w zw. z art. 132 cytowanej już wyżej ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, należało orzec jak w sentencji wyroku.