Centralna Baza Orzeczeń Sądów Administracyjnych

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Małgorzata Łoboz po rozpoznaniu w dniu 20 lutego 2026 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku R. W. o wymierzenie T. w K. grzywny za nieprzekazanie skargi z 16 października 2025 r. na bezczynność w przedmiocie udostępnienia informacji publicznej postanawia: 1. wymierzyć organowi grzywnę za nieprzekazanie skargi w kwocie 200 zł (dwieście złotych) 2. zasądzić od organu na rzecz skarżącego koszty postępowania w kwocie 100 zł (sto złotych)

5 grudnia 2025 r. skarżący wniósł o wymierzenie organowi grzywny – w najniższej możliwej wysokości – za nieprzekazanie skargi z 16 października 2025 r. na bezczynność w przedmiocie udostępnienia informacji publicznej dotyczącej otrzymania i wydania otrzymanych procentów podatku dochodowego od osób fizycznych (2020-2025).

10 grudnia 2025 r. organ przekazał skargę (sygn. akt II SAB/Kr 272/25, k. 5).

29 grudnia 2025 r. na wezwanie Sądu skarżący uiścił wpis od wniosku (k. 14).

4 lutego 2026 r. organ wniósł o niewymierzanie grzywny. Podniósł, że skarżący zażądał udostępnienia informacji publicznej, do której ma dostęp jako członek stowarzyszenia (nie tylko na corocznym walnym zgromadzeniu), a stowarzyszenie składa wymagane prawem coroczne sprawozdania. Niezależnie od tego, skarżącemu udostępniono informację publiczną w terminie 14 dni, choć wymagało to poświęcenia dużej ilości czasu (pytanie nr 2 dotyczyło przetworzonej informacji publicznej). Dopiero po konsultacjach z jednym z członków stowarzyszenia, co zresztą nastąpiło dopiero po telefonie skarżącego, okazało się, że stowarzyszenie ma obowiązek przekazania skargi. Niezwłocznie do tego doszło. Działanie stowarzyszenia nie było podyktowane złą wiarą. Stowarzyszenie działa transparentnie, a obstrukcja nie jest w jego interesie. Niestety z niewiadomych powodów skarżący dąży do konfliktu, czego przejawem był wniosek o udostępnienie informacji publicznej i wniosek o wymierzenie grzywny.

5 lutego 2026 r. Sąd wyrokiem stwierdził, że organ dopuścił się bezczynności bez rażącego naruszenia prawa, zobowiązał organ do wydania aktu lub dokonania czynności i zasądził od organu na rzecz skarżącego 100 zł tytułem kosztów postępowania (II SAB/Kr 272/25).

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie zważył, co następuje:

Skargę do sądu administracyjnego wnosi się za pośrednictwem organu, którego bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania jest przedmiotem skargi (art. 54 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, Dz. U. z 2026 r. poz. 143, dalej: "ppsa"). Organ przekazuje skargę sądowi wraz z kompletnymi i uporządkowanymi aktami sprawy i odpowiedzią na skargę, w postaci papierowej lub elektronicznej, w terminie trzydziestu dni od dnia jej otrzymania (art. 54 § 2 zdanie pierwsze ppsa). W razie niezastosowania się do obowiązków, o których mowa w art. 54 § 2, sąd na wniosek skarżącego może orzec o wymierzeniu organowi grzywny w wysokości określonej w art. 154 § 6. Postanowienie może być wydane na posiedzeniu niejawnym (art. 55 § 1 ppsa). Grzywnę wymierza się do wysokości dziesięciokrotnego przeciętnego wynagrodzenia miesięcznego w gospodarce narodowej w roku poprzednim, ogłaszanego przez Prezesa Głównego Urzędu Statystycznego na podstawie odrębnych przepisów (art. 154 § 6 ppsa).

Grzywna może być wymierzona do wysokości 89035,60 zł, albowiem przeciętne wynagrodzenie w gospodarce narodowej w 2025 r. wyniosło 8903,56 zł (Komunikat Prezesa Głównego Urzędu Statystycznego z dnia 9 lutego 2026 r. w sprawie przeciętnego wynagrodzenia w gospodarce narodowej w 2025 r., M.P. z 2026 r. poz. 192). Minimalna kwota grzywny nie została określona przez ustawodawcę.

Do skarg rozpatrywanych w postępowaniach o udostępnienie informacji publicznej stosuje się przepisy ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2022 r. poz. 329), z tym że przekazanie akt i odpowiedzi na skargę następuje w terminie 15 dni od dnia otrzymania skargi (art. 21 pkt 1 ustawy z dnia 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej, Dz. U. z 2022 r. poz. 902, dalej: "udip"). Celem regulacji skracającej termin z 30 dni do 15 dni jest przyspieszenie postępowania tak, aby wnioskodawca jak najszybciej otrzymał informację publiczną.

Art. 55 ppsa przewiduje procesową gwarancję nadania biegu sprawie, aby ten, przeciwko któremu skierowana jest skarga, był skłonny ją przekazać, nie zamykając jednostce drogi do rozpatrzenia sprawy bez nieuzasadnionej zwłoki przez właściwy, niezależny, bezstronny i niezawisły sąd (art. 45 ust. 1 Konstytucji RP). To, że organ zdążył przekazać skargę przed rozpoznaniem wniosku o wymierzenie grzywny (tu: w pięć dni po złożeniu tego wniosku), a sama skarga została już rozpoznana (tu: nieprawomocnym wyrokiem), nie uzasadnia odstąpienia od wymierzenia grzywny ani nie czyni postępowania w sprawie wymierzenia grzywny bezprzedmiotowym. Instytucja grzywny pełni bowiem trzy funkcje: dyscyplinującą, represyjną i prewencyjną (uchwała NSA z 3 listopada 2009 r., sygn. akt II GPS 3/09). Nie chodzi zatem o proste zmobilizowanie organu do podjęcia aktywności, od której zależy sprawne rozpoznanie sprawy jednostki przez Sąd, ale także o zapobieżenie naruszeniu prawa w przyszłości, które może osłabiać wiarę w efektywność sądowej kontroli administracji i obniżać zaufanie do wymiaru sprawiedliwości. Grzywna może być wymierzona nawet wtedy, gdy skarga jest niedopuszczalna (uchwała NSA z 16 kwietnia 2024 r., sygn. akt III OPS 1/23).

Opóźnienie wyniosło 40 dni, bo 16 października 2025 r. organ otrzymał skierowane do Sądu za jego pośrednictwem pismo zatytułowane "skarga na bezczynność", 31 października 2025 r. upłynął ustawowy termin przekazania skargi do Sądu, zaś dopiero 10 grudnia 2025 r. nastąpiło faktyczne przekazanie skargi do Sądu. Opóźnienie było zatem blisko trzykrotne i doszłoby do niego nawet wtedy, gdyby obowiązywał podstawowy (trzydziestodniowy) termin na przekazanie skargi. Z jednej strony należy zauważyć, że organ nie jest podmiotem nowym (pomijając kwestie historyczne, został wpisany do Rejestru Stowarzyszeń [...] 2003 r., a do Rejestru Przedsiębiorców [...] 2019 r.), ma siedzibę w pobliżu Sądu. Z drugiej strony nie można pominąć tego, że organ działa w formie stowarzyszenia (poza strukturami państwowymi i samorządowymi) i nigdy wcześniej nie był stroną postępowania sądowoadministracyjnego. Wreszcie, biorąc pod uwagę to, że grzywna nie może być wymierzona z urzędu, bo zawsze wymaga wniosku skarżącego, nie można abstrahować od stanowiska samego wnioskodawcy, który zażądał wymierzenia grzywny "w najniższej możliwej wysokości" (postanowienie WSA w Białymstoku z 20 września 2018 r., sygn. akt II SO/Bk 9/18).

Wszystko to pozwoliło wymierzyć grzywnę stanowiącą 0,22% maksymalnej wysokości grzywny (200 zł), która koresponduje z aktualnym orzecznictwem wojewódzkich sądów administracyjnych.

Skoro wniosek o wymierzenie organowi grzywny za nieprzekazanie skargi został uwzględniony, to skarżącemu przysługuje od organu zwrot kosztów postępowania – w kwocie 100 zł odpowiadającej wpisowi stałemu od tego wniosku – na zasadzie art. 64 § 3 w zw. z art. 200 w zw. z art. 205 § 1 ppsa w zw. z § 4 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 16 grudnia 2003 r. w sprawie wysokości oraz szczegółowych zasad pobierania wpisu w postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2021 r. poz. 535).