Centralna Baza Orzeczeń Sądów Administracyjnych

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku w składzie: Przewodniczący Sędzia NSA Jacek Hyla, Sędzia WSA Paweł Mierzejewski, Sędzia WSA Janina Guść (spr.), po rozpoznaniu w dniu 2 lipca 2020 r. w Gdańsku na posiedzeniu niejawnym w postępowaniu uproszczonym skargi O. H. na bezczynność Wojewody [...] w sprawie z wniosku o udzielenie cudzoziemcowi zezwolenia na pobyt czasowy 1. zobowiązuje Wojewodę [...] do wydania aktu kończącego postępowanie w sprawie w terminie 2 miesięcy od daty otrzymania odpisu prawomocnego wyroku wraz z aktami sprawy, 2. stwierdza, że bezczynność organu miała miejsce z rażącym naruszeniem prawa, 3. wymierza Wojewodzie [...] grzywnę w wysokości 1000 (jeden tysiąc) zł, 4. zasądza od Wojewody [...] na rzecz O. H. kwotę 1500 (jeden tysiąc pięćset) zł, 5. zasądza od Wojewody [...] na rzecz O. H. kwotę 597 (pięćset dziewięćdziesiąt siedem ) zł tytułem zwrotu kosztów postępowania.

Pismem z 26 lutego 2020 r. O. H. wniósł skargę na bezczynność Wojewody [...] w sprawie rozpatrzenia jego wniosku o udzielenie zezwolenia na pobyt czasowy, zarzucając organowi naruszenie:

- art. 64 § 2 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. – Kodeks postępowania administracyjnego (t.j.: Dz. U. z 2018 r., poz. 2096 ze zm.), powołanej dalej jako "k.p.a." poprzez jego niewłaściwe zastosowanie polegające na uznaniu, że usunięcie braków formalnych podania po upływie wyznaczonego w tym celu terminu wywołuje negatywne skutki procesowe w postaci pozostawienia podania bez rozpoznania, podczas gdy usunięcie braków formalnych z uchybieniem terminu nie pozwala organowi administracji publicznej na zastosowanie art. 64 § 2 in fine;

- art. 35 § 1-3 k.p.a. poprzez rażące przekroczenie terminów do załatwienia sprawy;

- art. art. 7, art. 8, art. 9 i art. 12 k.p.a. poprzez ich niezastosowanie, przez co organ nie działał w sprawie wnikliwie i szybko, nie zareagował na wniesione przez stronę pismo o przedłużeniu terminu do uzupełnienia braków formalnych, a także nie pouczył strony, iż właściwym środkiem w tej kwestii jest wniosek o przywrócenie terminu do uzupełnienia braków formalnych, jak również nie posłużył się możliwie najprostszymi środkami do załatwienia sprawy, tj. rozpoznania wniosku o udzielenie zezwolenia na pobyt czasowy i pracę, który już nie posiadał braków formalnych, co w konsekwencji doprowadziło do podważenia zaufania skarżącego do władzy publicznej.

Mając na względzie powyższe zarzuty, skarżący wniósł o:

1) stwierdzenie, że Wojewoda [...] dopuścił się bezczynności w przedmiocie rozpatrzenia jego wniosku o udzielenia zezwolenia na pobyt czasowy i pracę,

2) stwierdzenie, że zaskarżona bezczynność organu miała miejsce z rażącym naruszeniem prawa,

3) zobowiązanie Wojewody [...] do rozpoznania jego wniosku w terminie 14 dni od dnia otrzymania odpisu prawomocnego wyroku,

4) przyznanie mu od organu kwoty pieniężnej na podstawie art. 149 § 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j.: Dz. U. z 2019 r., poz. 2325 ze zm.), powoływanej dalej jako: "p.p.s.a" w wysokości połowy kwoty określonej w art. 154 § 6 p.p.s.a., ewentualnie wymierzenie organowi grzywny w maksymalnej dopuszczalnej wysokości,

5) zasądzenie od Wojewody [...] na jego rzecz kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa procesowego według norm przypisanych.

W uzasadnieniu skarżący wskazał, przedstawiając chronologię zdarzeń, że w dniu 2 maja 2018 r., za pośrednictwem pełnomocnika, zwrócił się do Wojewody [...] o udzielenie mu, jako cudzoziemcowi, zezwolenia na pobyt czasowy, gdyż jego prawo do legalnego pobytu w Polsce kończyło się w dniu 28 maja 2018 r. Organ długo nie wzywał pełnomocnika do uzupełnienia braków formalnych wniosku, wobec czego, był on przekonany, że wniosek został złożony prawidłowo. Dopiero w dniu 27 lipca 2018 r. organ, powołując się na art. 64 § 2 k.p.a. w związku z art. 106 ust. 1 ustawy z dnia 12 grudnia 2013 r. o cudzoziemcach (t.j.: Dz. U. z 2018 r., poz. 2094 ze zm.), wezwał pełnomocnika do usunięcia braków formalnych wniosku poprzez przedłożenie kompletnie wypełnionego załącznika nr 1 wypełnianego przez pracodawcę. Przedmiotowe wezwanie zostało odebrane przez pełnomocnika w dniu 14 sierpnia 2018 r. Ponieważ pełnomocnik miał zaplanowany wyjazd za granicę RP, a pracodawca skarżącego nie był w tym okresie dostępny w miejscu pracy, jeszcze tego samego dnia, został złożony wniosek o przedłużenie terminu do uzupełnienia braków formalnych wniosku. Wniosek ten nie został przez organ rozpoznany. W dniu 4 września 2018 r., niezwłocznie po powrocie na terytorium RP, pełnomocnik skarżącego przedłożył organowi załącznik nr 1 wypełniony przez pracodawcę. Wojewoda pismem z dnia 6 listopada 2018 r., poinformował pełnomocnika skarżącego o pozostawieniu wniosku bez rozpoznania. W dniu 29 sierpnia 2018 r. skarżący wniósł do Szefa Urzędu do Spraw Cudzoziemców ponaglenie na bezczynność, które postanowieniem z dnia 28 stycznia 2020 r. zostało uznane za nieuzasadnione.

Skarżący wskazał, że organ niewłaściwie zastosował w sprawie art. 64 § 2 k.p.a. uznając, że usunięcie braków formalnych wniosku po upływie wyznaczonego w tym celu terminu wywołuje negatywne skutki procesowe w postaci pozostawienia podania bez rozpoznania. Powołując się na orzecznictwo sądów administracyjnych skarżący podniósł, że rygor, o którym mowa w art. 64 § 2 k.p.a., odnosi się tylko do nieusunięcia braków pisma i nie może być stosowany w przypadku usunięcia wskazanych w wezwaniu braków po wyznaczonym terminie. Tak więc w sytuacji – jak miało to miejsce w rozpoznawanej sprawie – gdy strona usunęła brak po terminie określonym w art. 64 § 2 k.p.a., lecz przed wysłaniem do strony pisma informującego o pozostawieniu pisma bez rozpoznania, stosowanie tego przepisu było niezasadne.

W odpowiedzi na skargę Wojewoda [...] wniósł o jej oddalenie, podnosząc, że termin do uzupełnienia braków formalnych wyznaczony na podstawie art. 64 § 2 k.p.a. nie podlega skróceniu gdyż jest terminem ustawowym. Uchybienie ustawowego terminu powoduje natomiast bezskuteczność czynności procesowej dokonanej przez stronę postępowania. Zatem przedłożenie przez stronę załącznika nr 1 do wniosku o udzielenie zezwolenia na pobyt czasowy i pracę po upływie siedmiodniowego terminu, wyznaczonego w wezwaniu, skutkowało pozostawieniem wniosku bez rozpoznania.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku zważył, co następuje:

W myśl z art. 1 § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (t.j.: Dz. U. z 2019 r. poz. 2167) sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej, stosując środki określone w ustawie.

Zgodnie z art. 3 § 2 pkt 8 p.p.s.a., kontrola działalności administracji publicznej przez sądy administracyjne obejmuje między innymi orzekanie w sprawach skarg na bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania w przypadkach określonych w art. 3 § 2 pkt 1–4 p.p.s.a., to jest mających za przedmiot w szczególności decyzje administracyjne, postanowienia w postępowaniu administracyjnym, na które służy zażalenie, a także inne akty lub czynności z zakresu administracji publicznej dotyczące uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa.

W niniejszej sprawie skarżący zarzuca Wojewodzie [...] bezczynność w sprawie rozpoznania jego wniosku o udzielenie zezwolenia na pobyt czasowy.

Zgodnie z art. 53 § 2b p.p.s.a. skargę na bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania można wnieść w każdym czasie po wniesieniu ponaglenia do właściwego organu. Skarżący spełnił formalny wymóg wniesienia skargi, gdyż poprzedził ją wniesieniem ponaglenia do właściwego organu.

Przepisy Kodeksu postępowania administracyjnego definiują w art. 37 § 1 pkt 1 bezczynność jako niezałatwienie w terminie określonym w art. 35 lub przepisach szczególnych ani w terminie wskazanym zgodnie z art. 36 § 1.

Przedmiotem skargi na bezczynność jest brak wydania określonego aktu w sytuacji, gdy organ miał obowiązek podjąć działanie w danej formie i w określonym przez prawo terminie. Skarga ta stanowi zatem środek prawny mający na celu ochronę praw jednostki poprzez przymuszenie organu do podjęcia żądanego działania, a w następstwie tego likwidację stanu opieszałości występującą po stronie tego organu.

W niniejszej sprawie organ pozostawił podanie bez rozpoznanie, o czym zawiadomił stronę. Wprawdzie pozostawienie podania bez rozpoznania w trybie art. 64 § 2 k.p.a. nie podlega zaskarżeniu, jednak kontrola tego aktu może nastąpić w ramach skargi na bezczynność organu. Nieuzasadnione pozostawienie podania bez rozpoznania jest równoznaczne z nierozpoznaniem sprawy w terminie. Stronie, która zarzuca organowi administracji publicznej naruszenie prawa polegające na bezczynności wobec zaniechania wszczęcia jurysdykcyjnego postępowania administracyjnego na podstawie wniesionego przez nią podania (żądania), przysługuje - na zasadach ogólnych - skarga do sądu administracyjnego (uchwała składu siedmiu 7 sędziów NSA z 3 września 2013 r., sygn. akt I OPS 2/13).

Ocena zasadności skargi na nierozpatrzenie sprawy w przewidzianym terminie uzależniona jest m.in. od tego, czy organ administracji publicznej miał podstawy do powołania się na przepis art. 64 § 2 k.p.a., który stanowi, że jeżeli podanie nie czyni zadość wymaganiom ustalonym w przepisach prawa, należy wezwać wnoszącego do usunięcia braków w wyznaczonym terminie, nie krótszym niż siedem dni, z pouczeniem, że nieusunięcie tych braków spowoduje pozostawienie podania bez rozpoznania. Wezwanie wystosowane w trybie art. 64 § 2 k.p.a. powinno służyć wyłącznie do usunięciu braków formalnych pisma, wynikających ze ściśle określonych przepisów prawa regulujących te wymogi. W powyższym przepisie chodzi zatem o uzupełnienie braków formalnych podania, wynikających z braku w nim elementów wymaganych przepisami prawa (por. wyrok NSA z 11 kwietnia 2017 r., sygn. akt II GSK 1930/15, wyrok NSA z 26 września 2017 r., sygn. akt II OSK 1071/16).

Rozpatrując sprawę z wniosku skarżącego z 2 maja 2018 r. o udzielenie zezwolenia na pobyt czasowy i pracę Wojewoda [...] stwierdził, że przedłożony do wniosku załącznik nr 1 (wypełniany przez pracodawcę) jest niekompletny, gdyż nie został wypełniony w części I poz. 3 (podstawa prawna działalności) oraz w części III poz. 1 (stanowisko/rodzaj pracy).

Zgodnie z art. 106 ust. 1a ustawy o cudzoziemcach, cudzoziemiec ubiegający się o udzielenie zezwolenia na pobyt czasowy i pracę, zezwolenia na pobyt czasowy w celu wykonywania pracy w zawodzie wymagającym wysokich kwalifikacji albo zezwolenia na pobyt czasowy w celu prowadzenia działalności gospodarczej, jeżeli celem pobytu cudzoziemca jest wykonywanie pracy poprzez pełnienie funkcji w zarządzie spółki z ograniczoną odpowiedzialnością lub spółki akcyjnej, którą utworzył lub której udziały lub akcje objął lub nabył lub prowadzenie spraw spółki komandytowej lub komandytowo-akcyjnej przez komplementariusza, lub działanie w charakterze prokurenta, składając wniosek o udzielenie zezwolenia na pobyt czasowy dołącza do niego wypełniony przez podmiot powierzający mu wykonywanie pracy załącznik zawierającym.in. informacje dotyczące podmiotu powierzającego wykonywanie pracy i pracodawcy użytkownika, w tym podstawę prawną jego działalności (ust. 1a pkt 1 lit. c) oraz informacje na temat pracy, która ma być powierzona cudzoziemcowi, w tym stanowisko lub rodzaj pracy (ust. 1a pkt 2 lit. a),

Art. 106 ust. 1a pkt 1 i 2 ustawy o cudzoziemcach określa wymogi formalne jakie musi spełniać wniosek o wydanie zezwolenia na pobyt czasowy. Poprawnie wypełniony przez pracodawcę załącznik jest niezbędnym elementem tego wniosku.

Wojewoda [...] zasadnie uznał, że nieuzupełnienie przez pracodawcę skarżącego załącznika nr 1 w części I poz. 3 (podstawa prawna działalności) oraz w części III poz. 1 (stanowisko/rodzaj pracy) stanowi w rozpoznawanej sprawie brak formalny wniosku, który powinien zostać usunięty w trybie art. 64 § 2 k.p.a.

Oceniając zasadność skargi wskazać należy, że termin przewidziany w art. 64 § 2 k.p.a., zgodnie z którym wezwanie do usunięcia braków następuje w wyznaczonym terminie, nie krótszym niż siedem dni, nie ma charakteru terminu ustawowego, lecz jest wyznaczany przez organ administracji. W takiej sytuacji, kierując się wynikającą z art. 7 k.p.a. zasadą podejmowania przez organ czynności niezbędnych do załatwienia sprawy z uwzględnieniem interesu społecznego i słusznego interesu obywateli, za dopuszczalne uznać należy złożenie przez wnioskodawcę wniosku o przedłużenie wyznaczonego terminu. W niniejszej sprawie wniosek o przedłużenie terminu został przez skarżącego złożony w terminie do uzupełnienia braków formalnych podania, wniosek ten winien zatem zostać przez organ rozpoznany. Organ zaniechał rozpoznania wniosku o przedłużenie terminu, a w piśmie informującym o pozostawieniu podania bez rozpoznania nie ustosunkował się w żaden sposób do jego treści. Działanie organu w tym zakresie było nieprawidłowe i skutkuje naruszeniem unormowania art. 64 § 2 k.p.a.

Niezalenie od powyższego Sąd uznał, że organ nieprawidłowo pozostawił wniosek skarżącego o udzielenie zezwolenia na pobyt czasowy i pracę na terytorium RP bez rozpoznania na podstawie art. 64 § 2 k.p.a., uznając, że uzupełnienie braków po upływie wyznaczonego, siedmiodniowego terminu, skutkuje brakiem możliwości merytorycznego rozpoznania podania.

Sąd nie podziela stanowiska organu, że termin, o którym jest mowa w art. 64 § 2 k.p.a., jest terminem ustawowym (zawitym), a jego uchybienie powoduje bezskuteczność czynności procesowej, co prowadzi do pozostawienia podania bez rozpoznania. W orzecznictwie Naczelnego Sądu Administracyjnego dominuje pogląd, który skład orzekający podziela, że uchybienie terminowi określonemu w art. 64 § 2 k.p.a. nie skutkuje utratą przez organ administracji kompetencji do rozpoznania sprawy (por. wyroki NSA z dnia 11 stycznia 2019 r. sygn. II OSK 2638/18, z dnia 14 września 2018 r., sygn. akt II OSK 1914/18; z dnia 14 września 2018 r., sygn. akt II OSK 629/18; z dnia 26 marca 2018 r., sygn. akt II OSK 3346/17; z dnia 29 stycznia 2015 r., sygn. akt II GSK 2184/13).

Celem wezwania do usunięcia braku formalnego pod rygorem pozostawienia wniosku bez rozpatrzenia jest wymuszenie na stronie, by ta usunęła przeszkodę uniemożliwiającą rozpoznanie sprawy. Pozostawienie wniosku bez rozpoznania jest sankcją za brak wymaganego od strony działania. Jeśli strona nałożony na nią obowiązek wykonała, nawet jeśli nastąpiło to z opóźnieniem, ale przed wystosowaniem do niej informacji o pozostawieniu wniosku bez rozpoznania, to brak jest podstaw do stosowania takiej sankcji. Wniosek należy bowiem uznać za złożony co najmniej w dacie uzupełnienia jego braków formalnych. Za zbędne uznać należy działanie organu administracji, który zamiast zastosować najprostsze środki załatwienia sprawy, to jest rozpoznać wniosek, który nie ma braków formalnych, poprzedzałby to załatwienie dodatkowymi czynnościami w postaci wystosowania zawiadomienia o pozostawieniu wniosku bez rozpoznania oraz konieczności ponowienia przez stronę już uzupełnionego wniosku. W efekcie po dokonaniu tych czynności organ administracji rozpoznawałby identyczny wniosek. Takiego postępowania nie można uznać za realizację przez organy administracji wymogu posłużenia się możliwie najprostszymi środkami prowadzącymi do załatwienia sprawy (zob. wyrok NSA z 14 września 2018 r., sygn. akt II OSK 1914/18).

Niezależnie od powyższego wskazać należy, że nawet w sytuacji pozostawienia pierwotnie wniesionego podania bez rozpoznania, w związku z uzupełnieniem braków formalnych podania, organ winien podjąć czynności w celu jego rozpoznania, traktując podanie jako złożone w dacie uzupełnienia braków formalnych wniosku.

Skarżący uzupełnił braki formalne wniosku zgodnie z wezwaniem Wojewody z uchybieniem terminu, lecz jeszcze przed formalnym pozostawieniem wniosku skarżącego bez rozpatrzenia, w dniu 6 listopada 2018 r. Skarżący przedłożył uzupełniony załącznik nr 1 przedłożył w dniu 4 września 2018 r. Organ pozostaje zatem w bezczynności, skoro w stanie faktycznym sprawy winien był przystąpić do rozpoznania wniosku i merytorycznego załatwienia sprawy.

Z powyższych względów Sąd, na podstawie art. 149 § 1 pkt 1 p.p.s.a. uwzględnił skargę i zobowiązał organ do rozpatrzenia złożonego przez skarżącego wniosku w terminie 2 miesięcy od daty otrzymania odpisu prawomocnego wyroku wraz z aktami sprawy. Zakreślając termin załatwienia sprawy Sąd miał na uwadze treść art. 109 ustawy o cudzoziemcach i konieczność podjęcia przez organ przewidzianych w nim czynności.

Orzekając w zakresie uregulowanym w art. 149 § 1a p.p.s.a. Sąd uwzględnił, że rażącym naruszeniem prawa jest naruszenie ciężkie, które nosi cechy oczywistej i wyraźnej sprzeczności z obowiązującym prawem. Dla uznania rażącego naruszenia prawa nie jest wystarczające samo przekroczenie przez organ terminów załatwienia sprawy, gdyż wspomniane przekroczenie musi być znaczne i niezaprzeczalne (por. m.in. wyroki: WSA w Białymstoku z 11 maja 2017 r., sygn. akt II SAB/Bk 38/17; WSA w Łodzi z 20 kwietnia 2017 r., sygn. akt II SAB/Łd 13/17; WSA w Krakowie z 22 marca 2017 r., sygn. akt II SAB/Kr 35/17). W orzecznictwie sądowym zwraca się także uwagę, że rażące naruszenie prawa oznacza wadliwość o szczególnie dużym ciężarze gatunkowym i ma miejsce w razie oczywistego braku podejmowania prze organ jakichkolwiek czynności. Rażącym naruszeniem prawa będzie stan, w którym bez wątpliwości i wahań, bez potrzeby odwoływania się do szczegółowej oceny okoliczności sprawy można powiedzieć, że prawo naruszono w sposób oczywisty (por. wyrok NSA z 26 lutego 2016 r., sygn. akt I OSK 2451/14). Oceny sposobu prowadzenia postępowania pod kątem bezczynności należy dokonywać mając na uwadze zindywidualizowane okoliczności sprawy (por. wyrok NSA z 17 listopada 2015 r., sygn. akt II OSK 652/15), co każe uwzględniać m.in. stopień zaniedbań ze strony organu i naruszenia terminów załatwienia sprawy, obiektywną sytuację w jakiej działa oraz sposób zachowania strony.

Kierując się przedstawionymi wyżej kryteriami Sąd uznał, że w rozpoznawanej bezczynność organu miała miejsce z rażącym naruszeniem prawa.

Niewątpliwe w sprawie nastąpiło znaczne przekroczenie terminów określonych w art. 35 § 3 k.p.a. Od daty złożenia wniosku do daty wyrokowania upłynął bowiem okres prawie dwóch lat. Błędne przekonanie organu, że sprawa została zakończona w związku z pozostawieniem podania bez rozpoznania, nie uzasadnia odmiennej oceny charakteru zaistniałej bezczynności. Po pierwsze, pozostawienie podania bez rozpoznania nastąpiło wadliwie bez ustosunkowania się organu do złożonego przez stronę wniosku o przedłużenie terminu na uzupełnienie braków formalnych wniosku. Po drugie, w związku ze stanowiskiem wyrażonym w orzecznictwie sądów administracyjnych w zakresie wykładni art. 64 § 2 k.p.a., organ w związku z uzupełnieniem braków formalnych wniosku po wyznaczonym terminie powinien zaniechać pozostawienia pisma bez rozpoznania, bądź winien co najmniej potraktować wniosek jak rozłożony w dacie uzupełnienia jego braków formalnych. Dokonując oceny w tym zakresie należało mieć na uwadze, że wniosek złożono na podstawie ustawy o cudzoziemcach, a jego rozpoznanie w rozsądnym terminie miało dla skarżącego, jako obcokrajowca ubiegającego się o pozwolenie na pobyt czasowy, istotne znaczenie.

Sąd na podstawie art. 149 § 2 p.p.s.a. wymierzył organowi grzywnę w wysokości 1.000 zł. Grzywna, co podkreśla się w orzecznictwie sądów administracyjnych pełni funkcję prewencyjną i ma przeciwdziałać bezczynności organu prowadzącego postępowanie w przyszłości w tym i innych postępowaniach (por. wyrok WSA w Łodzi z dnia 30 sierpnia 2016 r., II SAB/Łd 103/16). Wymierzenie grzywny w przypadku stwierdzenia bezczynności organu, ma charakter fakultatywny. Sąd w realiach niniejszej sprawy uznał, że niniejsza sankcja powinna służyć zdyscyplinowaniu organu i doprowadzenie do sprawnego, a zarazem terminowego prowadzenia postępowań w tego rodzaju sprawach.

Zgodnie z art. 149 § 2 p.p.s.a. Sąd może przyznać od organu na rzecz skarżącego sumę pieniężną do wysokości połowy kwoty określonej w art. 154 § 6. Przepis ten stanowi, że grzywnę wymierza się do wysokości dziesięciokrotnego przeciętnego wynagrodzenia miesięcznego w gospodarce narodowej w roku poprzednim, ogłaszanego przez Prezesa Głównego Urzędu Statystycznego na podstawie odrębnych przepisów. Przyznanie sumy pieniężnej na podstawie art. 149 § 2 p.p.s.a. jest dodatkowym środkiem o charakterze dyscyplinująco-represyjnym. Nadto suma pieniężna stanowi formę rekompensaty dla skarżącego za zwłokę w załatwieniu sprawy.

Suma pieniężna, chociaż ma charakter kompensacyjny, nie ma na celu naprawienia szkody. Odpowiedzialność za szkodę przewidziana w art. 4171 § 3 kodeksu cywilnego wyklucza traktowanie sumy pieniężnej, o której mowa w art. 149 § 2 p.p.s.a., jako odszkodowania. Otrzymana kwota ma zrekompensować negatywne przeżycia psychiczne i moralne związane z niezałatwieniem sprawy w terminie, z naruszeniem prawa do rozpoznania sprawy bez zbędnej zwłoki oraz niedogodności, jakich strona doznała na skutek bezczynności organu administracji. Jest to także swoista sankcja dla organu za wadliwe zorganizowanie i prowadzenie postępowania.

Skarżący występując z żądaniem zasądzenia sumy pieniężnej w maksymalnej wysokości nie uzasadnił żądania ani wysokości dochodzonej kwoty. Sąd wziął pod uwagę, że w niniejszej sprawie skarżący na skutek bezczynności organu przez długi czas pozostawał w sytuacji wątpliwości co do legalności jego pobytu na terenie Polski. Zasadne jest zatem zrekompensowanie skarżącemu negatywnych przeżyć psychicznych związanych z tą sytuacją oraz z naruszeniem prawa do rozpoznania sprawy bez zbędnej zwłoki.

W świetle powyższego, nałożenie na organ sankcji w postaci przyznania skarżącemu od organu sumy pieniężnej, aczkolwiek w znacznie niższej od oczekiwanej wysokości, było uzasadnione.

Za adekwatny w okolicznościach faktycznych niniejszej sprawy Sąd uznał wymiar sumy pieniężnej w wysokości 1.500 zł. Przyznana skarżącemu kwota w ocenie Sądu będzie w wystarczający sposób spełniała zarówno swą rolę prewencyjną, jak i kompensacyjną. Jej wysokość spełnia niewątpliwie kryterium przewidziane w art. 154 § 6 p.p.s.a., zgodnie bowiem z obwieszczeniem Prezesa Głównego Urzędu Statystycznego z dnia 19 lutego 2020 r. w sprawie przeciętnego wynagrodzenia miesięcznego w gospodarce narodowej w 2019 r. i w drugim półroczu 2019 r. (M.P. z 2020 r. poz. 195), wysokość tego wynagrodzenia wynosiła 4294,67 zł.

O kosztach postępowania Sąd orzekł na podstawie art. 200 i art. 205 § 2 p.p.s.a. zasądzając od Wojewody [...] na rzecz skarżącego kwotę 597 zł tytułem zwrotu kosztów postępowania, na które oprócz wpisu sądowego od skargi w wysokości 100 zł oraz opłaty skarbowej od pełnomocnictwa w wysokości 17 zł, składa się również wynagrodzenie pełnomocnika w osobie adwokata, w wysokości 480 zł ustalone zgodnie z § 14 ust. 1 pkt 1 lit. c rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 22 października 2015 r. w sprawie opłat za czynności adwokackie (t.j.: Dz.U. z 2015 r., poz. 1800 ze zm.).

Sąd orzekł w niniejszej sprawie na posiedzeniu niejawnym w postępowaniu uproszczonym na podstawie art. 119 pkt 4 p.p.s.a., zgodnie z którym sprawa może być rozpoznana w trybie uproszczonym, jeżeli przedmiotem skargi jest bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania.

Powołane w treści niniejszego uzasadnienia orzeczenia sądów administracyjnych dostępne są w Internetowej Bazie Orzeczeń Sądów Administracyjnych (orzeczenia.nsa.gov.pl).