I SA/Gl 30/18 - Wyrok

Data orzeczenia	2018-07-03	
Data wpływu	2018-01-09	
Sąd	Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach	
Sędziowie	Bożena Suleja-Klimczyk
Teresa Randak /przewodniczący sprawozdawca/
Wojciech Gapiński	
Symbol z opisem	6537 Egzekucja należności pieniężnych, do których  nie stosuje się przepisów Ordynacji podatkowej (art. 34 ust. 3  ustawy o f	
Hasła tematyczne	Egzekucyjne postępowanie	
Skarżony organ	Samorządowe Kolegium Odwoławcze	
Treść wyniku	Zasądzono zwrot kosztów postępowania
Uchylono zaskarżone postanowienie	
Powołane przepisy	Dz.U. 2017 nr 0 poz 1201;  art. 34 par. 4 i 5; Ustawa z dnia 17 czerwca 1966 r. o postępowaniu egzekucyjnym w administracji - tekst jedn.
Dz.U. 2016 nr 0 poz 1440;  art. 13b  ust. 1; Ustawa z dnia 21 marca 1985 r. o drogach publicznych - tekst jedn.	
Sentencja
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Teresa Randak (spr.), Sędziowie WSA Wojciech Gapiński, Bożena Suleja-Klimczyk, po rozpoznaniu w trybie uproszczonym w dniu 3 lipca 2018 r. sprawy ze skargi B. B. na postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Częstochowie z dnia [...] nr [...] w przedmiocie zarzutów w postępowaniu egzekucyjnym 1) uchyla zaskarżone postanowienie, 2) zasądza od Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Częstochowie na rzecz strony skarżącej kwotę 100 (sto) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania.	
Uzasadnienie
Postanowieniem z dnia [...], nr [...], Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Częstochowie, działając na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 w zw. z art. 144 ustawy z 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz.U. z 2017 r., poz. 1257) oraz art. 17, art. 18, art. 32, art. 33 i art. 34 § 4 i 5 ustawy z dnia 17 czerwca 1966 r. o postępowaniu egzekucyjnym w administracji (Dz. U. z 2017 r., poz. 1201, dalej jako "u.p.e.a."), po rozpoznaniu zażalenia B.B. (dalej jako "zobowiązany"), utrzymało w mocy postanowienie Prezydenta Miasta C., działającego jednocześnie jako wierzyciel i organ egzekucyjny, z dnia [...], nr [...], w przedmiocie zarzutów zgłoszonych pismem zobowiązanego z dnia [...].

Kolegium, uzasadniając wydane rozstrzygnięcie, w pierwszej kolejności wskazało na treść art. 17 § 1, art. 33 § 1 pkt 1 – 10, art. 34 § 1, § 4 i § 5 u.p.e.a. i wyjaśniło, że w sprawie Prezydent Miasta C. występuje jednocześnie jako wierzyciel i organ egzekucyjny co oznacza, że w omawianym przypadku wydawane jest jedno postanowienie w przedmiocie zarzutów, którego podstawą jest art. 34 § 4 u.p.e.a., natomiast nie ma podstaw do wydawania przez ten sam podmiot najpierw postanowienia będącego stanowiskiem wierzyciela, a następnie postanowienia w przedmiocie zarzutów. Na podstawie obowiązujących przepisów Prezydent Miasta C. jest bowiem organem egzekucyjnym i wierzycielem w egzekucji zaległości z tytułu opłaty dodatkowej za parkowanie bez karty parkingowej w płatnej strefie parkowania, to jego postanowienie wydane po rozpoznaniu zarzutów nie może być niczym innym, jak postanowieniem organu egzekucyjnego. Na poparcie tego twierdzenia Kolegium powołało się na uchwałę Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 25 czerwca 2007 r., sygn. akt I FPS 4/06.

Kolegium wyjaśniło nadto, że obowiązek zapłaty opłaty dodatkowej z tytułu nieuiszczenia opłaty za postój pojazdów samochodowych na drogach publicznych w strefie płatnego parkowania wynika bezpośrednio z przepisów prawa (art. 13 ust. 1 pkt 1 ustawy o drogach publicznych) i nie wymaga wydania decyzji administracyjnej. Strefę taką ustala rada gminy (rada miasta) - art. 13b ust. 3 ustawy. Opłatę, o której stanowi ww. przepis pobiera się, jak to określa art. 13b ust. 1 ustawy, za postój pojazdów samochodowych w strefie płatnego parkowania, w wyznaczonym miejscu, w określone dni robocze, w określonych godzinach lub całodobowo. Kolegium stwierdziło, że ustawodawca w art. 13b ust. 2 tej ustawy wskazał też cel ustalania stref płatnego parkowania, stanowiąc, że strefę płatnego parkowania ustala się na obszarach charakteryzujących się znacznym deficytem miejsc postojowych, jeżeli uzasadniają to potrzeby organizacji ruchu, w celu zwiększenia rotacji parkujących pojazdów samochodowych lub realizacji lokalnej polityki transportowej, w szczególności w celu ograniczenia dostępności tego obszaru dla pojazdów samochodowych lub wprowadzenia preferencji dla komunikacji zbiorowej. Tym samym ustalając strefę płatnego parkowania rada gminy (miasta) ustala też wysokość stawek omawianej opłaty oraz określa sposób ich pobierania (art. 13b ust. 4 pkt 1 i 3). Za nieuiszczenie takiej opłaty za postój pojazdu samochodowego w strefie płatnego parkowania pobiera się opłatę dodatkową, której wysokość oraz sposób jej pobierania również określa rada gminy (art. 13f ust. 1 i ust. 2). Kolegium stwierdziło zatem, że obowiązująca Uchwała Rady Miasta Częstochowy Nr 672/XXXVII/2013 z dnia 23 maja 2013r. oraz Uchwała Nr 108/IX/2011 z dnia 9 czerwca 2011 r. są aktami prawa miejscowego i zgodnie z art. 87 ust. 2 Konstytucji RP stanową źródło powszechnie obowiązującego prawa na terenie Miasta C.

Wskazując na materiał dowodowy w sprawie Kolegium ustaliło, że pracownicy Cywilnej Służby Parkingowej Miejskiego Zarządu Dróg i Transportu w C. kontrolujący opłaty w strefie płatnego parkowania stwierdzili brak opłaconego postoju pojazdu marki Alfa Romeo o numerze rejestracyjnym [...], który zaparkowany był w strefie płatnego parkowania w C. w dniach: [...], [...] oraz [...]. Ponieważ w zaparkowanym pojeździe nie było widocznych wymaganych ważnych kart postojowych potwierdzającej dokonanie należnej opłaty, wystawione zostały wezwania do uiszczenia dodatkowej opłaty za nieopłacony postój pojazdu, które umieszczone zostały za wycieraczką przedniej szyby pojazdu. Kolegium wskazało, że dodatkowo została wykonana dokumentacja fotograficzna. Z uwagi na brak wpłaty opłaty dodatkowej wierzyciel upomnieniami wydanymi w trybie art. 15 u.p.e.a. doręczonymi odpowiednio w dniach: [...] (błędnie wskazano "[...]"), [...] i [...] wezwał zobowiązanego do uiszczenia opłaty za parkowanie w strefie płatnego parkowania ww. pojazdu.

W dniu [...] wierzyciel wystawił na zobowiązanego administracyjne tytuły wykonawcze dotyczące egzekucji należności z tytułu opłaty dodatkowej za parkowanie bez karty postojowej ww. pojazdu w płatnej strefie parkowania:

1) nr: [...]- dot. Al. [...] w dniu [...].

2) nr: [...] - dot. Al. [...] w dniu [...],

3) nr: [...]- dot. Al. [...] w dniu [...].

Kolegium wskazało, że powyższe administracyjne tytuły wykonawcze zostały skierowane do organu egzekucyjnego w dniu [...], celem realizacji. Po zbadaniu dopuszczalności egzekucji administracyjnej i stwierdzeniu braku formalnych uchybień organ egzekucyjny dopuścił powyższe tytuły wykonawcze do egzekucji oraz nadał im klauzule wykonalności.

Egzekucję administracyjną wobec zobowiązanego na podstawie powyższych tytułów wykonawczych organ egzekucyjny wszczął w dniu [...] poprzez doręczenie zawiadomienia nr [...] z dnia [...] o zajęciu wierzytelności z rachunku bankowego i wkładu oszczędnościowego w A S.A., zaś doręczenie zobowiązanemu odpisów ww. tytułów wykonawczych wraz z zawiadomieniem o zajęciu miało miejsce w dniu [...].

W ustawowym terminie obowiązany wniósł zarzuty w oparciu o przesłankę z art. 33 § 1 pkt 1 u.p.e.a. tj. nieistnienie obowiązku, uzasadniając to niedostatecznym oznakowaniem miejsc postojowych w strefie ograniczonego postoju w C.

W związku z powyższymi zarzutami organ egzekucyjny postanowieniem z dnia [...] zawiesił postępowanie egzekucyjne oraz zwrócił się do Dyrektora Miejskiego Zarządu Dróg i Transportu w C. o wypowiedź w zakresie zasadności podniesionych zarzutów.

W odpowiedzi Dyrektor MZDiT w C. poinformował, że wszystkie postoje pojazdu zobowiązanego w strefie ograniczonego postoju miały miejsce na miejscach postojowych w Alejach [...] i Al. [...], posiadających urządzone miejsca postojowe oznakowane pionowo znakami D-18 "parking" z naklejką "płatny" na tarczy znaku, a pod znakiem umieszczona jest dodatkowa tablica informujące o sposobie parkowania. Oddzielenie miejsc postojowych inną fakturą nawierzchni oraz ozdobnymi słupkami i elementami małej architektury w sposób jednoznaczny pozwala na wyznaczenie miejsc postojowych w strefie płatnego parkowania. Taki sposób wyznaczenia miejsc postoju w strefie płatnego parkowania pozwala na uznanie tych miejsc za miejsca tzw. konstrukcyjne, które zgodnie z rozporządzeniem Ministra Infrastruktury z dnia 3 lipca 2003r. w sprawie szczegółowych warunków technicznych dla znaków i sygnałów drogowych oraz urządzeń bezpieczeństwa ruchu drogowego i warunków umieszczania ich na drogach (Dz. U. z 2003r., Nr 220, poz. 2181 z późn. zm.), nie wymagają poziomego oznakowania.

W oparciu o powyższą wypowiedź organ egzekucyjny w postanowieniem z dnia [...], nr [...], odmówił uwzględnienia zarzutów zobowiązanego wniesionych pismem z dnia [...] w oparciu o przesłankę wynikającą z art. 33 pkt § 1 pkt 1 u.p.e.a., tj.nieistnienia obowiązku.

Kolegium wyjaśniło, że w związku z istniejącymi różnicami w interpretacji i stosowaniu przepisu art. 13b ust. 1 ustawy o drogach publicznych, Naczelny Sąd Administracyjny podjął w dniu 9 października 2017 r. w składzie siedmiu sędziów uchwałę sygn. akt II GPS 2/17, że opłatę za postój pojazdów samochodowych na drogach publicznych w strefie płatnego parkowania pobiera się wyłącznie za postój w wyznaczonym do tego miejscu. Kolegium wskazało, że w powyższej uchwale Naczelny Sąd Administracyjny przychylił się do tego stanowiska, które przyjął wcześniej Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku sygn. akt I OSK 2356/15 z dnia 10 grudnia 2015 r., a ponadto zauważył, że do powstania wątpliwości w zakresie interpretacji i stosowania art. 13b ust. 1 ustawy o drogach publicznych przyczynia się w dużym stopniu brak dostatecznie jasnego stanowiska co do określenia "Wyznaczenie miejsc postoju w strefie płatnego parkowania". W ocenie Kolegium, również w omawianej sprawie kluczowego znaczenia ma rozumienie użytego w art. 13b ust. 1 ustawy o drogach publicznych określenia "wyznaczone miejsce postoju", z którym koresponduje treść art. 13b ust. 6 pkt 1 tej ustawy mówiąca o wyznaczaniu w strefie płatnego parkowania miejsc przeznaczonych na postój pojazdów.

Kolegium odwołując się do orzecznictwa sądowoadministracyjnego stwierdziło, że regulacje dotyczące zagadnienia wyznaczania w strefie płatnego parkowania miejsc przeznaczonych na postój pojazdów wymagają oprócz analizy przepisów ustawy o drogach publicznych również analizy regulacji zawartych w przepisach wykonawczych do ustawy z dnia 20 czerwca 1997r. Prawo o ruchu drogowym (tekst jedn. Dz. U. z 2017r. poz. 128), tj. w rozporządzeniu Ministrów Infrastruktury oraz Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia 31 lipca 2002r. w sprawie znaków i sygnałów drogowych (Dz. U. z 2002r. poz. 1393) oraz w rozporządzeniu Ministra Infrastruktury z dnia 3 lipca 2003r. w sprawie szczegółowych warunków technicznych dla znaków i sygnałów drogowych oraz urządzeń bezpieczeństwa ruchu drogowego i warunków ich umieszczania na drogach (Dz. U. z 2003r. poz. 2181 z późn. zm. - w brzmieniu od dnia 14 lutego 2014r. nadanym rozporządzeniem Ministra Transportu Budownictwa i Gospodarki Wodnej z dnia 23 września 2013 r. Zauważyło przy tym, że zgodnie z art. 7 ust. 1 ustawy Prawo o ruchu drogowym, znaki dotyczące strefy płatnego parkowania i miejsc postojowych w tej strefie mają charakter znaków informacyjnych.

Ponadto wyjaśniło, że zgodnie z § 58 ust. 4 rozporządzenia z dnia 31 lipca 2002 r. znak D-44 "strefa płatnego parkowania" oznacza wjazd do strefy, w której za postój pojazdu jest pobierana opłata, natomiast wyjazd ze strefy płatnego parkowania jest oznaczony znakiem D-55 "koniec strefy płatnego parkowania". Znak D-44 umieszcza się na wszystkich ulicach doprowadzających ruch do obszaru, na którym została ustalona strefa płatnego parkowania. Na tym znaku obok napisu "Postój płatny" wskazuje się sposób wnoszenia opłaty za postój pojazdu samochodowego przez umieszczenie napisu lub symbolu parkometru, karty zegarowej lub biletu. Jeżeli obowiązek wnoszenia opłaty za postój pojazdu samochodowego dotyczy określonych dni roboczych lub godzin, pod napisem "Postój płatny" umieszcza się informację określającą zakres stosowania znaku D-44 (pkt 5.2.50. załącznika nr 1 do rozporządzenia Ministra Infrastruktury z 3 lipca 2003 r.). Ponadto wskazało, że zgodnie z pkt 5.2.50, załącznika nr 1 do rozporządzenia Ministra Infrastruktury z 3 lipca 2003 r. w strefie płatnego parkowania określonej znakami D-44 i D-55 miejsca do postoju pojazdu samochodowego wyznacza się znakami pionowymi D-18 "parking" oraz znakami poziomymi - liniami: znakiem P-18 "stanowisko postojowe", P-19 " linia wyznaczająca pas postojowy", P-20 "stanowisko postojowe zastrzeżone "koperta" i P- 24 "miejsce dla pojazdu osoby niepełnosprawnej". Z kolei w myśl § 52 ust. 1 tego rozporządzenia znak D-18 "parking" oznacza miejsce przeznaczone na postój pojazdów (zespołów pojazdów), z wyjątkiem przyczep kempingowych (...). Ponadto zgodnie z treścią § 90 ust. 2 i 3 tego rozporządzenia, znak P-18 "stanowisko postojowe" wyznacza miejsce przeznaczone do postoju pojazdów (ust. 2), a znak P-19 "linia wyznaczająca pas postojowy" wyznacza pas przeznaczony na postój pojazdów wzdłuż krawędzi jezdni lub oddziela od niej zatokę postojową (ust. 3).

Kolegium wskazało również, że aktualna regulacja rozporządzenia z dnia 3 lipca 2003r. w § 1 stanowi, że szczegółowe warunki techniczne dla znaków i sygnałów drogowych oraz urządzeń bezpieczeństwa ruchu drogowego i warunki ich umieszczania na drogach dla znaków drogowych pionowych - określa załącznik nr 1 do rozporządzenia, a dla znaków drogowych poziomych - określa załącznik nr 2 do rozporządzenia. W załączniku nr 1 w pkt 5.2.50. prawodawca wskazał, że znak D-44 "strefa płatnego parkowania" stosuje się w celu wskazania strefy, w której w określone dni robocze, w określonych godzinach lub całodobowo pobierana jest opłata za postój pojazdu samochodowego. Ponadto prawodawca zawarł tam regulację, że w strefie oznakowanej znakiem D-44 miejsca dla postoju pojazdu samochodowego wyznacza się znakami pionowymi określonymi w pkt 5.2.18 oraz znakami poziomymi określonymi w załączniku nr 2 do rozporządzenia w: pkt 5.2.4, pkt 5.2.5, pkt 5.2.6 i pkt 5.2.9.2. Wskazana treść załącznika nr 1 do rozporządzenia z dnia 3 lipca 2003r. obowiązuje od dnia 14 lutego 2014r. i została wprowadzona na mocy § 1 pkt 1 lit. a. rozporządzenia z dnia 23 września 2013r. Należy ponadto zauważyć, że pkt 5.2.4. załącznika nr 2 rozporządzenia z dnia 3 lipca 2003r. w zdaniu pierwszym stanowi: "Znak P-18 "stanowisko postojowe" (rys. 5.2.4.1.) stosuje się w celu wyznaczenia miejsc postoju na części jezdni i chodnika oraz na wydzielonych parkingach bez ustalonych konstrukcyjnie stanowisk.".

Kolegium zaznaczyło, że Naczelny Sąd Administracyjny w uchwale sygn. akt II GPS 2/17 z dnia 9 października 2017r. podniósł, że na tle wskazanych powyżej przepisów prawnych pojawia się kwestia ustalenia prawidłowego rozumienia "wyznaczenia" miejsca postoju w strefie płatnego parkowania, stanowiącego, w świetle art. 13b ust. 1 ustawy o drogach publicznych przesłankę poboru opłaty za parkowanie w takim miejscu. W szczególności chodzi o to, czy prawidłowe wyznaczenie miejsca płatnego postoju wymaga zastosowania dwóch znaków: pionowego D-18 i jednego ze znaków poziomych, np. P-18, czy też wystarczający jest tylko jeden znak - pionowy lub poziomy. Spójnik "oraz" w zdaniu mówiącym, że "w strefie płatnego parkowania oznaczonej znakiem D-44 miejsca postoju pojazdu samochodowego wyznacza się znakami pionowymi oraz znakami poziomymi" wydaje się mieć znaczenie koniunktywne, a nie enumeratywne. Wskazało ponadto, że Sąd ten zauważył jednak, że w tej interpretacji należy uwzględnić również funkcje przypisane tym dwóm rodzajom znaków informacyjnych. Według omawianych załączników do rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 3 lipca 2003r. znaki informacyjne pionowe mają na celu poinformowanie kierujących pojazdami o rodzaju drogi i sposobie korzystania oraz obiektach znajdujących się przy drodze lub w jej pobliżu przeznaczonych dla użytkowników dróg (pkt 5 załącznika nr 1). Z kolei znaki poziome dróg służą zaś zwiększeniu bezpieczeństwa uczestników ruchu i innych osób znajdujących się na drodze, usprawnieniu ruchu pojazdów i ułatwieniu korzystania z dróg (pkt 1.2. załącznika nr 2).

Podsumowując Kolegium uznało, że w świetle omawianych przepisów prawnych miejsca płatnego postoju wyznaczone w strefie płatnego parkowania to, co do zasady, miejsca podwójnie oznakowane: znakami pionowymi D-18 i znakami poziomymi typu P-18. Przy czym, zdaniem Kolegium, to znaki pionowe informują o sposobie korzystania z drogi i dlatego tym znakom należałoby przypisać rolę decydującą w wyznaczeniu miejsca płatnego postoju, a tym samym miejsca postoju oznakowane w strefie płatnego parkowania wyłącznie znakiem poziomym nie spełniają wymagania miejsca wyznaczonego w rozumieniu art. 13b ust. 1 ustawy o drogach publicznych.

Kolegium odwołując się do załączonej do akt sprawy dokumentacji fotograficznej stwierdziło, iż pojazd zobowiązanego został zaparkowany w dniach [...] na miejscach postojowych odpowiednio w Al. [...] w C., w Alei [...] w C. oraz ponownie w Al. [...] w C.

Kolegium wskazało, że miejsca postojowe w Al. [...] w C. znajdują się w zatoczce postojowej wyznaczonej przez krawężniki od strony jezdni (krawężnik najazdowy umożliwiający wjazd) i chodnika (krawężniki utrudniające wjazd na chodnik), wyznaczony przez krawężniki obrys miejsca przeznaczonego na postój pojazdu jednoznacznie wyznacza sposób parkowania. Miejsca postojowe w zatoczce postojowej znajdują się na innym poziomie niż chodnik i jezdnia oraz zbudowane są z kostki betonowej koloru szarego wyraźnie odróżniają się od nawierzchni asfaltowej Al. [...] oraz od nawierzchni chodnika koloru czerwonego.

W odniesieniu do Alei [...] w C. Kolegium stwierdziło, że na całej swej długości jest ona objęta strefą płatnego parkowania począwszy od 1995r., która po rewitalizacji dokonanej przy znacznym wykorzystaniu środków unijnych posiada urządzone miejsca postojowe wyznaczone konstrukcyjnie, oznakowane pionowo znakami D-18 "parking" z naklejką "płatny" na tarczy znaku, a pod znakiem umieszczona jest dodatkowa tablica informujące o sposobie parkowania. Miejsca postojowe w Alei [...] od jezdni oddzielone są inną fakturą nawierzchni z kostki granitowej, a od powierzchni chodnika miejsca te oddzielone są ozdobnymi słupkami blokującymi oraz innymi elementami małej architektury (kosze na odpady, donice z kwiatami), co w sposób jednoznaczny pozwala na odróżnienie miejsc postojowych w strefie płatnego parkowania.

Zdaniem Kolegium powyższe miejsca postojowe spełniają wszelkie wymogi do uznania za postojowe stanowiska konstrukcyjne, tj. miejsca postojowe o odpowiedniej podbudowie, które są konstrukcyjnie przystosowane do postoju pojazdów, wykonane przy wykorzystaniu odmiennego materiału, czy te z tego samego materiału, lecz o innej kolorystyce, które w myśl 5.2.4. załącznika nr 2 do rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 3 lipca 2003r., nie wymagają umieszczenia oznakowania poziomego, tj. linii wyznaczających stanowiska postojowe.

Wskazując ponownie na uchwalę Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 9 października 2017r. i wskazane tam znaczenie określenia "wyznaczenie miejsc postoju w strefie płatnego parkowania" Kolegium uznało, w sytuacji, w której postój ma miejsce na miejscu postojowym wyznaczonym konstrukcyjnie, to brak oznakowania poziomego nie oznacza, że jest to miejsce bezpłatne i nie jest to wyznaczone miejsce postoju w strefie płatnego parkowania.

Reasumując, Kolegium stwierdziło, że w omawianych trzech przypadkach miejsca postoju oznakowane w strefie płatnego parkowania, pomimo że oznakowane są wyłącznie znakami pionowymi, to z uwagi na fakt, że wyznaczone są konstrukcyjnie, spełniają wymagania miejsca wyznaczonego w rozumieniu art. 13b ust. 1 ustawy o drogach publicznych.

Ostatecznie Kolegium zauważyło, że realizacja normatywnego oznakowania poziomego na nieregularnej nawierzchni z kostki granitowej niezależnie od przyjętej technologii jest w dużej mierze utrudniona ze względu na naturalne nierówności powierzchni i słabą przyczepność, które stanowią o efekcie finalnym, mogącym w znacznym stopniu odbiegać od wymaganych parametrów technicznych. Również ewentualne korekty oznakowania poziomego w Alei [...] związane z likwidacją wybranych fragmentów linii, przysporzyłyby niewspółmiernych do efektu trudności związanych z usunięciem pozostałości oznakowania z płyt granitowych, co wydaje się być niemożliwe bez fizycznego zniszczenia nawierzchni w reprezentacyjnej części miasta np. poprzez frezowanie, które i tak jest mocno utrudnione z powodu wspomnianych wyżej nierówności powierzchni oraz twardości materiału, na którym to malowanie byłoby wykonane.

W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach na powyższą decyzję zobowiązany zarzucił naruszenie art. 77 § 1 w zw. z art. 80 k.p.a. i tym samym wniósł o uchylenie zaskarżonego postanowienia oraz poprzedzającego go postanowienia i zasądzenie kosztów postępowania. W uzasadnieniu podniósł, że wobec niedostatecznego oznakowania miejsc postojowych nie istnieje obowiązek uiszczania opłaty postojowej. Podkreślił, że opłatę postojową można pobierać tylko w wyznaczonym miejscu oznaczonym jednocześnie znakami pionowymi i poziomymi, zaś wskazane miejsca nie miały tych oznaczeń. Odwołał się przy tym do treści art. 13 ust. 1 pkt 1 ustawy o drogach oraz nowelizacji rozporządzenia z dnia 3 lipca 2003 r. dokonanej rozporządzeniem Ministra Transportu, Budownictwa i Gospodarki Morskiej z dnia 23 września 2013 r., która weszła w życie 14 lutego 2014 r. nakazującej stosowanie zarówno znaków pionowych, jak i poziomych. Skarżący wskazał, że część miejsc postojowych przestało spełniać powyższe wymogi, a to oznacza brak możliwości naliczania opłaty za postój, a także opłaty dodatkowej w sytuacji, w której miejsce parkingowe zostało oznakowane jedynie znakiem pionowym lub jedynie znakiem poziomym. Powołał się przy tym na wyroku tut. Sądu w sprawach o sygn. akt I SA/Gl 342/17 i I SA/Gl 343/17 z dnia 12 września 2017 r.

W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie prezentując ponownie stanowisko z zaskarżonej decyzji.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach zważył, co następuje:

Skarga zasługuje na uwzględnienie.

Przystępując do rozpoznania nn. sprawy w pierwszej kolejności wskazać należy, że niniejsza sprawa jest kolejną ze spraw zainicjowanych przez skarżącego, a dotyczącą zasadności wszczęcia postępowania egzekucyjnego wobec skarżącego w oparciu o tytuły wykonawcze wystawione przez Prezydenta Miasta C. dotyczące egzekucji należności z tytułu opłaty dodatkowej za parkowanie bez karty postojowej samochodu skarżącego w płatnej strefie parkowania. I tak w sprawie I SA/Gl 280/18 tytuły wykonawcze dotyczyły parkowania na ul. [...] oraz Al. [...] w C. Z kolei w sprawie I SA/Gl 282/16 tytuły te obejmowały parkowanie w Al. [...], Al. [...], Al. [...] oraz na ul. [...] w C. Jednakże zarówno w niniejszej sprawie, jak i w każdej z tych spraw stanowisko organów sprowadzało się do konstatacji, że wystarczającą przesłanką do uznania obowiązku uiszczenia opłaty dodatkowej za parkowanie bez karty postojowej samochodu skarżącego w płatnej strefie parkowania jest konstrukcyjne wydzielenie takich miejsc i zamieszczenie pionowych znaków D-18 "parking" z naklejką "płatny" na tarczy znaku wraz z tablicą informacyjną o sposobie parkowania.

Oceniając niniejszą sprawę, Sąd w składzie ją rozpoznającym, podzielił stanowisko wyrażone w wydanych w ww. sprawach wyrokach i uznał je za własne. Odwołując się do wykładni poczynionej w tych sprawach przyjdzie przypomnieć, że w uchwale siedmiu sędziów Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 9 października 2017 r., sygn. akt II GPS 2/17 rozstrzygnięto, że zgodnie z art. 13b ust. 1 w związku z art. 13 ust. 1 pkt 1 ustawy z dnia 21 marca 1985 r. o drogach publicznych (Dz. U. z 2016 r., poz. 1440, z późn. zm.) opłatę za postój pojazdów samochodowych na drogach publicznych w strefie płatnego parkowania pobiera się od korzystającego z drogi publicznej wyłącznie za postój w odpowiednio wyznaczonym do tego miejscu. W uchwale tej wskazano, że "Celem regulacji dotyczącej opłat za postój pojazdów samochodowych w strefie płatnego parkowania, określonym w art. 13b ust. 2 ustawy jest usprawnienie ruchu pojazdów w obszarach o znacznym deficycie miejsc postojowych, z uwzględnieniem ogólnych przepisów prawnych o ruchu drogowym. Pobieranie opłat za postój w każdym miejscu, w granicach wyznaczonej strefy parkowania wywoływałoby skutki przeciwstawne do zamierzonych. Oznaczałoby faktyczną aprobatę dla zachowań korzystających z dróg publicznych, które są niezgodne z przepisami prawa – naruszają ograniczenia i zakazy postoju (art. 46 ust. 2 i art. 49 ust. 2 ustawy – Prawo o ruchu drogowym). W ten sposób cel przedsięwzięcia - ustalenie strefy płatnego parkowania zostałby zredukowany do zapewnienia przychodów z tytułu pobierania opłat za postój w tej strefie". Jednakże wskazano również, że "Przez ustalenie strefy płatnego parkowania należy rozumieć określenie granic obszaru, który charakteryzuje się znacznym deficytem miejsc postojowych i w związku z tym za postój w tym obszarze pobiera się opłatę. Ustawodawca nakazuje organowi właściwemu do zarządzania ruchem wyznaczenie w tej strefie, w uzgodnieniu z zarządcą drogi, miejsc przeznaczonych na postój pojazdów, w tym stanowisk przeznaczonych na postój pojazdów zaopatrzonych w kartę parkingową (art. 13b ust. 6 pkt 1 ustawy o drogach publicznych). Ten organ może również wyznaczać w strefie płatnego parkowania zastrzeżone stanowiska postojowe (koperty) w celu korzystania z nich na prawach wyłączności w określonych godzinach lub całodobowo (art. 13b ust. 6 pkt 2 ustawy). Można dodać, że posłużenie się przez ustawodawcę w tej regulacji różnymi pojęciami – "ustalenie" strefy płatnego parkowania i "wyznaczenie" miejsc płatnego postoju, a także rozdzielenie tych kompetencji między różne podmioty, potwierdza tezę, że ustalenie strefy płatnego parkowania nie jest równoznaczne z wyznaczeniem miejsc płatnego postoju. Nie cały zatem obszar strefy płatnego parkowania jest miejscem, w którym za postój pojazdów samochodowych można pobierać opłaty". Jednocześnie w uchwale tej wyraźnie podkreślono, że "znaki informacyjne pionowe mają na celu poinformowanie kierujących pojazdami o rodzaju drogi i sposobie korzystania oraz obiektach znajdujących się przy drodze lub w jej pobliżu przeznaczonych dla użytkowników dróg (pkt 5 załącznika nr 1). Znaki poziome dróg służą zaś zwiększeniu bezpieczeństwa uczestników ruchu i innych osób znajdujących się na drodze, usprawnieniu ruchu pojazdów i ułatwieniu korzystania z dróg (pkt 1.2. załącznika nr 2)".

Należy zatem zauważyć, jak wskazano w wyroku tut. Sądu z dnia 27 czerwca 2018 r., sygn. akt I SA/Gl 282/18, że pkt 5.2.4. (zdanie pierwsze) załącznika nr 2 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 3 lipca 2003 r. w sprawie szczegółowych warunków technicznych dla znaków i sygnałów drogowych oraz urządzeń bezpieczeństwa ruchu drogowego i warunków umieszczania na drogach (Dz. U. z 2003 r., poz. 2181 ze zm.) stanowi, że "Znak P-18 "stanowisko postojowe" (rys. 5.2.4.1.) stosuje się w celu wyznaczenia miejsc postoju na części jezdni i chodnika oraz na wydzielonych parkingach bez ustalonych konstrukcyjnie stanowisk". Jednocześnie wskazać trzeba, że w pkt 1.3. załącznika nr 2 do rozporządzenia z dnia 3 lipca 2003 r. prawodawca stwierdza, że wspomniane oznakowanie poziome powinno charakteryzować się dobrą widocznością w ciągu całej doby, wysokim współczynnikiem odblaskowości, również w warunkach dużej wilgotności, zachowaniem minimalnych parametrów odblaskowości w całym okresie użytkowania. Ponadto w pkt 1.2 tegoż załącznika zawarte jest także ogólne wskazanie, że znakowanie poziome dróg ma na celu: zwiększenie bezpieczeństwa uczestników ruchu i innych osób znajdujących się na drodze, usprawnienie ruchu pojazdów i ułatwienie korzystania z drogi.

Jak słusznie wskazano zatem w ww. wyroku "z powyższego wynika, że prawodawca dopuszcza zaniechanie wykorzystania znaków poziomych jedynie wówczas, gdy ich funkcję zastępuje konstrukcyjne ustalenie stanowisk na wydzielonych parkingach. Zasadność obciążenia użytkownika drogi opłatą za parkowanie w lokalizacjach bez znaków poziomych wymaga zatem wykazania, że pojazd pozostawiono w strefie płatnego parkowania na wydzielonym parkingu, w obrębie którego ustalono konstrukcyjnie stanowiska. Wbrew twierdzeniom organów orzekających w niniejszej sprawie nie jest zatem wystarczające, aby - jak wynika z przytoczonego wyżej opisu oraz załączonych zdjęć – obszar przeznaczony na parkowanie wykonany jest z kostki betonowej, wyraźnie odróżnia się od asfaltowej nawierzchni jezdni, a od powierzchni chodnika oddzielony jest wystającymi krawężnikami uniemożliwiającymi wjazd na chodnik, co jednoznacznie określa równoległy sposób parkowania. Prawodawca dopuszczając rezygnację z zastosowania znaków poziomych nakazał konstrukcyjne ustalenie stanowisk, a nie jedynie wytyczenie rejonu płatnej strefy parkowania przeznaczonego na pozostawianie pojazdów. Owo konstrukcyjne ustalenie stanowisk ma bowiem zastąpić znaki poziome, które - poza zwiększeniem bezpieczeństwa uczestników ruchu i innych osób znajdujących się na drodze oraz usprawnieniem ruchu pojazdów i ułatwieniem korzystania z drogi (pkt 1.2 załącznika nr 2 do rozporządzenia z dnia 3 lipca 2003 r.) - mają także gwarantować maksymalne wykorzystanie wydzielonych parkingów. Celowi temu służy niewątpliwie wyznaczenie poszczególnych stanowisk postojowych".

Tym samym oceniając zarzuty skarżącego w niniejszej sprawie w zakresie nieistnienia obowiązku opłacenia postoju w dniach [...] i [...] w Al. [...] oraz w dniu [...] w Al. [...] wymagało zatem wykazania, w tym z odwołaniem się do dokumentacji fotograficznej, że w tym dniach samochód zaparkowano na stanowisku (a nie w obszarze) ustalonym konstrukcyjnie i oznakowanym znakami pionowymi, czego organ nie uczynił. Jednocześnie należy zauważyć, że Sąd nie jest uprawniony do zastępowania organów administracji publicznej, a tym samym do orzekania merytorycznego.

Tym samym zaskarżone postanowienie należało uchylić na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. a) i c) P.p.s.a., zobowiązując organ, aby uwzględnił przedstawioną przez Sąd argumentację i zalecenia.

O kosztach postępowania orzeczono na podstawie art. 200 i 205 § 1 P.p.s.a., zasądzając na rzecz skarżącego kwotę 100 zł stanowiącą uiszczony wpis od skargi.