VI SA/Wa 139/25 - Wyrok

Data orzeczenia	2025-05-21	
Data wpływu	2025-01-16	
Sąd	Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie	
Sędziowie	Aneta Lemiesz /przewodniczący/
Marek Maliński /sprawozdawca/
Tomasz Sałek	
Symbol z opisem	6312 Odmowa   wydania       pozwolenia    na       broń	
Skarżony organ	Komendant Policji	
Treść wyniku	Uchylono decyzję I i II instancji	
Sentencja
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Aneta Lemiesz Sędziowie Sędzia WSA Tomasz Sałek Asesor WSA Marek Maliński (spr.) Protokolant sekr. sąd. Agnieszka Dzięcioł po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 21 maja 2025 r. sprawy ze skargi A. O. na decyzję Komendanta Głównego Policji z dnia [...] listopada 2024 r. nr [...] w przedmiocie pozwolenia na broń palną bojową do ochrony osobistej 1. uchyla zaskarżoną decyzję oraz utrzymaną nią w mocy decyzję Komendanta Wojewódzkiego Policji w [...] z dnia [...] września 2024 r.; 2. zasądza od Komendanta Głównego Policji na rzecz skarżącego A. O. kwotę 697 (sześćset dziewięćdziesiąt siedem) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego.	
Uzasadnienie
Komendant Główny Policji (dalej "KGP") zaskarżoną decyzją z dnia [...] listopada 2024 r. nr [...] utrzymał w mocy decyzję Komendanta Wojewódzkiego Policji w [...] (dalej "KWP") z dnia [...] września 2024 r. nr [...], odmawiającą A.O. (dalej: "Strona", "Skarżący", "Wnioskodawca") wydania pozwolenia na broń palną bojową do ochrony osobistej, na podstawie art. 10 ust. 1, ust.2 pkt 1 i ust.3 pkt 1 ustawy z dnia 21 maja 1999 r. o broni i amunicji (Dz. U. z 2024 r. poz. 485 ze zm.; dalej: "ustawa o broni i amunicji").

Do wydania powyższych rozstrzygnięć doszło w następującym stanie faktycznym oraz prawnym.

Wnioskiem z dnia 10 listopada 2023 r. (data wpływu do organu) zmodyfikowanym w dniu 6 grudnia 2023 r. w zakresie ilości jednostek broni, pełnomocnik Strony wystąpił do Komendanta Wojewódzkiego Policji w [...] o wydanie pozwolenia na broń palną do ochrony osobistej. Podniósł m.in., iż Strona pełni funkcję wiceprezesa zarządu firmy [...] Sp. z o.o. (dalej: "Spółka"), gdzie głównymi klientami są spółki branży węglowej. Spółka generuje znaczne przychody, a on podejmuje w niej m.in. decyzje gospodarcze o znacznych wartościach finansowych oraz decyzje kadrowe wobec ok. 100 pracowników. Obraca również znaczną ilością gotówki, wypłacając ją z banku celem uzupełnienia kasy w Spółce, jak również deponując środki finansowe z kasy Spółki w banku. Często też podróżuje po kraju o różnych porach dnia i nocy ze znacznymi środkami finansowymi w związku z pracą zawodową. Wskazał, że w ostatnim czasie w Spółce miała miejsce kradzież materiałów oszacowanych na kwotę 2 milionów zł. W tej sprawie prowadzony jest wewnętrzny audyt oraz postępowanie karne, a on obawia się o swoje bezpieczeństwo, gdyż osoba podejrzewana o dokonanie kradzieży należy do osób o wybuchowym charakterze i nieprzewidywalnych reakcjach.

Wnioskodawca wskazał, że od momentu ujawnienia sprawy kradzieży odnosi wrażenie, że jest obserwowany i otrzymuje telefony z zagranicznych numerów. Zamierza więc zwrócić się do właściwych organów o przyznanie ochrony policyjnej na czas trwającego postępowania karnego, gdyż sprawa ma charakter rozwojowy, a on zamierza intensywnie zwalczać przestępczość na szkodę kierowanej przez niego Spółki, przy pomocy prawem dozwolonych środków. Dodał też, że w środowisku gospodarczym i wśród lokalnej społeczności uważany jest za osobę majętną, posiadającą duże ilości gotówki i wysokiej klasy samochody, co naraża go na ryzyko napadu i zaboru środków pieniężnych, a także może wzbudzać zazdrość oraz nienawiść. Wnioskodawca wskazał na zdarzenia z przeszłości: zniszczenie szyby jego samochodu w grudniu 2015 r., gdzie sprawca został ujęty i osądzony prawomocnym wyrokiem, zaczepki przez nieznane osoby w pobliżu miejsca zamieszkania w latach 2016 - 2022, groźby kierowane pod jego adresem przez wykonawców budowy jego domu, związane z rozliczeniami finansowymi i późniejszą dewastację elewacji domu, a także kartki pozostawione w drzwiach domu w 2022 r. z prośbą o kontakt, jak się później okazało od osoby handlującej fotowoltaiką.

Kilkukrotnie Wnioskodawca zgłaszał też na Policję sytuacje, gdy ktoś wyprzedzał jego pojazd i zmuszał go do zatrzymania, a w ostatnim miesiącu nasiliły się sytuacje, gdy różne osoby i pojazdy kręcą się w pobliżu miejsca jego zamieszkania i pracy, w czym upatruje przygotowanie do rozboju, bądź próby jego porwania, zwłaszcza że w najbliższym czasie będzie podejmować istotne decyzje gospodarcze. Dodatkowo wskazał, że posiada pozwolenie na broń palną do celu sportowego i łowieckiego oraz dopuszczenie do posiadania broni. W ramach aktywności sportowej i myśliwskiej przewozi znaczne ilości broni, niezbędna jest mu więc broń do ochrony osobistej, również z obawy o ewentualne wejście w posiadanie należącej do niego broni przez osoby trzecie. Z uwagi zaś, iż jego dane znajdują się w publicznym rejestrze przedsiębiorców uważa, że prowadzona przez niego działalność wiąże się z ponadprzeciętnym, realnym i bezpośrednim zagrożeniem jego życia i zdrowia. Wraz z wnioskiem przedłożył orzeczenia lekarskie i psychologiczne, potwierdzające jego zdolność do dysponowania bronią.

W toku postępowania organ I instancji uzyskał informację, iż Wnioskodawca nie figuruje w Kartotece Karnej Krajowego Rejestru Karnego i posiada pozytywną opinię środowiskową w miejscu zamieszkania. Uzyskano także z Prokuratury Rejonowej w [...] materiały sprawy w przedmiocie kradzieży mienia na szkodę [...] Sp. z o.o.

W dniu 16 stycznia 2024 r. do organu I instancji wpłynęły materiały z przeprowadzonych przez KPP w P. czynności w zakresie przyjętego zawiadomienia o przestępstwie na szkodę Strony wraz z postanowieniem o umorzeniu dochodzenia z powodu niewykrycia sprawcy. Jednocześnie jednostka ta wskazała, że rejon zamieszkania ww. nie jest zagrożony przestępczością w sposób ponadprzeciętny. Jednocześnie KMP w [...] oraz Wydział Kryminalny KWP w [...] poinformowały o braku procedowania wniosku Strony w sprawie udzielenia środków ochrony i pomocy.

W dniu 2 lutego 2024 r. przeprowadzono dowód z przesłuchania Strony. Wskazała ona, że wniosek o wydanie pozwolenia na broń złożyła z uwagi na wykrycie kradzieży na szkodę spółki, w której pełni funkcję wiceprezesa, podejmując wszystkie decyzje finansowe i kadrowe. Pracownik podejrzewany o kradzież został zwolniony i wygrażał jej wcześniej, używając agresywnych i wulgarnych słów oraz nie wykonując poleceń służbowych. W związku z tym zdarzeniem w okolicy jej miejsca zamieszkania zaczęły się pojawiać dziwne osoby i pojazdy. Uważa też, że ktoś stale obserwuje jej dom, czego nie zgłaszała na Policję, gdyż po chwili nieznane samochody/osoby odjeżdżały łub odchodziły. Strona wskazała, że zgłosiła na Policję próbę włamania do domu i garażu podczas obecności w domu jej i jej rodziny. Obecnie nie posiada monitoringu w miejscu zamieszkania, bowiem czeka na jego montaż. Mimo zaś wysokich obrotów, kierowana przez nią firma ma małą marżę, tym samym nie stać jej na wynajęcie całodobowej ochrony fizycznej. Dodatkowo podniosła, że w ostatnim czasie nieznany pojazd śledził ją przez 15 kilometrów, gdy jechała po odbiór dziecka z przedszkola. Podczas parkowania kierowca tego pojazdu zablokował jej drogę, otworzył okno i zwrócił się do niej słowami "chciałem zobaczyć twoją twarz", po czym odjechał. Na dowód powyższego przedłożyła pendrive’a z zapisem tego zdarzenia. Strona uważa, że istnieje związek czasowy pomiędzy wielkoskalową kradzieżą, a złożeniem wniosku o pozwolenie na broń.

W dniu 16 lutego 2024 r. do KWP wpłynęły materiały z prowadzonych czynności przez KPP w P. w przedmiocie zdarzenia z dnia 18 stycznia 2024 r., gdzie kierowca pojazdu jadącego za Stroną zatrzymał się i po otworzeniu okna powiedział do niego "chciałem zobaczyć twoją twarz". Jak wynika z notatki urzędowej, Wnioskodawca oświadczył, że podczas tego zdarzenia nie padły pod jego adresem żadne groźby karalne, a całe zdarzenie nie wzbudziło u niego obaw o własne bezpieczeństwo. Zachowanie kierowcy wydało mu się jednak nietypowe i dlatego postanowił poinformować o tym organy ścigania.

Pismem z dnia 12 kwietnia 2024 r. Strona poinformowała, że w dniu 11 kwietnia 2024 r. doszło do spotkania z funkcjonariuszami Policji w sprawie objęcia jej ochroną policyjną. Jednocześnie, bezpośrednio po spotkaniu nasiliły się głuche telefony z nieznanych numerów i od nieznanych osób, co świadczy o stałej obserwacji jej osoby przez grupę przestępczą, która zdaniem strony wie, że jest ona w kontakcie z Policją i szuka u niej wsparcia.

Pismem z dnia 15 maja 2024 r. Strona poinformowała o kolejnych niepokojących ją zdarzeniach, tj. w dniu 26 kwietnia 2024 r. dotarły do niej informacje o aresztowaniu jednego z pracowników zarządzanej przez nią spółki od rzekomego pełnomocnika, a w dniu 11 maja 2024 r. żona poinformowała ją telefonicznie o hałasach dobiegających z posesji, jednakże po powrocie do domu nikogo nie zastała na zewnątrz domu. Pismem z dnia 3 czerwca 2024 r. Strona poinformowała o kolejnej kradzieży na szkodę spółki [...], poprzedzonej włamaniem i przyjętym w tej sprawie zawiadomieniu przez KMP w [...]. Strona poinformowała też organ Policji o otrzymaniu w dniu 14 czerwca 2024 r. pogróżek na adres służbowej poczty elektronicznej. Następnie KPP w P. poinformowała, że Wnioskodawca nie zgłaszał zdarzeń o charakterze zagrażającym życiu, zdrowiu lub mieniu, ani o pogróżkach kierowanych wobec jego osoby.

Komendant Wojewódzki Policji w [...] – decyzją z dnia [...] września 2024 r. – odmówił Stronie A. O. wydania pozwolenia na broń palną bojową do ochrony osobistej. Komendant Wojewódzki Policji w [...] uznał bowiem, że Wnioskodawca nie udowodnił by jego życie, zdrowie lub mienie było stale, realnie i ponadprzeciętnie zagrożone bezprawnym zamachem.

W wyniku rozpoznania odwołania Strony Komendant Główny Policji - decyzją z dnia [...] listopada 2024 r. – utrzymał w mocy decyzję organu I instancji. W ocenie KGP dostęp do broni poddany jest istotnym ograniczeniom wynikającym zarówno z monopolu państwa na stosowanie środków przymusu, jak i z potrzeby zapewnienia bezpieczeństwa i porządku publicznego.

Zdaniem organu zagrożenie życia lub zdrowia, stanowiące ważną przyczynę posiadania broni, o której mowa w art. 10 ust. 3 pkt 1 ustawy o broni i amunicji można było uznać za stałe, musi się ono przejawiać permanentnością i aktualnością, zaś jego realność musi być rzeczywista i obiektywna, a nie nacechowana subiektywnością; natomiast ponadprzeciętność nie może sprowadzać się do sytuacji hipotetycznej, lecz musi być nadzwyczajna i niepowszednia.

Odnosząc się do argumentacji Strony KGP stwierdził, że argumentacja Wnioskodawcy dotycząca zagrożenia jego życia, zdrowia czy mienia, kładzie głównie nacisk na charakter zadań wykonywanych w kierowanej przez niego spółce, tj. podejmowanie decyzji gospodarczych o znacznych wartościach finansowych, obrót i przemieszczanie się z gotówką po terenie kraju, dokonywanie decyzji kadrowych w stosunku do zatrudnionych pracowników.

Zdaniem KGP okoliczności te same w sobie, nie dowodzą o bezpośrednim, stałym i realnym oraz ponadprzeciętnym zagrożeniu życia i zdrowia strony, jak i jej rodziny. Tym samym, nie przesądzają automatycznie o jego istnieniu. Sam fakt wykonywania przez Stronę wskazanych powyżej zadań, jak również miejsce zamieszkania czy posiadanie majątku nie mogą same w sobie stanowić przesłanki do wydania pozwolenia na broń do ochrony osobistej. Zgromadzony w przedmiotowej sprawie materiał dowodowy, nie wskazuje bowiem, by Strona znalazła się dotychczas z powyższych powodów w sytuacji świadczącej, że życie i zdrowie jej, czy jej rodziny byłoby zagrożone jakimkolwiek realnym zamachem. Wbrew ocenie Strony o takim zagrożeniu nie świadczy też prowadzone pod nadzorem Prokuratury Rejonowej w [...] śledztwo w sprawie doprowadzenia od co najmniej 2021 r. do 19 września 2023 r. w [...], w krótkich odstępach czasu i wykonaniu tego samego zamiaru, do niekorzystnego rozporządzenia mieniem firmy [...] Sp. Jawna Sp. z o.o., w celu osiągnięcia korzyści majątkowej w kwocie przekraczającej 200 tys. zł. W toku prowadzonych czynności w tej sprawie, od których minął już rok, nie zaistniało – zdaniem KGP - żadne zdarzenie, w którym życie czy zdrowie strony lub jej rodziny byłoby realnie zagrożone.

Za takie nie można bowiem – zdaniem organu - uznać usiłowania włamania do domu Strony w czasie od dnia 1 grudnia 2023 r. do 7 grudnia 2023 r. co zgłosiła dopiero 22 grudnia 2023 r., po rozmowie ze swoim adwokatem. Także odgłosy słyszane przez córkę Strony w nocy z 19/20 grudnia 2023 r., czy informacja o hałasach zgłaszanych na terenie posesji przez małżonkę strony w dniu 11 maja 2024 r. o takim zagrożeniu nie świadczą. Organ stwierdził, że pierwsze z tych zdarzeń miało miejsce w okresie przedświątecznym i informacja o nieznanych osobach kręcących się po osiedlu, na którym strona zamieszkuje została zamieszczona na lokalnym portalu informacyjnym dla mieszkańców. Brak jest zatem podstaw do uznania, że zdarzenie to łączy się z podjętymi przez stronę czynnościami w spółce. O hałasach słyszanych wieczorem w dniu 11 maja 2024 r. nie została powiadomiona miejscowa jednostka Policji, a strona po powrocie do domu, po paru minutach od telefonu nikogo nie zastała. Zdaniem organu brak jest także podstaw do uznania zagrożenia Strony z uwagi na otrzymany telefon od rzekomego pełnomocnika o aresztowaniu jednego z pracowników spółki [...] z powodu udziału w rozboju, czy z uwagi na "głuche telefony", np. w dniach 21-22 listopada 2023 r. Zdaniem KGP na takie telefony narażona jest każda osoba. "Nękanie" telefonami, także z zagranicy, od osób proponujących montaż paneli fotowoltaicznych, kredyty gotówkowe czy audyty energetyczne, a także próbujących dokonać wszelkiego rodzaju oszustwa przy wykorzystaniu niewiedzy lub naiwności osób je odbierających jest obecnie powszechne, nie świadczy to jednak o zagrożeniu bezpieczeństwa. Co istotne, Wnioskodawca nie zgłaszał zdarzeń o charakterze zagrażającym życiu, zdrowiu lub mieniu, ani o pogróżkach kierowanych wobec jego osoby właściwej jednostce Policji, a o zdarzeniu z dnia 18 stycznia 2024 r., gdy kierowca jadącego za nim pojazdu zwrócił się do niego: "chciałem zobaczyć twoją twarz" poinformował organ Policji tylko dlatego, że sytuacja ta wydała mu się nietypowa, a nie dlatego, że wzbudziło to u niego obawy o własne bezpieczeństwo.

Dodatkowo organ wskazał, że Strona nie informowała właściwej jednostki Policji

ani o skierowanej wobec niej groźbie przez nieznanego/nieznanych sprawców poprzez wiadomość email w dniu 14 czerwca 2024 r., ani o podjeżdżających samochodach czy nieznanych osobach przebywających w okolicach jej posesji. W ocenie KGP można uznać, że okoliczności te nie wzbudziły jej uzasadnionej obawy. Nie umożliwiła bowiem organom Policji możliwości sprawdzenia tych faktów i ewentualnego ustalenia, czy okoliczności te mogą mieć jakikolwiek związek z pełnioną przez nią funkcją członka zarządu spółki [...]. Zdaniem organu fakt otrzymywania anonimowych gróźb nie stanowi wystarczającej przesłanki do uznania obiektywnego, realnego i ponadprzeciętnego zagrożenia. O ile zatem pogróżki te mogły wzbudzić obawy, to jednak nie spowodowały żadnych dalszych negatywnych następstw dla Strony, czy jej rodziny.

Zdaniem KGP o zagrożeniu Strony nie mogą też świadczyć zdarzenia z przeszłości, tj. zniszczenie szyby jej samochodu w grudniu 2015 r., gdzie sprawca został ujęty i osądzony prawomocnym wyrokiem sądu, zaczepki przez nieznane osoby w pobliżu miejsca zamieszkania w latach 2016 - 2022, czy groźby kierowane pod jej adresem przez wykonawców budowy jej domu, związane z rozliczeniami finansowymi i późniejszą dewastację elewacji domu. Zdarzenia te były bowiem jednostkowe i są pozbawione związku przyczynowo - skutkowego.

W ocenie organu przyznanie Stronie prawa do broni tylko z tego powodu, że subiektywnie czuje się zagrożony w związku z pełnieniem funkcji jednoosobowego zarządu w spółce [...] i współpracą z Policją i prokuraturą w celu ścigania i ukarania przestępców działających na szkodę kierowanej przez niego spółki, stałoby w sprzeczności z reglamentacyjnym charakterem ustawy o broni i amunicji. W przypadku Strony można mówić co najwyżej o hipotetyczności pewnych przewidywań, jednakże nie spełniają one z całą pewnością przesłanki realności i ciągłości (stałości) zagrożenia, o którym mowa w art. 10 ust. 3 pkt 1 ustawy o broni i amunicji. Takiej odmiany zagrożenia (przypuszczalnego, domniemywanego) ustawodawca nie wskazał w przepisach omawianej ustawy i nie uzależnił od jej istnienia, przyznania pozwolenia na posiadanie broni bojowej. Samo natomiast przekonanie Strony, iż może paść ofiarą rozboju lub porwania nie jest wystarczające, by posiadać środek samoobrony w postaci broni palnej bojowej.

Zdaniem KGP strona nie przedstawiła zdarzeń czy okoliczności, które układałyby się w określony ciąg tworzący obraz istniejącego zagrożenia dla jej życia lub zdrowia, w związku z czym nie zostały spełnione przesłanki niezbędne do uzyskania pozwolenia na broń do ochrony osobistej. W przypadku strony niewątpliwie więc nie występuje "kwalifikowane zagrożenie". Każdy może paść ofiarą napadu, włamania czy zniszczenia mienia, jednakże nie daje to gwarancji uzyskania pozwolenia na broń. Takie zagrożenie można "zwalczać" za pomocą środków ogólnodostępnych, niepodlegających reglamentacji, jak ręczne miotacze gazu obezwładniającego, paralizatory elektryczne o średniej wartości prądu czy broń alarmowa o kalibrze do 6 mm (art. 11 pkt 7, 8 i 11 ustawy o broni i amunicji). Broń palna bojowa jest – zdaniem organu - tylko jednym z wielu elementów systemu ochrony, co oznacza, że nie można go zastąpić, a jedynie uzupełnić i to w sytuacji, gdy inne środki ochrony okazały się niewystarczające. Z akt sprawy nie wynika natomiast, by Strona podjęła jakiekolwiek inne środki celem zapewnienia sobie bezpieczeństwa, z wyjątkiem podjęcia starań o wydanie pozwolenia na broń.

W ocenie Organu bez znaczenia w tym zakresie jest okoliczność, że Strona posiada już pozwolenie na broń palną do celu sportowego i łowieckiego oraz dopuszczenie do posiadania broni. Warunki uzyskania każdego z tych uprawnień są odrębne od wystąpienia przesłanki w postaci stałego, realnego i ponadprzeciętnego zagrożenia życia, zdrowia lub mienia. Fakt braku spełnienia ustawowych przeciwwskazań do posiadania broni nie oznacza automatycznie przyznania pozwolenia na broń, jeśli nie zostanie wykazana ważna przyczyna jej posiadania. Bezzasadny jest – zdaniem KGP - zarzut pełnomocnika Strony, że organ I instancji naruszył przepisy ustawy, wskazując na reglamentacyjność charakteru pozwoleń na broń. Ponadto, to obowiązkiem posiadacza pozwolenia jest w taki sposób przemieszczać się z posiadaną bronią by nie dopuścić do jej utraty. Zgodnie bowiem z art. 32 ustawy o broni i amunicji, broń i amunicję należy przechowywać i nosić w sposób uniemożliwiający dostęp do nich osób nieuprawnionych. Brak jest zatem podstaw do przyznania pozwolenia na broń palną bojową tylko dlatego, że strona chciałaby móc przeciwdziałać ewentualnemu wejściu w posiadanie należącej do niej broni sportowej, czy myśliwskiej, przez osoby trzecie.

Następnie organ wskazał, że przepis art. 10 ust. 3a ustawy o broni i amunicji nie ma zastosowania w przedmiotowej sprawie. Niewątpliwie Wnioskodawca nie zalicza się do grona osób wskazanych w powołanym przepisie, tym samym niezrozumiałym jest podnoszony przez pełnomocnika zarzut dot. naruszenia wykładni art. 10 ust. 3a ustawy o broni i amunicji.

Zdaniem KGP nie są również trafne wymienione w odwołaniu zarzuty naruszenia przepisów postępowania administracyjnego. Organ I instancji wyjaśnił bowiem wszystkie istotne okoliczności sprawy, uwzględniając jej przedmiot, a także należycie ocenił materiał dowodowy oraz szczegółowo uzasadnił rozstrzygnięcie.

Podsumowując organ stwierdził, że wydanie Stronie pozwolenia na broń palną bojową do ochrony osobistej stałoby w sprzeczności z reglamentacyjnym charakterem ww. ustawy, a tym samym z racjami interesu społecznego, które przejawiają się w tym, aby pozwoleń na broń palną nie było więcej, niż to wynika z niewątpliwej konieczności określonej celem, do którego broń ma być używana. Nie ulega wątpliwości, że warunki uzyskania pozwolenia na broń palną winny być badane w sposób restrykcyjny, zaś niewyrażenie zgody na jej posiadanie nie może być postrzegane jako zamach na swobody obywatela, czy też jako wyraz braku zaufania do niego, a jedynie jako działanie zmierzające do zapewnienia szeroko rozumianego bezpieczeństwa, które w takich sprawach, jak będąca przedmiotem niniejszej analizy, stanowi rację interesu społecznego, o którym mowa w art. 7 k.p.a. Zdaniem KGP Strona nie wykazała, aby jej życie i zdrowie, były zagrożone w sposób wymagający potrzeby ich ochrony przy pomocy broni palnej bojowej, czego nie mogą zmienić przywołane w odwołaniu argumenty.

Nie zgadzając się z powyższym rozstrzygnięciem, Skarżący złożył skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie, w której zarzucił:

1. naruszenie przepisów prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, w postaci naruszenia:

1. art 10 ust. 3 w zw. z art 10 ust. 3a ustawy o broni i amunicji poprzez błędną wykładnię polegającą na interpretowaniu tego przepisu zgodnie ze stanem prawnym sprzed nowelizacji z dnia 26 stycznia 2023 r. oraz pominięcie wpływu znowelizowanego art 10 ust. 3a na interpretację art 10 ust 3 polegającą na tym że organ II instancji dokonał wykładni tych przepisów w sposób sprzeczny z celem oraz literą przepisów znowelizowanych ustawą z dnia 26 stycznia 2023 r. o zmianie ustaw w celu likwidowania zbędnych barier administracyjnych i prawnych, która weszła w życie z dniem 28 lipca 2023 r. Od momentu wejścia w życie tej nowelizacji z art. 10 ust. 3a ustawy o broni i amunicji wynika, że ustawodawca dopuścił możliwość uznania za ważną przyczynę posiadania broni "prewencyjną" podstawę wynikającą już samego faktu wykonywania określonego zawodu lub pełnienia funkcji. Dotyczy to w szczególności profesji z założenia narażonych na zwiększone ryzyko, takich jak funkcjonariusze Policji czy inni funkcjonariusze służb państwowych. W konsekwencji sama "możliwość" wystąpienia ponadprzeciętnego zagrożenia, wynikająca z wykonywanych obowiązków zawodowych lub pełnionych funkcji, powinna być istotnie uwzględniania w procesie analizy podstaw do wydania pozwolenia na broń. Organ zamiast dostosować wykładnię art. 10 ust. 3 do nowej perspektywy — w której sam fakt wykonywania określonego zawodu lub pełnienia funkcji może warunkować wydanie pozwolenia na broń w sposób prewencyjny, a nie wyłącznie po zaistnieniu konkretnych zdarzeń zagrażających życiu i zdrowiu — nadal opiera się na podejściu restrykcyjnym i retrospektywnym, wymagającym udowodnienia już zaistniałych, skrajnych incydentów. W rezultacie organ pominął normatywną zmianę charakteru art. 10 ust.3 pkt 1 w zw. z art. 10 ust. 3a ustawy o broni i amunicji, która pozwała na bardziej elastyczną i prewencyjną ocenę zagrożenia. Takie działanie organu stanowi naruszenie obowiązku stosowania najnowszego stanu prawnego oraz celu, w jakim ustawodawca poszerzył możliwość przyznawania pozwolenia na broń w kontekście określonych zawodów i sytuacji, w których zagrożenie choćby potencjalnie, ale obiektywnie może występować;

2. art. 10 ust. 1 i ust. 3 pkt 1 ustawy o broni i amunicji poprzez błędną wykładnię przesłanki "ponadprzeciętnego zagrożenia" życia, zdrowia lub mienia - zarówno organ II instancji w ślad za organem I instancji, przyjął nieprawidłową interpretację tego przepisu, utożsamiając "ponadprzeciętne" zagrożenie ze "szczególnym", wbrew literalnemu brzmieniu przepisu oraz intencji ustawodawcy. W konsekwencji Skarżącego obarczono nadmiernym i nieuzasadnionym ciężarem dowodowym wykazania, że zagrożenie jest czymś wyjątkowym, a nie jedynie "dostrzegalnie częstsze" od innych osób o cechach relewantnych analogicznych do posiadanych przez Skarżącego;

3. art 10 ust. 1 oraz art 10 ust. 3 pkt 1 ustawy o broni i amunicji poprzez ich nieprawidłowe zastosowanie polegające na nadmiernie restrykcyjnym stosowaniem przesłanek ustawowych z powołaniem się "reglamentacyjny" charakter pozwolenia, pomijając przy tym znacznie okoliczności, że Skarżący już wcześniej uzyskał pozwolenie na broń do innych celów - a skoro Państwo obdarzyło go zaufaniem i uznało za osobę spełniającą surowe wymogi bezpieczeństwa, to rozszerzenie uprawnienia o cel ochrony osobistej nie jest kwestią zwiększenia dostępu obywateli do broni, a jedynie modyfikacją zakresu legalnego użycia broni już posiadanej przez Skarżącego. W ten sposób organ błędnie traktuje sytuację Skarżącego tak, jakby po raz pierwszy ubiegał się on o dostęp do broni, całkowicie pomijając okoliczność, że jego wiarygodność i zdolność bezpiecznego posługiwania się bronią zostały już uprzednio zweryfikowane. Tym samym nieprawidłowo zastosował art. 10 ust. 1 i art. 10 ust. 3 pkt 1 ustawy poprzez nadmiernie restrykcyjne zastosowanie, wprowadzając sztuczną i nieuzasadnioną barierę w postaci "reglamentacji", która w przypadku osoby już posiadającej pozwolenie na broń traci swój pierwotny sens i stanowi nadmierne, niezgodne z literą i celem ustawy ograniczenie;

2. naruszenie przepisów postępowania mogące mieć istotny wpływ na wynik sprawy poprzez naruszenie:

1. art. 7, art. 77 § 1, art. 80 k.p.a. poprzez niepełną i dowolną ocenę materiału dowodowego. Organ II instancji, w ślad za organem I instancji, dokonał wybiórczej i nieobiektywnej oceny materiału dowodowego, pomijając dowody i argumenty wskazujące, że sytuacja Skarżącego obiektywnie generuje stałe, realne i ponadprzeciętne zagrożenie. Organ skupił się na pojedynczych incydentach (m.in. kradzieżach, próbach włamania, obserwacjach, gróźb), które - choć pojedynczo mogłyby uchodzić za typowe incydenty - w swojej kumulacji znacznie przekraczają "przeciętne" zagrożenie, na jakie narażona jest osoba o cechach relewantnych analogicznych do posiadanych przez Skarżącego;

2. naruszenie art. 107 § 3 k.p.a. w zw. z art. 11 w zw. z art. 10 ust. 3 i 3a ustawy o broni i amunicji poprzez:

1. brak merytorycznego odniesienia się do zarzutu Skarżącego dotyczącego prewencyjnej wykładni tego przepisu. Organ, rozpatrując odwołanie Skarżącego, nie odniósł się merytorycznie do kluczowego zarzutu dotyczącego wykładni art. 10 ust. 3 w kontekście art. 10 ust. 3a ustawy o broni i amunicji, podniesionego przez pełnomocnika w odwołaniu. Wskazywano w nim, że po 2023 r. wprowadzenie art. 10 ust. 3a powinno wpłynąć na interpretację art. 10 ust. 3 w ten sposób, że sam fakt pełnienia określonej funkcji lub zawodu potencjalnie narażającego na ponadprzeciętne ryzyko może uzasadniać wydanie pozwolenia na broń w ujęciu prewencyjnym. Tymczasem organ sprowadził całą argumentację do stwierdzenia, iż Skarżący nie należy do enumeratywnie wymienionych w art. 10 ust. 3a funkcjonariuszy służb państwowych, całkowicie pomijając podniesioną w odwołaniu kwestię wpływu nowelizacji na "prewencyjność". W ten sposób organ nie wykonał obowiązku wynikającego z art. 107 § 3 k.p.a., zgodnie z którym uzasadnienie decyzji powinno zawierać rozstrzygnięcie o zarzutach strony. Ignorując istotę zarzutu, organ nie wyjaśnił, dlaczego nie podziela przedstawionej wykładni i nie odniósł się do istotnej zmiany perspektywy legislacyjnej po nowelizacji. Brak merytorycznej analizy tego konkretnego zarzutu narusza nie tylko art. 107 § 3 k.p.a., ale także zasadę pogłębionej argumentacji oraz zapewnienia stronie realnej kontroli instancyjnej. W konsekwencji Skarżący pozbawiony został rzetelnego uzasadnienia, co uniemożliwia mu zrozumienie podstaw przyjętego przez organ stanowiska i ogranicza możliwość skutecznej obrony jego praw;

2. brak merytorycznego odniesienia się do zarzutu Skarżącego dotyczącego wprowadzenia przez organ dodatkowego, nieprzewidzianego ustawą kryterium, polegającego na konieczności wykazania, że inne niż broń palna bojowa środki ochrony osobistej są niewystarczające lub nieskuteczne. W odwołaniu wyraźnie podniesiono, iż art. 10 ust. 3 pkt 1 ustawy o broni i amunicji nie stawia przed Wnioskodawcą takiego wymogu. Mimo to, organ w uzasadnieniu decyzji wydanej po rozpoznaniu odwołania ponownie pominął tę kluczową kwestię i nie wyjaśnił, z czego wywodzi obowiązek uprzedniego stosowania oraz oceny skuteczności innych, mniej inwazyjnych środków ochrony. Takie zaniechanie narusza art. 107 § 3 k.p.a., gdyż organ był zobowiązany rozstrzygnąć podniesiony zarzut, wskazać powody, dla których nie podziela stanowiska Skarżącego bądź też uznać jego zasadność. Brak takiego uzasadnienia uniemożliwia stronie zrozumienie, na jakiej podstawie prawnej i faktycznej oparto kwestionowany wniosek o konieczności wykazania nieskuteczności innych środków obrony, pozbawiając Skarżącego realnej możliwości kwestionowania stanowiska organu;

3. nadinterpretację warunków koniecznych do wydania pozwolenia na broń do celów ochrony osobistej. W odwołaniu Skarżący wyraźnie wskazał, że organ bezprawnie wprowadza dodatkowe kryterium, nakazujące uprzednie stosowanie innych środków ochrony osobistej, takich jak miotacze gazu czy paralizatory, oraz obowiązek wykazania ich nieskuteczności. Organ w ogóle nie odniósł się merytorycznie do tego zarzutu, nie wyjaśnił, z jakiego przepisu prawa materialnego wywodzi taki wymóg, ani nie ustosunkował się do argumentacji Skarżącego, iż art. 10 ust. 3 pkt 1 ustawy o broni i amunicji nie przewiduje takiego ograniczenia. Tym samym organ naruszył art. 107 § 3 k.p.a., albowiem nie przedstawił powodów, dla których uznaje konieczność wykazania nieskuteczności innych środków ochrony przed złożeniem wniosku o wydanie pozwolenia na broń. Brak merytorycznej odpowiedzi pozbawia stronę możliwości zrozumienia źródeł tego dodatkowego, nieznajdującego oparcia w ustawie kryterium, a w konsekwencji uniemożliwia skuteczną obronę jej praw.

Skarżący wniósł o uchylenie w całości zaskarżonej decyzji i poprzedzającej ją decyzji oraz o zasądzenie zwrotu kosztów postępowania. W uzasadnieniu rozwinął powyższe zarzuty. Dodatkowo Skarżący wniósł o przeprowadzenie dowodu z załączonego do skargi dokumentu w postaci porozumienia zawartego w dniu 5 czerwca 2024 r. pomiędzy Ministrem Obrony Narodowej a Polskim Związkiem Łowieckim na fakt, że Państwo (poprzez Ministerstwo Obrony Narodowej) w ramach prowadzonej polityki proobronnej uznało, że myśliwi (a tym samym m.in. Skarżący, który posiada pozwolenie do celów sportowych i łowieckich) mają "tworzyć społeczne zaplecze Sił Zbrojnych Rzeczypospolitej Polskiej, poprzez działalność Związku na rzecz wzmocnienia obronności państwa" (§ 1 pkt 2) - a tym samym argument reglamentacyjny nie powinien mieć zastosowania do Skarżącego, który wg obecnej polityki proobronnej Państwa jest traktowany jako podmiot, który powinien stanowić "społeczne zaplecze Sił Zbrojnych Rzeczypospolitej Polskiej" i "działać na rzecz wzmocnienia obronności państwa".

W odpowiedzi na skargę Komendant Główny Policji podtrzymał dotychczasową argumentację i wniósł o oddalenie skargi.

Na rozprawie w dniu 21 maja 2025 r. pełnomocnik Skarżącego wycofał wniosek dowodowy zawarty w skardze. Na rozprawie Skarżący oświadczył, że odmówił objęcia ochroną Policji. Obawiał się bowiem wpływu na stan zdrowia ciężarnej żony. Skarżący wskazał, że stan zagrożenia odczuwa od września 2023 r.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje:

Skarga zasługuje na uwzględnienie.

Kontrola sądowoadministracyjna, zgodnie z art. 1, art. 2 i art. 3 p.p.s.a., dotyczy legalności działalności administracji publicznej, co oznacza, że w zakresie dokonywanej kontroli sąd zobowiązany jest zbadać, czy organy administracji w toku postępowania nie naruszyły przepisów prawa materialnego i przepisów postępowania, a także ocenić wpływ ewentualnego naruszenia na wynik sprawy. Sąd nie jest przy tym związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną, z zastrzeżeniem art. 57a (art. 134 § 1 p.p.s.a). Oceniając zaskarżone decyzje według powyższych kryteriów Sąd uznał, że naruszają one prawo w stopniu mogącym mieć wpływ na rozstrzygnięcie sprawy.

Podlegająca kontroli sądowoadministracyjnej w tej sprawie decyzja Komendanta Głównego Policji z dnia [...] listopada 2024 r. wydana została w wyniku odwołania wniesionego przez Skarżącego od decyzji Komendanta Wojewódzkiego Policji w [...] z dnia [...] września 2024 r. o odmowie wydania pozwolenia na broń palną bojową do celu ochrony osobistej.

Spór w niniejszej sprawie, sprowadza się do rozstrzygnięcia, czy zaistniały okoliczności uzasadniające wydanie pozwolenia na broń palną do celu ochrony osobistej. Sąd musiał zatem ocenić czy organy Policji w sposób wyczerpujący ustaliły i oceniły stan faktyczny. Kwestia ta ma kluczowe znaczenie dla badania poprawności rozstrzygnięcia, gdyż tylko prawidłowo ustalony stan faktyczny sprawy może stanowić podstawę do wydania prawidłowej decyzji.

Zgodnie z art. 10 ust. 1 ustawy o broni i amunicji właściwy organ Policji wydaje pozwolenie na broń, jeżeli wnioskodawca nie stanowi zagrożenia dla samego siebie, porządku lub bezpieczeństwa publicznego oraz przedstawi ważną przyczynę posiadania broni.

Ogólne przesłanki z art. 10 ust. 1 ustawy o broni i amunicji mają charakter pozytywny, ponieważ ich wystąpienie jest warunkiem sine qua non wydania pozwolenia na broń. Leżą one po stronie wnioskodawcy, który jest obowiązany wykazać ich istnienie. Z uwagi na użycie spójnika "i", oznaczającego koniunkcję, przesłanki muszą zostać spełnione łącznie. Pierwszą przesłanką jest brak zagrożenia wnioskodawcy dla samego siebie, porządku lub bezpieczeństwa publicznego. W ramach tej przesłanki można wyodrębnić jej aspekt wewnętrzny, ściśle personalny, związany z osobistym bezpieczeństwem wnioskodawcy, oraz jej aspekt zewnętrzny, związany ze światem otaczającym wnioskodawcę, tj. porządkiem publicznym i bezpieczeństwem publicznym. (por. Kąkol Cezary, Ustawa o broni i amunicji. Komentarz, Opublikowano: WKP 2021).

Przesłanki z art. 10 ust. 1 ustawy były przedmiotem wielu wyroków sądów administracyjnych, w których z jednej strony podkreślano, że pozwolenie na broń jest uprawnieniem wyjątkowym (wyroku WSA w Warszawie z 14 listopada 2011 r. sygn. akt II SA/Wa 1566/11), zaś z drugiej strony uznano, że decyzja o pozwoleniu na broń ma charakter decyzji związanej.

Jak też zwracano uwagę w literaturze: " W ustawie o broni i amunicji są zawarte przesłanki zarówno pozytywne (art. 10), jak i negatywne (art. 15) wydania pozwolenia na broń. Przepisy ustawy wyraźnie narzucają organom Policji przesłanki wydania pozwolenia na broń, które mają charakter bezwzględnie wiążący, bez dopuszczenia luzów interpretacyjnych. W myśl art. 10 ust. 1 ustawy o broni i amunicji, właściwy organ Policji wydaje pozwolenie na broń, jeżeli okoliczności, na które powołuje się osoba ubiegająca się o pozwolenie, uzasadniają jego wydanie. Użycie sformułowania "wydaje" wskazuje, że akt administracyjny ma charakter związany. Jednakże organy Policji, rozstrzygając konkretną sprawę, mają prawo zgodnie z art. 80 k.p.a. do swobodnej oceny materiału dowodowego (...). Jest to zatem uprawnienie obywatela o charakterze wyjątkowym, podlegające reglamentacji po uznaniu, że okoliczności faktyczne sprawy uzasadniają wydanie takiego pozwolenia". (por. Kijowski Dariusz Ryszard (red.), Miruć Alina (red.), Suwaj Patrycja Joanna (red.), Kryzys prawa administracyjnego? Tom I: Jakość prawa administracyjnego Opublikowano: LEX 2012).

Idąc tym tokiem rozumowania należy podkreślić, że mimo związanego charakteru decyzji administracyjnej w sprawie pozwolenia na broń użycie przez ustawodawcę licznych pojęć nieostrych daje organowi możliwość luzu decyzyjnego i jest przykładem jego władzy dyskrecjonalnej. Konsekwencją użycia pojęć nieostrych jest konieczność ich interpretacji przez organ orzekający w sprawie. Interpretacja ta nie może być jednak dowolna.

Zgodnie z orzecznictwem NSA: "Użycie przez prawodawcę określeń prawnie niezdefiniowanych (tzw. wyrażeń nieostrych) zobowiązuje organ sprawujący kontrolę legalności decyzji wydanych na podstawie przepisów używających takich określeń do rozważenia, czy dokonana przez organ administracji państwowej ocena okoliczności sprawy nie nosi cech dowolności lub nie przekroczyła dopuszczalnej granicy swobody interpretacji tych określeń na tle konkretnego stanu faktycznego" (vide: wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 26 maja 1981 r. sygn. akt SA 974/81).

Niewątpliwie organ orzekający w sprawie pozwolenia na broń jest więc obowiązany dokładnie wyjaśnić wszystkie okoliczności faktyczne, na podstawie których będzie podejmować decyzję w sprawie pozwolenia na broń. To, czy dokonana przez organ administracji publicznej ocena okoliczności sprawy jest wyczerpująca i nie nosi cech dowolności lub nie przekroczyła dopuszczalnej granicy swobody interpretacji tych określeń na tle konkretnego stanu faktycznego, podlega ocenie sądu administracyjnego w przypadku zaskarżenia decyzji w sprawie pozwolenia na broń. Sąd kontrolując decyzję, jest więc natomiast obowiązany zbadać, czy zaskarżona decyzja nie nosi cech dowolności.

Sąd orzekający w przedmiotowej sprawie podziela stanowisko Skarżącego, że organ nie przeprowadził rzetelnej i wnikliwej analizy wszelkich okoliczności sprawy i nie dokonał zebrania niezbędnego do tego materiału dowodowego, tym samym naruszył art. 7, art. 77 § 1, art. 80 k.p.a. oraz art. 107 § 3 k.p.a., w stopniu mogącym mieć wpływ na wynik sprawy.

Przede wszystkim KGP dokonał wybiórczej i nieobiektywnej oceny materiału dowodowego, pomijając dowody i argumenty wskazujące, że sytuacja Skarżącego obiektywnie generuje stałe, realne i ponadprzeciętne zagrożenie. Analiza taka – jak słusznie podniesiono w skardze – skupiona była na ocenie pojedynczych incydentów (m.in. kradzieżach, próbach włamania, obserwacjach, groźbach) w oderwaniu od siebie. Organ nie ocenił jednak czy zdarzenia te rozpatrywane łącznie znacznie przekraczają "przeciętne" zagrożenie na jakie narażony jest Skarżący. W zaskarżonej decyzji organ co prawda odnotowuje fakt złożenia przez Skarżącego zawiadomienia z dnia 16 października 2023 r. o możliwości popełnienia przestępstwa na szkodę Spółki (k-27-32 akt administracyjnych), jednakże brak jest oceny organu czy wszystkie zdarzenia mające miejsce po październiku 2023 r. mają związek z wszczętym postępowaniem karnym czy też nie. Za taką ocenę nie można - zdaniem Sądu – uznać zawartej na stronie szóstej zaskarżonej decyzji oceny, że "Wbrew ocenie strony o takim zagrożeniu nie świadczy też prowadzone pod nadzorem Prokuratury Rejonowej w [...] śledztwo o sygn. akt [...] w sprawie doprowadzenia od co najmniej 2021 r. do 19.09.2023 r. w [...], w krótkich odstępach czasu i wykonaniu tego samego zamiaru, do niekorzystnego rozporządzenia mieniem firmy [...] Sp. Jawna Sp. z o.o., w celu osiągnięcia korzyści majątkowej w kwocie przekraczającej 200 tys. zł. W toku prowadzonych czynności w tej sprawie, od których minął już rok, nie zaistniało żadne zdarzenie, w którym życie czy zdrowie strony lub jej rodziny byłoby realnie zagrożone." Tym samym stanowisko KGP potwierdza, że nie oceniał on całokształtu okoliczności sprawy, ale poszczególne zdarzenia w oderwaniu od siebie.

Niemniej jednak analiza zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego powinna skłonić organ do analizy kwestii zagrożenia Skarżącego ze strony grup przestępczych jako podstawowej dla oceny spełnienia przez Skarżącego przesłanek do przyznania mu wnioskowanego pozwolenia na broń palną bojową do ochrony osobistej. W pierwszym względzie, organ nie uwzględnił, że przedmiotem zawiadomienia z dnia 16 października 2023 r. jest kradzież wyrobów hutniczych, których wartość Skarżący szacował na kwotę około dwóch milionów złotych.

Po drugie organ nie uwzględnił w wystarczający sposób starań Skarżącego o przyznanie mu ochrony policyjnej co mogło mieć związek z poczuciem zagrożenia ze strony grup przestępczych. Nie można bowiem ograniczyć się w analizie stanu faktycznego do przytoczenia pism organów Policji o braku przyznania tej ochrony. Organ w swojej analizie pominął kwestię, że strona skarżąca poinformowała, iż w dniu 11 kwietnia 2024 r. doszło do spotkania z funkcjonariuszami Policji w sprawie objęcia jej ochroną policyjną (k-166 akt administracyjnych). Jak wskazał na rozprawie Skarżący odmówił objęcia ochroną Policji. Obawiał się bowiem wpływu na stan zdrowia ciężarnej żony. W ocenie Sądu skoro organy Policji rozważały objęcie ochroną Skarżącego (a ten z uzasadnionych powodów odmówił) nie można uznać, że Skarżący jest w sytuacji osoby składającej do organów Policji zupełnie bezpodstawne wnioski o objęcie ochroną Policji. W aktach sprawy brak jest informacji (dokumentów) jak sytuację Skarżącego oceniły organy Policji odpowiedzialne za przyznanie ochrony. Sąd na obecnym etapie nie może wykluczyć, że sytuacja ta była oceniana jako poważna.

Analiza zaskarżonej decyzji prowadzi do wniosku, że o sporne pozwolenie wystąpiła osoba majętna, zarządzająca dużą spółką, a nie zbadano w wystarczającym stopniu jej zagrożenia przez grupy przestępcze w związku toczącym się postępowaniem karnym w sprawie kradzieży towarów na szkodę Spółki. Co więcej, organ nie zbadał czy częstotliwość zdarzeń zgłaszanych przez Skarżącego ma związek z czynnościami podejmowanymi w ramach postępowania karnego zainicjowanego zawiadomieniem z dnia 16 października 2023 r.

Organ przedwcześnie uznał, że Skarżący nie wykazał istnienia ponadprzeciętnego zagrożenia, podczas gdy Skarżący i spółka, która zarządza działają w branży obrotu produktami metalowymi (hutniczymi), które to mogą być przedmiotem zainteresowania grup przestępczych.

W tym stanie rzeczy trudno uznać, aby organ w kontekście wagi sprawy podjął wszelkie niezbędne czynności celem dokładnego wyjaśnienia jej stanu faktycznego i rozpatrzenia należycie całego materiału dowodowego, w szczególności w postaci oceny związku całokształtu zdarzeń zgłaszanych przez Skarżącego z toczącym się postępowaniem karnym. Z uwagi na okoliczność, że wskazany brak oceny zgromadzonego materiału dowodowego dotyczy decyzji organów obu instancji Sąd uznał za konieczne uchylenie zarówno zaskarżonej decyzji, jak i poprzedzającej jej decyzje Komendanta Wojewódzkiego Policji w [...] z dnia [...] września 2024 r.

Rozpatrując ponownie sprawę decyzję Komendant Wojewódzki Policji w [...] weźmie pod uwagę powyższe stanowisko Sądu (w szczególności przy ustalaniu stanu faktycznego sprawy) i w razie konieczności uzupełni materiał dowodowy.

Ze względu na stan sprawy, na obecnym jej etapie przedwczesne było - zdaniem Sądu - rozpatrzenie zarzutów skargi dotyczących naruszenia przez organ przepisów prawa materialnego.

W tym stanie rzeczy, na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. c oraz art. 135 p.p.s.a., Sąd uchylił w pkt 1 wyroku decyzje organów obu instancji.

O zwrocie kosztów postępowania Sąd rozstrzygnął w pkt 2 wyroku na podstawie art. 205 § 1 i 2 p.p.s.a., w związku z § 14 ust.1 pkt 1 lit. c rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 22 października 2015 r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych (Dz. U. z 2023 r. poz. 1935 z późn. zm.).