Centralna Baza Orzeczeń Sądów Administracyjnych

Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Henryk Ożóg Sędziowie Sędzia NSA Tadeusz Kuczyński (sprawozdawca) Sędzia WSA Alojzy Wyszkowski Protokolant Robert Hubacz po rozpoznaniu w Wydziale IV na rozprawie w dniu 16 lutego 2011 r. sprawy ze skargi T. W. na decyzję Wojewody [...] dnia [...], nr [...] w przedmiocie odmowy uchylenia decyzji o wymeldowaniu z miejsca pobytu stałego oddala skargę.

Decyzją Wojewody [...] z dnia[...], nr [...] , na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 oraz art. 151 § 2 w związku z art. 146 § 2 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego po rozpatrzeniu odwołania wniesionego przez pełnomocnika T. W. od decyzji Burmistrza Miasta N. R. z dnia [...], nr [...] stwierdzającej wydanie z naruszeniem prawa decyzji Burmistrza Miasta N. R. z dnia [...], nr [...] która orzekała o wymeldowaniu T. W. z miejsca pobytu stałego w lokalu przy ul. [...] w N. R., oraz odmawiającej uchylenia tej decyzji z uwagi na fakt, że pomimo istnienia podstaw do wznowienia postępowania w prowadzonym postępowaniu mogłaby zapaść wyłącznie decyzja odpowiadająca w swej istocie decyzji dotychczasowej - utrzymano w mocy zaskarżoną decyzję.

W motywach uzasadnienia tego rozstrzygnięcia podano, że postępowanie w sprawie wymeldowania T. W. z miejsca pobytu stałego w lokalu przy [...] w N. R. zostało wszczęte w dniu 14 sierpnia 2008 r. na wniosek D. W.

Po przeprowadzeniu postępowaniu wyjaśniającego decyzją z dnia [...], nr [...] Burmistrz N. R. orzekł o odmowie wymeldowania T. W. z miejsca pobytu stałego w lokalu przy ul. [...],w N. R.

Kwestionując zasadność powyższej decyzji, D. W. wniosła odwołanie do Wojewody [...] , który decyzją z dnia [...], nr [...] , uchylił w całości zaskarżoną decyzję i przekazał sprawę do ponownego rozpatrzenia przez organ I instancji.

Po przeprowadzeniu postępowania uzupełniającego Burmistrz N. R. decyzją z dnia [...], nr [...] orzekł o wymeldowaniu T. W. z miejsca pobytu stałego w lokalu przy ul. [...] w N. R.

Podaniem z dnia 5 sierpnia 2009 r. T. W. wniósł o unieważnienie wskazanej powyżej decyzji organu I instancji. Wojewoda [...], kierując się treścią przedmiotowego podania, potraktował je jako odwołanie od decyzji, w związku z czym postanowieniem z dnia[...], nr [...] , stwierdził uchybienie przez T. W. terminu do wniesienia odwołania od decyzji Burmistrza N. R. z dnia [...], nr [...], orzekającej o wymeldowaniu, wyżej wymienionego z miejsca pobytu stałego.

Na powyższe postanowienie organu II instancji, T. W. wniósł skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu, w której stwierdził, że jego podanie z dnia 5 sierpnia 2009 r. nie było w swej istocie odwołaniem, a żądaniem stwierdzenia nieważności rozstrzygnięcia Burmistrza. N. R. Wyrokiem z dnia 11 lutego 2010 r., sygn. akt IV SA/Wr 557/09, Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu uchylił zaskarżone postanowienie Wojewody [...] , a ponadto z uzasadnienia orzeczenia wynika, że w ocenie sądu treść pisma T. W. "z dnia 5 sierpnia 2009 r. wskazuje, że domaga się on wznowienia postępowania administracyjnego w przedmiocie wymeldowania z miejsca pobytu stałego".

Mając na uwadze wskazany powyżej wyrok sądu administracyjnego, Wojewoda [...] pismem z dnia 23 kwietnia 2010 r. wezwał T. W. do sprecyzowania treści żądania zawartego w podaniu z dnia 5 sierpnia 2009 r. Strona w odpowiedzi stwierdziła, że zgodnie z orzeczeniem Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu żąda wznowienia przedmiotowego postępowania.

Postanowieniem z dnia[...], nr [...], biorąc pod uwagę sprecyzowaną treść żądania strony, Wojewoda [...] przekazał zgodnie z właściwością Burmistrzowi N. R. podanie T. W., w którym strona żąda wznowienia postępowania zakończonego ostateczną decyzją organu I instancji z dnia [...], nr [...], orzekającą o wymeldowaniu wyżej wymienionego z miejsca pobytu stałego w lokalu przy ul. [...] w N. R.

Burmistrz Miasta N. R., postanowieniem z dnia [...], nr [...] wznowił postępowanie w sprawie zakończonej decyzją z dnia [...], nr [...].

Z zeznań złożonych w dniu 4 czerwca 2010 r. przez D. W. wynika, że jej były mąż nie przebywa w lokalu przy ul. [...] w N. R. od stycznia 2008 r. Strona stwierdziła, że T. W. swoje rzeczy osobiste systematycznie zabierał ze spornej nieruchomości od 2005 r., czyli od momentu wyjazdu poza granice kraju.

W dniu 8 czerwca 2010 r. T. W. oświadczył do protokołu, że mieszkanie, w którym był zameldowany na pobyt stały opuścił w styczniu 2008 r. Ponadto zeznający stwierdził, że od ok. 6 miesięcy wynajmuje mieszkanie przy ul. [...] w N. R. Pouczony o możliwości skorzystania z przysługujących środków prawnych, T. W. oświadczył, że do czasu wydania przez Burmistrza decyzji nie będzie podejmował żadnych działań umożliwiających mu powrót do spornej nieruchomości.

Komisariat Policji w N. R. pismem z dnia 24 czerwca 2010 r. poinformował organ prowadzący postępowanie, że na podstawie przeprowadzonych czynności wyjaśniających ustalono, że T. W. nie przebywa w lokalu przy ul. [...] w N. R. od stycznia 2008 r., tylko obecnie koncentruje swoje sprawy życiowe w mieszkaniu przy ul. [...] w N. R.

W dniu 12 lipca 2010 r. E. A., pełnomocnik T. W., zapoznał się z całością zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego, do którego nie wniósł żadnych zastrzeżeń.

Uznając za wystarczający zgromadzony dotychczas materiał dowodowy w sprawie wznowienia postępowania, decyzją z dnia [...], nr [...] Burmistrz Miasta N. R. stwierdził wydanie z naruszeniem prawa własnej decyzji [...], nr [...] która orzekała o wymeldowaniu T. W. z miejsca pobytu stałego w lokalu przy ul. [...] w N. R., oraz odmówił uchylenia tej decyzji z uwagi na fakt, że pomimo istnienia podstaw do wznowienia postępowania w prowadzonym postępowaniu mogłaby zapaść wyłącznie decyzja odpowiadająca w swej istocie decyzji dotychczasowej.

Od powyższej decyzji. W. , za pośrednictwem pełnomocnika, wniósł odwołanie do Wojewody [...], w którym kwestionowana jest zasadność wydanego przez Burmistrza Miasta N. R. rozstrzygnięcia.

Po rozpatrzeniu odwołania organ II instancji stwierdza, co następuje: Podstawową zasadą postępowania administracyjnego jest zasada trwałości decyzji administracyjnych, która została ujęta w art. 16 § 1 Kpa i oznacza, iż ostateczne decyzje administracyjne mogą być wzruszone tylko w przypadkach przewidzianych w Kodeksie postępowania administracyjnego lub w ustawach szczególnych. Nierozerwalnie z zasadą trwałości decyzji jest związane domniemanie prawidłowości decyzji, wyrażające się w tym, że ostateczne decyzje administracyjne funkcjonują w obrocie prawnym tak długo, dopóki nie zostaną wyeliminowane przez nową decyzję opartą na odpowiednim przepisie prawa. Jednym z trybów wykluczenia decyzji z obrotu prawnego jest uchylenie decyzji w wyniku zastosowania nadzwyczajnego trybu wzruszenia decyzji - wznowienia postępowania.

Złożenie wniosku o wznowienie postępowania przez T. W. wymagało przeprowadzenia w pierwszej kolejności postępowania wyjaśniającego w zakresie dopuszczalności wszczęcia postępowania. Jego celem jest - po pierwsze - ustalenie, czy wszczęcie postępowania w sprawie zakończonej decyzją wydaną w trybie wznowienia postępowania jest dopuszczalne z przyczyn przedmiotowych i podmiotowych.

Biorąc pod uwagę wszystkie okoliczności przedmiotowej sprawy stwierdzić należy, że trafnie organ I instancji postanowieniem z dnia 27 maja 2010 r. wznowił postępowanie. W myśl art. 149 § 2 Kpa postanowienie o wznowieniu postępowania stanowi podstawę do przeprowadzenia przez właściwy organ postępowania co do przyczyn wznowienia oraz co do rozstrzygnięcia istoty sprawy.

Co jednak warte podkreślenia, nie zawsze stwierdzenie występowania w danym przypadku jednej z wad wymienianych w art. 145 § 1 i art. 145a § 1 Kpa będzie prowadzić do uchylenia decyzji, której dotyczy postępowanie wznowieniowe. Mogą bowiem zachodzić okoliczności wskazywane w przepisach art. 146 Kpa. Wówczas co prawda, zostanie też przeprowadzona kontrola sprawy zakończonej wydaniem decyzji, jednak jej rezultatem będzie rezygnacja z jej uchylenia (art. 151 § 2 Kpa).

Wznowienie postępowania co do istoty sprawy ma na celu ponowne jej rozpatrzenie i rozstrzygnięcie. Organ I instancji uznał, że w przedmiotowej sprawie doszło do niezawinionego przez stronę braku udziału w postępowaniu, jednakże zgromadzone w sprawie materiały dowodowe wskazują, że T. W. od stycznia 2008 r. do chwili obecnej nie przebywa w lokalu przy ul. [...], nr [...] w N. R. , tym samym decyzja z dnia[...], nr [...], orzekająca wymeldowaniu strony była jak najbardziej zasadna.

Bezspornym w niniejszej sprawie jest fakt niezamieszkiwania T. W. w miejscu zameldowania na pobyt stały w lokalu przy ul. [...] w N. R. gdyż w tej kwestii zgodne ze sobą są zeznania stron. Odnosząc się do podnoszonych przez wyżej wymienionego w trakcie trwania postępowania zarzutów utrudniania zamieszkiwania w spornym lokalu zauważyć należy, że sądy administracyjne konsekwentnie utrzymują pogląd, iż dla wykazania niedobrowolnego charakteru opuszczenia miejsca pobytu wymagane jest podjęcie przewidzianych prawem środków, skutkujących uzyskaniem rozstrzygnięcia organu państwa m.in. wyroku przywracającego posiadanie lokalu lub orzeczenia potwierdzającego fakt zmuszania do jego opuszczenia. Wobec braku podjęcia przez T. W. skutecznych działań w celu przezwyciężenia przeszkód w swobodnym korzystaniu z lokalu, opuszczenie przez stronę miejsca stałego zameldowania należy uznać za równoznaczne z dobrowolnym opuszczeniem lokalu.

W tym miejscu należy przytoczyć fragment uzasadnienia wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Bydgoszczy z dnia 16 kwietnia 2008 r., sygn. akt II SA/Bd 871/07, w którym stwierdzono, że rezygnacja z prawa do przebywania w lokalu powinna nastąpić w sposób wyraźny, poprzez złożenie stosownego oświadczenia, ale również poprzez odpowiednie ewidentne zachowanie, które w sposób nie budzący wątpliwości wyraża wolę danej osoby. Za równoznaczną z dobrowolnym opuszczeniem lokalu należy uznać sytuację, w której osoba w nim zameldowana została z niego usunięta przez dysponenta lokalu, ale nie skorzystała we właściwym czasie z przysługujących jej środków prawnych umożliwiających powrót do lokalu, których podjęcie doprowadziłoby do uznania działań dysponenta lokalu za bezprawne. Ponadto Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi w uzasadnieniu wyroku z dnia 13 lutego 2008 r., sygn. akt III SA/Łd 679/07. podkreślił, że przejawem woli opuszczenia miejsca pobytu stałego jest niepodejmowanie we właściwym czasie środków prawnych zmierzających do przywrócenia utraconego posiadania. T. W. nie wykazał w trakcie toczącego się postępowania przed organem I instancji jakoby opuszczenie przez niego dotychczasowego miejsca pobytu stałego miało charakter niedobrowolny.

Mając powyższe na uwadze uznać należy na podstawie zgromadzonego materiału dowodowego, iż zachodzą podstawy do wymeldowania T. W. z lokalu przy [...] w N. R. w oparciu o art. 15 ust. 2 ustawy o ewidencji ludności i dowodach osobistych. W tym miejscu należy podkreślić, że głównym celem wyżej przytaczanej ustawy jest dyscyplinowanie Obywateli z punktu widzenia wiedzy posiadanej przez właściwe organy o miejscu, w którym aktualnie obywatele rzeczywiście przebywają. W obecnym stanie prawnym ewidencja ludności jest instytucją służącą odzwierciedleniu stanu faktycznego; dostarcza organom wiedzy o rzeczywistym miejscu pobytu obywatela i w żaden sposób nie wiąże się ze sferą praw do lokalu bądź zajmowanego pomieszczenia. Nieodłącznym składnikiem systemu ewidencji ludności jest mechanizm wymeldowania, a więc formalnego usuwania informacji o zameldowaniu, jeżeli informacja ta przestaje obrazować wynikający z uprzedniego zgłoszenia stan faktyczny.

Reasumując stwierdzić należy, że postępowanie zakończone decyzją z dnia 21 maja 2009 r. bezspornie było dotknięte wadą opisaną w przepisie art. 145 § 1 pkt 4 Kpa. Zaistniała zatem przesłanka wznowienia postępowania określona we wskazanym powyżej przepisie. Decyzja z dnia [...] nie mogła jednak zostać uchylona z powodu wystąpienia jednej z przesłanek uniemożliwiających wydanie w postępowaniu wznowieniowym decyzji uchylającej. Zgodnie bowiem z przepisem art. 146 § 2 Kpa "nie uchyla się decyzji (...) w przypadku, jeżeli w wyniku wznowienia postępowania mogłaby zapaść wyłącznie decyzja odpowiadająca w swej istocie decyzji dotychczasowej". Co warte uwypuklenia, wystąpienie tego rodzaju okoliczności nie ogranicza dopuszczalności samego wznowienia postępowania. Ogranicza natomiast możliwość rozstrzygnięcia we wznowionym postępowaniu sprawy co do istoty. W konsekwencji, nawet stwierdzenie przez organ prowadzący postępowanie wznowieniowe naruszenia prawa w kwestionowanej decyzji nie może wówczas doprowadzić do jej uchylenia lub zmiany. Przeszkadza temu ustalenie wskazujące na to, że w wyniku wznowionego postępowania zapadłaby decyzja odpowiadająca treścią decyzji dotychczasowej (por. wyrok NSA z dnia 23 czerwca 1999 r., IV SA 598/99). Dlatego też organ I instancji nie mógł uchylić decyzji z dnia 21 maja 2009 r. i rozstrzygnąć na nowo sprawy nią zakończonej.

W skardze na powyższą decyzję do sądu administracyjnego T. W. wniósł o jej uchylenie, nie zgadzając się z treścią zawartego w niej rozstrzygnięcia. Stwierdził, że po powrocie z Wielkiej Brytanii nie został wpuszczony do przedmiotowego lokalu, gdyż obowiązywała już decyzja ostateczna Burmistrza N. R. o wymeldowaniu go z lokalu. Podniósł, że jego pełnomocnik nie został dopuszczony do oględzin lokalu, a pełnomocnik D. W. przyznał, że wyrzucił jego rzeczy osobiste z tego lokalu. Organ nie uwzględnił tych okoliczności w toczącym się postępowaniu. Następnie podniósł, że organ działał stronniczo i nierzetelnie, dając wiarę dowodom przedstawionym przez D. W. , a odrzucił dowody zaoferowane przez niego.

Wojewoda [...] w odpowiedzi na skargę wniósł o jej oddalenie, podtrzymując swoje wcześniejsze stanowisko.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył:

Stosownie do przepisu art. 1 § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269) w związku z art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 z późn. zm.) - dalej ustawy p.p.s.a. - przedmiotem kontroli wywołanej skargą jest zgodność z prawem zaskarżonej decyzji. W sprawowaniu tej kontroli, zgodnie z art. 134 § 1 p.p.s.a., Sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną.

Stosownie do treści art. 151 k.p.a., będącego podstawą prawną zaskarżonej decyzji, organ administracji publicznej, po przeprowadzeniu postępowania określonego w art. 149 § 2 może wydać trzy równoważne rozstrzygnięcia:

1) decyzję, w której odmawia uchylenia decyzji dotychczasowej, gdy stwierdzi brak podstaw do jej uchylenia na podstawie art. 145 § 1 lub art. 145a, albo,

2) decyzję, w której uchyla decyzję dotychczasową i wydaje nową decyzję rozstrzygającą o istocie sprawy, albo,

3) decyzję, w której ograniczy się do stwierdzenia wydania zaskarżonej decyzji z naruszeniem prawa.

Decyzja, w której uchyla się decyzję dotychczasową i wydaje nową decyzję rozstrzygającą o istocie sprawy, może być podjęta wtedy, gdy organ stwierdzi istnienie podstaw do jej uchylenia na podstawie art. 145 § 1 i 145a k.p.a., przy jednoczesnym braku przesłanek negatywnych wymienionych w art. 146 k.p.a. Oznacza to, że po ustaleniu przez organ istnienia podstaw do uchylenia decyzji dotychczasowej na podstawie art. 145 § 1 k.p.a., dla wybrania właściwego rozstrzygnięcia, organ w pierwszej kolejności musi ustalić, czy w sprawie nie występują negatywne przesłanki określone w art. 146 k.p.a.

W niniejszej sprawie poza sporem jest, że przesłanka negatywna wymieniona w art. 146 § 1 (upływ terminu) nie występuje. Ustalenia zatem wymagało, czy w niniejszej sprawie zachodzi przesłanka negatywna określona w art. 146 § 2 k.p.a stanowiącym, że "nie uchyla się decyzji także w przypadku, jeżeli w wyniku wznowienia postępowania mogłaby zapaść wyłącznie decyzja odpowiadająca w swej istocie decyzji dotychczasowej". Jak podnosi się w orzecznictwie ustalenie istnienia przesłanki negatywnej wymienionej w przepisie art. 146 § 2 k.p.a. powinno być dokonane na podstawie przeprowadzonego przez organ rozumowania, po przyjęciu hipotetycznego założenia, że nie zapadła decyzja ostateczna kończąca postępowanie, które zostało wznowione. Rozumowanie to winno być przeprowadzone na podstawie przepisów obowiązujących w dniu wydania decyzji dotychczasowej.

Jeżeli w wyniku dokonania takiej oceny organ stwierdzi, że pomimo tego, iż w postępowaniu zwykłym nie brały udziału wszystkie strony zapadłaby w nim decyzja odpowiadająca w swej istocie decyzji dotychczasowej, winien wydać rozstrzygnięcie na podstawie art. 151 § 2 k.p.a. w związku z art. 146 § 2 k.p.a. (por. wyrok WSA w Krakowie z dnia 15 kwietnia 2010r., II SA/Kr 1452/09, Lex nr 577096).

Dopiero w sytuacji, gdy wynikiem przeprowadzonego rozumowania będzie konstatacja organu, że w postępowaniu zwykłym powinna być wydana decyzja nie odpowiadająca w swej istocie decyzji dotychczasowej, zajdzie konieczność wydania decyzji w trybie art. 151 § 1 pkt 2 k.p.a.

Decyzje wydane po wznowieniu postępowania dotyczą zatem w końcowym rezultacie bytu prawnego decyzji ostatecznych wydanych w postępowaniu zwykłym (uchwała składu siedmiu sędziów NSA z dnia 2 grudnia 2002 r. OPS 11/02, ONSA 2003r. Nr 3, poz. 86).

Zasadniczą kwestią wymagającą rozstrzygnięcia w niniejszej sprawie jest udzielenie odpowiedzi na pytanie czy dokonanie przez organ oceny, że w wyniku wznowienia postępowania mogłaby zapaść wyłącznie decyzja odpowiadająca w swej istocie decyzji dotychczasowej, jest zgodne z prawem.

Zgodnie z art. 15 ust. 2 ustawy z dnia 10 kwietnia 1974r. o ewidencji ludności i dowodach osobistych (Dz.U. z 2006r. nr 139, poz. 993 ze zm.), organ gminy wydaje na wniosek strony lub z urzędu decyzję w sprawie wymeldowania osoby, która opuściła miejsce pobytu stałego lub czasowego trwającego ponad 3 miesiące i nie dopełniła obowiązku wymeldowania się.

Z akt sprawy w niekwestionowany sposób wynika, że skarżący w styczniu 2008r. opuścił mieszkanie w N. R. przy ul. [...] i koncentruje swoje sprawy życiowe w innym miejscu (k. 7, k. 10 i k. 17 akt administracyjnych). Powyższe oznacza, że została spełniona pierwsza przesłanka wymeldowania z lokalu, mianowicie przesłanka trwałego charakteru opuszczenia dotychczasowego miejsca pobytu, bez dopełnienia obowiązku wymeldowania się.

Druga przesłanka konieczna do podjęcia decyzji o wymeldowaniu to dobrowolny charakter opuszczenia miejsca dotychczasowego pobytu. Skarżący oświadczył w postępowaniu administracyjnym, że spotyka się z utrudnieniami w dostępie do przedmiotowego lokalu. Argument ten nie może mieć znaczenia dla sposobu rozstrzygnięcia niniejszej sprawy. W orzecznictwie sądowoadministracyjnym panuje niekwestionowane stanowisko, zgodnie z którym przejawem woli opuszczenia miejsca pobytu stałego jest niepodejmowanie we właściwym czasie środków prawnych zmierzających do przywrócenia utraconego posiadania. Za równoznaczną z dobrowolnym opuszczeniem lokalu należy uznać sytuację, w której osoba w nim zameldowana została z niego usunięta przez dysponenta lokalu, ale nie skorzystała we właściwym czasie z przysługujących jej środków prawnych umożliwiających powrót do lokalu, których podjęcie doprowadziłoby do uznania działań dysponenta lokalu za bezprawne. Takim środkiem prawnym jest między innymi, choć nie wyłącznie, skorzystanie we właściwym czasie z możliwości wytoczenia powództwa posesoryjnego do sądu powszechnego. Analogiczna sytuacja występuje wówczas, gdy skarżący wprawdzie skorzystał z takich środków prawnych, ale nie odniosły one zamierzonego skutku.

Do protokołu przesłuchania w charakterze strony w dniu 8 czerwca 2010r. T. W. oświadczył, że będzie korzystał, ze środków prawnych w celu przywrócenia mu możliwości ponownego zamieszkania w spornym lokalu, by następnie sprostować, że z takich środków nie będzie korzystać, lecz poczeka na decyzję organu w jego sprawie. W związku z tym Sąd informacyjnie wskazuje, że zgodnie z panującym orzecznictwem samo jedynie wyrażenie woli dalszego zamieszkiwania w opuszczonym

lokalu, bez jednoczesnego zobiektywizowania tej woli i przejawienia jej przez wykorzystanie instytucji prawnych umożliwiających dopuszczenie do współposiadania lokalu, nie jest okolicznością wystarczającą do uznania, ze nie doszło do dobrowolnego

opuszczenia lokalu.

Do wskazanego wyżej protokołu skarżący oświadczył również, że w spornym mieszkaniu nadal znajdują się jego rzeczy osobiste (odzież, buty), a także, że do chwili wydania decyzji o wymeldowaniu partycypował w kosztach jego utrzymania. W związku z tym należy powołać się po raz kolejny na orzecznictwo sądowoadministracyjne, które przyjmuje, że fakt, że w mieszkaniu znajdują się rzeczy uczestnika postępowania, może jedynie oznaczać że przechowywanie rzeczy w mieszkaniu ma na celu stworzenie pozoru przesłanki wyłączającej wymeldowanie. Nie ma też znaczenia podnoszona przez uczestnika okoliczność, iż częściowo ponosił koszty utrzymania domu, ponieważ przesłanki, które podlegają badaniu w postępowaniu o wymeldowanie zostały zawarte w zacytowanym art. 15 ust. 2 ustawy o ewidencji ludności.

W świetle przytoczonych okoliczności świadczących o trwałym i dobrowolnym charakterze opuszczenia przez skarżącego dotychczasowego miejsca pobytu, na wynik rozstrzygnięcia sprawy nie mógł wpłynąć zarzut skargi, że pełnomocnik skarżącego nie został dopuszczony do oględzin spornego lokalu. Pełnomocnik skarżącego oświadczył do protokołu przesłuchania w charakterze strony w dniu 12 lipca 2007r., że zapoznał się z dokumentami postępowania i nie wnosi do nich żadnych uwag ani nowych informacji.

W konkluzji należy stwierdzić, że organ prawidłowo zastosował w sprawie rozstrzygnięcie przewidziane w art. 151 § 2 w związku z art. 146 § 2 k.p.a. Wykazano mianowicie, że wadliwość procesu (wydanie decyzji w sytuacji, gdy strona bez własnej winy nie brała udziału w postępowaniu) nie wpłynęło na prawidłowe zastosowanie w sprawie przepisów prawa materialnego.

Uwzględniając powyższe, na podstawie art. 151 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, orzeczono jak w sentencji.