Centralna Baza Orzeczeń Sądów Administracyjnych

Dnia 25 luty 2016 roku Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: sędzia NSA Grzegorz Czerwiński Sędziowie sędzia NSA Zdzisław Kostka /spr./ sędzia del. NSA Anna Żak Protokolant asystent sędziego Tomasz Muszyński po rozpoznaniu w dniu 25 lutego 2016 roku na rozprawie w Izbie Ogólnoadministracyjnej sprawy ze skargi kasacyjnej M. S.A. z siedzibą w B. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie z dnia 6 marca 2014 r. sygn. akt II SA/Kr 61/14 w sprawie ze skargi C. S. na decyzję [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w [...] z dnia [...] lipca 2010 r. nr [...] w przedmiocie umorzenia postępowania 1. uchyla zaskarżony wyrok i przekazuje sprawę do ponownego rozpoznania Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Krakowie, 2. zasądza od C. S. na rzecz M. S.A. z siedzibą w B. kwotę 510 (pięćset dziesięć) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania kasacyjnego.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie wyrokiem z 6 marca 2014 r., sygn. akt II SA/Kr 61/14, na skutek skargi C. S., uchylił decyzję [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w [...] z [...] lipca 2010 r., którą uchylono decyzję Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w [...] z [...] stycznia 2008 r. nr [...] o umorzeniu postępowania administracyjnego i umorzono postępowanie przed organem pierwszej instancji. Wyrok Sądu pierwszej instancji został wydany w następujących istotnych okolicznościach sprawy.

Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego w [...] decyzją z [...] stycznia 2008 r. nr [...], powołując się na art. 105 § 1 k.p.a., umorzył "postępowanie administracyjne w sprawie robót budowlanych związanych z realizacją budynku mieszkalno-usługowego wielorodzinnego z garażem i instalacjami wewnętrznymi: elektryczną, wod.-kan., c.o., węzłem cieplnym, wymiennikownią, wentylacją mechaniczną oraz wjazdem i przebudową chodnika na działce nr [...] i [...] obr. [...] przy ul. [...] w K., wykonywanych w sposób mogący spowodować zagrożenie bezpieczeństwa ludzi i mienia". Z uzasadnienia tej decyzji wynika, że postępowanie administracyjne zostało wszczęte na skutek podania skarżącej, które wpłynęło do organu 23 marca 2007 r., zawierającego informację, że w związku z robotami budowlanymi na działce nr [...] przy ul. [...] w K. drastycznemu pogorszeniu uległ stan techniczny budynku na sąsiedniej nieruchomości przy ul. [...], stanowiącej własność skarżącej. Dalej z uzasadnienia decyzji wynika, że organ administracji ustalił, iż roboty budowlane były wykonywane na podstawie decyzji Prezydenta Miasta K. z [...] czerwca 2006 r. o zatwierdzeniu projektu budowlanego i udzieleniu M. Spółka z o.o. w B. pozwolenia na budowę. Ponadto na podstawie sześciu kontroli obiektu budowlanego, przeprowadzonych od marca do listopada 2007 r. oraz czterech ekspertyz sporządzonych w 2007 r. ustalił, że roboty budowlane są wykonywane w sposób, który nie stanowi zagrożenia dla budynku na nieruchomości przy ul. [...]. Organ administracji dał przy tym wiarę ekspertyzom sporządzonym przez L. P. i A. B., a nie dał wiary ekspertyzie sporządzonej przez P. Z. W związku z tym, przyjmując, że roboty budowlane wykonywane na nieruchomości przy ul. [...] nie mają żadnego negatywnego wpływu na budynek na nieruchomości przy ul. [...], postępowanie administracyjne umorzył.

Na skutek odwołania skarżącej [...] Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego decyzją z [...] lipca 2008 r. uchylił decyzję organu pierwszej instancji i przekazał mu sprawę do ponownego rozpatrzenia. Z kolei WSA w Krakowie, na skutek skargi M. Spółka z o.o. w B., wyrokiem z 1 grudnia 2008 r., sygn. akt II SA/Kr 1028/08, uchylił decyzję organu odwoławczego.

[...] Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego, po rozpoznaniu sprawy po wyroku WSA w Krakowie z 1 grudnia 2008 r., decyzją z [...] lipca 2010 r. uchylił decyzję Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w [...] z [...] stycznia 2008 r. nr [...] i umorzył postępowanie przed organem pierwszej instancji. Organ odwoławczy uznał, że postępowanie przed organem pierwszej instancji powinno być umorzone, jednakże z innych przyczyn niż przyjęto to w decyzji tego organu. Ponadto uznał, że przyczyny umorzenia postępowania wynikają z nowych okoliczności prawnych i faktycznych. W szczególności wskazał, że WSA w Krakowie wyrokiem z 16 lipca 2008 r., sygn. akt II SA/Kr 484/07, który uprawomocnił się w dniu 25 listopada 2008 r., uchylił decyzję Prezydenta Miasta K. z [...] czerwca 2006 r. o zatwierdzeniu projektu budowlanego i udzieleniu M. Spółka z o.o. w B. pozwolenia na budowę. W związku z tym wyrokiem Prezydent Miasta K. decyzją z [...] maja 2009 r. umorzył postępowanie w zakresie robót budowlanych wykonanych na podstawie dotychczasowego pozwolenia na budowę i zatwierdził projekt budowlany oraz udzielił pozwolenia na budowę wewnętrznych instalacji oraz wykonanie zewnętrznych i wewnętrznych robót wykończeniowych. Decyzja Prezydenta Miasta K. z [...] maja 2009 r. została utrzymana w mocy decyzją [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z [...] września 2009 r. Z kolei w oparciu o tę decyzję została wydana przez Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w [...] w dniu [...] kwietnia 2010 r. decyzja o pozwoleniu na użytkowanie obiektu budowlanego, która stała się ostateczna. W ocenie organu odwoławczego, decyzja o pozwoleniu na użytkowanie obiektu budowlanego kończy proces inwestycyjny i w związku z tym brak jest podstaw do prowadzenia postępowania w trybie art. 50 i 51 Prawa budowlanego w sprawie robót budowlanych mogących spowodować zagrożenie bezpieczeństwa konstrukcji budynku na sąsiedniej nieruchomości. Zdaniem organu odwoławczego, skoro inwestycja została zakończona na podstawie prawomocnej decyzji o pozwoleniu na budowę i przystąpiono do użytkowania budynku, to nie można wydać jednej z decyzji nakazowej określonej w art. 51 lub 48 Prawa budowlanego, gdyż "w zakresie prawidłowości wykonanych robót budowlanych dla przedmiotowej inwestycji orzekł organ nadzoru budowlanego pierwszej instancji w decyzji o pozwoleniu na użytkowanie z dnia [...] kwietnia 2010 r." W związku z tym, jak wskazano, organ odwoławczy w związku ze zmianą stanu faktycznego i prawnego zobowiązany był uchylić decyzję organu pierwszej instancji wydaną w innym stanie prawnym i orzec o umorzeniu postępowania w sprawie "robót budowlanych wykonywanych w sposób mogący spowodować zagrożenie bezpieczeństwa ludzi i mienia".

Sąd pierwszej instancji uzasadniając uwzględnienie skargi stwierdził, że organ administracji wydanie swojej decyzji uzasadnił tym, że została wydana decyzja Prezydenta Miasta K. z [...] maja 2009 r. i następnie decyzja [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z [...] września 2009 r. oraz później decyzja o pozwoleniu na użytkowanie obiektu budowlanego, co "skutkuje tym, że nie można prowadzić postępowania w oparciu o przepis art. 51 ustawy Prawo budowlane". Takie rozstrzygnięcie, w ocenie Sądu pierwszej instancji, jest wadliwe, gdyż decyzje organów obu instancji o zatwierdzeniu projektu budowlanego i udzieleniu pozwolenia na budowę zostały uchylone wyrokiem WSA w Krakowie z 17 grudnia 2012 r., sygn. akt II SA/Kr 1002/12, który uprawomocnił się w dniu 9 grudnia 2013 r. Sąd pierwszej instancji zauważył, że w chwili wydawania zaskarżonej decyzji decyzje te jeszcze obowiązywały, ale organ administracji miał świadomość, że zostały już zaskarżone do Sądu. W związku z tym powinien ze szczególną ostrożnością rozważyć, czy dają one podstawy do dokonywania ustaleń koniecznych do wydania orzeczenia. Zaznaczył też, że zawiesił postępowanie do czasu rozstrzygnięcia sprawy ze skargi na decyzję [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z [...] września 2009 r. i podjął je po prawomocnym zakończeniu tej sprawy. Nie mógł więc – jak wskazał – przy rozpatrywaniu sprawy pominąć faktu, że prawomocnym wyrokiem decyzja ta została uchylona.

Ponadto Sąd pierwszej instancji uwzględnił skargę, gdyż zostały naruszone przepisy "odnośnie ukształtowania podmiotowego (...) postępowania". Powołując się na ustalenia poczynione w sprawie II SA/Kr 1002/12 stwierdził, że własność lokalu nr [...] w budynku położonym przy ul. [...] na sąsiedniej, w stosunku do miejsca inwestycji, działce nr [...] nabyła M. K., która w związku z tym powinna była być stroną postępowania. W ocenie Sądu pierwszej instancji, zaszła zatem podstawa wznowienia postępowania określona w art. 145 § 1 pkt 4 k.p.a. i – co za tym idzie – podstawa do uwzględnienia skargi na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. b p.p.s.a. Sąd przy tym przyjął, że ocena prawna wyrażona w sprawie II SA/Kr 1002/12 w odniesieniu do udziału w postępowaniu M. K. wiąże go na podstawie art. 170 p.p.s.a., gdyż ta sprawa i rozpatrywana sprawa przez Sąd pierwszej instancji są "przedmiotowo i podmiotowo analogicz(e)".

Uczestnik postępowania M. S.A. z siedzibą w B. (inwestor po zmianie formy prawnej) w skardze kasacyjnej, zaskarżając wyrok Sądu pierwszej instancji w całości i wnosząc o jego uchylenie, zarzucił naruszenie:

1. art. 145 § 1 pkt 1 lit. c i art. 133 p.p.s.a. oraz art. 6, art. 7, art. 77 § 1 i art. 80 k.p.a., polegające na tym, że Sąd pierwszej instancji uznał, iż organ administracji naruszył wskazane przepisy Kodeksu postępowania administracyjnego, gdyż wydając decyzję z [...] lipca 2010 r. oparł się na decyzji o pozwoleniu na budowę z [...] maja 2009 r., mimo że decyzja ta została uchylona przez WSA w Krakowie 17 grudnia 2012 r.,

2. art. 133 p.p.s.a., polegające na tym, że w opisanej sytuacji Sąd pierwszej instancji nie orzekł na podstawie akt sprawy istniejących w chwili wydania zaskarżonego aktu,

3. art. 145 § 1 pkt 1 lit. c w zw. z art. 133 p.p.s.a. oraz w zw. z art. 16 k.p.a., polegające na tym, że Sąd pierwszej instancji uznał, iż organ administracji błędnie oparł się na ostatecznej decyzji o pozwoleniu na budowę z [...] maja 2009 r., pomijając, że organ administracji uwzględnił, znajdującą się w aktach sprawy, ostateczną decyzję o pozwoleniu na użytkowanie z [...] kwietnia 2010 r.,

4. art. 145 § 1 pkt 1 lit. b w zw. z art. 145 § 1 pkt 4 i art. 28 k.p.a., polegające na tym, że Sąd pierwszej instancji uznał, iż zachodziła podstawa wznowienia postępowania administracyjnego z tego powodu, że w postępowaniu tym bez własnej winy nie brała udziału właścicielka stanowiącego odrębną własność lokalu mieszkalnego nr [...], znajdującego się w budynku przy ul. [...] na działce nr [...] (M. K.), mimo że osoba ta nie domagała się uznania jej za stronę postępowania i nie wykazywała swego indywidualnego interesu prawnego, uzasadniającego ją do udziału w postępowaniu,

5. art. 141 § 4 p.p.s.a. w zw. z art. 28 k.p.a., polegające na tym, że Sąd pierwszej instancji nie uzasadnił, w czym upatruje indywidualny interes prawny M. K.,

6. art. 145 § 1 pkt 1 lit. b w zw. z art. 145 § 1 pkt 4 k.p.a., art. 28 ust. 2 Prawa budowlanego i art. 28 k.p.a., polegające na uznaniu, że krąg podmiotów będących stronami postępowania administracyjnego, toczącego się na podstawie art. 50 i art. 51 Prawa budowlanego, jest taki sam, jak w postępowaniu w sprawie pozwolenia na budowę,

7. art. 145 § 1 pkt 1 lit. c p.p.s.a. w zw. z art. 170 p.p.s.a., polegające na uznaniu, że ocena prawa wyrażona w wyroku WSA w Krakowie z 17 grudnia 2012 r., sygn. akt II SA/Kr 1002/12, dotycząca kręgu podmiotów, które powinny być uznane za stronę postępowania w sprawie pozwolenia na budowę, wiąże w rozpoznawanej sprawie, mimo że jest to inna sprawa, która toczy się też przed innym organem administracji,

8. art. 133 p.p.s.a. w zw. z art. 170 p.p.s.a., polegające na tym, że Sąd pierwszej instancji oparł swoje rozstrzygnięcie, dotyczące udziału w postępowaniu w charakterze strony M. K., na ustaleniach innej przedmiotowo i podmiotowo sprawy administracyjnej, które to ustalenia z powodu upływu czasu mogły stać się nieaktualne,

9. art. 141 § 4 p.p.s.a., polegające na tym, że w opisanej w poprzednim punkcie sytuacji wyrok nie zawiera wskazań co do dalszego postępowania,

10. art. 145 § 1 pkt 1 lit. c p.p.s.a. w zw. z art. 105 § 1 k.p.a., polegające na uchyleniu decyzji o umorzeniu postępowania i tym samym uznaniu, że umorzenie to nie było prawidłowe, mimo że zachodziły przesłanki umorzenia postępowania,

11. art. 50 ust. 1 pkt 1 i art. 51 Prawa budowlanego poprzez niewłaściwe zastosowanie, polegające na uznaniu, że dopuszczalne jest prowadzenie postępowania na podstawie tych przepisów, mimo wydania w sprawie decyzji o pozwoleniu na użytkowanie obiektu budowlanego,

12. art. 6, art. 20 ust. 1 oraz art. 21 ustawy o własności lokali w zw. z art. 28 k.p.a. i art. 50 ust. 1 pkt 2 i art. 51 Prawa budowlanego poprzez ich błędną wykładnię, polegającą na przyjęciu, że właściciel stanowiącego odrębną nieruchomość lokalu mieszkalnego, znajdującego się w budynku, który nie jest usytuowany w bezpośrednim sąsiedztwie nieruchomości stanowiącej przedmiot postępowania organów nadzoru budowlanego, jest legitymowany do udziału w tym postępowaniu przez sam fakt posiadania udziału we własności nieruchomości wspólnej.

Na rozprawie przed NSA wniesiono dodatkowo o zasądzenie zwrotu kosztów postępowania kasacyjnego.

Skarżąca wniosła o oddalenie skargi kasacyjnej.

Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznając skargę kasacyjną zważył, co następuje.

Skarga kasacyjna opiera się na usprawiedliwionych podstawach.

Zasadne są te podstawy skargi kasacyjnej, które sprowadzają się do kwestionowania stanowiska Sądu pierwszej instancji, według którego organ odwoławczy powinien był uwzględnić wadliwość decyzji Prezydenta Miasta K. z [...] maja 2009 r. oraz decyzji [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w [...] z [...] września 2009 r., wynikającą z faktu ich uchylenia przez WSA w Krakowie wyrokiem z 17 grudnia 2012 r., sygn. akt II SA/Kr 1002/12 (podstawy pierwsza i druga). W chwili wydawania zaskarżonej decyzji decyzje te obowiązywały, gdyż mimo że zostały zaskarżone do Sądu administracyjnego ich wykonanie nie zostało wstrzymane – Sąd pierwszej instancji na taki fakt się nie powołuje. Rację ma więc skarżący kasacyjnie, że organ administracji nie mógł antycypować rozstrzygnięcia Sądu administracyjnego, które odnośnie do tych decyzji zapadnie. Przeciwne temu stanowisku argumenty Sądu pierwszej instancji nie są przekonujące. Z zasady trwałości ostatecznych decyzji administracyjnych, wyrażonej w art. 16 § 1 k.p.a., wynika że ostateczne decyzje są wiążące, co oznacza, że muszą się do nich zastosować nie tylko ich adresaci, ale także inne organy administracji. Kodeks postępowania administracyjnego przewiduje też postępowanie na wypadek uchylenia jednej z dwóch decyzji pozostających w zależności (art. 145 § 1 pkt 8), co potwierdza, że dopóki jedna z tych decyzji nie zostanie uchylona, dopóty organ administracji nie może przyjmować stanowiska opierającego się na założeniu o jej wadliwości. Trafnie się zatem w skardze kasacyjnej zarzuca, że Sąd pierwszej instancji nie mógł uznać, iż organy administracji naruszyły przepisy postępowania, opierając się na decyzji administracyjnej, która w chwili wydawania przez nie decyzji obowiązywała, ale która później została przez Sąd administracyjny uchylona.

Zauważyć też należy, że z uzasadnienia decyzji organu odwoławczego wynika, że to nie fakt wydania decyzji o pozwoleniu na budowę (decyzji Prezydenta Miasta K. z [...] maja 2009 r. oraz decyzji [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w [...] z [...] września 2009 r.) był przesądzającym czynnikiem o umorzeniu postępowania, lecz wydanie przez Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w [...] decyzji z [...] kwietnia 2010 r. o pozwoleniu na użytkowanie obiektu budowlanego, którego dotyczy sprawa. Ta ostatnio wskazana okoliczność stanowi o zasadności tych podstaw kasacyjnych, w których zarzuca się, że Sąd pierwszej instancji ten czynnik pominął (podstawa trzecia i jedenasta). Skoro organ odwoławczy uznał, że postępowanie stało się bezprzedmiotowe z powodu wydania decyzji o pozwoleniu na użytkowanie obiektu budowlanego, to Sąd pierwszej instancji powinien był ten aspekt argumentacji ocenić. Zauważyć bowiem należy, że decyzja o pozwoleniu na użytkowanie obiektu budowlanego kończy proces budowlany i Sąd pierwszej instancji powinien był zająć wyraźne stanowisko co do tego, czy taki fakt wyklucza możliwość prowadzenia jakiegokolwiek postępowania, którego przedmiotem jest ocena zgodności z prawem wcześniej wykonanych robót budowlanych. Bez wyjaśnienia tej kwestii, w szczególności porównania przedmiotu oceny dokonywanej przez organy administracji w postępowaniu w sprawie pozwolenia na użytkowanie i w postępowaniu, które miałoby być prowadzone na skutek podania skarżącej z 23 marca 2007 r., nie sposób zanegować stanowiska organu administracji, że mogłoby dojść do nieważności decyzji z przyczyny określonej w art. 156 § 1 pkt 3 k.p.a. Zauważyć należy, że istota postępowania prowadzonego na podstawie podania skarżącej polegała na sprawdzeniu, czy roboty budowlane prowadzone na podstawie konkretnego pozwolenia na budowę nie zagrażają stabilności jej budynku. Z kolei w postępowaniu w sprawie pozwolenia na użytkowanie ocenia się, czy roboty budowlane zostały wykonane zgodnie z konkretnym projektem budowlanym, który – jak wynika z obowiązującego w chwili wydawania zaskarżonej decyzji art. 5 ust. 1 pkt 1 lit. a i pkt 9 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. – Prawo budowlane (Dz.U. z 2013 r., poz. 1409 ze zm.) – powinien być wykonany z uwzględnieniem bezpieczeństwa konstrukcji i poszanowania, występujących w obszarze oddziaływania obiektu, uzasadnionych interesów osób trzecich. Udzielenie pozwolenia na użytkowanie przesądza zatem, że roboty budowlane zostały wykonane zgodnie z projektem budowlanym spełniającym takie warunki.

Zasadne są też te podstawy kasacyjne, w których zarzuca się, iż podstawą uwzględnienia skargi przez Sąd pierwszej instancji było stwierdzenie, że w postępowaniu administracyjnym bez własnej winy nie brała udziału M. K. (podstawy czwarta, piąta, szósta, siódma, ósma i dwunasta). W orzecznictwie Naczelnego Sądu Administracyjnego przyjmuje się, że przepis art. 145 § 1 pkt 1 lit. b p.p.s.a. w zw. z art. 145 § 1 pkt 4 k.p.a. należy wykładać w ten sposób, że również w postępowaniu przed sądem administracyjnym należy uwzględniać wolę podmiotu, którego prawo do udziału w postępowaniu administracyjnym zostało naruszone. W związku z tym sąd administracyjny, rozpoznający skargę wniesioną przez podmiot, który brał udział w postępowaniu administracyjnym, nie może uwzględnić skargi wyłącznie z powodu naruszenia prawa dającego podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego, określoną w art. 145 § 1 pkt 4 k.p.a., bez uprzedniego umożliwienia osobie, której prawo do udziału w postępowaniu administracyjnym zostało naruszone, wzięcia udziału w postępowaniu przed sądem administracyjnym w celu zajęcia stanowiska co do ewentualnego uwzględnienia skargi (wyrok NSA z 21 października 2009 r., sygn. akt II OSK 1628/08, opublikowany w OSP zeszyt 2 z 2011 r., poz. 23). Z powyższego wynika, że o ile Sąd pierwszej instancji uznał, że M. K. powinna była brać udział w postępowaniu administracyjnym, w którym wydano zaskarżoną przed nim decyzję, to uwzględnienie skargi z tego powodu powinien uzależnić od stanowiska tej osoby w tym zakresie. Ponadto rację ma skarżący kasacyjnie, że ustaleń co do udziału tej osoby w postępowaniu w sprawie pozwolenia na budowę nie można automatycznie przenosić na rozpoznawaną sprawę. Sytuacja prawna skarżącej oraz M. K. może być różna z uwagi na różne umiejscowienie nieruchomości, których są właścicielkami, wobec wykonywanych robót budowlanych. Zauważyć też należy, że jak wynika z okoliczności sprawy, skarżąca domagała się podjęcia przez organ nadzoru budowlanego działań z uwagi na to, że w jej ocenie wykonywane roboty budowlane zagrażają stabilności jej budynku, co dla interesów M. K. może być obojętne.

Mając powyższe na uwadze NSA uznał, że skarga kasacyjna opiera się na usprawiedliwionych podstawach i z tego powodu, na podstawie art. 185 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (jednolity tekst ustawy - Dz.U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.) uchylił zaskarżony wyrok i sprawę przekazał Sądowi pierwszej instancji do ponownego rozpoznania.

Ponownie rozpoznając sprawę Sąd pierwszej instancji uwzględni wykładnię prawa przyjętą przez NSA. Niezależnie od tego Sąd ten rozważy zasadność prowadzenia przez organy administracji odrębnych postępowań wszczynanych na podstawie podań skarżącej składanych na różnym etapie tego samego procesu budowlanego. W szczególności Sąd pierwszej instancji oceni, czy organ administracji nie powinien był uznać, że każde z tych podań dotyczy w istocie tej samej sprawy, mianowicie oceny zgodności z prawem robót budowlanych wykonywanych na podstawie udzielonego skarżącej kasacyjnie pozwolenia na budowę.

Wobec uwzględnienia skargi kasacyjnej od wyroku, którym uwzględniono skargę, NSA na podstawie art. 203 pkt 2 p.p.s.a. zasądził od skarżącej na rzecz skarżącej kasacyjnie zwrot kosztów postępowania kasacyjnego.