Centralna Baza Orzeczeń Sądów Administracyjnych

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący Sędzia NSA Cezary Pryca Sędzia NSA Małgorzata Rysz Sędzia del. WSA Henryka Lewandowska - Kuraszkiewicz(spr.) Protokolant Klaudia Dąbrowska po rozpoznaniu w dniu 11 października 2023 r. na rozprawie w Izbie Gospodarczej skargi kasacyjnej Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Łodzi od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi z dnia 26 października 2022 r. sygn. akt III SA/Łd 520/22 w sprawie ze skargi T. Sp. z o.o. w Ł. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Łodzi z dnia 23 maja 2022 r. nr [...] w przedmiocie zarejestrowania pojazdu 1. oddala skargę kasacyjną; 2. zasądza od Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Łodzi na rzecz T. Sp. z o.o. w Ł. 240 (dwieście czterdzieści) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania kasacyjnego.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi wyrokiem z 26 października 2022 r., sygn. akt III SA/Łd 520/22, po rozpoznaniu skargi T. Sp. z o.o. w Ł. (dalej: spółka, strona, wnioskodawca) na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Łodzi (dalej: Kolegium, SKO) z 23 maja 2022 r. nr [...] w przedmiocie zarejestrowania ciągnika samochodowego, uchylił zaskarżoną decyzję oraz poprzedzającą ją decyzję Prezydenta Miasta Ł z 31 marca 2022r. nr [...] i orzekł o kosztach postepowania kasacyjnego.

Z wyrokiem tym nie zgodziło się Kolegium i wystąpiło ze skargą kasacyjną do Naczelnego Sądu Administracyjnego (dalej: NSA), zaskarżając orzeczenie w całości. Wyrokowi zarzuciło:

1. naruszenie prawa materialnego:

a) art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 roku - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2021 r., poz. 137; dalej: p.u.s.a.) przez niewłaściwe zastosowanie, gdyż dokonano oceny dowolnej, która to nie przystaje do stanu prawnego i zebranego materiału dowodowego, co w konsekwencji doprowadziło do naruszenia wykładni art. 71 ust. 1 pkt 1 ustawy z dnia 20 czerwca 1997 r. - Prawo o ruchu drogowym (Dz. U. z 2022 r., poz. 988 z poźn. zm.; dalej: p.r.d.),

b) art. 72 ust. 1 pkt 1 w zw. z art. 73 ust. 1 p.r.d. poprzez błędną wykładnię polegającą na przyjęciu, iż dokumenty złożone wraz z wnioskiem, a w szczególności kopia faktury VAT poświadczona na zgodność z oryginałem na potrzeby innego postępowania, są wystarczające do uznania, iż T. Sp. z o.o. jest właścicielem pojazdu, a tym samym zgromadzone dokumenty są wystarczające do dokonania rejestracji pojazdu;

c) § 2 ust. 1 pkt 1 w zw. z § 6 ust. 1 pkt 5 rozporządzenia Ministra Infrastruktury i Budownictwa z dnia 11 grudnia 2017 r. w sprawie rejestracji i oznaczania pojazdów oraz wymagań dla tablic rejestracyjnych (Dz. U. z 2017 r., poz. 2355 z późn. zm.; dalej: rozporządzenie z 11 grudnia 2017 r.) w zw. z art. 72 ust. 1 p.r.d. poprzez błędną wykładnię polegającą na przyjęciu, iż dokumenty złożone wraz z wnioskiem są wystarczające do dokonania rejestracji pojazdu, a w szczególności poprzez błędne uznanie, iż przedłożenie kopii faktury za zakup pojazdu poświadczonej za zgodność z oryginałem na potrzeby innego postępowania jest wystarczającym dowodem własności w okolicznościach niniejszej sprawy;

d) art. 72 ust. 1 pkt 1 p.r.d. (Dz. U. z 2017 r. poz. 1260 z późn. zm.) poprzez błędną wykładnię polegającą na przyjęciu, iż na wnioskodawcy nie ciąży obowiązek przedłożenia dowodu własności pojazdu, a to organy administracji zobowiązane są "dokonać własnych ustaleń co do właścicieli przedmiotowego pojazdu;

e) art. 76a § 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2022 r., poz. 2000 z późn. zm.; dalej: k.p.a.) poprzez błędną wykładnię polegającą na przyjęciu, iż przedłożenie kopii faktury za zakup pojazdu poświadczonej za zgodność z oryginałem na potrzeby innego postępowania jest wystarczającym dowodem własności w okolicznościach niniejszej sprawy;

2. naruszenie przepisów postępowania:

b) art. 145 § 1 pkt 1 lit. a) ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2022 r., poz. 329 z późn. zm.; dalej: p.p.s.a.), bowiem istota niniejszej sprawy sprowadza się do błędnej wykładni prawa materialnego w postaci § 2 ust. 1 pkt 1 w zw. z § 6 ust. 1 pkt 5 rozporządzenia z 11 grudnia 2017 r. (Dz. U. z 2017 r., poz. 2355 z późn. zm.) w zw. z art. 72 ust. 1 p.r.d. (Dz.U. z 2022 r. poz. 988 z późn. zm.) oraz art. 76a § 1 k.p.a.;

c) art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) p.p.s.a. w zw. z art. 7, art. 8 § 1, art. 77, art. 80 i art. 76a § 1 k.p.a. przez błędne przyjęcie, że normy te zostały naruszone w stopniu uzasadniającym uchylenie decyzji ostatecznej, bowiem materiał dowodowy jest pełny i zebrany w sposób prawidłowy, jak i dokonano jego prawidłowej oceny, co znalazło swój wyraz w uzasadnieniach podjętych decyzji, a istota sprawy sprowadza się do wykładni przepisów materialnych;

d) art. 141 § 4 w związku z art. 153 p.p.s.a. przez przedstawienie oceny prawnej niespójnej i lakonicznej w zakresie własnych rozważań, brak oceny zebranego materiału dowodowego oraz brak wykazania że uchybienia miały wpływ na wynik rozstrzygnięcia, brak konkretnych wskazań co do dalszego prowadzenia postępowania, a w szczególności w odniesieniu do stanu prawnego.

W oparciu o powyższe zarzuty SKO wnosiło o: uchylenie zaskarżonego wyroku w całości i oddalenie skargi, a w przypadku, gdyby wniosek powyższy nie zasługiwał na uwzględnienie o uchylenie zaskarżonego wyroku w całości i przekazanie sprawy Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Łodzi do ponownego rozpoznania, orzeczenie o kosztach postępowania kasacyjnego oraz o rozpoznanie skargi kasacyjnej na rozprawie.

W uzasadnieniu skargi kasacyjnej organ przedstawił argumenty na poparcie podniesionych zarzutów.

Obecny na rozprawie przed Naczelnym Sądem Administracyjnym w dniu 11 października 2023 r. pełnomocnik spółki wnosił o oddalenie skargi kasacyjnej oraz zasądzenie kosztów postępowania kasacyjnego.

Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Wymaga wyjaśnienia, że Naczelny Sąd Administracyjny odstąpił od szczegółowego przedstawienia stanu sprawy, ograniczając uzasadnienie tylko do rozważań mających znaczenie dla oceny postawionych w skardze kasacyjnej zarzutów. Zgodnie bowiem z art. 193 zdanie drugie p.p.s.a., uzasadnienie wyroku oddalającego skargę kasacyjną zawiera ocenę zarzutów skargi kasacyjnej. Regulacja ta, jako mająca szczególny charakter, wyłącza odpowiednie stosowanie do postępowania przed Naczelnym Sądem Administracyjnym wymogów dotyczących koniecznych elementów uzasadnienia wyroku, przewidzianych w art. 141 § 4 w związku z art. 193 zdanie 1 p.p.s.a. Oznacza to, że Naczelny Sąd Administracyjny ma swobodę co do zakresu przedstawienia ustaleń faktycznych i argumentacji prawnej podanej przez organy administracji i Sąd I instancji.

Przed oceną zarzutów skargi kasacyjnej przypomnienia wymaga, że zgodnie z art. 183 § 1 p.p.s.a., Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, biorąc jednak z urzędu pod rozwagę nieważność postępowania, a mianowicie sytuacje enumeratywnie wymienione w § 2 tego przepisu. Skuteczność takiego środka zależy od spełnienia przez stronę warunków określonych w art. 176 p.p.s.a., w tym zapisanego w § 1 pkt 2 p.p.s.a. wymogu przytoczenia podstaw kasacyjnych i ich uzasadnienia. Podstawy kasacyjne zostały określone w art. 174 p.p.s.a. jako naruszenie prawa materialnego przez błędną jego wykładnię lub niewłaściwe zastosowanie (pkt 1) oraz naruszenie przepisów postępowania, jeżeli uchybienie to mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy (pkt 2).

Wywołane skargą kasacyjną postępowanie przed Naczelnym Sądem Administracyjnym podlega zasadzie dyspozycyjności i nie polega na ponownym rozpoznaniu sprawy w jej całokształcie, lecz ogranicza się do rozpatrzenia poszczególnych zarzutów przedstawionych w skardze kasacyjnej w ramach wskazanych podstaw kasacyjnych.

Kierując się powyższymi wytycznymi, w ocenie NSA, skarga kasacyjna Kolegium nie jest zasadna i nie zasługuje na uwzględnienie.

W skardze kasacyjnej zostały zgłoszone zarzuty oparte na obu podstawach z art. 174 p.p.s.a. i ich komplementarny charakter uzasadniał, aby rozpoznać je łącznie.

Ze skargi kasacyjnej wynika, że spór prawny w rozpatrywanej sprawie dotyczy tego, czy w jej okolicznościach przedstawienie przez wnioskodawcę poświadczonej za zgodność z oryginałem przez organ rejestrujący (rejestracyjny) kopii faktury VAT nr [...] z 15 grudnia 2016 r., dokumentującej zakup przez spółkę od K. Sp. z o.o. z siedzibą w K. [...] pojazdu, o którego rejestrację w kontrolowanym postępowaniu wystąpiła, było wystarczające do uznania, że dokument ten może być dowodem własności ww. pojazdu, w rozumieniu art. 72 ust. 1 pkt 1 w zw. z art. 73 ust. 1 p.r.d. w zw. z § 2 ust. 1 pkt 1 w zw. z 6 ust. 1 pkt 5 rozporządzenia z 11 grudnia 2017 r., na podstawie którego można dokonać rejestracji ww. pojazdu i to w okolicznościach, gdy strona twierdzi, że nie dysponuje oryginałem faktury, gdyż został złożony do organu rejestracyjnego w związku z postępowaniem o czasowe wycofanie ww. pojazdu z ruchu. Skarżący kasacyjnie organ uważał, że skoro strona przedstawiła jedynie kopię opisanej faktury VAT, z której nie wynikało, aby sprzedający był właścicielem pojazdu, choć poświadczoną za zgodność z oryginałem, ale na potrzeby innego postępowania, to nie przedłożyła dokumentu potwierdzającego w jednoznaczny sposób prawo własności pojazdu, pozwalającego na zarejestrowanie tego pojazdu. Przy tym organ nie podzielał poglądu Sądu I instancji o potrzebie inicjatywy procesowej organu rejestrującego w sytuacji, gdy wnioskodawca nie może wykazać się tytułem własności pojazdu, niezależnie od przyczyn takiego stanu rzeczy i okoliczności, na które powołuje się strona.

Ze stanowiskiem i argumentacją Kolegium nie można się zgodzić, mając na uwadze stanowisko WSA odnoszące się do konkretnego stanu faktycznego i podważające opinię organu właśnie z uwagi na elementy tego stanu, czego autor skargi kasacyjnej zdawał się nie dostrzegać.

Gdy chodzi o sporny dowód własności pojazdu, należy podkreślić, że spółka do wniosku o rejestrację tego pojazdu załączyła kopię faktury VAT nr [...] z 15 grudnia 2016 r., dokumentującej sprzedaż przez K. Sp. z o.o. z siedzibą w K. [...] na rzecz spółki pojazdu, potwierdzoną za zgodność z oryginałem w dniu 30 grudnia 2016 r. przez organ rejestrujący. Kolegium, wyjaśniając w skardze kasacyjnej, jak powinno nastąpić prawidłowe uwierzytelnienie dokumentu, nie zaprzeczyło, aby przedłożona przez spółkę kopia nie posiadała wymaganych przepisami cech prawidłowego uwierzytelnienia. Istotne dla SKO miało być, że została sporządzona w ramach innego postępowania, a kwestię, że sporządził tę kopię ten sam organ rejestrujący, do którego spółka wystąpiła następnie 16 lutego 2022 r. z wnioskiem o rejestrację tego samego pojazdu, zbagatelizował. Uważało Kolegium, że wyłącznym dowodem własności pojazdu może być oryginał dokumentu wykazującego przeniesienie własności i w takiej formie powinien być dokument własności dołączony do wniosku, nie rozważając szczegółowo okoliczności kontrolowanej sprawy.

Należy podkreślić, że WSA zgadzał się z SKO, że na podmiocie występującym o rejestrację pojazdu ciąży obowiązek dostarczenia dowodu własności pojazdu, gdyż ma się wykazać tytułem własności do pojazdu, o którego rejestrację wnioskuje. Wynika ten obowiązek z art. 73 ust. 1 w zw. z art. 72 ust. 1 pkt 1 p.r.d., stanowiących, że rejestracji pojazdu dokonuje się na wniosek właściciela pojazdu, na podstawie dowodu własności pojazdu lub dokumentu potwierdzającego powierzenie pojazdu, o którym mowa w art. 73 ust. 5. Szczegółową regulację dotycząca wykonania wspomnianego obowiązku zawiera § 2 ust. 1 pkt 1 rozporządzenia z 11 grudnia 2017 r. stanowiąc, że w celu rejestracji pojazdu właściciel pojazdu składa do organu rejestrującego wniosek o rejestrację pojazdu na formularzu, którego wzór jest określony w załączniku nr 1 do rozporządzenia, do którego dołącza m.in. dowód własności pojazdu. Dowodem własności pojazdu lub jego pojedynczych zespołów, w myśl § 6 ust. 1 rozporządzenia z 11 grudnia 2017 r., jest w szczególności jeden z dokumentów: umowa sprzedaży (pkt 1); umowa zamiany (pkt 2); umowa darowizny (pkt 3); umowa o dożywocie (pkt 4); faktura potwierdzająca nabycie pojazdu (pkt 5); prawomocne orzeczenie sądu rozstrzygające o prawie własności (pkt 6).

Jednakże, mając na uwadze, że spółka przed wystąpieniem z wnioskiem o rejestrację pojazdu (16 lutego 2022 r.) inicjowała wcześniej przed organem rejestracyjnym (Prezydentem Miasta Ł. w Wydziale Praw Jazdy i Rejestracji Pojazdów Urzędu Miasta Ł.) postępowanie o czasowe wycofanie pojazdu z ruchu (wniosek z 30 grudnia 2016 r.) i do wniosku w tym postępowaniu dołączyła oryginał ww. faktury z 15 grudnia 2016r., i wniosek ten został przekazany zgodnie z właściwością miejscową do Urzędu Miejskiego w K., Sąd I instancji przyjmował za prawdziwe twierdzenie strony, że oryginał spornej faktury nie został jej zwrócony przez organ rejestracyjny w postępowaniu wszczętym wnioskiem z 30 grudnia 2016 r. i dlatego nie mogła oryginału tego dokumentu dołączyć do późniejszego wniosku o rejestrację pojazdu, a jedynie posiadaną kopię, poświadczoną w dniu 30 grudnia 2016 r. za zgodność z oryginałem przez organ rejestracyjny. Spółka w postępowaniu o czasową rejestrację pojazdu, wszczętym na skutek jej wniosku z 7 lutego 2022 r., przedłożyła także kopię omawianej faktury, poświadczoną w dniu 30 grudnia 2016 r. za zgodność z oryginałem przez organ rejestracyjny, twierdząc, że oryginał faktury pozostał w organie rejestracyjnym (notatka urzędowa z 29 marca 2022 r., k-16 akt adm.). Natomiast organ rejestracyjny żądał dołączenia oryginału spornej faktury, podając, że nie jest w posiadaniu tego dokumentu.

Stanowisko WSA, akceptujące wyjaśnienia strony, znajduje oparcie w aktach sprawy i zasługuje na uwzględnienie. Jak słusznie Sąd I instancji zauważył, w spisie zawartości akt administracyjnych pod pozycją L.p. 2 wpisano: faktura -[...], data włączenia do akt -30.12.2016. Ponadto we wniosku o czasowe wycofanie pojazdu z ruchu, złożonym 30 grudnia 2016 r. do Prezydenta Miasta Ł, spółka w załącznikach wskazała fakturę [...]. Data złożenia wniosku jest zbieżna z datą uwierzytelnienia na kopii faktury VAT, przedkładanej przez spółkę w dalszych postępowaniach związanych z rejestracją tego samego pojazdu. Wniosek o czasowe wycofanie pojazdu z ruchu został przekazany zgodnie z właściwością do Prezydenta Miasta K. i jak wynikałoby z zawiadomienia z 5 stycznia 2017 r., do Urzędu Miejskiego w K. miała zostać przesłana uwierzytelniona kopia ww. faktury (kopia zawiadomienia z 5 stycznia 2017 r., k. -6 akt adm. w powiązaniu z kopią faktury przesłaną przez Urząd Miejski w K., k. – 31, 32 akt adm.). Wymaga podkreślenia, że w aktach administracyjnych nie ma natomiast jakiejkolwiek adnotacji, aby oryginał faktury został zwrócony wnioskodawcy. Jest to istotne w świetle ustaleń, że do wniosku o czasowe wycofanie z ruchu pojazdu miał być dołączony oryginał faktury, skoro została sporządzona jej uwierzytelniona kopia i strona nią dysponowała. Dla oceny wartości dowodowej przedłożonej kopii faktury VAT było istotne, że została uwierzytelniona zgodnie z § 9 ust. 2 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 27 września 2003 r. w sprawie szczegółowych czynności organów w sprawach związanych z dopuszczeniem pojazdu do ruchu oraz wzorów dokumentów w tych sprawach (Dz. U. z 2014. Poz. 1727 z późn. zm.), wymagającym, aby kserokopie dokumentów, których obowiązek wykonania wynika z rozporządzenia, wykonywał i uwierzytelniał organ rejestrujący, a uwierzytelnienie kserokopii polega na dokonaniu na niej adnotacji o treści: "Stwierdzam zgodność z oryginałem", którą należy potwierdzić: datą, podpisem oraz pieczątką organu rejestrującego.

Dodać też należy, że na mocy art. 78a ust. 1 p.r.d. czasowego wycofania pojazdu z ruchu dokonuje na wniosek właściciela pojazdu organ rejestrujący właściwy ze względu na miejsce ostatniej rejestracji pojazdu, wydając decyzję o czasowym wycofaniu pojazdu z ruchu. Dlatego spółka, występując z takim wnioskiem, musiała wykazać, że była właścicielem pojazdu już w dniu 30 grudnia 2016 r.

W świetle powyższych okoliczności, zasadnie podnoszonych przez WSA, nie można zarzucić Sądowi I instancji naruszenia art. 72 ust. 1 pkt 1, art. 73 ust. 1 p.r.d. oraz § 2 ust. 1 pkt 1 w zw. z § 6 ust. 1 pkt 5 rozporządzenia z 11 grudnia 2017 r., a tym samym niezasadne okazały się zarzuty zgłoszone w pkt 1. lit. b), c), d) oraz pkt 2. lit. b) petitum skargi kasacyjnej.

W sytuacji, gdy spółka przedstawiła przy wniosku o czasowe wycofanie pojazdu z rejestracji złożonym 30 grudnia 2016 r. do Prezydenta Miasta Ł. oryginał faktury, w aktach administracyjnych odnotowano złożenie tej faktury, a nie odnotowano ewentualnego jej zwrotu spółce, czy też przekazania Prezydentowi Miasta K. – poprzedniemu organowi rejestrującemu, a ponadto została sporządzona kopia tej faktury prawidłowo uwierzytelniona przez organ, do tego obecnie bez wątpienia rejestrujący, to zasadnie WSA uważał, że organ, mając mimo to wątpliwości co do własności pojazdu, o którego rejestrację wystąpiła strona, powinien podjąć czynności i dopuścić dowody, które pozwolą ustalić właściciela tego pojazdu, zgodnie z wymogami art. 7, art. 77 § 1 i art. 80 k.p.a., nakazującymi zebranie wyczerpującego materiału dowodowego i wszechstronne jego rozpatrzenie. Celowi temu służyć mogło odwołanie się przez organ do art. 76a § 1 k.p.a. mając na uwadze, że strona przedstawiła urzędowo poświadczoną przez ten organ kopię faktury, wytworzoną w szeroko rozumianym postepowaniu rejestracyjnym dotyczącym tego samego pojazdu (postępowaniu o czasowe wycofanie ww. pojazdu z ruchu), w którym także badano kwestię własności pojazdu, gdyż tylko właściciel mógł z takim wnioskiem wystąpić.

Brak wszechstronnego rozważenia zgromadzonego materiału dowodowego, zwłaszcza gdy kwestia własności pojazdu miała istotne znaczenie już w postępowaniu o czasowe wycofanie pojazdu z ruchu, skutkowało naruszeniem przez organy art. 8 k.p.a.

Dlatego niezasadne okazały się zarzuty zgłoszone w pkt 1.lit. e) oraz pkt 2.lit. c) petitum skargi kasacyjnej podnoszące naruszenie art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) p.p.s.a. w zw. z art. 7, art. 8, art. 77 § 1 , art. 80 i art. 76a § 1 k.p.a.

Za nieskuteczny należało uznać zarzut zgłoszony w pkt 1. lit a) petitum skargi kasacyjnej, gdyż przepis art. 71 ust. 1 p.r.d. (Dokumentem stwierdzającym dopuszczenie do ruchu pojazdu samochodowego, ciągnika rolniczego, pojazdu wolnobieżnego wchodzącego w skład kolejki turystycznej, motoroweru lub przyczepy jest dowód rejestracyjny albo pozwolenie czasowe. Przepis ten nie dotyczy pojazdów, o których mowa w ust. 3.) nie był stosowany w niniejszej sprawie.

Sąd odwoławczy nie stwierdził także naruszenia art. 1 § 1 (Sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej oraz rozstrzyganie sporów kompetencyjnych i o właściwość między organami jednostek samorządu terytorialnego, samorządowymi kolegiami odwoławczymi i między tymi organami a organami administracji rządowej) i § 2 (Kontrola, o której mowa w § 1, sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej) p.u.s.a. Do naruszenia art. 1 § 1 i § 2 p.u.s.a. mogłoby dojść, gdyby Sąd nie dokonał kontroli stanowiącego przedmiot skargi aktu, zastosowałby inny rodzaj oceny niż zgodność z prawem odwołując się np. do zasad słuszności czy współżycia społecznego względnie wyszedłby poza zakres przedmiotowy postępowania sądowoadministracyjnego rozpoznając skargę na akt lub czynność niepoddane jego kognicji, ewentualnie zastosował środki ustawie nieznane (por. wyroki NSA z 2 marca 2023 r., sygn. akt II OSK 895/22; 15 lipca 2021 r., sygn. akt II GSK 1385/18).

Nieskuteczny okazał się również zarzut ujęty w pkt 2.lit.d) petitum skargi kasacyjnej - naruszenia art. 141 § 4 w zw. z art. 153 p.p.s.a. Jak wynika z uzasadnienia skargi kasacyjnej autor zarzucał naruszenie zd. drugiego art. 141 § 4 p.p.s.a., nakazującego w przypadku uwzględnienia skargi, gdy sprawa ma być ponownie rozpatrzona przez organ administracji, aby uzasadnienie ponadto zawierało wskazania co do dalszego postępowania, szczególnie z uwagi na skutek wyrażony w art. 153 p.p.s.a. (Ocena prawna i wskazania co do dalszego postępowania wyrażone w orzeczeniu sądu wiążą w sprawie organy, których działanie, bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania było przedmiotem zaskarżenia, a także sądy, chyba że przepisy prawa uległy zmianie).

Zarzut ten został sformułowany w ramach podstawy z art. 174 pkt 2 p.p.s.a. czyli naruszenia przepisów postępowania, jeżeli uchybienie to mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Zatem obowiązkiem kasatora było wykazanie, na czym polegało naruszenie wspomnianych uregulowań i czy mogło mieć to uchybienie istotny wpływ na wynik sprawy. Natomiast w zarzucie, jak i w jego uzasadnieniu zabrakło tychże elementów, stanowisko autora było wyłącznie zanegowaniem poglądów WSA.

Wobec powyższego, skargę kasacyjną, na mocy art. 184 p.p.s.a. oddalono.

O kosztach postępowania kasacyjnego na rzecz spółki (pkt 2 wyroku) orzeczono na podstawie art. 204 pkt 2 p.p.s.a. oraz art. 205 § 2 p.p.s.a. w związku z § 14 ust. 1 pkt 2 lit. c) w związku z § 14 ust. 1 pkt 1 lit. c) rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 22 października 2015 r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych (Dz. U. z 2023 r., poz. 1935).