Centralna Baza Orzeczeń Sądów Administracyjnych

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Agnieszka Wilczewska-Rzepecka, , Sędzia WSA Jolanta Zdanowicz (spr), Asesor WSA Paweł Groński, Protokolant Joanna Piątek, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 16 października 2007 r. sprawy ze skargi A. J. na decyzję Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] lutego 2007 r. znak [...] w przedmiocie odmowy stwierdzenia nieważności decyzji w części. skargę oddala.

Spółdzielnia Mieszkaniowa P. w R. w dniu [...] lipca 2003 r. uzyskała decyzją Prezydenta Miasta R. zatwierdzenie projektu budowlanego

i pozwolenie na budowę inwestycji p.n. budynek mieszkalny wielorodzinny [...]

z lokalami usługowymi, garażami, chodnikami, ukształtowaniem terenu w granicach [...] oraz przyłączami na działce nr [...] w R. [...].

Wnioskiem z dnia 7 sierpnia 2006 r. skierowanym do Wojewody właściciel sąsiednich działek [...] A. J. wystąpił o cofnięcie pozwolenia

na budowę parkingu 4-miejscowego i placyku nawrotowego z uwagi na usytuowanie tylko 1m od granic jego działek, który to wniosek potraktowany został jako wniosek

o stwierdzenie nieważności pozwolenia.

Wojewoda [...] decyzją z [...] października 2006 r. stwierdził nieważność decyzji Prezydenta Miasta R. w części dot. pozwolenia na budowę 4 miejsc parkingowych usytuowanych przy granicy działki budowlanej oznaczonej

w projekcie zagospodarowania literami [...].

W uzasadnieniu organ nadzorczy stwierdził, iż lokalizacja miejsc postojowych

w odległości 1m od granicy sąsiedniej działki jest sprzeczna z warunkami technicznymi jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie (§ 19 rozporządzeni) i narusza art. 5 Prawa budowlanego. Gdyby bowiem właściciel zabudował działkę [...],

to przedmiotowe miejsca postojowe będą się znajdowały w odległości 5m od okien zamiast co najmniej 7m, jak wymaga tego przepis § 19 ust. 1 pkt 1 rozporządzenia.

W wyniku odwołania Spółdzielni Mieszkaniowej sprawę rozpatrywał Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego, który decyzją z [...] lutego 2007 r. znak: [...] uchylił decyzję Wojewody i odmówił stwierdzenia nieważności decyzji Prezydenta Miasta R. w części dot. pozwolenia na budowę miejsc parkingowych.

W uzasadnieniu swojego stanowiska organ odwoławczy podkreślił, że stwierdzenie nieważności decyzji może mieć miejsce jedynie w przypadku, gdy badane rozstrzygnięcie jest w sposób niewątpliwy dotknięte kwalifikowaną wadą z art. 156 § 1 kpa zaś samo postępowanie nadzorcze jest postępowaniem samodzielnym ograniczonym do oceny legalności decyzji w oparciu o zamknięty materiał dowodowy

i nie dotyka istoty sprawy rozstrzygniętej w badanej decyzji. Zważywszy, że działki sąsiednie, na dzień wydania decyzji objętej postępowaniem nadzorczym, nie były zabudowane, a więc nie było możliwości zastosowania przepisu nakazującego zastosowanie odległości od okien pomieszczeń przeznaczonych na pobyt ludzi, to brak było podstaw do stwierdzenia rażącego naruszenia prawa, skutkującego stwierdzeniem nieważności decyzji. Z tej też przyczyny organ odwoławczy uchylił decyzję Wojewody.

Skargę sądową na powyższą decyzję wniósł zainteresowany A. J., zarzucając nierówność traktowania obywateli przez organ i podnosząc, że jako właściciel ma prawo w dowolnym czasie zabudować swoja nieruchomość, a jego uzasadniony interes nie może być naruszony (gdyby chciał zabudować działkę musiałby budynek odsunąć nie 4m ale 6m od granicy). Zdaniem skarżącego organ odwoławczy uwzględnił tylko interes spółdzielni mieszkaniowej choć obowiązujące przepisy prawa budowlanego dotyczą wszystkich uczestników procedury budowlanej i mówią o ochronie uzasadnionych interesów osób znajdujących się w obszarze oddziaływania obiektu.

W odpowiedzi na skargę organ wnosił o jej oddalenie.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Ocena działalności organów administracji publicznej dokonywana przez Sąd administracyjny sprowadza się do kontroli prawidłowości rozstrzygnięcia będącego przedmiotem tej oceny pod względem zgodności z przepisami prawa materialnego oraz pod względem zgodności z przepisami postępowania administracyjnego.

Oznacza to, że w zakresie dokonywanej kontroli Sąd zobowiązany jest do zbadania, czy organ administracji orzekając w sprawie nie naruszył prawa w stopniu mogącym mieć wpływ na wynik postępowania.

Zaskarżona decyzja została wydana w postępowaniu nadzorczym. Postępowanie to jest nadzwyczajnym trybem mającym na celu stwierdzenie czy decyzja kontrolowana została wydana z naruszeniem art. 156 § 1 kpa, tj. czy wystąpiły przesłanki wymienione w tym przepisie a stanowiące podstawę stwierdzenia nieważności. Postępowanie nadzorcze jest więc postępowaniem prowadzonym w ograniczonym zakresie a to oznacza, że organ nadzoru nie rozstrzyga istoty sprawy, zajmując się tylko i wyłącznie wadliwością samej decyzji kontrolowanej.

Stwierdzenie nieważności decyzji administracyjnej jest wyjątkiem od zasady stabilności decyzji (art. 16 kpa) i z tego względu zastosowanie tego nadzwyczajnego środka wzruszenia decyzji winno opierać się na wnikliwej ocenie legalności kontrolowanej decyzji.

Kontroli sądowej w niniejszym postępowaniu poddana została decyzja organu nadzorczego, badającego tylko i wyłącznie wystąpienie w decyzji objętej postępowaniem nieważnościowym, przesłanek z art. 156 § 1 kpa.

W przedmiotowej sprawie organ odwoławczy stanął na stanowisku, iż w decyzji

o pozwoleniu na budowę w części dot. 4 miejsc postojowych nie wystąpiło rażące naruszenie prawa uzasadniające stwierdzenie nieważności, bowiem działki skarżącego nie były zabudowane, a zatem niemożliwym było stosowanie przepisu nakazującego zachowanie odległości inwestycji od okien ewentualnego budynku mieszkalnego.

Ze stanowiskiem organu odwoławczego o braku przesłanki nieważnościowej należy się zgodzić. Art. 4 Prawa budowlanego z 1994 r. mówi, że każdy ma prawo zabudowy nieruchomości gruntowej pod warunkiem zgodności z przepisami.

W przedmiotowym przypadku skarżący, będący właścicielem sąsiedniej działki względem 4 miejsc postojowych usytuowanych 1m od granicy działki, w razie zabudowy w odległości 4m uzyskałby budynek oddalony od miejsc parkingowych na 5m, zamiast 7m przewidzianych § 19 ust. 1 pkt 1 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia

12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie (Dz. U. z 2002 r., nr 75, poz. 690 ze zm.) w brzmieniu obowiązującym na dzień wydania decyzji o pozwoleniu na budowę.

Jednakże trzeba pamiętać, że w momencie wydawania pozwolenia na budowę dla Spółdzielni, na działce [...] nie było zabudowy i choć organ winien był brać pod uwagę zapis § 12 powołanego rozporządzenia oraz art. 4 i 5 Prawa budowlanego,

a kwestię tę pominął, co przyszłościowo mogło dla właściciela stanowić utrudnienie zabudowy, to trudno przyjąć, że nastąpiło tu rażące naruszenie prawa. Trzeba bowiem podkreślić, że rażące naruszenie prawa zachodzi wtedy, gdy treść decyzji pozostaje

w wyraźnej sprzeczności z przepisami prawa i gdy charakter tego naruszenia powoduje, że decyzja taka nie może być akceptowana, a przekroczenie prawa występuje

w sposób jasny i niedwuznaczny.

W przedmiotowej sprawie trudno byłoby przyjąć, że wystąpiło naruszenie przepisów o charakterze rażącym. Nie każde naruszenie prawa ma taki charakter. Organ wydający pozwolenie winien był rozważyć, czy nie powstaną utrudnienia

do zabudowy sąsiedniej działki i tu można upatrywać naruszenie przepisów, jednakże chodzi w tym przypadku o 4 miejsca parkingowe a nie np. wysoki budynek zacieniający światło, bądź postawiony w odległości 1m od granicy działki, kiedy to byłoby rażące naruszenie rozporządzenia powołanego wyżej, jak i art. 5 Prawa budowlanego.

Skoro nie było odniesienia do istniejącej zabudowy, a przepis nie określał usytuowania 4 miejsc parkingowych od granicy działki, nie ma podstaw do przyjęcia,

iż przy wydawaniu pozwolenia nastąpiło naruszenie prawa o charakterze rażącym.

Tym samym brak było podstaw do stwierdzenia nieważności decyzji.

Mając powyższe na uwadze skargę należało oddalić na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. nr 153, poz. 1270 ze zm.).