Centralna Baza Orzeczeń Sądów Administracyjnych

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Bożena Więch - Baranowska (spr.), Sędzia WSA Bogusław Cieśla, Sędzia WSA Daria Gawlak – Nowakowska, Protokolant st. sekr. sąd. Agnieszka Wasik, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 29 czerwca 2011 r. sprawy ze skargi H. D. na postanowienie Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] kwietnia 2011 r. znak: [...] w przedmiocie sprostowania oczywistej omyłki pisarskiej I. uchyla zaskarżone postanowienie oraz poprzedzające je postanowienie z dnia [...] marca 2011r.; II. stwierdza, że zaskarżone postanowienie nie podlega wykonaniu do czasu uprawomocnienia się niniejszego wyroku.

Postanowieniem wydanym [...] kwietnia 2011r., Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego utrzymał w mocy własne postanowienie z [...] marca 2011r. prostujące z urzędu oczywistą omyłkę pisarską w decyzji z [...] marca 2011r., znak: [...], uchylającej decyzję Wojewody [...] z dnia [...] stycznia 2011r., Nr [...], zatwierdzającą projekt budowlany i udzielającą Polskim [...] pozwolenia na budowę napowietrznej linii elektroenergetycznej 400 kV + 2 x 110 kV, w ramach zadania "Budowa napowietrznej linii elektroenergetycznej 400 kV + 2 x 110 kV [...]", przewidzianej do realizacji na terenie gminy [...] - etap IV, w części zatwierdzającej projekt budowlany i udzielającej pozwolenia na budowę linii na działkach nr [...] obr. [...] oraz [...], obr. [...], i umarzającej w tym zakresie postępowanie organu I instancji, w pozostałej części utrzymującej w mocy zaskarżoną decyzję - wpisując na stronie pierwszej w wierszu siedemnastym, trzydziestym drugim i trzydziestym ósmym [...] zamiast [...].

Organ podał, że w uzasadnieniu decyzji wskazano, że organ wojewódzki udzieli! pozwolenia na budowę m.in. na działkach nr ew. [...] i [...] pomimo, iż projekt budowlany nie przewidywał realizacji inwestycji na w/w działkach, co stało się powodem uchylenia rozstrzygnięcia Wojewody [...] w tym zakresie.

Z projektu zagospodarowania terenu stanowiącego załącznik do decyzji Wojewody [...] z dnia [...] stycznia 2011 r., jednoznacznie wynika, że inwestycja objęta w/w decyzją znajduje się na działce nr [...], nie jest natomiast zlokalizowana na działce nr [...].

Wobec tego organ uznał, iż wskazanie w treści decyzji nr działki innej niż ta co do której winno nastąpić umorzenie postępowania stanowi oczywista omyłkę, która powinna być sprostowana w trybie art. 113 § 1 kpa.

Skargę na to postanowienie do Wojewódzkiego Sadu Administracyjnego wniosła H. D..

Wnosząc o uchylenie zaskarżonego postanowienia i poprzedzającego go postanowienia z [...] marca 2011r., skarżąca zarzuciła organowi naruszenie art. 113 § 1 kpa.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje:

Stosownie do art. 1 § 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U Nr 153 poz 1269 z późn. zm.) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej. Przepis § 2 wymienionego artykułu wymienia podstawową zasadę wykonywania przez te sądy funkcji kontrolnej stanowiąc, iż sprawowana jest ona pod względem zgodności z prawem. Rozpoznawanie skarg na decyzje organów administracji nie ma charakteru merytorycznego orzekania w sprawie. Sąd administracyjny pełni wyłącznie funkcje kasacyjne. W myśl art. 145 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sadami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 z późn. zm.) - zwanej dalej p.p.s.a., decyzja administracyjna podlega uchyleniu wówczas, gdy Sąd stwierdzi naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, naruszenie prawa dające podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego albo inne naruszenie przepisów postępowania jeżeli mogło ono mieć wpływ na wynik sprawy.

Biorąc pod uwagę powyższą regulację, należy uznać, iż skarga jest zasadna.

Podstawą materialno – prawną kontrolowanego postanowienia jest art. 113 § 1 kpa.

Sprostowanie decyzji w trybie art. 113 § 1 k.p.a. może dotyczyć tylko nieistotnych wadliwości decyzji, polegających na prostowaniu błędów pisarskich i rachunkowych oraz innych oczywistych omyłek. Różnica pomiędzy zmianą decyzji a jej sprostowaniem wynika z tego, czy decyzja jest dotknięta wadą istotną czy też nieistotną i decyduje to również o formie rozstrzygnięcia, które następuje odpowiednio decyzją lub postanowieniem.

Oczywista omyłka pisarska to widoczne wbrew zamierzeniu organu niewłaściwe użycie wyrazu, widocznie mylna pisownia, widoczne, niezamierzone opuszczenie jednego lub więcej wyrazów. Inne oczywiste omyłki to omyłki stojące na równi z błędami pisarskimi, polegające na tym, że w decyzji wyrażono coś co widocznie jest niezgodne z myślą wyrażoną niedwuznacznie przez organ, a zostało wypowiedziane przez przeoczenie, niewłaściwy dobór słowa. Sprostowanie na podstawie art. 113 § 1 k.p.a. nie może jednak prowadzić do merytorycznej zmiany orzeczenia i to nawet wówczas, gdy zaistniały rozbieżności pomiędzy treścią rozstrzygnięcia a uzasadnieniem wyrażającym wolę organu konkretnego rozstrzygnięcia. Sprostowaniu nie podlegają jednak wady (błędy i omyłki) istotne m.in. w zakresie konsekwencji prawnych zastosowania określonej normy prawnej (tak: J. Borkowski (w:) B. Adamiak, J. Borkowski, Kodeks postępowania administracyjnego, Komentarz, 9 Wydanie, Wydawnictwo C.H. Beck, s. 551). W tej formie nie jest możliwe takie ingerowanie w treść decyzji administracyjnej, które - co do zasady - mogłoby przyczynić się do zmiany jej rozstrzygnięcia merytorycznego. Sprostowanie nie może prowadzić do merytorycznej zmiany decyzji czy ponownego rozstrzygnięcia w sposób odmienny od pierwotnego (tak: NSA w wyroku z dnia 4 maja 1988 r., sygn. III SA1466/87, OSP 1990, Zeszyt 11-12, poz. 398, z glosą aprobującą W. Tarasa).

Tym samym mając na uwadze powyższe, nie można podzielić stanowiska organu, iż niewłaściwe wskazanie w decyzji numerów działek ma charakter oczywistej omyłki, którą sprostować można w trybie art. 113 § 1 kpa.

Jak wyżej zauważono sprostowanie służy wyłącznie do usuwania nieistotnych wadliwości decyzji polegających na prostowaniu błędów pisarskich, rachunkowych oraz innych oczywistych omyłek. Tak więc jest poza sporem, że nie mogą podlegać sprostowaniu w opisanym wyżej trybie błędy i omyłki istotne czyli takie, które nie są widoczne na pierwszy rzut oka i wymagają przeprowadzenia dodatkowych badań i ustaleń (porównaj wyrok NSA z dnia 4 kwietnia 2007 r. sygn. akt II OSK 581/06 publikowany zbiór Lex nr 325253). W wyroku tym wyrażono pogląd, iż niewłaściwe wskazanie w decyzji numerów działek nie ma charakteru oczywistej omyłki i pogląd ten skład orzekający w tej sprawie w pełni podziela.

Jak wynika z utrwalonych poglądów w orzecznictwie NSA oznaczenie numeru działki stanowi istotny element rozstrzygnięcia, gdyż konkretyzuje dopuszczalność prowadzenia określonych robót, w precyzyjnie oznaczonym miejscu. Nie można w decyzji czy to lokalizacyjnej czy też dotyczącej pozwolenia na budowę, numerów określających poszczególne działki, na których jest planowana lub ma być realizowana inwestycja, traktować jako cyfr, które nic nie znaczą. Numer działki jest desygnatem konkretnej powierzchni gruntu-nieruchomości z wszelkimi tego konsekwencjami wynikającymi z przepisów prawa. Numer działki funkcjonuje w obrocie prawnym jako nazwa własna, określająca konkretną wielkość i ukształtowanie terenu z czym wiążą się konkretne prawa. Zatem sprostowanie decyzji w trybie art. 113 § 1 k.p.a. nie może dotyczyć numeru działki, bowiem w takim zakresie nie podpada to pod pojęcie błędu czy omyłki w rozumieniu wskazanej wyżej normy (podobnie w wyrokach NSA z dnia 9 stycznia 2008 r. sygn. akt II OSK 1815/06 publikowany zbiór Lex nr 443701, z dnia 12 listopada 2002 r. sygn. akt IV SA 136/02- niepublikowany).

Mając powyższe na uwadze Wojewódzki Sąd Administracyjny na podstawie art. 145 § 1 pkt 1c oraz art. 52 ustawy z 30 sierpnia 2002r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi orzekł, jak w sentencji wyroku.