Centralna Baza Orzeczeń Sądów Administracyjnych

Dnia 5 lipca 2022 roku Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: sędzia NSA Jolanta Rudnicka Sędziowie: sędzia NSA Zygmunt Zgierski sędzia del. WSA Arkadiusz Blewązka (spr.) po rozpoznaniu w dniu 5 lipca 2022 roku na posiedzeniu niejawnym w Izbie Ogólnoadministracyjnej skargi kasacyjnej M. S. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gorzowie Wielkopolskim z dnia 30 stycznia 2019 r., sygn. akt II SA/Go 849/18 w sprawie ze skargi M. S. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Gorzowie Wielkopolskim z dnia [...] września 2018 r., nr [...] w przedmiocie wydania prawa jazdy oddala skargę kasacyjną.

Wyrokiem z dnia 30 stycznia 2021 r., II SA/Go 849/18 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gorzowie Wielkopolskim oddalił skargę M. S. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Gorzowie Wielkopolskim z dnia [...] września 2018 r. nr [...] w przedmiocie odmowy wydania prawa jazdy.

Skargę kasacyjną od powyższego wyroku wniósł M.S., zaskarżając wyrok w całości i zarzucając naruszenie:

I. przepisów postępowania, które to uchybienia miały istotny wpływ na wynik sprawy, tj.:

1. art. 145 § 1 pkt 1 lit. a) i c) i art. 135 p.p.s.a. w zw. z art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a. oraz w zw. z art. 11 ust. 1 pkt 5 ustawy z dnia 5 stycznia 2011 r. o kierujących pojazdami (2017.978 ze zm.), dalej "u.k.p.", przez oddalenie skargi i uznanie, że zaskarżona decyzja Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Gorzowie Wielkopolskim oraz decyzja ją poprzedzająca odpowiadają prawu, podczas gdy uchylono decyzję pierwotną Starosty S. z dnia [...] maja 2017 r. przyznającą skarżącemu prawo jazdy, wobec bezzasadnego uznania, że w sprawie wystąpiły istotne, nowe okoliczności, uzasadniające wznowienie postępowania, podczas gdy skarżący spełnił przesłanki do wydania prawa jazdy, a w sprawie nie było uzasadnionych podstaw do wznowienia postępowania;

2. art. 134 § 1 i art. 135 p.p.s.a przez całkowite pominięcie zakresem orzekania znaczenia, charakteru i wagi dokumentu potwierdzającego zameldowanie skarżącego na pobyt czasowy w lokalu mieszkalnym w S.;

3. art. 141 § 4 p.p.s.a. w zw. z art. 7, art. 8, i art. 77 k.p.a. przez brak odniesienia się do wszystkich wskazanych zarzutów skargi, w szczególności braku odniesienia się do zarzutu dotyczącego:

a. naruszenia art. 77 § 1 k.p.a. przez wydanie decyzji przed zebraniem w sprawie dowodów wskazujących na złożenie przez skarżącego fałszywego oświadczenia w przedmiocie spełnienia przesłanki pozytywnej wydania prawa jazdy, tj. przebywania na terenie RP przez okres co najmniej 185 dni przed złożeniem wniosku o wydanie prawa jazdy,

b. naruszenia art. 7 i 8 k.p.a. przez niepodjęcie wszelkich niezbędnych działań w celu dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego i prawnego sprawy pomimo spełnienia przesłanki przepisów "ustawy o kierowaniu pojazdami", w tym oparcie decyzji jedynie na treści otrzymanych informacji z Federalnego Urzędu ds. Ruchu Drogowego i pominięcie dokumentu potwierdzającego zameldowanie na pobyt czasowy w lokalu mieszkalnym w S.;

4. art 145 § 1 pkt 1 lit. c) p.p.s.a. w zw. z art. 145 § 1 pkt 5 k.p.a. przez nieuwzględnienie skargi wobec uznania, że decyzje organów były prawidłowe, a kontrolowane postępowanie administracyjne dotknięte było wadą uzasadniającą wznowienie postępowania, ze względu na zaistnienie nowych, istotnych okoliczności, nieznanych dotychczas organowi, podczas gdy:

a. fakt zameldowania na pobyt czasowy w lokalu mieszkalnym w S. w maju 2017 r. był okolicznością znaną organowi już w momencie wydania decyzji pierwotnej i nie może stanowić "nowej okoliczności";

b. fakt nawiązania stosunku pracy przez skarżącego z zagranicznym podmiotem nie wyklucza możliwości regularnego przebywania przez skarżącego na terytorium RP, a tym samym ta okoliczność nie wpływa bezpośrednio na treść rozstrzygnięcia, co również oznacza, że w sprawie nie występuje "istotna" okoliczność uzasadniająca wznowienie postępowania;

II. prawa materialnego, tj.:

1. art. 11 ust. 1 pkt. 5 lit. a) – d) u.k.p. w zw. z art. 12 dyrektywy 2006/126/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 20 grudnia 2006 r. w sprawie praw jazdy (przekształcenie) przez błędną wykładnię i uznanie, że w chwili składania wniosku o wydanie prawa jazdy wnioskujący winien przebywać na terytorium RP, co najmniej przez 185 dni, podczas gdy art. 11 ust. 1 pkt. 5 u.k.p. wskazuje jedynie, że uprawniony ma przebywać na terytorium RP w każdym roku kalendarzowym przez okres 185 dni, co nie determinuje konieczności przebywania 185 dni bezpośrednio przed złożeniem wniosku o wydanie prawa jazdy, a takiej wykładni przepisu dokonał Sąd I instancji, która ponadto stoi w sprzeczności z art. 12 ww. dyrektywy;

2. art. 11 ust. 1 pkt. 5 lit. a) — d) u.k.p. przez niewłaściwe zastosowanie i odmowę wydania Skarżącemu krajowego prawa jazdy, pomimo spełnienia przez skarżącego wszystkich przesłanek uzyskania prawa jazdy, wobec bezzasadnego uznania, że:

a. skarżący nie spełnił pozytywnej przesłanki wydania prawa jazdy, tj. nie przebywał na terytorium RP przez co najmniej 185 dni w roku kalendarzowym poprzedzającym złożenie wniosku o wydanie prawa jazdy;

b. centrum życiowych interesów skarżącego znajduje się w N.;

c. w sprawie zaistniały nowe, istotne okoliczności, które uzasadniały wszczęcie postępowania wznowieniowego i podważenie zaistnienia przesłanek pozytywnych do rozstrzygnięcia sprawy zgodnie z wnioskiem skarżącego,

podczas gdy:

a. fakt przebywania przez skarżącego na terytorium RP oraz oświadczenie w tym przedmiocie podlegało weryfikacji przez właściwy organ już w momencie złożenia wniosku o wydanie prawa jazdy i wówczas nie stwierdzono negatywnej przesłanki do odmowy wydania prawa jazdy, a ponadto organowi znana była data zgłoszenia wniosku o zameldowanie, co nie może stanowić "nowej okoliczności" uprawniającej do wznowienia postępowania,

b. fakt świadczenia pracy na rzecz niemieckiego pracodawcy nie przesądza o tym, że centrum życiowe skarżącego znajduje się na terytorium N. oraz nie wyklucza możliwości przebywania na terytorium RP przez wymagany prawem okres,

c. organ nie podważył skutecznie prawdziwości złożonego przez skarżącego oświadczenia o przebywaniu na terenie RP.

Z uwagi na powyższe wniesiono o uchylenie zaskarżonego wyroku w całości i rozpoznanie skargi oraz orzeczenie zgodnie z jej wnioskami, ewentualnie o uchylenie zaskarżonego wyroku w całości i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Gorzowie Wielkopolskim, a także o zasądzenie zwrotu kosztów postępowania.

W uzasadnieniu skargi kasacyjnej powyższe zarzuty szerzej umotywowano.

Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Skarga kasacyjna okazała się niezasadna.

Postępowanie kasacyjne oparte jest na zasadzie związania Naczelnego Sądu Administracyjnego granicami skargi kasacyjnej i podstawami zaskarżenia wskazanymi w tej skardze. Jedynie w przypadku, gdyby zachodziły przesłanki, powodujące nieważność postępowania sądowoadministracyjnego, określone w art. 183 § 2 p.p.s.a., Naczelny Sąd Administracyjny mógłby podjąć działania z urzędu, niezależnie od zarzutów wskazanych w skardze kasacyjnej. W niniejszej sprawie nie stwierdzono takich przesłanek.

Problemem prawnym zarysowanym zarzutami skargi kasacyjnej jest kwestia wypełnienia warunku wydania prawa jazdy osobie, która będąc uprzedzoną o odpowiedzialności karnej za zeznanie nieprawdy lub zatajenie prawdy oświadcza, że jej miejsce zamieszkania znajduje się na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej, przy czym że przebywa na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej co najmniej przez 185 dni w każdym roku kalendarzowym: ze względu na swoje więzi osobiste i zawodowe albo z zamiarem stałego pobytu wyłącznie ze względu na swoje więzi osobiste (art. 11 ust. 1 pkt 5) ppkt a) u.k.p.). Ponieważ jednak kwestia ustalenia miejsca zamieszkania osoby ubiegającej się o wydanie prawa jazdy podnoszona jest także w kontekście podstawy wznowienia postępowania, od tego zagadnienia wypada rozpocząć ocenę zasadności skargi kasacyjnej.

Nie ulega wątpliwości, iż w sprawie zakończonej decyzją ostateczną wznawia się postępowanie, jeżeli wyjdą na jaw istotne dla sprawy nowe okoliczności faktyczne lub nowe dowody istniejące w dniu wydania decyzji, nieznane organowi, który wydał decyzję (art. 145 § 1 pkt 5 k.p.a.). Trafnie wskazał Sąd I instancji, iż powyższa podstawa wznowienia postępowania staje się aktualna gdy po wydaniu ostatecznej decyzji wyjdą na jaw nowe, istotne dla sprawy okoliczności faktyczne, które nie były znane organowi wydającemu ostateczną decyzję. Skarżący decyzją Starosty S. z dnia [...] maja 2017 r. otrzymał prawo jazdy w następstwie oświadczenia, że jego miejsce zamieszkania znajduje się na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej. Przedłożył także zaświadczenie o zameldowaniu na pobyt czasowy w lokalu mieszkalnym w S. Tymczasem z pisma Federalnego Urzędu Transportu we F. z dnia [...] lutego 2018 r. wynika, iż skarżący przebywa w miejscu zameldowania w N. pod adresem: [...] D., M. [...], zaś od dnia [...] września 2008 r., nieprzerwanie, zatrudniony jest w L. F. [...] w Z., a zatem w miejscowości oddalonej od S. o około 425 km. Nadto skarżący "zgłosił pobyt w Polsce" od dnia 2 maja 2017 r., a zatem na tydzień przed wydaniem przez Starostę S. decyzji z dnia 9 maja 2017 r.

Jest jasne, iż z treści art. 11 ust. 1 pkt 5) ppkt a) u.k.p. wynika, że kwestia zamieszkiwania na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej osoby ubiegającej się o prawo jazdy pozostaje istotna dla możliwości jego wydania na podstawie art. 11 u.k.p. Zamieszkiwanie na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej osoby ubiegającej się o prawo jazdy w powyższym trybie stanowi bowiem jedną z przesłanek jego wydania. Z tego też względu informacje zawarte w piśmie Federalnego Urzędu Transportu we F. z dnia [...] lutego 2018 r., wskazujące, iż skarżący przebywa w miejscu zameldowania w N. i nieprzerwanie od dnia 1 września 2008 r. zatrudniony jest w miejscowości na terenie N., oddalonej od S. o około 425 km, stanowi nową, istotną okoliczność w zakresie miejsca zamieszkania skarżącego. Okoliczność ta nie była znana Staroście S., gdy decyzją z dnia [...] maja 2017 r. wydawał skarżącemu prawo jazdy. Organ ten bowiem dysponował wyłącznie oświadczeniem skarżącego o jego zamieszkiwaniu na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej oraz zaświadczeniem o zameldowaniu skarżącego w S. od dnia [...] maja 2017 r. Powyższe uwagi pozwalają zgodzić się z Sądem I instancji w zakresie wypełnienia w badanej sprawie przesłanki wznowienia postępowania, o której mowa w art. 145 § 1 pkt 5 k.p.a.

Jednocześnie nie można potwierdzić zasadności zarzutu kasacyjnego naruszenia art. 145 § 1 pkt 5 k.p.a., bowiem fakt zameldowania skarżącego w S. nie był okolicznością, która legła u podstaw wznowienia postępowania. Podobnie okolicznością tą nie był sam fakt zatrudnienia skarżącego przez zagraniczny podmiot na terenie N. Dopiero odległość między miejscem świadczenia pracy w N., a deklarowanym miejscem pobytu na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej stanowiła nową, istotną okoliczność, nieznaną organowi wydającemu prawo jazdy. Okoliczność ta, co trafnie skonstatowano w toku postępowania wznowieniowego, podważa możliwość uznania, iż skarżący zamieszkuje na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej i to niezależnie od tego jaki jest zakres obowiązków pracowniczych skarżącego.

Nie można także zgodzić się z zarzutem naruszenia art. 134 § 1 i art. 135 p.p.s.a. Autor kasacji naruszenie owych przepisów dostrzegł w pominięciu zakresem orzekania zagadnienia zameldowania skarżącego w S. Powyższy zarzut nie jest jednak oparty na prawdzie, bowiem Sąd I instancji wyraźnie wskazał na brak znaczenia kwestii zameldowania skarżącego na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej dla możliwości wypełnienia przesłanki zamieszkiwania wskazanej w art. 11 ust. 1 pkt 5 lit. a) u.k.p. (vide str. 9 uzasadnienia zaskarżonego wyroku). Ponadto kwestia ewentualnego pominięcia rozważań w tym zakresie nie stanowi naruszenia ww. przepisów. Przepis art. 134 § 1 p.p.s.a. stanowi bowiem, iż sąd administracyjny rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Niezwiązanie granicami skargi oznacza, że sąd ten ma prawo, a jednocześnie i obowiązek dokonania oceny zgodności z prawem zaskarżonej decyzji nawet wówczas, gdy w skardze dany zarzut nie został podniesiony. Nie jest przy tym skrępowany sposobem sformułowania skargi, użytymi argumentami, a także zgłoszonymi wnioskami, zarzutami i żądaniami. Dla skuteczności zarzutu skargi kasacyjnej opartego na tym przepisie należy wykazać, że rozpoznając skargę sąd dokonał oceny pod względem zgodności z prawem innej sprawy (w znaczeniu przedmiotowym i podmiotowym) lub z przekroczeniem granic danej sprawy (vide: wyrok NSA z dnia 20 grudnia 2012 r., II OSK 1580/11, www.orzeczenia.nsa.gov.pl ), albo, że sąd powinien wyjść poza granice zakreślone zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną w niej podstawą prawną, a tego nie uczynił i że owo zaniechanie mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy (vide: wyrok NSA z dnia 21 stycznia 2014 r., II GSK 1560/12, www.orzeczenia.nsa.gov.pl ), albo też, że strona w postępowaniu sądowym wskazywała na istotne dla sprawy uchybienia popełnione na etapie postępowania administracyjnego bądź powołała w postępowaniu sądowym dowody, które zostały przez sąd pominięte, względnie, gdy w postępowaniu administracyjnym popełniono uchybienia na tyle istotne, a przy tym oczywiste, iż bez względu na treść zarzutów sąd nie powinien był przechodzić nad nimi do porządku (vide: wyrok NSA z dnia 11 września 2012 r., I OSK 1234/12, wyrok NSA z dnia 28 lutego 2012 r., II OSK 2395/10, www.orzeczenia.nsa.gov.pl ). Żadna z powyższych sytuacji nie została przywołana w skardze kasacyjnej, zaś kwestia zameldowania skarżącego w S. podnoszona była w toku wznowionego postępowania i stała się także przedmiotem wypowiedzi Sądu i instancji w motywach zaskarżonego wyroku. Z kolei przepis art. 135 p.p.s.a. przyznaje określone uprawnienie orzecznicze sądowi administracyjnemu. W orzecznictwie przyjmuje się, że przepis ten nie znajduje zastosowania w razie oddalenia skargi, a takie rozstrzygnięcie zaskarżono skargą kasacyjną, a nadto, że naruszenie tego przepisu nie może być przedmiotem skutecznego zarzutu skargi kasacyjnej (vide: wyrok NSA z dnia 17 maja 2018 r., I FSK 205/18; wyrok NSA z dnia 10 lipca 2018 r., I OSK 2093/16, www.orzeczenia.nsa.gov.pl ).

Niezależnie od powyższych uwag należy podkreślić trafność stanowiska zaprezentowanego w powyższym zakresie w zaskarżonym wyroku. Warunku zamieszkiwania na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej, o którym mowa w art. 11 ust. 1 pkt 5 lit. a) u.k.p. nie można utożsamiać z zameldowaniem określonej osoby pod adresem na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej. Zameldowanie to jedynie rejestracja faktu pobytu określonej osoby w określonym miejscu, z którego nie wynikają skutki w zakresie zamieszkiwania. Tak więc fakt zameldowania nie stanowi o możliwości wypełnienia warunku przebywania na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej co najmniej przez 185 dni w każdym roku kalendarzowym, ze względu na określone więzi. Natomiast prawdziwość oświadczenia o zamieszkiwaniu na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej może być weryfikowana przez organ w toku postępowania o wydanie prawa jazdy, stosownie do reguł art. 7 i art. 80 k.p.a. i negatywna weryfikacja przesłanki zamieszkiwania z art. 11 ust. 1 pkt 5 lit. a) u.k.p., stanowi podstawą odmowy wydania prawa jazdy. Weryfikacja owej przesłanki dokonana w niniejszej sprawie jednoznacznie wskazała, iż skarżący nie zamieszkuje na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej i nie ma możliwości przebywania na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej co najmniej przez 185 dni w każdym roku kalendarzowym. W skardze kasacyjnej nie podjęto zresztą nawet próby wykazania, że możliwe jest w codziennym życiu pokonywanie dystansu blisko 850 km na dojazdy do pracy. Zasadnie zatem została podważona prawdziwość oświadczenia skarżącego o zamieszkiwaniu na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej, przy jednoczesnym uznaniu, iż zameldowanie w S. podyktowane było wyłącznie celami postępowania o wydanie polskiego prawa jazdy.

W tym stanie rzeczy nie można potwierdzić zasadności zarzutów naruszenia art. 7, art. 8 i art. 77 § 1 k.p.a. Organy w sposób prawidłowy uznały, iż skarżący nie wypełnił przesłanki zamieszkiwania na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej, o której mowa w art. 11 ust. 1 pkt 5 lit. a) u.k.p., a fakt zameldowania na terenie S. pozostawał bez znaczenia dla możliwości uznania przebywania skarżącego na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej na warunkach wskazanych w tym przepisie.

Nie jest także trafnie podniesiony zarzut naruszenia art. 141 § 4 p.p.s.a. Zgodnie z tym przepisem uzasadnienie wyroku powinno zawierać zwięzłe przedstawienie stanu sprawy, zarzutów podniesionych w skardze, stanowisk pozostałych stron, podstawę prawną rozstrzygnięcia oraz jej wyjaśnienie. W ramach rozpatrywania zarzutu naruszenia owego przepisu Naczelny Sąd Administracyjny zobowiązany jest jedynie do kontroli zgodności uzasadnienia zaskarżonego wyroku z wymogami wynikającymi z tej normy prawnej. O naruszeniu tego przepisu można zatem mówić w przypadku gdy uzasadnienie wyroku nie zawiera jednego z ww. elementów. W skardze kasacyjnej nie podniesiono zarzutów tego rodzaju. Dodatkowo należy zauważyć, iż w doktrynie i judykaturze przyjmuje się, że wadliwość uzasadnienia wyroku podniesiona w ramach podstawy kasacyjnej z art. 174 pkt 2 p.p.s.a. może stanowić usprawiedliwioną podstawę skargi kasacyjnej jedynie wówczas gdy to uzasadnienie nie pozwala na kontrolę kasacyjną orzeczenia. Dzieje się tak wówczas, gdy nie ma możliwości jednoznacznej rekonstrukcji podstawy rozstrzygnięcia (vide: J.P. Tarno, Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz, Wyd. LexisNexis 2011 r., uwaga 7 do art. 141; wyrok NSA z dnia 28 listopada 2011 r., I GSK 952/10; wyrok NSA z dnia 5 lipca 2017 r., I OSK 2693/15, www.orzeczenia.nsa.gov.pl ). W skardze kasacyjnej nie wskazano również na tego rodzaju wadliwość. Stawiając ów zarzut wskazano natomiast na brak odniesienia się do wszystkich zarzutów skargi. Tego rodzaju wady uzasadnienia nie stanowią jednak naruszenia art. 141 § 4 p.p.s.a. lecz mogą być skutkiem błędnej wykładni lub nieprawidłowego zastosowania określonych przepisów prawa, które autor kasacji, będący profesjonalistą, winien przytoczyć w podstawach kasacyjnych.

Przechodząc do oceny zarzutów postawionych w ramach podstawy kasacyjnej z art. 174 pkt 1 p.p.s.a. należy zauważyć, iż zarzut błędnej wykładni art. 11 ust. 1 pkt. 5 lit. a) – d) u.k.p. w zw. z art. 12 dyrektywy 2006/126/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 20 grudnia 2006 r. w sprawie praw jazdy (przekształcenie), http://data.europa.eu/eli/dir/2006/126/oj sprowadza się do określenia daty wypełnienia przesłanki zamieszkiwania na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej, tak jak rozumieją to przywołane powyżej regulacje prawne. Jakkolwiek może budzić zastrzeżenia sformułowany w zaskarżonym wyroku obowiązek wypełniania przesłanki zamieszkiwania już w dniu złożenia wniosku, a nie w dniu orzekania w sprawie wydania prawa jazdy, to jednak powyższe zastrzeżenie nie ma w niniejszej sprawie istotnego znaczenia. Skarżący bowiem nie mieszkał na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej w żadnej z powyższych dat, a tym samym S. nie można uznać za miejsce gdzie skarżący "mieszka zwykle" w rozumieniu art. 12 zdanie pierwsze ww. dyrektywy 2006/126/WE Parlamentu Europejskiego i Rady. Nadto wypada zauważyć, iż skarżący pozostaje związany zawodowo z miastem Z. w N., a jednocześnie, poza postępowaniem administracyjnym w sprawie wydania polskiego prawa jazdy, z okoliczności sprawy nie wynika istnienie innych więzi skarżącego ze S., w szczególności skarżący nie wskazał na osobiste więzi łączące go z tym miejscem. Nie można zatem także uznać S. za miejsce zamieszkania skarżącego, tak jak to rozumie art. 12 zdanie drugie ww. dyrektywy 2006/126/WE Parlamentu Europejskiego i Rady.

Odnosząc się z kolei do zarzutu niewłaściwego zastosowania art. 11 ust. 1 pkt. 5 lit. a) – d) u.k.p. należy wskazać, iż błąd w subsumcji wyraża się w tym, że stan faktyczny ustalony w sprawie błędnie uznano za odpowiadający stanowi hipotetycznemu przewidzianemu w normie prawnej albo że ustalonego stanu faktycznego błędnie nie "podciągnięto" pod hipotezę określonej normy prawnej (vide: postanowienie SN z dnia 15 października 2001 r., I CKN 102/99, LexPolonica nr 383196). Brak skutecznego podważenia skargą kasacyjną ustaleń stanowiących podstawę faktyczną wyrokowania w zakresie ustalenia, że skarżący nie zamieszkuje na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej, tak jak rozumieją to przepisy art. 11 ust. 1 pkt 5 lit. a) u.k.p. oraz art. 12 ww. dyrektywy 2006/126/WE Parlamentu Europejskiego i Rady, oznacza, iż w badanej sprawie nie została wypełniona jedna z przesłanek wydania polskiego prawa jazdy. Odmowa wydania praw jazdy w takiej sytuacji znajduje zatem podstawę prawną w powyższej regulacji i jest uzasadniona okolicznościami sprawy.

Z tych względów, uznając, iż zaskarżony wyrok odpowiada prawu mimo częściowo błędnego uzasadnienia, skarga kasacyjna podlegała oddaleniu zgodnie z art. 184 p.p.s.a.

Skargę kasacyjną rozpoznano na posiedzeniu niejawnym stosownie do art. 182 § 2 p.p.s.a., gdyż strona skarżąca zrzekła się rozprawy, a strona przeciwna nie zażądała jej przeprowadzenia.

Uzasadnienie wyroku sporządzono stosownie do art. 193 zdanie 2 p.p.s.a. z uwagi na oddalenie skargi kasacyjnej. W takiej sytuacji przepis ten wyłącza odpowiednie stosowanie do postępowania przed Naczelnym Sądem Administracyjnym wymogów dotyczących koniecznych elementów uzasadnienia wyroku, które przewidziano w art. 141 § 4 w związku z art. 193 zdanie 1 p.p.s.a., zawężając je do oceny zarzutów skargi kasacyjnej.