II OSK 1619/21 - Wyrok

Data orzeczenia	2021-09-14	
Data wpływu	2021-07-23	
Sąd	Naczelny Sąd Administracyjny	
Sędziowie	Jerzy Siegień /przewodniczący sprawozdawca/	
Symbol z opisem	6010 Pozwolenie na budowę, użytkowanie obiektu lub jego części,  wykonywanie robót budowlanych innych niż budowa obiektu, prz	
Hasła tematyczne	Administracyjne postępowanie
Budowlane prawo	
Sygn. powiązane	II SA/Rz 139/21	
Skarżony organ	Wojewoda	
Treść wyniku	Uchylono zaskarżony wyrok oraz decyzję organu administracji	
Powołane przepisy	Dz.U. 2018 nr 0 poz 2096;  art. 138 par. 2, art. 7 i art. 77 par. 1; Ustawa z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego - tekst jedn.
Dz.U. 2020 nr 0 poz 1333;  art. 33 ust. 1; Ustawa z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane - t.j.
Dz.U. 2019 nr 0 poz 2325;  art. 188, art. 151a par. 1; Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - t.j.	
Sentencja
Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: Sędzia NSA Jerzy Siegień po rozpoznaniu w dniu 14 września 2021 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Ogólnoadministracyjnej skargi kasacyjnej [...] S.A. w W. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Rzeszowie z dnia 9 kwietnia 2021 r., sygn. akt II SA/Rz 139/21 oddalającego sprzeciw [...]. S.A. w W. od decyzji Wojewody [...] z dnia [...] grudnia 2020 r., nr [...] w przedmiocie zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielenia pozwolenia na budowę 1) uchyla zaskarżony wyrok i zaskarżoną decyzję w całości; 2) zasądza od Wojewody [...] na rzecz [...] S.A. w W. kwotę 1037 (słownie: tysiąc trzydzieści siedem) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego.	
Uzasadnienie
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie wyrokiem z 9 kwietnia 2021 r., sygn. akt II SA/Rz 139/21 oddalił sprzeciw [...] S.A. w W. od decyzji Wojewody [...] z [...] grudnia 2020 r., nr [...] w przedmiocie zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielenia pozwolenia na budowę.

W uzasadnieniu powyższego wyroku zawarto następujące ustalenia faktyczne i ocenę prawną.

Decyzją z [...] sierpnia 2020 r., nr [...] Starosta [...] zatwierdził projekt budowlany i udzielił [...] S.A. pozwolenia na budowę stacji bazowej telefonii komórkowej składającej się z wieży kratowej z fundamentem, anten sektorowych, radioliniowych, dwóch szaf teletechnicznych posadowionych na fundamentach oraz wewnętrznej linii zasilającej od projektowanej rozdzielnicy TGSM do planowanego przez PGE zestawu złączowo - pomiarowego w ogrodzeniu, na działce nr [...], w obrębie ewidencyjnym B., jednostce ewidencyjnej S.. Inwestor do wniosku o pozwolenie na budowę załączył m.in. ostateczną decyzję Wójta Gminy S. z [...] września 2017 r. o ustaleniu lokalizacji inwestycji celu publicznego.

W wyniku rozpoznania odwołania J. N., Wojewoda [...] decyzją z [...] grudnia 2020 r., wydaną na podstawie art. 138 § 2 k.p.a., uchylił decyzję organu pierwszej instancji i przekazał sprawę do ponownego rozpatrzenia temu organowi. W uzasadnieniu rozstrzygnięcia Wojewoda [...] stwierdził, że organ zatwierdził projekt budowlany i udzielił pozwolenia na budowę, pomimo braku kompletności projektu budowlanego. Podniósł, że inwestycja, jaką jest stacja bazowa telefonii komórkowej, powinna obejmować całość zamierzenia budowlanego, podczas gdy w projekcie budowlanym wskazano, że: "Zasilanie Stacji Bazowej Telefonii Cyfrowej sieci [...] nr [...] B. nie jest przedmiotem opracowania". Wyodrębnienie z projektu budowlanego budowy przyłącza energetycznego, tak jak to ma miejsce w niniejszej sprawie, w celu wykonania go w kolejnym etapie inwestycji, organ odwoławczy uznał za naruszenie art. 33 ust. 1 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. - Prawo budowlane (Dz.U. z 2020 r. poz. 1333, z późn. zm.).

W sprzeciwie od decyzji Wojewody [...] z [...] grudnia 2020 r. [...] S.A. zarzuciła naruszenie art. 138 § 2 k.p.a. polegające na uchyleniu decyzji organu pierwszej instancji pomimo tego, że nie doszło do naruszenia przepisów postępowania, a materiał dowodowy zgromadzony przez ten organ dawał podstawę do wydania decyzji co do istoty sprawy; wadliwą wykładnię art. 33 ust. 1 Prawa budowlanego poprzez uznanie, że decyzja Starosty [...] z [...] sierpnia 2020 r. nie dotyczy całego zamierzenia budowlanego; naruszenie przepisów postępowania, które miało istotny wpływ na wynik sprawy, tj. art. 7 k.p.a., art. 77 k.p.a. w zakresie wszechstronnej oceny zgromadzonego materiału dowodowego oraz podstawy prawnej decyzji; naruszenie przepisu art. 107 § 1 i § 3 k.p.a. w zakresie konstrukcji uzasadnienia zaskarżonej decyzji.

W powołanym na wstępie wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Rzeszowie z 9 kwietnia 2021 r. oddalającym, na podstawie art. 151a § 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2019 r. poz. 2325, z późn. zm.), dalej jako: "p.p.s.a.", sprzeciw [...] S.A. przyznano rację organowi odwoławczemu. Jak zauważył Sąd, z ugruntowanego orzecznictwa wynika, że brak rozwiązania w projekcie budowlanym kwestii budowy przyłączy i przewodów sieci do projektowanego obiektu należy rozpatrywać w kategorii niekompletności tego projektu (art. 35 ust. 1 pkt 3 Prawa budowlanego). W konsekwencji organ zatwierdzając projekt budowlany nieprzewidujący niezbędnej infrastruktury towarzyszącej narusza nie tylko przepisy procesowe, ale także art. 35 ust. 1 pkt 3 Prawa budowlanego. Wydanie pozwolenia na budowę na podstawie wniosku obejmującego jedynie część zamierzenia budowlanego stanowi naruszenie prawa materialnego bez wątpienia mające wpływ na wynik sprawy. Sąd pierwszej instancji za słuszne uznał stanowisko organu odwoławczego, że niedopuszczalne jest etapowanie inwestycji budowy stacji telefonii komórkowej poprzez pominięcie realizacji przyłącza energetycznego, niezależnie od tego, że ma ono zostać wykonane przez gestora sieci. Brak przyłącza energetycznego do stacji bazowej telefonii komórkowej pozbawia ją podstawowej funkcji i uniemożliwia działanie zgodne z przeznaczeniem.

Dokonując oceny kwalifikacji stwierdzonej wady postępowania pod kątem zastosowanego przez organ drugiej instancji art. 138 § 2 k.p.a. Sąd uznał ją za istotną i uzasadniającą decyzję kasacyjną. Wprawdzie za dopuszczalne Sąd ocenił sytuacje, w których w trakcie postępowania odwoławczego okaże się, że projekt budowlany obarczony jest wadami nieistotnymi, o których mowa w art. 35 ust. 3 w zw. z art. 35 ust. 1 Prawa budowlanego, i wówczas organ odwoławczy jest uprawniony, w ramach kompetencji wynikającej z art. 136 k.p.a., do podjęcia działań polegających na zobowiązaniu inwestora do sanowania nieistotnych nieprawidłowości projektu budowlanego. Niniejsza sprawa nie dotyczy jednak błędów nieistotnych. W sprawie chodzi o stwierdzenie niekompletności projektu budowlanego, który sięga wniosku o zatwierdzenie projektu budowlanego i udzielenia pozwolenia na budowę, a więc inicjującego postępowanie. Brak ten nie mógł zostać uzupełniony przez organ drugiej instancji. Słusznie bowiem podnosi organ drugiej instancji, że nie może rozszerzać ani zmieniać przedmiotu sprawy, i że w postępowaniu odwoławczym może być rozstrzygnięta wyłącznie tożsama sprawa tak pod względem podmiotowym, jak i przedmiotowym.

Ponadto Sąd pierwszej instancji za słuszny uznał zarzut Wojewody [...], podniesiony za odwołującym się, że w sprawie nie została w sposób prawidłowy wyjaśniona kwestia kręgu stron postępowania. Wprawdzie, w ocenie Sądu, uchybienie to nie może stanowić samodzielnej podstawy do uchylenia decyzji, a ponadto jest uwzględniane na zarzut strony, której uchybienie dotyczy, to jednak ze względu na przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania organowi pierwszej instancji zasadne będzie wyjaśnienie powstałych wątpliwości.

Od powyższego wyroku [...] S.A. w W. wniosła skargę kasacyjną. Zaskarżając wyrok w całości, oparła skargę kasacyjną na następujących podstawach:

1) naruszenia przepisów postępowania, mając na względzie, że uchybienie miało istotny wpływ na wynik sprawy (art. 174 pkt 2 p.p.s.a.) poprzez:

- niewłaściwe zastosowanie art. 145 § 1 pkt 2 w związku z art. 141 § 4 i art. 151 p.p.s.a. w zakresie konstrukcji uzasadnienia wyroku, mając na względzie, że naruszenie to miało istotny wpływ na wynik sprawy;

2) naruszenia prawa materialnego przez jego wadliwą wykładnię lub niewłaściwe zastosowanie (art. 174 pkt 1 p.p.s.a.) poprzez:

- naruszenie przepisu art. 138 § 2 k.p.a. mając na względzie, że nie doszło do naruszenia przepisów postępowania, a materiał dowodowy zgromadzony przez organ pierwszej instancji dawał podstawę do wydania decyzji co do istoty sprawy;

- wadliwą wykładnię art. 33 ust. 1 Prawa budowlanego poprzez uznanie, że decyzja Starosty [...] z [...] sierpnia 2020 r. nie dotyczy całego zamierzenia budowlanego;

- naruszenie przepisów postępowania, które miało istotny wpływ na wynik sprawy, tj. art. 7 k.p.a. i art. 77 k.p.a., w zakresie wszechstronnej oceny zgromadzonego materiału dowodowego przez organ administracji publicznej i co do podstaw prawnych decyzji;

- naruszenie przepisu art. 107 § 1 i § 3 k.p.a. w zakresie konstrukcji uzasadniania zaskarżonej decyzji poprzez niewskazanie faktów, które organ uznał za udowodnione, dowodów, na których się oparł oraz przyczyn, z powodu których innym dowodom odmówił wiarygodności i mocy dowodowej w zakresie oceny projektu budowlanego i uznanie, że inwestor "wyodrębnił z projektu budowlanego budowy przyłącze energetyczne".

Mając powyższe zarzuty na uwadze, [...] S.A. wniosła o uchylenie w całości zaskarżonego wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Rzeszowie i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania oraz zasądzenie od organu administracji na rzecz skarżącej kosztów procesu, w tym kosztów zastępstwa procesowego wg norm przepisanych.

Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Zgodnie z art. 183 § 1 p.p.s.a. Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, bierze jednak z urzędu pod uwagę nieważność postępowania. W sprawie niniejszej nie występują enumeratywnie wyliczone w art. 183 § 2 p.p.s.a. przesłanki nieważności postępowania sądowoadministracyjnego. Z tego względu przy rozpoznaniu tej sprawy Naczelny Sąd Administracyjny związany był granicami skargi kasacyjnej.

Zaskarżona do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Rzeszowie decyzja Wojewody [...] z [...] grudnia 2020 r. została wydana na podstawie art. 138 § 2 k.p.a. (tzw. decyzja kasacyjna). Zgodnie z tym przepisem: "Organ odwoławczy może uchylić zaskarżoną decyzję w całości i przekazać sprawę do ponownego rozpatrzenia organowi pierwszej instancji, gdy decyzja ta została wydana z naruszeniem przepisów postępowania, a konieczny do wyjaśnienia zakres sprawy ma istotny wpływ na jej rozstrzygnięcie. Przekazując sprawę, organ ten powinien wskazać, jakie okoliczności należy wziąć pod uwagę przy ponownym rozpatrzeniu sprawy". Od decyzji wydanej na podstawie zacytowanego wyżej przepisu stronie przysługuje szczególny środek prawny w postaci sprzeciwu (art. 64a p.p.s.a.). Stosownie do art. 64e p.p.s.a. rozpoznając taki sprzeciw sąd administracyjny ocenia jedynie zaistnienie przesłanek do wydania decyzji, o której mowa w art. 138 § 2 k.p.a. W orzecznictwie przyjęto jednak pogląd, że konieczny do wyjaśnienia zakres sprawy, o którym mowa w art. 138 § 2 k.p.a., mający istotny wpływ na jej rozstrzygnięcie, należy oceniać przez pryzmat przepisów prawa materialnego mogących mieć zastosowanie w danej sprawie (zob. wyroki NSA z 13 lutego 2019 r., II OSK 132/19; z 26 listopada 2019 r., II OSK 3311/19; z 10 grudnia 2019 r., II OSK 3634/19 - publ. w CBOSA). W ramach badania przesłanek do wydania decyzji, o której mowa w art. 138 § 2 k.p.a., do czego uprawnia art. 64e p.p.s.a., mieści się więc ocena materialnoprawna warunkująca przyjęcie, że zaistniała przesłanka konieczności wyjaśnienia zakresu sprawy mającego wpływ na rozstrzygnięcie (zob. wyroki NSA z 29 marca 2019 r., II OSK 662/19 i z 10 września 2020 r., II OSK 1660/20 - publ. w CBOSA).

Mając na uwadze powyższą wykładnię art. 64e p.p.s.a. należy wskazać, że skarżący kasacyjnie zasadnie podniósł w skardze kasacyjnej zarzut dokonania przez Sąd pierwszej instancji błędnej wykładni art. 33 ust. 1 Prawa budowlanego poprzez uznanie, że decyzja Starosty [...] z [...] sierpnia 2020 r. nie dotyczy całego zamierzenia budowlanego. Błędne jest bowiem stanowisko organu odwoławczego i Sądu pierwszej instancji, że w rozpoznawanej sprawie inwestycja budowy stacji telefonii komórkowej ma być realizowana w dwóch etapach, w pierwszym budowa samej stacji bazowej, a w drugim etapie realizacja przyłącza elektroenergetycznego, które ma zostać wykonane przez gestora sieci. Zarówno bowiem organ odwoławczy, jak i Sąd pierwszej instancji dokonały niewłaściwej kwalifikacji przyłącza energetycznego objętej pozwoleniem na budowę stacji telefonii komórkowej, błędnie utożsamiając z nim część sieci przedsiębiorstwa energetycznego świadczącego na rzecz podmiotu przyłączanego (inwestora) usługę dystrybucji energii elektrycznej.

Zgodnie z definicją legalną przyłącza elektroenergetycznego zawartą w § 2 pkt 15 rozporządzenia Ministra Gospodarki z dnia 4 maja 2007 r. w sprawie szczegółowych warunków funkcjonowania systemu elektroenergetycznego (Dz.U. Nr 93, poz. 623, z późn. zm.) stanowi ono "odcinek lub element sieci służący do połączenia urządzeń, instalacji lub sieci podmiotu, dostosowany do mocy przyłączeniowej, z pozostałą częścią sieci przedsiębiorstwa energetycznego świadczącego na rzecz podmiotu przyłączanego usługę przesyłania lub dystrybucji energii elektrycznej". Innymi słowami przyłączem elektrycznym jest odcinek sieci zasilającej łączącej linię elektro-

energetyczną z instalacją elektryczną konkretnego obiektu budowlanego, w przedmiotowej sprawie - stacji bazowej telefonii komórkowej. Miejscem przyłączenia jest natomiast punkt w sieci, w którym przyłącze łączy się z siecią, czyli instalacjami połączonymi i współpracującymi ze sobą, służącymi do przesyłania lub dystrybucji paliw lub energii, należącymi do przedsiębiorstwa energetycznego (§ 2 pkt 7 powołanego rozporządzenia oraz art. 3 pkt 11 ustawy z dnia 10 kwietnia 1997 r. - Prawo energetyczne (Dz.U. z 2021 r. poz. 716, z późn. zm.). Miejsce rozgraniczenia własności sieci przedsiębiorstwa energetycznego i instalacji podmiotu przyłączanego określa umowa o przyłączenie do sieci zawierana pomiędzy inwestorem a przedsiębiorstwem energetycznym i tym samym kwestia ta nie podlega kontroli organów administracji architektoniczno-budowlanej (art. 7 ust. 1 i 2 Prawa energetycznego).

Z zatwierdzonego pozwoleniem na budowę stacji telefonii komórkowej projektu zagospodarowania terenu oraz ze znajdującego się w projekcie budowlanym dokumentu sporządzonego przez PGE Dystrybucja S.A. - Oddział [...] z [..] maja 2017 r. określającego dla [...] S.A. warunki przyłączenia przedmiotowego obiektu wynika, że zasilanie energią elektryczną projektowanej stacji bazowej odbywać się będzie ze złącza nN na budynku położonym na działce nr ew. [...] w linii nN ze stacji transformatorowej B., podziemnym kablem YKYXS 4x35mm2 wykonanym na głębokości 0,7 m i złączem kablowo-pomiarowym 0,4V ZK1+1P przez PGE w ramach odrębnej inwestycji. Oznacza to, że powyższa linia zasilająca do złącza pomiarowego umiejscowionego na linii ogrodzenia wokół projektowanego obiektu, będzie stanowić własność sieci dystrybucyjnej PGE. Złącze pomiarowo - rozliczeniowe na ogrodzeniu obiektu stanowić ma natomiast miejsce dostarczania energii elektrycznej, a zarazem miejsce rozgraniczenia własności sieci dystrybucyjnej PGE Dystrybucja S.A. i instalacji podmiotu przyłączanego ([...] S.A.), stanowiących przyłącze elektroenergetyczne w rozumieniu § 2 pkt 15 powołanego rozporządzenia Ministra Gospodarki z dnia 4 maja 2007 r. Przyłączem w ramach przedmiotowej inwestycji jest zatem jedynie projektowany kabel YAKY 4x10 mm2 na głębokości 0,7 m w rurze DVR biegnący od złącza pomiarowego umiejscowionego na linii ogrodzenia wokół projektowanego obiektu do rozdzielni TGSM [...] na ramie z urządzeniami sterującymi stacji bazowej (pkt 5 na rys. projektu zagospodarowania terenu).

Skoro zatem tylko wewnętrzna linia zasilająca biegnąca od rozdzielni TGSM [...] do złącza pomiarowego umiejscowionego na linii ogrodzenia wokół projektowanego obiektu stanowi przyłącze elektroenergetyczne stacji bazowej telefonii komórkowej, natomiast linia zasilająca od złącza pomiarowego umiejscowionego na linii ogrodzenia wokół projektowanego obiektu do budynku położonym na działce nr ew. [...] stanowi linię elektroenergetyczną sieci łączącą jednostkę wytwarzania energii elektrycznej bezpośrednio z odbiorcą, to nie mogła ona być realizowana przez tego odbiorcę (inwestora) i objęta pozwoleniem na budowę i zatwierdzonym przez nie projektem budowlanym. Zauważyć należy ponadto, że realizacja tej linii przez podmiot przyłączany, byłaby niezgodna z decyzją Wójta Gminy S. z [...] września 2017 r. o ustaleniu lokalizacji inwestycji celu publicznego - budowy przedmiotowej stacji bazowej telefonii komórkowej - bowiem planowany jej przebieg od złącza pomiarowego na ogrodzeniu stacji bazowej telefonii komórkowej do stanowiącego miejsce przyłączenia złącza na budynku na działce nr ew. [...] pozostaje poza liniami rozgraniczającymi teren inwestycji określonymi w załączniku do tej decyzji. Projekt budowlany powinien być natomiast zgodny z decyzją o lokalizacji inwestycji (art. 34 i 35 Prawa budowlanego).

W związku z powyższym nie można zatem podzielić stanowiska organu odwoławczego, zaakceptowanego przez Sąd pierwszej instancji, że zatwierdzony przez Starostę [...] decyzją z [...] sierpnia 2020 r. projekt budowlany stacji bazowej telefonii komórkowej w zakresie jej zasilania energią elektryczną nie obejmuje całego zamierzenia budowlanego, czy też jest niekompletny, gdyż nie przewiduje infrastruktury towarzyszącej umożliwiającej jej funkcjonowanie (przyłącza elektroenergetycznego).

Zauważyć należy przy tym, że Sąd pierwszej instancji dokonał błędnej wykładni art. 33 ust. 1 Prawa budowlanego, bowiem nieobjęcie pozwoleniem na budowę obiektu budowlanego przyłącza elektroenergetycznego dla tego obiektu, co do zasady nie może powodować naruszenia tego przepisu. Wskazuje on mianowicie, że pozwolenie na budowę dotyczy całego zamierzenia budowlanego, natomiast w przypadku zamierzenia budowlanego obejmującego więcej niż jeden obiekt, pozwolenie na budowę może, na wniosek inwestora, dotyczyć wybranych obiektów lub zespołu obiektów, mogących samodzielnie funkcjonować zgodnie z przeznaczeniem. Przepis ten dotyczy więc realizacji inwestycji wieloobiektowych i nie może tym samym dotyczyć budowy przyłączy, bowiem są one urządzeniami a nie obiektami budowlanymi. Zgodnie z art. 3 pkt 9 Prawa budowlanego są to urządzenia techniczne związane z obiektem budowlanym, zapewniające możliwość użytkowania obiektu zgodnie z jego przeznaczeniem, jak przyłącza i urządzenia instalacyjne, w tym służące oczyszczaniu lub gromadzeniu ścieków, a także przejazdy, ogrodzenia, place postojowe i place pod śmietniki.

Odnosząc się z kolei do podnoszonej przez Sąd pierwszej instancji niekompletności projektu budowlanego w postaci braku infrastruktury towarzyszącej (przyłącze) przez co naruszony miałby zostać art. 35 ust. 1 pkt 3 Prawa budowlanego nakazujący organowi sprawdzenie kompletności projektu, należy mieć na uwadze że w aktualnym stanie prawnym, na skutek nowelizacji Prawa budowlanego ustawą z dnia 20 lutego 2015 r. (Dz.U. poz. 443), usunięto z przepisu art. 34 ust. 3 pkt 3 Prawa budowlanego obowiązek załączenia do projektu oświadczeń właściwych jednostek organizacyjnych o zapewnieniu dostaw energii, wody, ciepła i gazu oraz o warunkach przyłączenia obiektu do sieci wodociągowych, gazowych, elektroenergetycznych itp. Jak wynika z uzasadnienia do projektu ustawy nowelizującej, nie ma bowiem potrzeby, aby na etapie pozwolenia na budowę organ weryfikował możliwość przyłączenia do sieci, gdyż leży to w interesie inwestora. Jednocześnie projektodawca podkreślił, że kwestia podłączenia do sieci jest weryfikowana na etapie oddawania obiektu do użytkowania. W rozpoznawanej sprawie stosowne oświadczenie gestora sieci zostało jednak przez inwestora dołączone pomimo braku obecnie takiego obowiązku. Wbrew zatem argumentom Sądu pierwszej instancji, przedłożony przez inwestora projekt budowlany: w częściach rysunkowych i projektu zagospodarowania terenu pokazuje układ linii lub przewodów elektrycznych i związanych z nimi urządzeń technicznych, przedstawiony w powiązaniu z sieciami zewnętrznymi oraz przyłączeniem do tych sieci i złączy do instalacji planowanego obiektu - stosownie do przepisów § 8 ust. 3 pkt 7 oraz § 12 ust. 1 pkt 5 cytowanego szeroko w zaskarżonym wyroku rozporządzenia Ministra Transportu, Budownictwa i Gospodarki Morskiej z dnia 25 kwietnia 2012 r. w sprawie szczegółowego zakresu i formy projektu budowlanego (Dz.U. z 2018 r. poz. 1935). Powyższa zmiana jest ponadto w pełni zgodna z art. 29a Prawa budowlanego, dopuszczającym możliwość realizacji przyłączy, o których mowa w art. 29 ust. 1 pkt 23 Prawa budowlanego bez konieczności uzyskania pozwolenia na budowę. Do takiej budowy stosuje się przepisy prawa energetycznego albo o zbiorowym zaopatrzeniu w wodę i zbiorowym odprowadzaniu ścieków. Wymaga ona sporządzenia planu sytuacyjnego na kopii aktualnej mapy zasadniczej lub mapy jednostkowej przyjętej do państwowego zasobu geodezyjnego i kartograficznego. Do budowy, o której mowa w ust. 1, stosuje się przepisy prawa energetycznego albo o zbiorowym zaopatrzeniu w wodę i zbiorowym odprowadzaniu ścieków. Ponadto ustawodawca przewidział także możliwość realizacji przyłączy w wyniku dokonania przez inwestora zgłoszenia, o którym mowa w art. 30 Prawa budowlanego.

Mając na uwadze powyższe przepisy, za pozbawione usprawiedliwionych podstaw faktycznych i prawnych trzeba uznać w niniejszej sprawie zastosowanie przez Wojewodę [...] w zaskarżonej decyzji z [...] grudnia 2020 r., przepisu art. 138 § 2 k.p.a. uzasadniającego uchylenie decyzji organu pierwszej instancji i przekazanie sprawy do ponownego rozpatrzenia temu organowi. W istocie bowiem w sprawie tej nie zaistniała przewidziana w art. 138 § 2 k.p.a. przesłanka konieczności wyjaśnienia określonego zakresu sprawy mającego wpływ na jej rozstrzygnięcie, w szczególności dotyczącego kwestii przyjętego rozwiązania zasilania planowanego obiektu budowlanego - stacji bazowej telefonii komórkowej. Tym samym należało także przyznać rację wnoszącej skargę kasacyjną [...] S.A., że w sprawie doszło do naruszenia przepisów procesowych, tj. art. 138 § 2 k.p.a. oraz art. 7 i 77 § 1 k.p.a. w zw. z art. 33 ust. 1 Prawa budowlanego.

Należy natomiast podzielić pogląd Sądu pierwszej instancji, że uchybienie polegające na braku prawidłowego wyjaśnienia kwestii ustalenia kręgu stron postępowania nie mogło stanowić dla organu odwoławczego samodzielnej podstawy do uchylenia decyzji, ponieważ jest uwzględniane na zarzut strony, której uchybienie dotyczy.

Mając powyższe na uwadze, Naczelny Sąd Administracyjny na podstawie art. 188 p.p.s.a. uwzględnił skargę kasacyjną i uchylił zaskarżony wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Rzeszowie, a ponieważ istota sprawy została dostatecznie wyjaśniona - rozpoznał sprzeciw poprzez uchylenie zaskarżonej decyzji Wojewody [...] na podstawie art. 151a § 1 p.p.s.a. O kosztach postępowania orzeczono na podstawie art. 200, art. 203 pkt 1 oraz art. 205 § 2 stosowanych odpowiednio na podstawie art. 64b § 1 p.p.s.a.