IV SAB/Po 96/21 - Wyrok

Data orzeczenia	2021-08-05	
Data wpływu	2021-05-20	
Sąd	Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu	
Sędziowie	Katarzyna Witkowicz-Grochowska /sprawozdawca/
Maciej Busz /przewodniczący/
Tomasz Świstak	
Symbol z opisem	6480
658	
Hasła tematyczne	Dostęp do informacji publicznej	
Sygn. powiązane	III OSK 7298/21	
Skarżony organ	Inne	
Treść wyniku	Zobowiązano do dokonania czynności
Stwierdzono, że organ dopuścił się bezczynności
Stwierdzono, że bezczynność nie miała miejsca z rażącym naruszeniem prawa
Oddalono skargę w części	
Powołane przepisy	Dz.U. 2020 nr 0 poz 2176; art. 4 ust. 1 i 3, art. 16 ust. 1, art. 13 ust. 1, art. 1 ust. 1, art. 6 ust. 1 pkt 4 a i pkt 5 d; Ustawa z dnia  6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej - t.j.
Dz.U. 2019 nr 0 poz 1446; art. 1, art. 2 ust. 1 i 2; Ustawa z dnia 25 lutego 2016 r. o ponownym wykorzystywaniu informacji sektora publicznego - t.j.	
Sentencja
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Maciej Busz Sędzia WSA Tomasz Świstak Asesor sądowy WSA Katarzyna Witkowicz-Grochowska (spr.) po rozpoznaniu w trybie uproszczonym w dniu 05 sierpnia 2021 r. sprawy ze skargi B. P. na bezczynność Dyrektora M. O. S. i R. w L. w przedmiocie udostępnienia informacji publicznej 1. zobowiązuje Dyrektora M. O. S. i R. w L. do załatwienia wniosku skarżącego B. P. zgodnie z treścią wniosku z [...] lutego 2021r. w terminie 14 dni od dnia doręczenia organowi odpisu prawomocnego wyroku; 2. stwierdza, że Dyrektor M. O. S. i R. w L. dopuścił się bezczynności w załatwieniu wniosku z [...] lutego 2021r.; 3. stwierdza, że bezczynność ta nie miała miejsca z rażącym naruszeniem prawa; 4. w pozostałej części skargę oddala; 5. zasądza od Dyrektora M. O. S. i R. w L. na rzecz skarżącego B. P. kwotę [...]zł (słownie: [...] złotych) tytułem zwrotu kosztów postępowania.	
Uzasadnienie
UZASADNENIE

Wnioskiem z [...] lutego 2021r., doręczonym organowi w dniu [...] lutego 2021r., B. P., powołując się na przepis art. 61 ust. 1 Konstytucji wystąpił do Miejskiego Ośrodka Sportu i Rekreacji w L. o udostępnienie informacji publicznej w zakresie:

1. kosztów ogółem utrzymania w 2020r. stadionu żużlowego im. A. oraz przychodów z tytułu wynajmu stadionu :

a. od F. S.A.,

b. od pozostałych podmiotów,

1. skanów wszystkich faktur za miesiąc styczeń 2021 r. wystawionych na rzecz U. S.A. z tytułu wynajmu stadionu żużlowego im. A. wraz z zapleczem towarzyszącym, biur itd.,

2. jw. skanów wszystkich faktur wystawionych na rzecz Stowarzyszenia U.

Wnioskodawca wniósł o przesłanie wskazanej informacji w formie skanów dokumentów na wskazany we wniosku adres poczty e-mail.

W odpowiedzi na powyższy wniosek Miejski Ośrodek Sportu i Rekreacji w L. pismem z [...] marca 2021r. zawiadomił wnioskodawcę, że na podstawie art. 13 ust. 2 ustawy o dostępie do informacji publicznej wyznaczył nowy termin do załatwienia wniosku o udostępnieniu informacji publicznej na dzień [...] kwietnia 2021 r. Podmiot zobowiązany poinformował, że powodem przedłużenia terminu jest konieczność zebrania wszystkich informacji wskazanych we wniosku i dokumentów oraz poczynienia dodatkowych analiz dokumentów będących przedmiotem wniosku, w tym konieczność analizy prawnej możliwości udostępnienia wnioskowanych informacji.

Następnie podmiot zobowiązany przesłał skarżącemu pismo z dnia [...].04.2021 r. (znak: [...]), w którym poinformował skarżącego, że nie udostępni wnioskowanej informacji publicznej z uwagi na to, że skarżący swoim wnioskiem nie domagał się informacji publicznej, a udostępnienia informacji sektora publicznego do ponownego wykorzystania. Podmiot zobowiązany stwierdził, iż ze względu na działalność skarżącego na portalu T. wnioskodawca domaga się co najwyżej udostępnienia informacji sektora publicznego do ponownego wykorzystania na potrzeby własnego portalu internetowego. W ocenie podmiotu zobowiązanego użycie na potrzeby własnego portalu internetowego informacji pochodzących od organu wypełnia przesłanki określone w przepisie art. 2 ust. 1 i 2 ustawy z dnia 25 lutego 2016r. o ponownym wykorzystywaniu informacji sektora publicznego (Dz. U. z 2019r. poz. 1446).

Wobec tego, wniosek nie może być zrealizowany w trybie ustawy o dostępie do informacji publicznej, a mając na uwadze, że wniosek jednoznacznie określa, że Wnioskodawca domaga się udzielenia informacji na podstawie ustawy o dostępie do informacji publicznej, organ jest tym związany i nie może samodzielnie nadawać mu innej treści niż wynika to z samego wniosku.

Jednocześnie, odnosząc się do żądania wskazanego w przedmiotowym wniosku, w ocenie organu, ma ono na celu uzyskanie informacji służącej indywidualnemu (prywatnemu) interesowi Wnioskodawcy, a zatem nie może być zrealizowane w trybie ustawy z dnia 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej.

W dniu [...] maja 2921r. B. P. wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu za pośrednictwem Miejskiego Ośrodka Sportu i Rekreacji w L. skargę na bezczynność podmiotu zobowiązanego w przedmiocie realizacji wniosku z [...] lutego 2021r. o udostępnienie informacji publicznej w postaci dokumentów związanych z funkcjonowaniem miejskiego stadionu żużlowego im. A. w L..

Skarżący zarzucił naruszenie:

• art. 61 ust. 1 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej dnia 2 kwietnia 1997 r. (Dz. U. Nr 78, poz. 483 ze zm.), w zakresie, w jakim przepis ten stanowi normatywną gwarancję prawa do informacji publicznej, poprzez nieuprawnione ograniczenie tego prawa,

• art. 6 KPA poprzez niewłaściwe zastosowanie w zakresie, w jakim przepis ten reguluje, iż podstawą odmowy może być przepis prawa, polegający na rozpatrzeniu wniosku o udostępnienie informacji publicznej bez podstawy opierającej się o przepis prawa powszechnie obowiązującego,

• art. 13 ust. 1 i 2 UDIP przez ich niezastosowanie i nieudostępnienie w terminach określonych w tych przepisach wnioskowanej przez skarżącego informacji publicznej.

Wobec powyższego skarżący wniósł:

• na podstawie art. 149 § 1 pkt. 1 PPSA w zw. z art. 21 UDIP - o zobowiązanie organu administracji publicznej - podmiotu zobowiązanego do udostępnienia skarżącemu bez zbędnej zwłoki, jednak nie później niż w terminie 14 dni od dnia doręczenia odpisu prawomocnego wyroku (art. 13 ust. 1 UDIP w zw. z art. 286 § 2 PPSA) wnioskowanej informacji publicznej, zgodnie z wnioskiem skarżącego z [...] lutego 2021 r. przesłanym emailem podmiotowi zobowiązanemu dnia [...] lutego 2021 r.,

• na podstawie art. 149 § 1 pkt. 3 PPSA w zw. z art. 21 UDIP - o stwierdzenie, iż organ administracji publicznej dopuścił się bezczynności w udostępnieniu informacji publicznej,

• na podstawie art. 149 § 1a PPSA w zw. z art. 21 UDIP - o stwierdzenie, że bezczynność organu administracji publicznej, o którym mowa powyżej, w udostępnieniu informacji publicznej miała miejsce z rażącym naruszeniem prawa oraz o wymierzenie z tego tytułu, na podstawie art. 149 § 2 i art. 154 § 6 PPSA, grzywny w wysokości [...] zł (słownie: [...] złotych),

• na podstawie art. 200 i art. 205 § 2 PPSA w zw. z art. 21 UDIP - o zasądzenie od organu administracji publicznej na rzecz skarżącego zwrotu kosztów postępowania sądowego według norm przypisanych.

W dalszej części skarżący szczegółowo i obszernie uzasadnił skargę przedstawiając dotychczasowy stan faktyczny sprawy. Następnie skarżący odniósł się do celów ustawy o dostępie do informacji publicznej, orzecznictwa ETPCz oraz sądów administracyjnych wydanego na gruncie powyższej ustawy. Skarżący następnie wskazał na poglądy doktryny i orzecznictwa sądowoadministracyjnego w zakresie zakazu badania interesu prawnego i faktycznego oraz koncepcji nadużycia prawa do informacji publicznej. Skarżący podkreślał, że poznanie motywów o charakterze obywatelskiej kontroli złożenia wniosku o udostępnienie informacji publicznej dot. miejskiego, samorządowego stadionu żużlowego w zakresie kosztów jego utrzymania w znacznej niestety części finansowanych środkami publicznymi z jednej strony, a z drugiej przychodów z tytułu wynajęcia stadionu, biur i zaplecza towarzyszącego głównie przez jeden podmiot, komercyjną firmę S. jest niejako prawem i chyba wręcz obowiązkiem obywatelskim. Następnie skarżący uzasadnił wniosek o stwierdzenie bezczynności z rażącym naruszeniem prawa oraz wskazał, że zgodnie z art. 13 ust. 1 u.d.i.p. informacja publiczna podlega udostępnieniu niezwłocznie, nie później jednak niż w terminie 14 dni od dnia złożenia wniosku, czego organ nie dopełnił. W rezultacie, brak prawidłowej reakcji podmiotu zobowiązanego na złożony wniosek skutkuje powstaniem jego bezczynności w tymże zakresie.

W świetle przytoczonych wyroków skarżący wskazał, że:

- art. 13 ust. 2 nie może służyć wyłącznie "odroczeniu" realizacji wniosków do dwóch miesięcy,

- zawiadomienie o przedłużeniu terminu do załatwienia organ ma obowiązek uzasadnić, nie wystarczy lakoniczne wskazywanie np. o konieczności zebrania wszystkich dokumentów i informacji wskazanych we wniosku,

- sądy akcentują konieczność zadbania o odpowiednią organizację pracy w organach, przez co stosowanie art. 13 ust. 2 powinno odnosić się raczej do treści złożonego wniosku, a nie np. konieczności przeprowadzenia analizy prawnej,

- wydłużenie terminu na podstawie art. 13 ust. 2 UDIP nie powinno służyć temu, żeby organ ocenił, czy przedmiotem wniosku jest informacja publiczna; kwestia ta powinna być ustalona w maksymalnie 14-dniowym terminie.

Jak widać podmiot zobowiązany nie może zdaniem skarżącego traktować przepisu zawartego w art. 13 ust. 2 UDIP jako sposobu do tego, by automatycznie wydłużać sobie okres przysługujący do udzielenia informacji - tego typu zachowanie dopuszczalne jest jedynie wówczas, gdy przemawia za tym charakter objętej wnioskiem informacji lub zaistnieją uzasadnione wątpliwości co do zakresu samego wniosku.

W odpowiedzi na powyższą skargę Miejski Ośrodek Sportu i Rekreacji w L. wniósł o jej oddalenie jako bezzasadnej, ewentualnie o umorzenie postępowania jako bezprzedmiotowego, albowiem w niniejszej sprawie nie znajduje zastosowania ustawa o dostępnie do informacji publicznej. Podmiot wniósł także o przeprowadzenie uzupełniającego dowodu z dokumentów załączonych do pisma w postaci kopii (screenów) ze stron internetowych prowadzonego przez skarżącego portalu internetowego na fakt: wykorzystania żądanych informacji na własne, indywidualne potrzeby prowadzonej działalności i portalu internetowego.

Odnosząc się do zarzutów skargi podmiot stwierdził, że prawo do uzyskiwania informacji publicznych nie jest prawem absolutnym. Zdaniem organu żądanie Skarżącego miało na celu uzyskanie informacji służącej indywidualnemu (prywatnemu) interesowi wnioskodawcy, a taki cel uzyskania danych nie może być realizowany w trybie dostępu do informacji publicznej. Z ustaleń poczynionych przez organ wynika, iż Wnioskodawca zajmuje się zdobywaniem, przetwarzaniem, udostępnianiem i analizą informacji o politycznym charakterze, które publikuje na ogólnodostępnej stronie internetowej. Podmiot stwierdził, że żądanie ujęte w przedmiotowym wniosku ma na celu pozyskanie przez Wnioskodawcę informacji, które zostaną wykorzystane na potrzeby prowadzonej działalności, co nie stanowi "sprawy publicznej" w rozumieniu art. 1 ust. 1 ustawy z dnia 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej. W ocenie organu, żądanie zawarte w przedmiotowym wniosku ma bowiem służyć realizacji indywidualnego (prywatnego) interesu Wnioskodawcy, jakim jest cel prowadzonej działalności strony internetowej. Skarżący składa do tut. organu liczne wnioski, domagając się uzyskania różnych informacji na temat funkcjonowania urzędu, aby następnie wykorzystać te informacje na prowadzonej stronie internetowej. Trudno uznać, aby wnioskodawca kierował się troską o dobro publiczne, czy przejrzyste funkcjonowanie państwa.

W zakresie wynajmu stadionu żużlowego im. A. zostało złożone zawiadomienie do Prokuratury Rejonowej w L. o rzekomym popełnieniu przestępstwa przez Dyrektora Ośrodka. Postępowanie to zostało umorzone jeszcze w fazie in rem, niezwłocznie po zapoznaniu się przez organy ścigania z dokumentacją dotyczącą tego wynajmu.

W ocenie podmiotu w sprawie nie budzi wątpliwości, że zgodnie z treścią przepisu art. 4 ust. 2 pkt 2 ustawy z 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej (Dz.U. z 2018 r., poz. 1330), dalej w skrócie u.d.i.p. Dyrektor Ośrodka w L. jest podmiotem zobowiązanym do udostępnienia informacji publicznej.

W ocenie podmiotu w sprawie nie budzi wątpliwości, że zgodnie z treścią przepisu art. 4 ust. 2 pkt 2 ustawy z 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej (Dz.U. z 2018 r., poz. 1330), dalej w skrócie u.d.i.p. Dyrektor Ośrodka w L. jest podmiotem zobowiązanym do udostępnienia informacji publicznej. Zgodnie bowiem z przepis art. 4 ust. 1 pkt 2 taki obowiązek ciąży na władzach publicznych oraz innych podmiotach wykonujących zadania publiczne w, w szczególności organach samorządów gospodarczych i zawodowych. W myśl art. 1 ust. 1 u.d.i.p. pod pojęciem informacji publicznej należy rozumieć "każdą informację o sprawach publicznych". Przepis art. 6 ust. 1 u.d.i.p. zawiera przykładowe wyliczenie rodzajów informacji publicznej podlegających udostępnieniu w tym wszelkie informacje o podmiotach, o których mowa w art. 4 ust. 1, w tym o organach i osobach sprawujących w nich funkcje i ich kompetencjach (art. 6 ust. 1 pkt 2 lit. d). W świetle art. 1 ust. 1 oraz art. 6 ust. 1 ustawy nie było przez organ kwestionowane, że żądane przez Wnioskodawcę informacje, jako stanowiące informację publiczną podlegającą udostępnieniu w trybie omawianej ustawy.

Organ odwołując się do orzecznictwa sądów administracyjnych oraz doktryny uznał, że w niniejszej sprawie doszło do wykorzystania prawa do informacji publicznej w celu zakłócenia funkcjonowania organów administracji, w celu szykanowania osób piastujących funkcje publiczne, dla prowadzenia sporów osobistych, zaspokojenia prywatnych animozji. Wskazują na to bezsporne okoliczności rozpoznawanej sprawy, wynikające z działalności portalu T. , dyskusji prowadzonych na profilu społecznościowym tego portalu, czy też chociażby z zawiadomień, które skarżący, bądź W. K. składają do organów ścigania i Rzecznika Dyscypliny Finansów Publicznych.

W ocenie organu, niewątpliwie między skarżącym i pozostałymi osobami związanymi z portalem T. a organem istnieje konflikt wynikający z dotychczasowej działalności portalu, jak również zawiadomienia do prokuratury złożonego przez Dyrektora Ośrodka w L. w związku z działalnością tego portalu. Realizacja prawa do informacji publicznej nie może jednak służyć zaspokojeniu indywidualnych potrzeb wnioskodawcy w ramach tego konfliktu, co nie było zamierzeniem ustawodawcy i nie podlega ochronie prawnej, również w postępowaniu sądowoadministracyjnym.

Podmiot wskazał także zawiadomił Prokuraturę Rejonową w L. o podejrzeniu popełnienia przez B. P. i W. K. wykroczenia z art. 45 ustawy z dnia 26.1.1984 r. - Prawo prasowe (Dz.U. Nr 5 z 1984 r., poz. 24 ze zm.), a także popełnienia przestępstwa z art. 49 w związku z art. 27 ust. 1 ustawy z dnia 26.1.1984 r. - Prawo prasowe (Dz.U. Nr 5 z 1984 r., poz. 24 ze zm.). Podmiot przyznał, że zawiadomienie złożone przez Dyrektora Ośrodka w L., a także zachowanie skarżącego niewątpliwie świadczy o konflikcie.

Niezależnie od powyższego podmiot uznał, że skarżący jest w dysponowaniu przedmiotowej informacji, albowiem w dniu [...].04.2021 wniosek o tożsamej treści złożył Pan M. R., który odpowiedź otrzymał w dniu [...].04.2021 r. W ocenie podmiotu, trudno zakładać, że Pan M. R. złożył wniosek dokładnie takiej samej treści bez konsultacji tego wniosku ze Skarżącym, przy czym Pan M. R. często komentuje informacje jakie pojawiają się na przedmiotowym portalu.

Na poparcie powyższych twierdzeń podmiot przedłożył wydruki z poczty elektronicznej i internetowego portalu T. .

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu zważył co następuje.

Skarga okazała się zasadna.

Zgodnie z art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (t.j. Dz.U. z 2021 r. poz. 137) sądy administracyjne sprawują kontrolę nad działalnością administracji publicznej przyjmując jako kryterium kontroli zgodność z prawem. W świetle art. 3 § 2 pkt 8 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2019 r. poz. 2325, z późn. zm.; w skrócie "p.p.s.a.") kontrola działalności administracji publicznej przez sądy administracyjne obejmuje m.in. orzekanie w sprawach skarg na bezczynność w przypadkach określonych w art. 3 § 2 pkt 1–4 p.p.s.a. Ponadto, zgodnie z art. 3 § 2 pkt 9 p.p.s.a., przedmiotem skargi może być także bezczynność w sprawach dotyczących innych niż określone w pkt 1-3 aktów lub czynności z zakresu administracji publicznej dotyczących uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa podjętych w ramach postępowania administracyjnego określonego w Kodeksie postępowania administracyjnego oraz postępowań określonych w działach IV, V i VI Ordynacji podatkowej oraz postępowań, do których mają zastosowanie przepisy powołanych ustaw.

Wobec powyższego, w przypadku skarg na bezczynność, kontroli sądu poddawany jest brak aktu lub czynności w sytuacji, gdy organ miał obowiązek podjąć działanie w określonej formie i w określonym przez prawo terminie.

Odnosząc się, w pierwszej kolejności do wniosku dowodowego sformułowanego w odpowiedzi na skargę w zakresie przeprowadzenia dowodów z dokumentów w postaci kopii (screenów) ze stron internetowych, to Sąd wskazuje, że postępowanie dowodowe przed sądem administracyjnym ma jedynie uzupełniający charakter, na co wskazuje w sposób jednoznaczny brzmienie przepisu art. 106 § 3 p.p.s.a. Zgodnie z tym przepisem Sąd może z urzędu lub na wniosek stron przeprowadzić - dowody uzupełniające – tylko z dokumentów, jeżeli jest to niezbędne do wyjaśnienia istotnych wątpliwości i nie spowoduje nadmiernego przedłużenia postępowania w sprawie. W okolicznościach badanej sprawy nie zaistniały wątpliwości tego rodzaju, które uzasadniałyby przeprowadzenie dowodów uzupełniających. Przy czym w ocenie Sądu, wskazane dokumenty nie stanowią dokumentu w rozumieniu powyższego przepisu, brak było zatem przesłanek uzasadniających przeprowadzenie dodatkowego postępowania dowodowego na podstawie art. 106 § 3 p.p.s.a. Sąd podkreśla, że zgodnie z treścią art. 133 § 1 p.p.s.a. rozpoznał niniejszą sprawę na podstawie całokształtu akt sprawy, także dołączonych do skargi, odpowiedzi organu na skargę i pism procesowych, jeżeli mogłyby przyczynić się do wyjaśnienia istotnych wątpliwości w sprawie. W ocenie Sądu, w świetle art. 106 § 3 p.p.s.a. brak było podstaw do przeprowadzenia uzupełniającego postępowania dowodowego z kopii (screenów) stron internetowych.

W myśl art. 21 ustawy z dnia 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej (Dz. U. z 2020 r. poz. 2176, w skrócie "u.d.i.p.") do skarg rozpatrywanych w postępowaniach o udostępnienie informacji publicznej stosuje się przepisy ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.

Zgodnie z art. 149 § 1 p.p.s.a. sąd uwzględniając skargę na bezczynność lub przewlekle prowadzenie postępowania (1) zobowiązuje organ do wydania w określonym terminie aktu, interpretacji albo do dokonania czynności; (2) zobowiązuje organ do stwierdzenia albo uznania uprawnienia lub obowiązku wynikających z przepisów prawa; (3) stwierdza, że organ dopuścił się bezczynności lub przewlekłego prowadzenia postępowania. Jednocześnie sąd stwierdza, czy bezczynność organu lub przewlekłe prowadzenie postępowania przez organ miały miejsce z rażącym naruszeniem prawa (art. 149 § 1a p.p.s.a.).

W pierwszej kolejności rozważenia wymaga kwestia dopuszczalności skargi na bezczynność w udostępnieniu informacji publicznej.

Zgodnie z utrwaloną linią orzeczniczą sądów administracyjnych, dla dopuszczalności skargi na bezczynność organu w przedmiocie udostępnienia informacji publicznej nie jest wymagane poprzedzenie jej jakimkolwiek środkiem zaskarżenia na drodze administracyjnej (czyli nie jest wymagane "wyczerpanie środków zaskarżenia", w tym wniesienie ponaglenia, w rozumieniu art. 52 § 1 i 2 p.p.s.a.), ani też wezwaniem do usunięcia naruszenia prawa (por. wyrok NSA z 24.05.2006 r., I OSK 601/05, dostępne www.orzeczenia.nsa.gov.pl, dalej "CBOSA").

Poza tym do skarg na bezczynność nie mają zastosowania terminy do wniesienia skargi ustalone w przepisach art. 53 p.p.s.a. (zob. postanowienia NSA: z 11.05.2011 r., I OSK 716/11; z 26.05.2011 r., I OSK 857/11, CBOSA). Oznacza to, że skarga na bezczynność może być skutecznie wniesiona aż do chwili ustania stanu bezczynności, tj. do chwili załatwienia sprawy przez organ administracji publicznej przez wydanie decyzji, postanowienia albo innego aktu lub podjęcie czynności (por. wyrok NSA z 29.04.2011 r., I FSK 249/10, CBOSA; por. też wyrok WSA z 27.10.2011 r., II SAB/Po 60/11, CBOSA). Trafność takiej wykładni potwierdza obecnie – dodany z dniem 01 czerwca 2017 r. – przepis art. 53 § 2b p.p.s.a., zgodnie z którym skargę na bezczynność można wnieść "w każdym czasie".

Mając wszystko to na uwadze, Sąd uznał skargę wniesioną w niniejszej sprawie za dopuszczalną i przystąpił do jej merytorycznego rozpoznania na podstawie akt sprawy zgodnie z art. 133 § 1 p.p.s.a. i nie będąc związany zarzutami i wnioskami skargi (art. 134 § 1 p.p.s.a.).

Przedmiotem zaskarżenia jest bezczynność Dyrektora Ośrodka w L. w sprawie udostępnienia informacji publicznej w związku z wnioskiem skarżącego [...] lutego 2021r. wniesionego do organu w dniu [...] lutego 2021r.

Przepisy ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi nie definiują pojęcia bezczynności. W piśmiennictwie przyjmuje się jednak, że bezczynność organu administracji publicznej zachodzi wówczas, gdy w prawnie ustalonym terminie organ ten nie podjął żadnych czynności w sprawie lub wprawdzie prowadził postępowanie, ale - mimo istnienia ustawowego obowiązku - nie zakończył go wydaniem w terminie decyzji, postanowienia lub też innego aktu lub nie podjął stosownej czynności (T. Woś [w:] T. Woś, H. Knysiak-Molczyk, M. Romańska, Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz, Warszawa 2011, s. 109). Dla zasadności skargi na bezczynność nie ma znaczenia okoliczność z jakich powodów określony akt nie został podjęty lub czynność dokonana, a w szczególności, czy bezczynność została spowodowana zawinioną albo też niezawinioną opieszałością organu, czy też wiąże się z jego przeświadczeniem, że stosowny akt lub czynność w ogóle nie powinny zostać dokonane. Powyższe kwestie mogą jednakże mieć znaczenie dla kwalifikacji bezczynności, jako posiadającej albo nieposiadającej cech rażącego naruszenia prawa.

Ustawa o dostępie do informacji publicznej, co należy zaznaczyć, służy realizacji konstytucyjnego prawa dostępu do wiedzy na temat działalności organów władzy publicznej, osób pełniących funkcje publiczne, organów samorządu gospodarczego i zawodowego, a także innych osób oraz jednostek organizacyjnych w zakresie, w jakim wykonują one zadania władzy publicznej i gospodarują mieniem komunalnym lub majątkiem Skarbu Państwa (art. 61 ust. 1 Konstytucji RP). Używając w art. 2 ust. 1 u.d.i.p. pojęcia "każdemu", ustawodawca doprecyzował zastrzeżone w Konstytucji obywatelskie uprawnienie, wskazując, że każdy może z niego skorzystać na określonych w tej ustawie zasadach. Ustawa reguluje zasady i tryb dostępu do informacji, mających walor informacji publicznych, wskazuje, w jakich przypadkach dostęp do informacji publicznej podlega ograniczeniu oraz kiedy żądane przez wnioskodawcę informacje nie mogą zostać udostępnione. Ustawa określa również podmioty obowiązane do udostępnienia informacji publicznej wskazując, iż należą do nich władze publiczne, w tym organy władzy publicznej, oraz inne podmioty wykonujące zadania publiczne (art. 4 ust. 1 u.d.i.p.).

Wobec powyższego nie budzi wątpliwości i nie było przez strony kwestionowane, że Dyrektor Ośrodka w L. wobec brzmienia art. 4 ust. 1 pkt 4 u.d.i.p. jest podmiotem zobowiązanym do udostępnienia informacji publicznej będącej w jego posiadaniu (art. 4 ust. 3 u.d.i.p.).

Natomiast bezczynność podmiotu obowiązanego do udostępniania informacji publicznej ma miejsce wówczas, gdy w terminie 14 dni od dnia złożenia wniosku o udzielenie tej informacji podmiot taki nie udostępnia informacji publicznej w formie czynności materialno-technicznej w sposób i w formie zgodny z wnioskiem (art. 13 ust. 1), albo nie wydaje decyzji o odmowie udostępnienia żądanej informacji publicznej albo o umorzeniu postępowania (art. 16 ust. 1 w związku z art. 5 ust. 1 i 2), albo nie powiadamia pisemnie wnioskodawcy o przyczynach braku możliwości udostępnienia informacji zgodnie z wnioskiem i nie wskazuje, w jaki sposób lub w jakiej formie informacja może być udostępniona niezwłocznie, jeżeli informacja publiczna nie może być udostępniona w sposób lub w formie określonych we wniosku (art. 14 ust. 2).

Nadto, co istotne w niniejszej sprawie, udostępnienie informacji publicznej na wniosek następuje w sposób i w formie zgodnych z wnioskiem, chyba że środki techniczne, którymi dysponuje podmiot obowiązany do udostępnienia, nie umożliwiają udostępnienia informacji w sposób i w formie określonych we wniosku (art. 14 ust. 1 u.d.i.p.).

Dalej odpowiedzieć należy na pytanie, czy informacje objęte wnioskiem z 11 lutego 2021r. stanowią informację publiczną. Punkt wyjścia do rozważań stanowi art. 1 ust. 1 u.d.i.p., zgodnie z którym informacją publiczną jest każda informacja o sprawach publicznych. Pojęcie informacji publicznej ma szeroki charakter i odnosi się do wszelkich spraw publicznych. Definicja ta jest bardzo szeroka i może budzić wątpliwości, dlatego przy interpretacji przepisu art. 1 ust. 1 konieczne jest posiłkowanie się zarówno sformułowaniami zawartymi w art. 61 Konstytucji RP, jak uwzględnianie treści art. 6 u.d.i.p., który zawiera przykładowy katalog informacji mających walor informacji publicznej. Prawo do informacji publicznej obejmuje m.in. dostęp do danych publicznych w tym treść i postać dokumentów, zarówno tych bezpośrednio wytworzonych przez organ, tych, których organ używa przy realizacji zadań przewidzianych prawem, jak i tych, które tylko w części dotyczą organu, nawet gdy nie pochodzą wprost od niego, informacje o stanie samorządów i ich jednostek organizacyjnych oraz o majątku publicznym w tym majątku jednostek samorządu terytorialnego i podmiotów o których mowa w art. 4 ust. 1 pkt 5 pochodzącym z zadysponowania majątkiem publicznym (art. 6 ust. 1 pkt 4 lit a i pkt 5 lit d u.d.i.p.). O zakwalifikowaniu określonej informacji, jako podlegającej udostępnieniu decyduje treść i charakter informacji.

W świetle powyższych regulacji ustawy o dostępnie do informacji publicznej nie budzi wątpliwości Sądu, co też nie było sporne między stronami, że żądana informacja ma charakter informacji publicznej. Wnioskiem z 11 lutego 2021r. skarżący wniósł o udostępnienie następujących informacji:

1. kosztów ogółem utrzymania w 2020r. stadionu żużlowego im. A. oraz przychodów z tytułu wynajmu stadionu :

a. od F. S.A.,

b. od pozostałych podmiotów,

1. skanów wszystkich faktur za miesiąc styczeń 2021 r. wystawionych na rzecz U. .S.A. z tytułu wynajmu stadionu żużlowego im. A. wraz z zapleczem towarzyszącym, biur itd.,

2. jw. skanów wszystkich faktur wystawionych na rzecz Stowarzyszenia U. .

Ustalenie, że wnioskowana informacja jest informacją publiczną powoduje, że powinna ona zostać udostępniona i to w ustawowym terminie 14 dni

(art. 13 ust. 1 u.d.i.p.), chyba że zachodzą okoliczności, uzasadniające odmowę jej udostępnienia.

Tymczasem podmiot zobowiązany wskazał na fakt zamieszczania uzyskanych informacji na portalu internetowym i przekazywania ich innym podmiotom, wobec tego uznał, że w sprawie znajdują zastosowanie przepisy ustawy z 25 lutego 2016r. o ponownym wykorzystaniu informacji sektora publicznego (Dz.U. z 2019r., poz. 1446).

W tym miejscu należy wyjaśnić, że instytucja "ponownego wykorzystania informacji publicznej" została wprowadzona do polskiego ustawodawstwa ustawą z dnia 16 września 2011r. o zmianie ustawy o dostępie do informacji publicznej oraz niektórych innych ustaw (Dz.U. z 2011r. Nr 204, poz. 1195 ze zm.). Podstawowym celem powyższej nowelizacji ustawy o dostępie do informacji publicznej była implementacja dyrektywy 2003/98/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 17 listopada 2003r. w sprawie ponownego wykorzystywania informacji sektora publicznego. Zmianą tą został wprowadzony do krajowego porządku prawnego nowy tryb dostępu do informacji publicznej oraz określone zastały zasady jej ponownego wykorzystania (vide: wyrok NSA z dnia 18 stycznia 2017r. sygn. akt I OSK 1093/15, dostępne www.orzeczenia.nsa.gov.pl, dalej CBOSA). Już wówczas podkreślano, iż udostępnienie informacji publicznej i udostępnienie informacji w celu ponownego wykorzystania stanowią dwa różne postępowania, które cechują się własną, odrębną procedurą dostępu. Przy czym podkreślano, iż ponowne wykorzystanie informacji publicznej nie narusza prawa dostępu do informacji ani wolności jej rozpowszechniania (vide: I.Kamińska, M.Rozbicka-Ostrowska, Ustawa o dostępie do informacji publicznej. Komentarz., LexisNexis 2012r.). Konieczność dokonania zmian w zakresie regulacji ponownego wykorzystywania informacji publicznej pojawiła się w związku z implementacją dyrektywy Parlamentu Europejskiego i Rady 2013/37/UE z dnia 26 czerwca 2013r. zmieniającej dyrektywę 2003/98/WE w sprawie ponownego wykorzystywania informacji sektora publicznego dyrektywy. Funkcjonująca od 2011r. – w ramach ustawy o dostępie do informacji publicznej – konstrukcja ponownego wykorzystania informacji publicznej stała się wówczas niewystarczająca. Nie ulega wątpliwości, że pojęcie informacji sektora publicznego jest oparte na pojęciu dokumentu w rozumieniu art. 2 pkt 3 dyrektywy 2013/37/UE i stanowi każdą treść lub jej część, niezależnie od sposobu utrwalenia, będącą w posiadaniu podmiotów zobowiązanych do udostępnienia lub przekazywania w celu ponownego wykorzystania (art. 2 ust. 1 ustawy o ponownym wykorzystywaniu). Przez ponowne wykorzystywanie informacji, zgodnie z definicją legalną zawartą w art. 2 ust. 2 ustawy o ponownym wykorzystywaniu, należy rozumieć wykorzystywanie owej informacji w celach innych niż pierwotny publiczny cel, dla którego informacja została wytworzona. Istotne jest więc wskazanie pierwotności publicznego celu wytworzenia informacji. Przyjmuje, iż ponowne wykorzystywanie informacji sektora publicznego będącej w posiadaniu podmiotów zobowiązanych, to jej używanie przez każdego w celu komercyjnym lub niekomercyjnym dla wytworzenia produktów, dóbr lub usług o wartości dodanej w innym celu niż wykonywanie zadań publicznych (vide: A.Piskorz-Ryń, Ponowne wykorzystanie informacji sektora publicznego. Zagadnienia administracyjnoprawne, 2018r ), lub też rozumie je jako publiczne prawo podmiotowe gwarantujące uzyskanie informacji publicznej m.in. w celu osiągnięcia przez wnioskodawcę szeroko pojętej korzyści, która jest uwarunkowana wykonaniem przez podmiot zobowiązany operacji na informacjach publicznych lub wyrażeniem przez podmiot zobowiązany zgody na eksploatację informacji publicznych objętych prawami własności intelektualnej, o ile podmiot zobowiązany posiada takowe uprawnienia (vide: B. Banaszak, M. Bernaczyk, Konsultacje społeczne i prawo do informacji o procesie prawotwórczym na tle Konstytucji RP oraz postulatu "otwartego rządu", ZNSA 2012/4). Na pierwotny cel publiczny wytworzenia informacji, związany ściśle z wykonywaniem zadania publicznego, zwraca także uwagę judykatura podkreślając, iż analiza przepisów art. 1 i art. 2 ustawy o ponownym wykorzystywaniu prowadzi do konstatacji, iż ponowne wykorzystywanie informacji może obejmować informację publiczną, która została już udostępniona lub podlega udostępnieniu, albowiem ideą ustawy jest jej ponowne wykorzystanie komercyjne lub niekomercyjne w celu innym niż pierwotny cel publiczny. Tym samym przepisy ustawy o ponownym wykorzystywaniu znajdują zastosowanie jedynie do takich informacji, które będą posiadały status informacji publicznej.

Prawo do ponownego wykorzystywania informacji, zatem to nie to samo co prawo do dostępu do informacji, bowiem celem dostępu do informacji publicznej jest kontrola życia publicznego, natomiast w przypadku ponownego jej wykorzystywania jest to cel rynkowy i gospodarczy.

Prawo dostępu do informacji publicznej celem ponownego wykorzystywania jest publicznym prawem podmiotowym, który gwarantuje uzyskanie informacji publicznej w określonym celu. Celem tym jest osiągnięcie przez wnioskodawcę szeroko pojętej "korzyści". Sięga on zatem dalej niż zapewnienie przejrzystości procesu decyzyjnego i działań państwa oraz stworzenia obywatelom realnych możliwości wykorzystywania i obrony swych konstytucyjnych praw wobec władzy publicznej. W związku z powyższym należy dokonywać takiej wykładni pojęcia ponownego wykorzystywania informacji publicznej, która w większym stopniu uwzględniałaby dyrektywy systemowe i celowościowe. Konkludując o tym, który z trybów udostępnienia informacji publicznej należy stosować w danym przypadku, decyduje charakter informacji publicznej, która jest przedmiotem tego wniosku i ocena, dla jakiego pierwotnego celu publicznego dana informacja publiczna została wytworzona. Jak już wcześniej wskazano, wprowadzenie nowego trybu dostępu do informacji publicznej oraz zasad ponownego wykorzystania informacji publicznej nie wpłynęło w żaden sposób na realizację prawa dostępu do informacji publicznej. Odmienna interpretacja nowych uregulowań zawartych w ustawie o dostępie do informacji publicznej prowadziłaby bowiem do ograniczenia dostępu do informacji publicznej, a to byłoby sprzeczne z realizacją celów zakładanych przez ustawodawcę. Do dokonania tej oceny zobowiązany jest organ udostępniający informację. Co istotne, nie może podlegać ponownemu wykorzystywaniu informacja, która pierwotnie nie występowała w przestrzeni publicznej jako informacja publiczna (Fischer Bogdan i in., Ustawa o ponownym wykorzystywaniu informacji sektora publicznego. Komentarz art. 1 i 2 Opublikowano: WKP 2019).

W świetle powyższego, mając na uwadze treść wniosku skarżącego o udostępnienie informacji publicznej, w ocenie Sądu rozpoznającego niniejszą sprawę, wniosek B. P. nie stanowił wniosku o udostępnienie informacji w celu jej ponownego wykorzystania, do którego zastosowanie znajdowałby reżim ustawy o ponownym wykorzystaniu informacji sektora publicznego. Nie budzi bowiem wątpliwości Sądu, że celem wnioskodawcy jest sprawowanie społecznej kontroli procesu związanego z realizacją i działalnością podmiotu publicznego, nie zaś osiągnięcie przez powtórne wykorzystanie żądanych informacji korzyści o charakterze gospodarczym, czy niekomercyjnym. To, że wnioskodawca pragnie uzyskanymi informacjami zainteresować szerszy krąg podmiotów – np. zamieszczając je w przestrzeni internetowej – ma jedynie na celu wzmocnienie wspomnianej społecznej kontroli oraz uruchomienie i prowadzenie debaty publicznej nad kwestiami objętymi zainteresowaniem publicznym. W żadnym przypadku nie może być to być odczytywane w ten sposób, że podejmując tego rodzaju działania wnioskodawca dokonuje "powtórnego wykorzystania" informacji publicznej w rozumieniu ustawy o ponownym wykorzystaniu informacji sektora publicznego. Mając na uwadze treść wniosku, żądana informacja przed jej udostępnieniem nie funkcjonowała także w przestrzeni publicznej jako informacja publiczna, co jest wymogiem żądania ponownego wykorzystania informacji sektora publicznego. Stąd też składany przez skarżącego wniosek o informację nie musiał być składany w trybie powyższej ustawy o ponownym wykorzystaniu informacji sektora publicznego.

Inaczej mówiąc, w przypadku ponownego używania informacji celem tym jest wytworzenie produktów, usług lub dóbr o wartości dodanej. Ze względu na to kryterium ponownym wykorzystywaniem nie będzie wyłącznie opublikowanie udostępnionych przez podmiot publiczny informacji uzyskanych na podstawie ustawy o dostępie do informacji publicznej. Jeżeli osoba fizyczna publikuje takie informacje publiczne bez stworzenia nowej funkcjonalności, czyli jedynie je kopiuje (np. skanuje) i udostępnia, to korzysta z wolności rozpowszechniania informacji, o której mowa w art. 54 ust. 1 Konstytucji RP. Z inną sytuacją będziemy mieli do czynienia, gdy osoba fizyczna stworzy produkt, który pozwala w sposób funkcjonalny i przyjazny dla użytkownika przeszukiwać informacje publiczne, porządkować je i analizować.

W ocenie Sądu, Dyrektor MOSiR nietrafnie przyjmuje, że udostępnienie żądanych informacji może nastąpić jedynie w trybie udostępnienia informacji w celu ponownego jej wykorzystania, bowiem realizuje inny cel, niż jej pierwotny publiczny cel wykorzystania, dla którego została utworzona. Należy tu zauważyć, że każdy dostęp do jakiegokolwiek dokumentu urzędowego czy udzielenie informacji na wniosek jest wykorzystaniem w innym celu niż ten, do którego dokument czy informacja zostały pierwotnie przeznaczone (por. M. Jaśkowska, Jakość i spójność rozwiązań prawnych w świetle nowelizacji ustawy o dostępie do informacji publicznej (w: Kryzys prawa administracyjnego, pod red. D. R. Kijewski, P. J. Suwaj, Tom I, Warszawa 2013). Gdyby zatem podzielić stanowisko podmiotu zobowiązanego, to pojęcie prawa do informacji publicznej stałoby się w istocie puste. Praktycznie bowiem każde udostępnienie informacji publicznej stanowiłoby zarazem jej udostępnienie w celu ponownego wykorzystania. Możliwość skorzystania z prawa do ponownego wykorzystania informacji publicznej następuje wówczas, gdy informacja taka ma zostać użyta w całości lub w jakiejkolwiek części w celach komercyjnych lub niekomercyjnych, innych niż jej pierwotny publiczny cel, dla którego została wytworzona. W niniejszej sprawie takiego innego celu nie wykazano.

W ocenie Sądu, jak już wskazano powyżej, nie jest nim nawet umieszczenie żądanej informacji na portalu internetowym T. , bowiem w istocie nawet jeżeli to umieszczenie nastąpi to ma służyć szerszemu dostępowi do tej informacji publicznej. Podmiot zobowiązany poza odniesieniem się do personalnego konfliktu miedzy stronami nie wykazał, że uzyskane zostaną przez wnioskodawcę realne korzyści komercyjne lub niekomercyjne, inne niż pierwotny publiczny cel, dla którego informacja została wytworzona, inne niż te związane z udostępnieniem informacji publicznej w celu sprawowania społecznej kontroli nad działalnością podmiotu zobowiązanego i dysponowania przez niego majątkiem publicznym. Żądane informacje publiczne podlegają udostępnieniu w ramach realizacji prawa do informacji publicznej na zasadach ogólnych zawartych w u.d.i.p. Dlatego też dokonaną przez podmiot zobowiązany wykładnię art. 2 ust. 1 i 2 ustawy o ponownym wykorzystaniu informacji sektora publicznego należy uznać za nieprawidłową.

Nadto zauważyć należy, że wniosek o informację publiczną, jak i skarga do sądu administracyjnego, były składane przez skarżącego w imieniu własnym. We wniosku nie wskazano, że wnioskodawcą jest np. stowarzyszenie, czy instytucja. Daje to wyraz społecznemu wymiarowi kwestii, o które wnioskodawca wnosił. Ten społeczny wymiar przy tym wskazuje na to i dodatkowo potwierdza wcześniej przedstawione stanowisko, że żądane informacje nie miały podlegać powtórnemu wykorzystaniu w rozumieniu ustawy o ponownym wykorzystaniu informacji sektora publicznego. Wprost przeciwnie – przemawia on za tym, że skarżący żądała informacji nie w celu uzyskania korzyści własnych, lecz w celach społecznych (publicznych) - im zaś sprzyja dostęp do informacji publicznej na zasadach ogólnych określonych w u.d.i.p.

Błędne jest także stanowisko podmiotu zobowiązanego, że skarżący w istocie żądaną informację posiada, skoro została ona udostępniona osobie trzeciej w dniu [...] kwietnia 2021 r. Wniosek o tożsamej treści w porozumieniu ze skarżącym, jak to domniemywa podmiot, złożył bowiem Pan M. R., który często komentuje informacje jakie pojawiają się na przedmiotowym portalu. W przedmiotowej sprawie wniosek o udostępnienie informacji publicznej złożył Pan B. P. i to wniosek tego wnioskodawcy podmiot zobowiązany winien załatwić, okoliczność, że wniosek o tożsamej treści podmiot zobowiązany uwzględnił i udzielił informacji innemu wnioskodawcy nie pozbawia zarzutu bezczynności podmiotu w stosunku do wnioskodawcy. Co więcej wskazuje, że podmiot zobowiązany dysponuje żądaną informacją o charakterze prostym i ma możliwość jej udostępnienia w trybie u.d.i.p., co winien także uczynić w niniejszej sprawie.

Nadto, w ocenie Sądu, udostępnienie żądanej informacji innemu wnioskodawcy wskazuje, że wniosek o żądanej treści w swojej istocie nie ma charakteru szykany osób piastujących funkcje publiczne oraz charakteru sporu osobistego, czy prywatnych animozji. Udzielenie informacji publicznej w żądanym zakresie nie zakłóca także funkcjonowania podmiotu zobowiązanego.

Wobec powyższego niezasadny jest także zarzut nadużycia prawa i wykorzystania informacji w celu prywatnym. W przywołanym przez podmiot zobowiązany wyroku NSA z 11 maja 2017 r., sygn. akt I OSK 2777/16, Sąd ten wskazał, z czy należy się zgodzić, że ustawa o dostępie do informacji publicznej ma zapewniać transparentność działań władzy publicznej, umożliwiać społeczną jej kontrolę, budować społeczeństwo obywatelskie i rozwijać demokrację uczestniczącą, w której obywatele mają wpływ na podejmowanie dotyczących ich decyzji. Dlatego żądana informacja, aby uzyskała walor informacji publicznej musi dotyczyć zgodnie z art. 1 ust. 1 "sprawy publicznej". Przedmiotem takiej informacji jest problem lub kwestie, które mają znaczenie dla większej ilości osób, czy grup obywateli lub też są ważne z punktu widzenia poprawności funkcjonowania organów państwa. Celem ustawy nie jest zatem zaspokajanie indywidualnych (prywatnych) potrzeb, w postaci uzyskiwania informacji dotyczących wprawdzie kwestii publicznych, lecz przeznaczonych dla celów handlowych, edukacyjnych, zawodowych, czy też na potrzeby toczących się postępowań sądowych. Ustawa o dostępie do informacji publicznej ma służyć uniwersalnemu dobru powszechnemu związanemu z funkcjonowaniem publicznych instytucji.

Jakkolwiek, podkreślić należy, że powyższe orzeczenie zostało wydane w zupełnie odmiennym stanie faktycznym, zatem poczynione uwagi, na które powołuje się podmiot zobowiązany nie odnoszą się do okoliczności niniejszej sprawy.

Przypomnieć należy, że przedmiotem żądania jest udostępnienie informacji dotyczących kosztów ogółem utrzymania w 2020r. stadionu żużlowego im. A. oraz przychodów z tytułu wynajmu stadionu (od F. S.A., od pozostałych podmiotów), skanów wszystkich faktur za miesiąc styczeń 2021 r. wystawionych na rzecz U. S.A. z tytułu wynajmu stadionu żużlowego im. A. wraz z zapleczem towarzyszącym, biur itd. oraz jw. skanów wszystkich faktur wystawionych na rzecz Stowarzyszenia U. .

Z treści powyższego wniosku a także całokształtu akt sprawy jednoznacznie wynika, że złożony wniosek o informację publiczna ma na celu kontrolę działalności publicznej, a nie wywołanie dolegliwości adresata wniosku, utrudnienie funkcjonowania organu, czy represję wobec podmiotu i jego Dyrektora. W ocenie Sądu ma właśnie na uwadze uzyskanie informacji o sprawie publicznej w celach, jakie legły u podstaw analizowanej u.d.i.p. Tym bardziej, że podmiot zobowiązany takiej informacji publicznej w całości udzielił osobie trzeciej na jej wniosek i to w terminie przewidzianym u.d.i.p. (k. 28 – 31 akt sąd.), na co podmiot zobowiązany sam się powołał.

W stanie faktycznym niniejszej sprawy nie budzi wątpliwości Sądu, że wniosek skarżącego o udostępnienie informacji publicznej ma na celu uzyskania informacji służącej obiektywnie dobru powszechnemu, a ponawianie wniosków o tej treści za różne okresy nie może być uznane za dokuczliwe i godzące w realizację zadań publicznych podmiotu zobowiązanego. Żądane informacje zawarte we wniosku są konkretne i dotyczą kwestii publicznych, związanych z gospodarowaniem majątkiem publicznym, zatem mieszczą się w zakresie prawa do udostępnienia informacji publicznej w trybie u.d.i.p. i z tych względów podlega ochronie prawnej, w tym w postępowaniu przed sądem administracyjnym.

W konsekwencji Sąd uznał, że Dyrektor MOSiR pozostawał w bezczynności w rozpoznaniu wniosku B. P. o udostępnienie informacji publicznej z [...] lutego 2021r., w związku z czym na podstawie art. 149 § 1 p.p.s.a. w zw. z art. 3 § 2 pkt 8 p.p.s.a., zobowiązał ten podmiot do jego rozpatrzenia i załatwienia w terminie 14 dni od otrzymania przez podmiot odpisu prawomocnego wyroku.

W tym stanie rzeczy, Sąd na podstawie art. 149 § 1 pkt 1 p.p.s.a. orzekł, jak w punkcie 1 wyroku.

Działając na podstawie art. 149 § 1 pkt 3 i § 1a p.p.s.a., Sąd stwierdził, że organ dopuścił się bezczynności w załatwieniu wniosku, przy czym Sąd ocenił, że bezczynność ta nie miała charakteru rażącego, jak orzekł w punkcie 2 i 3 wyroku. Jest to, bowiem pojęcie nieostre, wymagające interpretacji z uwzględnieniem okoliczności konkretnej sprawy, tym niemniej w świetle ugruntowanego orzecznictwa nie ulega wątpliwości, że powinno być odnoszone do sytuacji oczywistego, nie budzącego żadnych wątpliwości, poważnego naruszenia obowiązku działania przez organ. Musi chodzić o znaczące opóźnienie w podejmowanych przez organ czynnościach, pozbawione jakiegokolwiek racjonalnego uzasadnienia (por. wyrok NSA z 21 czerwca 2012 r., I OSK 675/12; postanowienie NSA z 27 marca 2013 r., II OSK 468/13). Co więcej, w orzecznictwie akcentuje się ciążący na sądach administracyjnych obowiązek roztropnego kwalifikowania bezczynności czy przewlekłości jako mającej miejsce z rażącym naruszeniem prawa, wynikający z konsekwencji (w tym prawnokarnych) takiej kwalifikacji (por. wyroki NSA z 17 września 2015 r., II OSK 652/15 i z 8 marca 2017 r., I OSK 1925/16, dostępne CBOSA).

Taka sytuacja w rozpoznawanej sprawie nie miała miejsca.

Podmiot zobowiązany w odpowiednim czasie zareagował na wniosek i poinformował o konieczności zebrania dokumentów i informacji wskazanych we wniosku oraz o konieczności poczynienia analiz dokumentów będących przedmiotem wniosku, błędnie przyjmując że informacji nie udostępnia w prawidłowy sposób. W ocenie Sądu zdecydowanie nie można przypisywać takiemu działaniu podmiotu, pozostającego w błędnym przeświadczeniu, że informacji nie udzielił w prawidłowy sposób, charakteru rażącego. Brak zatem także podstaw do wymierzenia grzywny na podstawie art. 149 § 2 w zw. z art. 154 § 6 p.p.s.a., co skutkowało oddaleniem skargi w tej części na podstawie art. 151 p.p.s.a., jak w punkcie 4 wyroku.

O kosztach postępowania Sąd orzekł w punkcie 5 wyroku na podstawie art. 200 p.p.s.a. Na koszty postępowania składa się wpis od skargi w wysokości [...] zł, określony na podstawie § 2 ust. 1 pkt 6 rozporządzenia Rady Ministrów z 16 grudnia 2003 r. w sprawie wysokości oraz szczegółowych zasad pobierania wpisu w postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 221, poz. 2193 ze zm.).

Po uprawomocnieniu się niniejszego wyroku obowiązkiem podmiotu zobowiązanego będzie udostępnienie informacji publicznej w żądanej treści i w zawnioskowany sposób.

Natomiast w myśl art. 119 pkt 4 p.p.s.a., sprawa może być rozpoznana w trybie uproszczonym, jeżeli przedmiotem skargi jest bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania. W trybie uproszczonym Sąd rozpoznał sprawę na posiedzeniu niejawnym w składzie trzech sędziów zgodnie z art. 120 p.p.s.a.