II SA/Ol 748/14 - Wyrok

Data orzeczenia	2014-08-05	
Data wpływu	2014-07-14	
Sąd	Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie	
Sędziowie	Ewa Osipuk
Hanna Raszkowska
S. Beata Jezielska /przewodniczący sprawozdawca/	
Symbol z opisem	6322 Usługi opiekuńcze, w tym skierowanie do domu pomocy społecznej	
Hasła tematyczne	Pomoc społeczna
Administracyjne postępowanie	
Skarżony organ	Samorządowe Kolegium Odwoławcze	
Treść wyniku	Uchylono decyzję I i II instancji	
Powołane przepisy	Dz.U. 2013 nr 0 poz 182;  art. 60 ust. 1,  art. 61 ust. 1 pkt 1-3,  art. 64; Ustawa z dnia 12 marca 2004 r. o pomocy społecznej - tekst jednolity
Dz.U. 2013 nr 0 poz 267;  art. 7,  art. 77,  art. 107 par. 3; Ustawa z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego - tekst jednolity
Dz.U. 2012 nr 0 poz 270;  art. 145 par. 1 pkt 1 lit. a, c,  art. 152; Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - tekst jednolity.	
Sentencja
Dnia 5 sierpnia 2014 roku Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Beata Jezielska (spr.) Sędziowie Sędzia WSA Hanna Raszkowska Sędzia WSA Ewa Osipuk Protokolant Referent-Stażysta Marta Kudła po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 5 sierpnia 2014 roku sprawy ze skargi A. K. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia "[...]", nr "[...]" w przedmiocie opłaty za pobyt w domu pomocy społecznej I. uchyla zaskarżoną decyzję i poprzedzającą ją decyzję organu I instancji; II. orzeka, że zaskarżona decyzja nie podlega wykonaniu.	
Uzasadnienie
Decyzją z dnia 28 lutego 2014r. – skierowaną do A. K. - Kierownik Ośrodka Pomocy Społecznej Gminy ustalił wysokość opłaty za pobyt ojca - A. K. w Domu Pomocy Społecznej "A" z siedzibą w R. w okresie: od 5 lipca 2013r. do 31 lipca 2013r. w wysokości 733,59 zł; od 1 sierpnia 2013r. do 31 stycznia 2014r. w wysokości 842,23 zł miesięcznie; od 1 lutego 2014r. do nadal w wysokości 864,42 zł miesięcznie oraz nakazał A. K. wpłatę zaległej kwoty w wysokości 5.786,97 zł z tytułu opłat za pobyt ojca A. K. w Domu Pomocy Społecznej "A" wniesionych zastępczo przez Gminę za okres od 5 lipca 2013r. do 31 stycznia 2014r. na rachunek bankowy Ośrodka Pomocy Społecznej Gminy w terminie do dnia 28 marca 2014r. W uzasadnieniu wskazano, że na podstawie decyzji z dnia 4 lipca 2013r. A. K. został skierowany do Domu Pomocy Społecznej "A" w R.. Z tego tytułu ustalono dla niego odpłatność za pobyt od dnia 5 lipca 2013r. w w/w DPS w wysokości 70% jego dochodu. Kwota przez niego uiszczana nie pokrywa pełnego kosztu pobytu, który wynosi 3.100,00 zł. W związku z tym zgodnie z art. 61 ust. 2b ustawy o pomocy społecznej Gmina począwszy od dnia 5 lipca 2013r. ponosi zastępczo opłatę stanowiącą różnicę między średnim kosztem utrzymania w DPS a opłatą wnoszoną przez osoby, o których mowa w art. 61 ust. 1 pkt 1 i 2 ustawy o pomocy społecznej. Podano, że w toku przeprowadzonego postępowania ustalono, że A. K. jest osobą zobowiązaną do wnoszenia opłaty, zgodnie z art. 61 ust. 1 pkt 2 i ust. 2 pkt 2 lit. b) ustawy o pomocy społecznej, gdyż jest zstępnym (synem) A. K. i posiada dochód na osobę w rodzinie, który jest wyższy niż 300% kryterium dochodowego na osobę w rodzinie, a kwota dochodu pozostająca po wniesieniu opłaty nie jest niższa niż 300% kryterium dochodowego na osobę w rodzinie. Wskazano, że osoby zaliczone do kategorii osób, o których stanowi art. 61 ust. 1 pkt 2 ustawy o pomocy społecznej (do których zaliczony jest również A. K.) ponoszą odpowiedzialność za pobyt w DPS na podstawie zawartej umowy przewidzianej w treści art. 103 ust. 2 ustawy. Jednakże A. K. nie podpisał umowy podając, że wysokość opłaty w niej wskazana nie odpowiada jego możliwościom płatniczym. Wyjaśniono, że wysokość opłaty wskazana w umowie została ustalona zgodnie z art. 61 ust. 2 pkt 2 lit. b ustawy o pomocy społecznej, czyli po wniesieniu opłaty w dyspozycji zobowiązanego pozostaje kwota dochodu, która nie jest niższa niż 300% kryterium dochodowego na osobę w rodzinie. Ponadto wysokość ustalonej opłaty łącznie z opłatą wnoszoną przez mieszkańca nie przekracza wysokości kwoty średniego miesięcznego kosztu utrzymania w danym DPS. Wskazano, że ustalenie wysokości opłaty za pobyt w DPS jest obowiązkiem organu administracji i w tym zakresie organ nie dysponuje swobodą działania, co stanowi odmienność z unormowaniem zamieszczonym w ust. 1 art. 103 ustawy o pomocy społecznej. Ponadto ustalona wysokość opłaty jaką strona jest zobowiązana wnosić za pobyt ojca w DPS nie jest oparta na przekonaniu organu, lecz wynika z obowiązku organu oraz uwzględnia okoliczności faktyczne, które zostały ustalone w przeprowadzonym postępowaniu dowodowym. Podano, że strona prowadzi wspólne gospodarstwo domowe z matką. Na dochód rodziny składa się wynagrodzenie z pracy strony w wysokości 3.014,50 zł netto i wynagrodzenie z tytułu pełnienia funkcji publicznej w wysokości 485,10 zł netto oraz renta matki wraz z dodatkiem pielęgnacyjnym w wysokości 920,85 zł netto. Łączny dochód rodziny wynosi 4.420,45 zł, co w przeliczeniu na osobę w rodzinie wynosi 2.210,23 zł. Przy czym wskazano, ze w wyniku aktualizacji wywiadu alimentacyjnego z dnia 17 lutego 2014r. ustalono, ze łączny dochód rodziny w styczniu 2014r. wynosił 4464,83 zł, a na osobę w rodzinie kwota ta stanowiła 2232,42 zł. Wobec powyższego w ocenie organu zobowiązany znajduje się w sytuacji osobistej oraz materialnej (dochodowej i majątkowej) pozwalającej na ponoszenie opłaty za pobyt ojca w DPS w ustalonej zgodnie z przepisami wysokości. Odnośnie obowiązku zwrotu wydatków zastępczo poniesionych przez gminę wskazano, ze od dnia umieszczenia A. K. w DPS gmina wnosi zastępczo kwotę stanowiącą różnicę miedzy oplatą za pobyt mieszkańca a kwotą uiszczaną przez osobę zobowiązaną. Powołując się na orzecznictwo podano, ze możliwość ustalenia tej należności w drodze decyzji administracyjnej nie budzi wątpliwości.

Odwołanie od powyższej decyzji wniósł A. K.. Wskazał, iż jest zaskoczony decyzją, ponieważ wnosił o zawieszenie postępowania. Podał, iż zgodził się na uiszczanie opłaty za pobyt ojca w domu pomocy społecznej i chodziło jedynie o ustalenie wysokości tej opłaty stosownie do jego możliwości finansowych. Wskazał, że skoro odmówiono udziału jego prawnikowi, to być może nie potrafi bronić swoich praw. Podniósł, że skoro organ narzuca wysokość opłaty, a nie podejmuje rokowań, to postępowanie zostało wszczęte przedwcześnie i należy je umorzyć. Zarzucił także, że decyzja została wydana, podczas gdy w ramach pomocy prawnej było prowadzone postępowanie dowodowe w sprawie. Ponadto wskazał, że nie ucieka od swoich obowiązków, ale jego ojciec nie spełnia wobec niego swoich obowiązków, co tez winno być uwzględnione przy ustalaniu wysokości opłaty.

Decyzją z dnia "[...]" Samorządowe Kolegium Odwoławcze , uchyliło zaskarżoną decyzję i przekazało sprawę do ponownego rozpatrzenia organowi I instancji. W uzasadnieniu podano, że ustawa o pomocy społecznej w sposób kompletny normuje kwestie związane ze zwrotem, poniesionych zastępczo wydatków przez gminę, za osobę skierowaną do domu pomocy społecznej. W art. 61 ust. 3 ustawy o pomocy społecznej przewidziano obowiązek wnoszenia zastępczo opłat przez gminę, jeżeli z tego obowiązku nie wywiązują się osoby wymienione w art. 61 ust. 2 pkt 1, 2 i 2a ustawy. Gminie przysługuje prawo dochodzenia zwrotu wniesionych w tym celu kwot. Jednak podstawową przesłanką do dochodzenia przez gminę regresu wobec bliskich jest niewywiązywanie się przez nich z obowiązków określonych w drodze decyzji. Przy czym nie można w jednej decyzji orzec zarówno o ustaleniu opłaty za pobyt osoby skierowanej do domu pomocy społecznej i jednocześnie nakazać zwrot wniesionej zastępczo opłaty przez gminę. W związku z tym decyzja organu I instancji zawiera niedopuszczalny, pozbawiony podstawy prawnej, sposób rozstrzygnięcia, gdyż nakazanie A. K. dokonania wpłaty kwoty 5.786,97 zł z tytułu opłat za pobyt ojca A. K. w Domu Pomocy Społecznej, wniesionych zastępczo przez Gminę nie mogło być orzeczone w tej samej decyzji, co ustalenie wysokości opłaty za pobyt A. K. w Domu Pomocy Społecznej. Chcąc dochodzić zwrotu opłat wnoszonych zastępczo, na podstawie art. 61 ust. 3 ustawy o pomocy społecznej, organ gminy winien wdrożyć odrębne postępowanie administracyjne i wydać na podstawie art. 104 ust. 1 i 3 nową decyzję administracyjną, ustalającą wysokość należności podlegających zwrotowi oraz terminy ich zwrotu, która to decyzja stanowić będzie tytuł egzekucyjny.

Na powyższą decyzję skargę do tut. Sądu wniósł A. K. żądając jej uchylenia, jak też uchylenia poprzedzającej ją decyzji organu I instancji. Podniósł, że zakwestionowane rozstrzygnięcia nie uwzględniają faktu, że w sprawie występuje ustanowiony przez stronę pełnomocnik, a pominięcie pełnomocnika jest równoznaczne z pominięciem strony. Wada ma charakter zupełnie odmienny od tych, jakie wskazało Kolegium wydając decyzję kasacyjną. Pominięcie pełnomocnika strony jest wadą kwalifikowaną, która winna być dostrzeżona i usunięta jak najwcześniej, aby w toku dalszego postępowania nie dochodziło do wydawania wadliwych decyzji.

W odpowiedzi na skargę Samorządowe Kolegium Odwoławcze wniosło o jej oddalenie, w całości podtrzymując argumentację zawartą w zakwestionowanej decyzji. Odnosząc się do zarzutu skargi wskazano, że do dnia wydania zaskarżonej decyzji skarżący, pomimo wezwania organu, nie doręczył prawidłowego pełnomocnictwa.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie zważył, co następuje:

Zgodnie z art. 1 ust. 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz.U. Nr 153, poz. 1269 ze zm.), sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności organów administracji publicznej. Kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Zakres tej kontroli wyznacza art. 134 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2012r., poz. 270 ze zm., dalej jako: p.p.s.a.). Stosownie do tego przepisu Sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną.

Skarga wniesiona w niniejszej sprawie zasługuje na uwzględnienie, lecz z innych przyczyn niż wskazane w skardze.

Zgodnie z zasadą wyrażoną w art. 60 ust. 1 ustawy z dnia 12 marca 2004r. o pomocy społecznej (Dz.U. z 2013r. poz. 182, ze zm., dalej jako: u.p.s.) pobyt w domu pomocy społecznej jest odpłatny. Decyzję o skierowaniu do domu pomocy społecznej i decyzję ustalającą opłatę za pobyt w domu pomocy społecznej wydaje organ gminy właściwej dla tej osoby w dniu jej kierowania do domu pomocy społecznej (art. 59 ust. 1 u.p.s.). W art. 61 ust. 1 pkt 1-3 u.p.s. określone zostały osoby zobowiązane do wnoszenia opłat za pobyt w domu pomocy społecznej. W kolejności obowiązku wnoszenia opłat są nimi: mieszkaniec domu pomocy społecznej (a w przypadku osób małoletnich przedstawiciel ustawowy dochodów dziecka), małżonek, zstępni przed wstępnymi oraz gmina, z której osoba została skierowana do domu pomocy społecznej. Z kolei w art. 61 ust. 3 u.p.s. przewidziano, że w przypadku niewywiązywania się osób, o których mowa w ust. 2 pkt 1 i 2 oraz ust. 2a, z obowiązku opłaty za pobyt w domu pomocy społecznej opłaty te zastępczo wnosi gmina, z której osoba została skierowana do domu pomocy społecznej. Gminie przysługuje prawo dochodzenia zwrotu poniesionych na ten cel wydatków. Z kolei w myśl art. 64 u.p.s. osoby wnoszące opłatę za pobyt w domu pomocy społecznej można na ich wniosek, zwolnić częściowo lub całkowicie z tej opłaty, w szczególności jeżeli:

1) wnoszą opłatę za pobyt innych członków rodziny w domu pomocy społecznej, ośrodku wsparcia lub innej placówce;

2) występują uzasadnione okoliczności, zwłaszcza długotrwała choroba, bezrobocie, niepełnosprawność, śmierć członka rodziny, straty materialne powstałe w wyniku klęski żywiołowej lub innych zdarzeń losowych;

3) małżonkowie, zstępni, wstępni utrzymują się z jednego świadczenia lub wynagrodzenia;

4) osoba obowiązana do wnoszenia opłaty jest w ciąży lub samotnie wychowuje dziecko.

Przede wszystkim należy podkreślić, że słuszne jest stanowisko Kolegium, że w decyzji określającej odpłatność za pobyt w domu pomocy społecznej nie można jednocześnie nakazywać zwrotu wydatków poniesionych zastępczo przez gminę. Jak bowiem wskazano w wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 30 października 2012r. (sygn. akt I OSK 653/12, LEX nr 1400007) wydanie decyzji na podstawie art. 59 ust. 1 u.p.s., określającej osoby zobowiązane do ponoszenia opłaty i ustalającej wysokość opłaty przypadającej dla poszczególnych osób, jest warunkiem zgodnego z prawem zastosowania mechanizmu wnoszenia opłat zastępczych przez gminę. Niedopuszczalna jest formuła, według której gmina ponosi koszty pobytu osoby w domu pomocy społecznej, a dopiero później, w decyzji nakazującej zwrot zastępczo poniesionych wydatków, ustalany jest obowiązek ponoszenia opłaty przez osobę, za którą opłaty uiszczono. Aby zatem mówić o opłacie zastępczej, musi być uprzednio ustalona opłata podstawowa (pierwotna).

Jednakże Samorządowe Kolegium Odwoławcze nie dostrzegło innych istotnych uchybień zarówno w decyzji organu I instancji, jak i w prowadzonym przez ten organ postępowaniu.

Należy podnieść, że stosownie do art. 107 § 3 ustawy z dnia 14 czerwca 1960r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2013r. poz. 267, dalej jako: k.p.a.) uzasadnienie faktyczne decyzji powinno w szczególności zawierać wskazanie faktów, które organ uznał za udowodnione, dowodów, na których się oparł, oraz przyczyn, z powodu których innym dowodom odmówił wiarygodności i mocy dowodowej, zaś uzasadnienie prawne - wyjaśnienie podstawy prawnej decyzji, z przytoczeniem przepisów prawa. Zatem w decyzji dotyczącej kwestii ustalenia opłaty organ winien przede wszystkim dokładnie określić, w jaki sposób opłatę tę ustalił. Wprawdzie organ I instancji wskazał kwotę dochodu, jaka została ustalona, ale brak jest wyliczenia wysokości opłaty, stosownie do wymogów określonych w art. 61 ust. 2 pkt 2 u.p.s. W aktach administracyjnych znajduje się jedynie karta, na której takie wyliczenie zostało dokonane, ale w ocenie Sądu wyliczenie to winno znajdować się w treści decyzji, a nie w formie pisma, i to w dodatku niepodpisanego przez organ, a jedynie przez jego pracownika.

Ponadto należy podkreślić, że decyzja o ustaleniu odpłatności za pobyt w domu pomocy społecznej indywidualizuje przewidziany w przepisach art. 60 ust. 1 oraz art. 61 ust. 1 i 2 u.p.s. obowiązek ponoszenia opłat za pobyt mieszkańca w domu pomocy społecznej przez wymienione w tych przepisach osoby (podmioty). W wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 9 czerwca 2010r. (Sygn. akt I OSK 204/10, LEX nr 643299) wskazano, że adresatami decyzji ustalającej opłatę za pobyt w domu pomocy społecznej mogą być: osoba skierowana do domu pomocy społecznej, a także (a niekiedy wyłącznie) osoba (bądź osoby) z kręgu podmiotów wymienionych w art. 61 ust. 1 pkt 2 i 3, tj. małżonek, zstępni przed wstępnymi oraz gmina. To w decyzji, o której mowa w art. 59 ust. 1 u.p.s. doznają konkretyzacji powołane przepisy ustawy poprzez: określenie kwoty opłaty za pobyt mieszkańca w domu pomocy społecznej, wskazanie osoby (osób) zobowiązanych do jej ponoszenia z kręgu podmiotów wymienionych w ww. przepisach, ustalenie przypadających na nich kwot opłaty oraz ewentualne zwolnienie, stosownie do art. 64 u.p.s. w całości lub w części z ustalonej opłaty. O takim zakresie decyzji ustalającej opłatę za pobyt w domu pomocy społecznej świadczy także treść § 8 ust. 2 pkt 3 rozporządzenia Ministra Pracy i Polityki Społecznej w sprawie domów pomocy społecznej (obecnie jest to rozporządzenia Ministra Pracy i Polityki Społecznej z dnia 23 sierpnia 2012r. w sprawie domów pomocy społecznej (Dz.U. z 2012r. poz. 964), w którym zawarto wymóg dołączenia do wniosku o skierowanie do domu pomocy społecznej oświadczenia o wysokości dochodów nie tylko osoby ubiegającej się o skierowanie, ale także jej małżonka, zstępnych oraz wstępnych. Są to bezsprzecznie dane niezbędne do wydania, na podstawie art. 59 ust. 1 u.p.s., decyzji o treści obejmującej opisany wyżej zakres rozstrzygnięcia. Pogląd, że wynikające z art. 59 ust. 1 u.p.s. ustalenie opłaty w decyzji administracyjnej obejmuje obowiązek organu nie tylko określenia ogólnej kwoty opłaty miesięcznej, ale także osoby lub osób zobowiązanych do jej uiszczania prezentowany jest również w literaturze (zob. A. Prekurat Ustawa o pomocy społecznej z komentarzem - cyt. za W. Maciejko i P. Zaborniak Ustawa o pomocy społecznej, Komentarz, Warszawa 2008, s. 299).

W niniejszej sprawie organ nałożył obowiązek ponoszenia opłaty za pobyt A. K. wyłącznie na skarżącego. Z akt sprawy wynika jednak, że skarżący nie jest jedyną osobą z kręgu osób, wymienionych w art. 61 ust. 1 pkt 2 u.p.s. Organ administracji zobowiązany jest rozstrzygnąć o przedmiocie sprawy w całości, po wyjaśnieniu stanu faktycznego zgodnie z art. 7 i 77 k.p.a., a zatem nie jest dopuszczalne arbitralne wybieranie adresata tego rodzaju decyzji przez organ z kręgu osób wymienionych w art. 61 ust. 2 pkt 2 u.p.s. Organ ten ma bowiem obowiązek zbadania przesłanek ponoszenia ciężaru opłat za pobyt w domu pomocy społecznej przez wszystkie osoby z danego kręgu zobowiązanych, a następnie rozstrzygnięcia sprawy w drodze decyzji co do całości opłat i co do wszystkich osób zobowiązanych. Spełnienie przesłanek umożliwiających obciążenie mieszkańca domu pomocy społecznej, względnie osób z kolejnych kręgów osób zobowiązanych określonych w art. 61 ust. 1 pkt 2 u.p.s. kosztami pobytu w domu pomocy społecznej w całości bądź w określonej części wpłynąć może na powstanie i wielkość tego obowiązku odnośnie zobowiązanych z tego samego lub z kolejnego kręgu. W tym zakresie Sąd podziela pogląd wyrażony przez Naczelny Sąd Administracyjny stanowiący, że organ ma obowiązek zbadania przesłanek ponoszenia ciężaru opłat za pobyt w domu pomocy społecznej przez wszystkie osoby z danego kręgu zobowiązanych, a następnie rozstrzygnięcia sprawy w drodze decyzji (wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 14 września 2011r., sygn. akt I OSK 666/11, publ. LEX nr 1068525). Przy czym wskazać należy, że organ prowadził postępowanie wyjaśniające w celu ustalenia dochodu pozostałych osób zobowiązanych, w tym pozostałych zstępnych osoby skierowanej do domu pomocy społecznej, a mianowicie J. K. oraz M. B., lecz z uzasadnienia decyzji nie wynika, z jakich względów organ odstąpił od obciążenia tych osób przedmiotową opłatą i zobowiązał do jej ponoszenia wyłącznie skarżącego. Przy czym wskazać należy, że w odniesieniu do J. K. nie ustalono ani łącznej kwoty dochodu rodziny, ani dochodu na osobę w rodzinie. Co więcej dołączono dokument w języku niemieckim, bez jego tłumaczenia, co do którego istnieje wątpliwość, czy faktycznie dotyczy on aktualnych dochodów J. K.

Podnieść także należy, że w art. 64 u.p.s. przewidziana jest możliwość zwolnienia osoby wnoszącej opłatę częściowo lub w całości. O takim zwolnieniu – jak wskazano wyżej – można orzec także w decyzji ustalającej opłatę. Skoro zatem skarżący nie kwestionował samego obowiązku opłaty, a jedynie jej wysokość, powołując się przy tym na okoliczności dotyczące np. choroby matki (także znajdującej się w kręgu osób zobowiązanych), to organ winien rozważyć także kwestie ewentualnego zwolnienia z opłaty. Należy przy tym jedynie wyjaśnić, że skoro ustawodawca w powołanym art. 64 u.p.s. wskazał na powody, które w szczególności mogą uzasadnić zwolnienie z opłaty w całości lub w części, to oznacza że katalog ten nie ma charakteru zamkniętego i dopuszcza możliwość uwzględnienia także innych okoliczności.

W tej sytuacji w ocenie Sądu organ winien ponownie przeprowadzić postępowanie wyjaśniające mając na uwadze powyższe wskazania.

Odnosząc się natomiast do zarzutów skargi podnieść należy, że pismo skarżącego z dnia 4 lutego 2014r. mogło rodzić wątpliwości organu co do zakresu udzielonego pełnomocnictwa. W związku z tym zasadnie organ zwrócił się o wyjaśnienie w tej sprawie do skarżącego. Skoro jednak skarżący na pismo to nie odpowiedział, to organ nie mógł domniemywać zakresu udzielonego pełnomocnictwa, a doręczenie pism osobie niewłaściwie umocowanej także nasuwa wątpliwości co do jego skuteczności. Należy przy tym podnieść, że w wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach z dnia 8 grudnia 2008r. (Sygn. akt I SA/Gl 1032/07, LEX nr 536772) wskazano, że z treści pełnomocnictwa powinien jasno wynikać jego zakres, tzn. jakich czynności, w jakim postępowaniu, przed jakim organem może dokonywać pełnomocnik w imieniu swojego mocodawcy. W pełnomocnictwie należy wskazać, czy obejmuje ono wszelkie czynności procesowe, czy też tylko niektóre z nich, a ponadto określić, czy dotyczy całego postępowania, czy też tylko określonego etapu. Nie można dowolnie interpretować zapisu pełnomocnictwa. Trzeba pamiętać, że to od mocodawcy zależy treść udzielonego pełnomocnictwa (w tym jego zakres). Przy czym zarzut strony skarżącej w tym zakresie nie ma o tyle znaczenia, że zaskarżona decyzja oraz poprzedzającą ją decyzja organu I instancji zostały uchylone z innych względów, a w związku z tym postępowanie administracyjne winno być przeprowadzone ponownie.

Mając powyższe na uwadze, na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. a) i c) p.p.s.a. orzeczono jak w sentencji wyroku. Sąd podjął rozstrzygnięcie w przedmiocie wykonalności zaskarżonej decyzji na podstawie art. 152 Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, zgodnie z którym w razie uwzględnienia skargi sąd w wyroku określa, czy i w jakim zakresie zaskarżony akt lub czynność nie mogą być wykonane. Rozstrzygnięcie to traci moc z chwilą uprawomocnienia się wyroku.