Centralna Baza Orzeczeń Sądów Administracyjnych

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący - Sędzia NSA Janusz Zubrzycki, Sędzia NSA Roman Wiatrowski (sprawozdawca), Sędzia WSA del. Elżbieta Olechniewicz, Protokolant Katarzyna Wojnarska, po rozpoznaniu w dniu 21 lutego 2023 r. na rozprawie w Izbie Finansowej sprawy ze skargi kasacyjnej M. [...] S.A. z siedzibą w K. [...] (obecnie: M. [...] sp. z o.o. z siedzibą w K. [...]) od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Opolu z dnia 25 lutego 2021 r., sygn. akt I SA/Op 362/20 w sprawie ze skargi M. [...] S.A. z siedzibą w K. [...] na decyzję Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w Opolu z dnia 12 października 2020 r., nr [...] w przedmiocie określenia, po wznowieniu postępowania, w podatku od towarów i usług za maj 2008 r. 1) oddala skargę kasacyjną, 2) zasądza od M. [...] sp. z o.o. z siedzibą w K. [...] na rzecz Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w Opolu kwotę 480 (słownie: czterysta osiemdziesiąt) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania kasacyjnego.

1. Wyrokiem z 25 lutego 2021 r., sygn. akt I SA/Op 362/20 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Opolu oddalił skargę M. [...] S.A. w K. [...], aktualnie M. [...] sp. z o.o. (dalej skarżąca, spółka, strona) na decyzję Dyrektor Izby Administracji Skarbowej w Opolu z 12 października 2020 r. w przedmiocie określenia po wznowieniu postępowania w podatku od towarów i usług za maj 2008 r. kwoty podatku naliczonego nad należnym (ww. wyrok oraz inne orzeczenia sądów administracyjnych przywołane w niniejszym uzasadnieniu opublikowane zostały w bazie internetowej NSA: www.orzeczenia.nsa.gov.pl).

1.1. Uzasadniając powyższe rozstrzygnięcie Sąd pierwszej instancji wskazał, że spór w niniejszej sprawie dotyczył kwestii, wpływu wydania decyzji określającej nadwyżkę podatku od towarów i usług za luty 2008 r. na rozliczenie podatku VAT za kolejne okresy rozliczeniowe 2008 r., w tym objęty niniejszym postępowaniem miesiąc maj 2008 r., w kontekście przesłanki wznowienia, o której mowa w art. 240 § 1 pkt 5 ustawy z 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (Dz. U. z 2020 r., poz. 1325, ze zm., dalej o.p.).

Sąd pierwszej instancji, wbrew stanowisku skarżącej, przyjął, że kwestia ta została już prawomocnie przesądzona w wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Opolu z 13 grudnia 2019 r. sygn. akt I SA/Op 332/19. W ocenie Sądu pierwszej instancji, z mocy art. 153 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2019 r., poz. 2325 ze zm., dalej p.p.s.a.), Sąd był więc związany oceną prawną, że decyzję wymiarową w podatku od towarów i usług za wcześniejszy okres rozliczeniowy w stosunku do decyzji wydanej za późniejszy okres, należy traktować jako okoliczność faktyczną istniejącą już w dacie wydania decyzji wymiarowej i nie znaną organowi w dniu 9 kwietnia 2009 r., mającą istotny wpływ na wynik sprawy.

1.2. Ponadto sporną kwestią w sprawie było istnienie podstaw do wznowienia postępowania podatkowego na podstawie art. 240 § 1 pkt 5 o.p. w zakresie obrotu maszyną odlewniczą [...]. Sąd pierwszej instancji, wbrew stanowisku skarżącej, przyjął, że także w tym przypadku Sąd orzekający uprzednio potwierdził zasadność ustaleń merytorycznych organów podatkowych, sprowadzających się do uznania, że faktury dokumentujące zakup jak i sprzedaż przedmiotowej maszyny nie potwierdzają faktycznie dokonanych transakcji, a obrót miał jedynie charakter dokumentacyjny. Zatem z uwagi na wynikającą z art. 153 p.p.s.a. moc wiążącą oceny prawnej przyjętej wówczas przez Sąd, zarówno organ w zaskarżonej decyzji jak i rozpoznający niniejszą sprawę Sąd pierwszej instancji nie były władne do wyrażania jakichkolwiek odmiennych poglądów na ten temat, a czynione na tym tle zarzuty skarżącej były spóźnione i bezskuteczne.

2. W skardze kasacyjnej skarżący wniósł na podstawie art. 185 § 1, art. 203 pkt 1, art. 205 § 2 i § 4 oraz art. 176 § 2 p.p.s.a. uchylenie zaskarżonego orzeczenia w całości i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania, zasądzenie kosztów postępowania, rozpoznanie sprawy na rozprawie, podnosząc zarzuty naruszenia:

I. przepisów postępowania, tj.:

1. art. 151 oraz art. 145 § 1 pkt 1 lit. a i c w zw. z art. 240 § 1 pkt 5 o.p. poprzez nieuwzględnienie skargi spółki, mimo naruszenia przez organ drugiej instancji art. 240 § 1 pkt 5 o.p. polegającego na błędnym przyjęciu, że w rozpoznawanej sprawie wyszły na jaw nowe dowody i nowe okoliczności faktyczne mające wpływ na wydaną w sprawie ostateczną decyzję wymiarową, istniejące w chwili wydania tej decyzji, ale nieznane organowi i w konsekwencji uznanie, że w zakresie wskazanym w zaskarżonej decyzji zaistniały podstawy do wznowienia postępowania podatkowego;

2. art. 153 p.p.s.a. w zw. z art. 240 § 1 pkt 5 o.p. w zw. z art. 145 § 1 pkt 1 lit. c p.p.s.a. poprzez nieuwzględnienie skargi spółki wskutek przyjęcia, że rozpatrując sprawę sąd związany jest oceną prawną wyrażoną w wyroku WSA w Opolu 13 grudnia 2019 r., sygn. akt I SA/Op 332/19, podczas gdy sąd był związany także oceną prawną zawartą z wyroku WSA w Opolu z 25 lipca 2014 r., sygn. akt I SA/Op 426/14,

3. art. 151 oraz art. 145 § 1 pkt 1 lit. c w zw. z art. 122, art. 187 § 1 oraz art. 191 o.p. poprzez zaakceptowanie przez WSA w Opolu uchybień organu drugiej instancji w postaci niewyczerpującego rozpatrzenia materiału dowodowego zgromadzonego w rozpoznawanej sprawie, w szczególności w zakresie domniemanego uznania, że faktury dokumentujące zrealizowane przez spółkę w maju 2008 r. transakcje nabycia maszyny odlewniczej, a następnie jej wewnątrzwspólnotowej dostawy miały charakter fikcyjny, podczas gdy zgromadzony materiał dowodowy na to nie wskazuje.

II. przepisów prawa materialnego, tj.:

1. art. 86 ust. 1 i ust. 2 lit. a ustawy z 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług (Dz.U. z 2004 r., nr 54, poz. 535 ze zm., dalej ustawa o VAT) oraz art. 168 lit. a Dyrektywy 2006/112/WE Rady z 28 listopada 2006 r. w sprawie wspólnego systemu podatku od wartości dodanej (Dz.U. UE. z 2006 r., poz. 347 nr 1 ze zm., dalej Dyrektywa 112) poprzez niewłaściwe zastosowanie polegające na przyjęciu, że spółka nie była uprawniona do obniżenia kwoty należnego podatku VAT o kwotę podatku naliczonego w związku z nabyciem przez spółkę w maju 2008 r. towarów i usług wykorzystywanych w ramach prowadzonej przez nią działalności gospodarczej.

3. W odpowiedzi na skargę kasacyjną organ wniósł o jej oddalenie oraz zasądzenie kosztów postępowania kasacyjnego według norm przepisanych.

Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje.

4. Naczelny Sąd Administracyjny, rozpoznając sprawę na posiedzeniu jawnym (art. 15 zzs4 ust. 2 ustawy z dnia 2 marca 2020 r. o szczególnych rozwiązaniach związanych z zapobieganiem, przeciwdziałaniem i zwalczaniem COVID-19, innych chorób zakaźnych oraz wywołanych nimi sytuacji kryzysowych (Dz. U. 2021 poz. 2095 ze zm.) przy użyciu urządzeń technicznych umożliwiających przeprowadzenie jej na odległość z jednoczesnym bezpośrednim przekazem obrazu i dźwięku, ustalił, że skarga kasacyjna nie zasługuje na uwzględnienie.

W skardze kasacyjnej sformułowano zarówno zarzuty naruszenia przepisów prawa materialnego jak i procesowego.

4.1. Sformułowane w skardze kasacyjnej zarzuty naruszenia przepisów prawa procesowego odnoszą się w pierwszej kolejności do tego, czy w świetle przesłanek zawartych w art. 240 § 1 pkt 5 o.p. organ był uprawniony do zmiany ostatecznej decyzji Naczelnika [...] Urzędu Skarbowego w O. z 9 kwietnia 2009 r., spowodowanej uwzględnieniem w rozliczeniu podatku od towarów i usług za maj 2008 r. wartości nadwyżki podatku naliczonego nad należnym z przeniesienia z

poprzedniego okresu rozliczeniowego (kwietnia 2008 r.) w wysokości określonej decyzją z 8 października 2020 r., którą uchylono w całości decyzję organu

podatkowego pierwszej instancji z 11 grudnia 2017 r. oraz poprzedzającą ją decyzję z

6 kwietnia 2009 r. i określono nadwyżkę podatku naliczonego nad należnym do przeniesienia na następny okres w wysokości 252 892 zł.

W skardze kasacyjnej pełnomocnik spółki podnosi, że nie zostały w tym zakresie kumulatywnie spełnione przesłanki, o których mowa w art. 240 § 1 pkt 5 o.p., albowiem dowody, które organ przyjął za podstawę wznowienia, nie istniały w dacie wydania decyzji ostatecznej. W uzasadnieniu skargi kasacyjnej skarżąca stwierdziła, że wznowienie postępowania nastąpiło w oparciu o dowody lub okoliczności, które w rzeczywistości były w dyspozycji Naczelnika US lub przy dołożeniu należytych starań mogły zostać przez ten organ przeanalizowane już w momencie wydawania decyzji ostatecznej w postępowaniu głównym. Skarżąca wskazała przy tym, że wznowienie postępowania w zakresie obrotu maszyną [...] nastąpiło na podstawie takich dowodów, jak faktura nabycia maszyny od C. [...] z 7 maja 2008 r., dokument przyjęcia na stan magazynowy z 31 maja 2008 r., zlecenie produkcyjne nr [...] na budowę maszyny, dokumenty księgowe i magazynowe spółki N. [...] - bilans otwarcia na dzień 1 stycznia 2008 r., dowody z zeznań świadków przesłuchanych w toku postępowań kontrolnych: T. J. N. z 22 lutego 2011 r., R. K. z 21 października 2011 r., M. H. z

15 grudnia 2011 r., S. G. z 29 czerwca 2011 r. Skarżąca, powołując się na fragment orzeczenia NSA z 10 stycznia 2019 r. sygn. akt II FSK 32/17 stwierdziła, w odniesieniu do dowodów powstałych przed dniem wydania decyzji ostatecznej, że nie mogły one stanowić podstawy wznowieniowej w przedmiotowej sprawie, bowiem nie wyszły one na jaw dopiero po wydaniu decyzji, a zatem nie spełniono przesłanki z art. 240 § 1 pkt 5 o.p.

Autor skargi kasacyjnej wywodzi, że ze stanu faktycznego sprawy nie wynika, by w toku postępowania zakończonego wydaniem decyzji ostatecznej istniały jakiekolwiek przeszkody uniemożliwiające samodzielne przeprowadzenie dowodów z zeznań świadków. W ocenie skarżącej brak należytej inicjatywy dowodowej organu podatkowego nie może uzasadniać konieczności wznowienia postępowania podatkowego. Ponadto skarżąca przytoczyła orzecznictwo sądów administracyjnych odnoszące się do kwestii oceny przesłanek wznowienia postępowania.

W drugiej kolejności autor skargi kasacyjnej zarzucił, że wyrok Sądu pierwszej instancji został wydany z naruszeniem art. 145 § 1 pkt1 lit c. w z w. art. 122, art. 187 § 1 i art. 191 o.p., ponieważ zaakceptował on fakt , że Naczelnik [...] Urzędu Skarbowego w O. nie przeprowadził wnikliwej oceny okoliczności i dowodów, które jego zdaniem mogły stanowić podstawę wznowienia, ale bezkrytycznie w całości podzielił stanowisko Dyrektora Urzędu Kontroli Skarbowej w O. wyrażone w toku postępowania kontrolnego, w szczególności w zakresie domniemanego uznania, że faktury dokumentujące zrealizowane przez spółkę w maju 2008 r. transakcje nabycia maszyny odlewniczej [...], a następnie jej wewnątrzwspólnotowej dostawy miały charakter fikcyjny, podczas gdy zgromadzony materiał dowodowy na to nie wskazuje.

W ocenie skarżącej decyzja kończąca postępowanie podatkowe może zapaść dopiero po wyczerpującym zgromadzeniu materiału dowodowego oraz jego rzetelnym rozpatrzeniu. Ocena dowodów przeprowadzona przez organ nie może być dowolna, ale powinna zostać uzasadniona prawami logiki, nauki i doświadczenia życiowego, a w razie potrzeby wiadomościami specjalnymi.

Powyższe zarzuty wiążą się ściśle ze sformułowanym w skardze kasacyjnej zarzutem naruszenia art. 153 p.p.s.a. w zw. z art. 240 § 1 pkt 5 o.p. poprzez nieuwzględnienie skargi spółki wskutek przyjęcia, że rozpatrując sprawę Sąd związany jest oceną prawną wyrażoną w wyroku WSA w Opolu z 13 grudnia 2019 r., sygn. akt I SA/Op 332/19, podczas gdy Sąd był związany także oceną prawną zawartą z wyroku WSA w Opolu z 25 lipca 2014 r., sygn. akt I SA/Op 426/14.

4.2. Z uwagi na tak sformułowane zarzuty skargi należy w tym miejscu przypomnieć stanowisko zajęte uprzednio w niniejszej sprawie na wcześniejszym etapie jej rozpoznania prawomocnym wyrokiem z 13 grudnia 2019 r., sygn. akt I SA/Op 332/19. Przypomnienie tego stanowiska jest tym bardziej uzasadnione, że powyższe zarzuty wiążą się ściśle ze sformułowanym w skardze kasacyjnej zarzutem

naruszenia art. 153 p.p.s.a. w zw. z art. 240 § 1 pkt 5 o.p. poprzez nieuwzględnienie skargi spółki wskutek przyjęcia, że rozpatrując sprawę Sąd związany jest oceną

prawną wyrażoną w wyroku WSA w Opolu z 13 grudnia 2019 r. I SA/Op 332/19, podczas gdy Sąd był związany także oceną prawną zawartą z wyroku WSA w Opolu

z 25 lipca 2014 r., sygn. akt I SA/Op 426/14.

W wyroku 13 grudnia 2019 r., sygn. akt I SA/Op 332/19 Sąd przesądził, że istniały podstawy do wznowienia postępowania podatkowego na podstawie art. 240 § 1 pkt 5 o.p. - w zakresie dotyczącym kwoty nadwyżki za poprzedni miesiąc, jak również w zakresie obrotu maszyną odlewniczą [...]. Sąd potwierdził także zasadność ustaleń merytorycznych organów podatkowych, sprowadzających się do uznania, że faktury dokumentujące zakup jak i sprzedaż przedmiotowej maszyny nie potwierdzają faktycznie dokonanych transakcji, a obrót miał jedynie charakter dokumentacyjny.

W wyroku z 13 grudnia 2019 r., sygn. akt I SA/Op 332/19 Sąd pierwszej instancji podzielił pogląd organu odwoławczego, że odmienne rozliczenie wartości nadwyżki podatku naliczonego nad należnym z przeniesienia z poprzedniego okresu rozliczeniowego, w wyniku uwzględnienia rozstrzygnięć wydanych stronie już po dacie wydania decyzji ostatecznej - spełnia przesłanki, o których mowa w art. 240 § 1 pkt 5 op. Przedstawiając chronologię zdarzeń Sąd wskazał, że w wyniku wznowienia postępowania za miesiąc kwiecień 2008 r., doszło do wydania przez Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w Opolu decyzji z 27 maja 2019 r., uchylającej w całości decyzję organu pierwszej instancji i określającej m.in. nadwyżkę podatku naliczonego nad należnym do przeniesienia na następny okres. Było to m.in. konsekwencją wydania skarżącej spółce decyzji w podatku VAT za miesiąc styczeń i luty 2008 r., a następnie po wznowieniu postępowania, decyzji za marzec 2008 r. i kwiecień 2008 r.

Sąd w wyroku z 13 grudnia 2019 r., sygn. akt I SA/Op 332/19 przesądził, że prawidłowo wskazał Dyrektor, że wszelkie okoliczności związane z rozliczeniem podatkowym spółki za kwiecień 2008 r., wynikające z decyzji Naczelnika z 11 grudnia 2017 r. oraz Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w Opolu z 27 maja 2019 r., istniały w dacie wydania przez organ pierwszej instancji decyzji ostatecznej za maj 2008 r., tj.

9 kwietnia 2009 r. i chociaż zostały ujawnione po 9 kwietnia 2009 r., to miały wpływ na stan faktyczny istniejący w kwietniu 2008 r. Nie budzi również wątpliwości, że

Naczelnik [...] Urzędu Skarbowego w dacie wydania decyzji ostatecznej za maj 2008 r. (9 kwietnia 2009 r.) nie miał wiedzy o tych okolicznościach mających wpływ na zmianę rozliczenia podatkowego spółki za poprzedni okres rozliczeniowy.

Sąd powołując się na poglądy orzecznictwa wywiódł, że decyzję wymiarową w podatku od towarów i usług za wcześniejszy okres rozliczeniowy w stosunku do decyzji wydanej za późniejszy okres, należy traktować jako okoliczność faktyczną istniejącą

już w dacie wydania decyzji ostatecznej i nie znaną organowi w dniu 9 kwietnia 2009 r., mającą istotny wpływ na wynik sprawy. Za trafną Sąd uznał więc argumentację

organu, że okoliczności, które doprowadziły do zmniejszenia kwoty nadwyżki podatku naliczonego nad należnym do przeniesienia na maj 2008 r. wynikające z decyzji

organu za kwiecień 2008 r., niewątpliwie miały istotny wpływ na wynik postępowania zmierzającego do określenia prawidłowego rozliczenia podatkowego za maj 2008 r., i zasadnie zostały uwzględnione w zaskarżonej decyzji. Spełniona bowiem została przesłanka z art. 240 § 1 pkt 5 o.p., a organ miał podstawę do uchylenia decyzji ostatecznej z 9 kwietnia 2009 r. i w tym zakresie decyzja organu odwoławczego jest prawidłowa.

Jedynie ze względu na okoliczność, że decyzja Dyrektora Izby Administracji Skarbowej z 27 maja 2019 r., wydana w przedmiocie podatku od towarów i usług za kwiecień 2008 r. została uchylona wyrokiem Sądu z 21 października 2019 r., sygn. akt I SA/Op 331/19, Sąd poprzednio orzekający stwierdził, że konieczne jest uchylenie zaskarżonej decyzji (za maj 2008 r.). Sąd zwrócił uwagę, że w obrocie prawnym pozostaje decyzja Naczelnika OUS z 11 grudnia 2017 r., wydana w wyniku wznowienia postępowania w przedmiocie podatku od towarów i usług za kwiecień 2008 r., która jednak nie kreuje w sposób definitywny w toku instancji rozliczenia podatkowego, bowiem rozstrzygnięcie organu pierwszej instancji może okazać się błędne, po rozpoznaniu odwołania przez organ drugiej instancji. W rezultacie rozstrzygnięcie w sprawie poddanej sądowej kontroli w tym postępowaniu uzależnione będzie od okoliczności wynikających z ostatecznej decyzji w przedmiocie określenia, w wyniku wznowienia, zobowiązania podatkowego za kwiecień 2008 r.

4.3. Wobec powyższego nie mógł przynieść zamierzonego skutku zarzut naruszenia art. 240 § 1 pkt 5 o.p. jak również zarzut naruszenia art. 153 p.p.s.a. Sporna kwestia wpływu wydania decyzji za luty 2008 r. na rozliczenie podatku VAT za kolejne okresy rozliczeniowe 2008 r., w tym objęty niniejszym postępowaniem miesiąc maj 2008 r. w kontekście przesłanki wznowienia, o której mowa w art. 240 § 1 pkt 5 o.p., została przesądzona w wyroku z 13 grudnia 2019 r., sygn. akt I SA/Op 332/19. W związku z tym, że strona skarżąca nie zaskarżyła powyższego wyroku Sąd pierwszej instancji na podstawie art. 153 p.p.s.a związany był oceną prawną, że decyzję wymiarową w podatku od towarów i usług za wcześniejszy okres rozliczeniowy w stosunku do decyzji wydanej za późniejszy okres, należy traktować jako okoliczność faktyczną istniejącą już w dacie wydania decyzji wymiarowej i nie znaną organowi w dniu 9 kwietnia 2009 r., mającą istotny wpływ na wynik sprawy.

4.4. Nie mógł zostać również uwzględniony zarzuty naruszenia art. 151 oraz art. 145 § 1 pkt 1 lit. c w zw. z art. 122, art. 187 § 1 oraz art. 191 o.p. Do naruszenia tych przepisów miało dojść poprzez zaakceptowanie przez WSA w Opolu uchybień organu drugiej instancji w postaci niewyczerpującego rozpatrzenia materiału dowodowego zgromadzonego w rozpoznawanej sprawie, w szczególności w zakresie domniemanego uznania, że faktury dokumentujące zrealizowane przez spółkę w maju 2008 r. transakcje nabycia maszyny odlewniczej, a następnie jej wewnątrzwspólnotowej dostawy miały charakter fikcyjny, podczas gdy zgromadzony materiał dowodowy na to nie wskazuje.

Sąd w powołanym wyroku z 13 grudnia 2019 r., sygn. akt I SA/Op 332/19 stwierdził, że trafnie przyjęto w zaskarżonej decyzji, że faktury dokumentujące zakup maszyny o symbolu [...] od spółki C., jak i sprzedaż tej maszyny spółce N., nie dokumentują rzeczywistych transakcji, a pomiędzy w/w podmiotami przeprowadzono jedynie dokumentacyjny obrót ta maszyną. W konsekwencji prawidłowo przyjęły organy, że na podstawie art. 86 ust. 1, art. 86 ust. 2 pkt 1a oraz art. 88 ust. 3a pkt 4a ustawy o VAT, spółce N. nie przysługuje prawo do odliczenia podatku wynikającego z faktury zakupu nr [...] w kwocie 494.661,20 zł. Wskazać należy, że skarżąca nie mogła ująć w ewidencji sprzedaży oraz deklaracji VAT-7 za maj 2008 r. faktury sprzedaży nr [...], gdyż nie dokumentuje ona rzeczywistej transakcji.

Sąd pierwszej instancji będąc na podstawie art. 153 p.p.s.a. związany oceną prawną dokonaną w wyroku z 13 grudnia 2019 r., sygn. akt I SA/Op 332/19 nie dopuścił się naruszenia wskazanych przepisów art. 151 oraz art. 145 § 1 pkt 1 lit. c w zw. z art. 122, art. 187 § 1 oraz art. 191 o.p.

4.5. W konsekwencji Sąd pierwszej instancji nie naruszył również art. 86 ust. 1 i ust. 2 lit. a ustawy o VAT oraz art. 168 lit. a dyrektywy 112 poprzez niewłaściwe zastosowanie polegające na przyjęciu, że spółka nie była uprawniona do obniżenia kwoty należnego podatku VAT o kwotę podatku naliczonego w związku z nabyciem przez spółkę w maju 2008 r. towarów i usług wykorzystywanych w ramach prowadzonej przez nią działalności gospodarczej.

Z uwagi na wynikającą z art. 153 p.p.s.a. moc wiążącą oceny prawnej przyjętej w wyroku z 13 grudnia 2019 r., sygn. akt I SA/Op 332/19, Sąd pierwszej instancji zobowiązany był uznać, że faktury dokumentujące zakup maszyny o symbolu [...] od spółki C., jak i sprzedaż tej maszyny spółce N., nie dokumentują rzeczywistych transakcji, a pomiędzy w/w podmiotami przeprowadzono jedynie dokumentacyjny obrót ta maszyną.

5. Mając powyższe na uwadze, stwierdzając, że skarga kasacyjna jest pozbawiona uzasadnionych podstaw, Naczelny Sąd Administracyjny na podstawie art. 184 p.p.s.a. orzekł, jak w sentencji wyroku.

5.1. O zwrocie kosztów postępowania orzeczono na podstawie art. 204 pkt 1 w zw. z art. 205 § 2 p.p.s.a. w zw. z § 14 ust. 1 pkt 1 lit. c oraz § 14 ust. 1 pkt 2 lit. a Rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 22 października 2015 r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych (Dz. U. z 2015 r., poz. 1804 ze zm.).

Elżbieta Olechniewicz Janusz Zubrzycki Roman Wiatrowski