II SAB/Lu 37/26 - Postanowienie

Data orzeczenia	2026-03-18	
Data wpływu	2026-02-23	
Sąd	Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie	
Sędziowie	Jacek Czaja /przewodniczący sprawozdawca/	
Symbol z opisem	6480
658	
Hasła tematyczne	Odrzucenie skargi	
Skarżony organ	Dyrektor Szkoły	
Treść wyniku	Odrzucono skargę	
Powołane przepisy	Dz.U. 2026 nr 0 poz 143; art. 57 § 1; art. 46 § 2a i 2b; art. 12b; art. 58 § 1 pkt 3; art. 232 § 1 pkt 1; Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi	
Sentencja
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Jacek Czaja po rozpoznaniu w dniu 18 marca 2026 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi Ł. S. na bezczynność Dyrektora Szkoły Podstawowej nr [...] im. [...] w Ł. w przedmiocie udostępnienia informacji publicznej postanawia I. odrzucić skargę; II. zwrócić Ł. S. - kwotę 100 (sto) złotych uiszczoną tytułem należnego wpisu sądowego od skargi, którą wypłacić z sum budżetowych Skarbu Państwa – Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Lublinie.	
Uzasadnienie
Pismem z 5 lutego 2026 r. Ł. S. (dalej: skarżący) wniósł skargę do Sądu na bezczynność Dyrektora Szkoły Podstawowej nr [...] im. [...] w Ł. w przedmiocie udostępnienia informacji publicznej.

Zarządzeniem z 24 lutego 2026 r. skarżący został wezwany do usunięcia braku formalnego skargi poprzez jej podpisanie, w terminie 7 dni od daty doręczenia wezwania, pod rygorem odrzucenia skargi.

Wezwanie zostało doręczone skarżącemu 5 marca 2026 r.

Przed upływem tego terminu, skarżący przesłał za pośrednictwem platformy ePUAP pismo przewodnie opatrzone kwalifikowanym podpisem elektronicznym, do którego załączył plik graficzny (w formacie jpg) obejmujący trzy strony skargi. Załącznik ten nie został opatrzony odrębnym podpisem elektronicznym.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie zważył, co następuje:

Skarga podlega odrzucaniu.

Zgodnie z art. 57 § 1 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2026 r. poz. 143, dalej: p.p.s.a.), skarga powinna czynić zadość wymaganiom pisma w postępowaniu sądowym określone w art. 46 i art. 47 p.p.s.a. Z kolei w myśl art. 46 § 2a p.p.s.a w przypadku, gdy pismo strony jest wnoszone w formie dokumentu elektronicznego, powinno ponadto zawierać adres elektroniczny oraz zostać podpisane przez stronę albo jej przedstawiciela ustawowego lub pełnomocnika kwalifikowanym podpisem elektronicznym, podpisem zaufanym albo podpisem osobistym. Na mocy art. 46 § 2b p.p.s.a., powyższe wymogi dotyczące podpisu dotyczą także załączników wnoszonych w formie dokumentu elektronicznego.

Tym samym, w świetle art. 12b § 1 p.p.s.a., warunek formy pisemnej uważa się za zachowany, wyłącznie wtedy, gdy każdy z tych elementów został podpisany w sposób wskazany w ustawie. Ustawodawca wyraźnie rozróżnił wymóg podpisania pisma przewodniego oraz załączników, co wyklucza uznanie, że opatrzenie podpisem elektronicznym jedynie pisma przewodniego rozciąga się na skargę stanowiącą załącznik.

Skarżący został prawidłowo wezwany do uzupełnienia braku formalnego skargi poprzez jej podpisanie, przy czym jednocześnie pouczono go o treści art. 46 § 2a i 2b p.p.s.a. oraz rygorze odrzucenia skargi. W odpowiedzi na wezwanie przesłał drogą elektroniczną formularz pisma ogólnego opatrzony prawidłowym kwalifikowanym podpisem elektronicznym, do którego dołączył skargę w formie pliku graficznego (format .jpg).

Jest bezsporne, że pismo przewodnie zostało podpisane skutecznie, jednakże stanowiąca załącznik skarga nie zawierała wymaganego podpisu elektronicznego (kwalifikowanego, zaufanego lub osobistego). Podkreślić należy, że utrwalone w pliku graficznym cyfrowe odwzorowanie podpisu własnoręcznego nie czyni zadość wymogom z art. 46 § 2a p.p.s.a. i nie może zostać uznane za podpis elektroniczny ani za złożenie podpisu na oryginale pisma. Dokument w formacie .jpg stanowi jedynie kopię obrazu, która nie spełnia ustawowych warunków zachowania formy pisemnej określonych w art. 12b § 1 p.p.s.a.

Wobec faktu, że skarżący nie dopełnił obowiązku opatrzenia samej skargi (załącznika) właściwym podpisem, mimo prawidłowego pouczenia o skutkach prawnych zaniechania, uznać należało, że brak formalny nie został skutecznie usunięty.

Wobec powyższego, skarga podlegała odrzuceniu na podstawie art. 58 § 1 pkt 3 p.p.s.a., o czym orzeczono w pkt I sentencji. Natomiast rozstrzygnięcie zawarte w pkt II sentencji znajduje swoje uzasadnienie w treści art. 232 § 1 pkt 1 p.p.s.a., obligującym Sąd do zwrotu z urzędu całego uiszczonego wpisu od pisma odrzuconego.