Centralna Baza Orzeczeń Sądów Administracyjnych

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący sędzia WSA Wanda Zielińska-Baran, Sędziowie sędzia WSA Joanna Borkowska (spr.), sędzia del. SO Aleksandra Westra, Protokolant st. sekr. sąd. Piotr Iwaszek, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 18 stycznia 2018 r. sprawy ze skargi Z. M. na decyzję Szefa Urzędu do Spraw Cudzoziemców z dnia [...] czerwca 2017 r. nr [...] w przedmiocie zobowiązania do powrotu oraz zakazu ponownego wjazdu na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej i innych państw obszaru Schengen oddala skargę

Zaskarżoną decyzją z dnia [...] czerwca 2017 r. znak [...] Szef Urzędu do Spraw Cudzoziemców (dalej organ), po rozpatrzeniu odwołania wniesionego przez obywatelkę [...] , panią Z.M. (dalej skarżąca), od decyzji Komendanta [...] Oddziału Straży Granicznej w K. z dnia [...] kwietnia 2017 r. nr [...] orzekającej o zobowiązaniu cudzoziemki oraz jej małoletnich dzieci: K.M., S.M., A.M. , do powrotu oraz zakazie ponownego wjazdu na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej i innych państw obszaru Schengen na okres 2 lat od dnia wydania w/w. decyzji - utrzymał w mocy decyzję organu I instancji.

Stan sprawy był następujący:

W dniu 18.04.2017 r. Komendant [...] Oddziału Straży Granicznej w K. wydał decyzję nr [...] orzekającą o zobowiązaniu Z.M. oraz jej małoletnich dzieci: K.M., S.M., A.M. do powrotu oraz zakazie ponownego wjazdu na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej i innych państw obszaru Schengen na okres 2 lat od dnia wydania decyzji. W podstawie prawnej decyzji powołano art. 302 ust. 1 pkt 10 i 16 lit. b ustawy z dnia 12 grudnia 2013 r. o cudzoziemcach. W uzasadnieniu powyższego rozstrzygnięcia stwierdzono, że cudzoziemka wraz w/w. dziećmi dokonała przekroczenia granicy wbrew przepisom prawa, a ponadto została wobec niej wydana ostateczna decyzja o odmowie nadania statusu uchodźcy oraz odmowie udzielenia ochrony uzupełniającej i cudzoziemka przebywa w strzeżonym ośrodku dla cudzoziemców. Jednocześnie organ I instancji stwierdził, iż w sprawie nie zachodzą przesłanki z art. 303 ust. 1 i 2 ustawy o cudzoziemcach, w szczególności przesłanki udzielenia stronie zgody na pobyt ze względów humanitarnych lub zgody na pobyt tolerowany.

Z.M. złożyła odwołanie od powyższej decyzji, zarzucając naruszenie przepisów postępowania oraz przepisów prawa materialnego, mających wpływ na wynik sprawy, tj.:

• art. 77 § 1 w zw. z art. 7 Kodeksu postępowania administarcyjnego poprzez niewłaściwe i niewyczerpujące przeprowadzenie postępowania dowodowego w sprawie;

• art. 348 pkt 1 i pkt 3 ustawy o cudzoziemcach, poprzez ich błędną wykładnię i nieudzielenie skarżącej zgody na pobyt, pomimo, że jej zdaniem spełnia ona przesłanki jej udzielenia określone w tym przepisie;

• art. 303 ust. 1 pkt 2 ustawy o cudzoziemcach, poprzez wydanie decyzji zobowiązującej cudzoziemkę do powortu, pomimo, że zachodzą przesłanki do udzielenia jej zgody na pobyt ze względów humanitarnych;

• art. 315 ust. 2 pkt 1 oraz art. 318 pkt 1 ustawy o cudzoziemcach, poprzez niesłuszne orzeczenie zakazu wjazdu na okres 2 lat oraz nieokreślenie terminu dobrowolnego powrotu poprzez niesłuszne uznanie, że istnieje ryzyko ucieczki.

W uzasadnieniu odwołania skarżąca podniosła, że prawo w C. gwarantuje małżonkom równe prawa majątkowe, jak też równy dostęp do wspólnego gruntu, czy nieruchomości, o ile umowa małżeńska nie stanowi inaczej. Całe mienie nabyte podczas małżeństwa powinno być własnością wspólną małżonków i dzieli się na dwa równe udziały w przypadku rozwodu. Każdy z małżonków zachowuje prawo własności i prawo do zarządzania nieruchomościami nabytymi przed małżeństwem lub dziedziczonymi po ślubie. W praktyce jednak, po rozwodzie cały majątek przyznawany jest mężowi. Co więcej, opiekę nad dziećmi w C. , zgodnie z tamtejszą tradycją, która nakazuje wychowywać dzieci w rodzinie ojca, również powierza się mężczyźnie. Cudzoziemka wskazała ponadto w odwołaniu, że bardzo dobrze czuje się w Polsce i chciałaby móc tutaj żyć, dlatego uważa, że bezzasadne jest powoływanie się przez organ I instancji na ryzyko jej ucieczki. W dniu 15 maja 2016 r. przekroczyła ona co prawda wraz z dziećmi granicę państwową z Polski do [...], jednakże nie zdawała sobie sprawy, że działanie to jest nielegalne. Wskazała, że powyższe zachowanie było podyktowane strachem, gdyż jej krewni zaczęli ją prześladować również w Polsce, w związku z czym zdecydowała się na wyjazd, gdyż chciała uniknąć rozdzielenia z dziećmi.

Zaskarżoną decyzją z dnia [...] czerwca 2017 r. znak [...] Szef Urzędu do Spraw Cudzoziemców utrzymał w mocy decyzję organu I instancji

W uzasadnieniu decyzji organ wskazał, że zgodnie z art. 302 ust. 1 pkt 10 ustawy o cudzoziemcach, decyzję o zobowiązaniu cudzoziemca do powrotu wydaje się cudzoziemcowi, gdy przekroczył lub usiłował przekroczyć granicę wbrew przepisom prawa. Natomiast w myśl art. 302 ust. 1 pkt 16 lit. b w/w. ustawy stanowi, że decyzję o zobowiązaniu cudzoziemca do powrotu wydaje się cudzoziemcowi, gdy została wydana decyzja o odmowie nadania statusu uchodźcy lub udzielenia ochrony uzupełniającej, o uznaniu wniosku o udzielenie ochrony międzynarodowej za niedopuszczalny, o umorzeniu postępowania w sprawie udzielenia ochrony międzynarodowej lub decyzja o pozbawieniu go statusu uchodźcy lub ochrony uzupełniającej i cudzoziemiec przebywa w strzeżonym ośrodku albo areszcie w celu wydalenia.

Biorąc pod rozwagę stan faktyczny sprawy, organ odwoławczy stwierdził zasadność decyzji pierwszoinstancyjnej. Jak wynika ze zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego, Z.M. złożyła w dniu 03 lipca 2015 r. za pośrednictwem Komendanta Placówki Straży Granicznej w T. wniosek o nadanie statusu uchodźcy, obejmujący również troje jej małoletnich dzieci. Cudzoziemka, w trakcie trwającej procedury uchodźczej, dokonała przekroczenia granicy wbrew przepisom prawa, udając się wraz z dziećmi z Rzeczypospolitej Polskiej do [...], gdzie również wystąpiła z wnioskiem o udzielenie ochrony międzynarodowej. W dniu 09 lutego 2017 r. cudzoziemka wraz z dziećmi została przekazana przez stronę niemiecką funkcjonariuszom Placówki Straży Granicznej w Zgorzelcu na podstawie art. 18 ust. 1 lit. d Rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) Nr 604/2013 z dnia 26 czerwca 2013 r. w sprawie ustanawiania kryteriów i mechanizmów ustalania państwa członkowskiego odpowiedzialnego za rozpatrzenie wniosku o udzielenie ochrony międzynarodowej złożonego w jednym z państw członkowskich przez obywatela państwa trzeciego lub bezpaństwowca (wtórnego przyjęcia obywatela państwa trzeciego lub bezpaństwowca, którego wniosek został odrzucony i który złożył wniosek w innym państwie członkowskim lub który przebywa na terytorium innego państwa członkowskiego bez dokumentu pobytowego), a następnie zatrzymana w związku z wyczerpaniem znamion art. 87 ust. 1 pkt 2 w zw. z art. 87 ust. 2 pkt 2 ustawy z dnia 13 czerwca 2003 r. o udzielaniu cudzoziemcom ochrony na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej. Postanowieniem Sądu Rejonowego w Z., sygn. akt [...] z dnia [...] lutego 2017 r., Z.M. została wraz z w/w. dziećmi umieszczona w Strzeżonym Ośrodku dla Cudzoziemców w K. , gdzie przebywa do dnia dzisiejszego. Mając powyższe na uwadze, w ocenie organu odwoławczego, w sprawie została wyczerpana dyspozycja art. 302 ust. 1 pkt 10 i 16 lit b ustawy o cudzoziemcach, które mają charakter obligatoryjny. Już samo stwierdzenie faktów odpowiadając hipotezie tych przepisów uzasadnia zastosowanie sankcji w postaci zobowiązania cudzoziemki do powrotu oraz do orzeczenia zakazu ponownego wjazdu przez określony czas.

Organ zbadał także, czy w sprawie zaistniały okoliczności stanowiące negatywne przesłanki w przedmiocie zobowiązania cudzoziemca do powrotu wyszczególnione w art. 303 ust. 1 ustawy o cudzoziemcach, jak również przesłanki udzielenia zgody na pobyt na terytorium" Rzeczypospolitej Polskiej ze względów humanitarnych tj. na podstawie art. 348 tej ustawy. W toku postępowania odwoławczego organ stwierdził, że w przedmiotowej sprawie nie zachodzi żadna z przesłanek wskazanych w art. 303 ust. 1 w związku z art. 348 i 351 ustawy o cudzoziemcach. Brak jest podstaw do uznania, że po powrocie do kraju pochodzenia skarżąca oraz jej dzieci będą narażeni na zagrożenia wymienione w powyższych przepisach. Cudzoziemka nie wykazała uzasadnionej obawy przed prześladowaniem w kraju pochodzenia, czy też ryzyka doznania poważnej krzywdy w wyniku stosowania tortur, nieludzkiego lub poniżającego traktowania albo karania. Uznano ponadto, że sytuacja panująca na terytorium [...] nie stanowi realnego zagrożenia dla któregokolwiek z praw cudzoziemki bądź jej małoletnich dzieci. Podnoszone przez skarżącą podczas toczącego się postępowania administracyjnego obawy dotyczące zagrożenia jej praw oraz praw dzieci, w przypadku zobowiązania ich do powrotu, w związku z faktem, że rodzina jej zmarłego męża żąda od niej oddania im dzieci pod wychowanie, gdyż to oni wg tamtejszego prawa zwyczajowego, winni sprawować nad nimi opiekę, w ocenie organu odwoławczego, nie zostały przez cudzoziemkę uprawdopodobnione.

W kontekście prawa cudzoziemki do ochrony jej życia rodzinnego, o którym mowa w art. 8 Konwencji o ochronie praw człowieka i podstawowych wolności, istotną kwestią jest fakt, iż żaden z tych aktów prawnych nie nakłada na państwo ogólnego obowiązku poszanowania dokonanego przez cudzoziemkę wyboru kraju, w którym chciałaby ona wraz z dziećmi mieszkać. Powyższe przepisy nie gwarantują prawa do wjazdu i pobytu cudzoziemki wraz z dziećmi w kraju goszczącym. Przepisy w/w. Konwencji nie mogą być interpretowane w sposób prowadzący do narzucania państwu przyjmującemu cudzoziemców i ich dzieci konieczności legalizowania im pobytu w formie przez nich wybranej, na wybranej przez nich podstawie prawnej, wbrew przepisom prawa krajowego oraz bez względu na okoliczności faktyczne sprawy.

W ocenie organu odwoławczego, zasadne jest określenie wobec cudzoziemki zakazu ponownego wjazdu na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej i innych państw obszaru Schengen na okres 2 lat od dnia wydania decyzji, bowiem Z.M. w trakcie prowadzonego z jej wniosku postępowania w sprawie udzielenia jej ochrony międzynarodowej, nie czekając na rozstrzygnięcie zapadłe w powyższej sprawie, z pełną świadomością (o konieczności przebywania na terytorium RP do czasu zakończenia powyższego postępowania została poinformowana podczas składania wniosku o udzielenie ochrony międzynarodowej) dokonała nielegalnego przekroczenia granicy polsko-niemieckiej, udając się do [...] gdzie również wystąpiła z wnioskiem o udzielenie jej ochrony. Wobec powyższego, sprzecznego z literą prawa zachowania cudzoziemki oraz instrumentalnego potraktowania procedury uchodźczej w Polsce, orzeczenie krótszego zakazu ponownego wjazdu nie spełniłoby swojego represyjnego i wychowawczego charakteru.

Z powyższym stanowiskiem Szefa Urzędu do Spraw Cudzoziemców nie zgodziła się Z.M., zaskarżonej decyzji zarzucając naruszenie przepisów postępowania, które miały istotny wpływ na wynik sprawy, gdyż skutkowały błędnym uznaniem, że w sprawie nie występują okoliczności uzasadniające udzielenie mi zgody na pobyt ze względów humanitarnych ustawy o cudzoziemcach, w sytuacji, gdy okoliczności takie występują, a zobowiązanie do powrotu narusza moje i moich dzieci prawo do życia, wolności i bezpieczeństwa osobistego w rozumieniu przepisów Konwencji o ochronie praw człowieka i podstawowych wolności, sporządzonej w Rzymie dnia 4 listopada 1950 r., tj.:

1. art. 7, art. 77 oraz art. 80 w zw. z art. 107 § 3 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego, poprzez dowolną ocenę dowodów w zakresie przestrzegania jej podstawowych praw w kraju pochodzenia, załączenie do akt sprawy nieaktualnej informacji o kraju pochodzenia, nie odniesienie się do sytuacji samotnych kobiet w C. przez organy pierwszej i drugiej instancji, ani niezbadanie sytuacji samotnych kobiet w C. przez organ drugiej instancji oraz błędną ocenę, że to rodzina jej męża G.B. chce odebrać dzieci, kiedy to rodzina jej pierwszego męża D. chce to uczynić.

2. art. 348 ust 1 i 3 ustawy z dnia 12 grudnia 2013r. o cudzoziemcach (dalej ustawa o cudzoziemcach) poprzez ich błędną wykładnię i nieudzielenie jej zgody na pobyt ze względów pomimo że spełnia przesłanki jej udzielenia określone w tym przepisie,

3. art. 315 ust. 2 pkt 1 oraz art. 319 pkt 1 ustawy o cudzoziemcach poprzez niesłuszne orzeczenie zakazu wjazdu na okres 2 lat oraz nieokreślenie terminu dobrowolnego powrotu poprzez niesłuszne uznanie, że istnieje ryzyko ucieczki, chociaż jej wykonanie spowoduje znaczną szkodę i trudne do odwrócenia skutki w postaci konieczności opuszczenia przez skarżącą terytorium Polski przed rozpoznaniem sprawy przez Sąd.

Skarżąca wniosła o uchylenie w całości zaskarżonej decyzji Szefa UDSC oraz poprzedzającej tę decyzję - decyzji Komendanta [...] Oddziału Straży Granicznej.

W odpowiedzi na skargę Szef Urzędu do Spraw Cudzoziemców wniósł o jej oddalenie podtrzymując dotychczasowe stanowisko w sprawie.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył co następuje:

Stosownie do treści art. 1 § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2016 r. 1066 ze zm.) w zw. z art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2016 r. poz. 270 ze zm.), dalej w skrócie "P.p.s.a."), sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej, stosując środki określone w ustawie. Kontrola sądu polega na zbadaniu, czy przy wydawaniu zaskarżonego aktu nie doszło do rażącego naruszenia prawa dającego podstawę do stwierdzenia nieważności, naruszenia prawa dającego podstawę do wznowienia postępowania, naruszenia prawa materialnego w stopniu mającym wpływ na wynik sprawy oraz naruszenia przepisów postępowania administracyjnego w stopniu mogącym mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Sąd nie jest przy tym związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną, zgodnie z dyspozycją art. 134 § 1 P.p.s.a. Sąd administracyjny nie rozstrzyga więc merytorycznie, lecz ocenia zgodność decyzji z przepisami prawa.

Badając zaskarżoną decyzję w tak zakreślonych ramach, Sąd doszedł do przekonania że odpowiada ona prawu i brak jest podstaw do uwzględnia skargi.

Przede wszystkim Sąd uznaje zasadność zastosowania przez organy w omawianej sprawie przesłanki z art. 302 ust. 1 pkt 1 ustawy z dnia 12 grudnia 2013 r. o cudzoziemcach ( Dz.U.2016.1990 j.t.), który stanowi m.in., że decyzję o zobowiązaniu cudzoziemca do powrotu wydaje się cudzoziemcowi, gdy przebywa lub przebywał na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej bez ważnej wizy lub innego ważnego dokumentu uprawniającego go do wjazdu na to terytorium i pobytu na nim, jeżeli wiza lub inny dokument są lub były wymagane. Już samo stwierdzenie faktów odpowiadając hipotezie tych przepisów uzasadnia zastosowanie sankcji w postaci zobowiązania cudzoziemki do powrotu oraz do orzeczenia zakazu ponownego wjazdu przez określony czas. Taka konstrukcja normy prawnej ma przede wszystkim na celu dyscyplinowanie cudzoziemców w przedmiocie przestrzegania przepisów ustanowionych dla zapewnienia kontroli wjazdu i pobytu cudzoziemców.

Przy orzekaniu na gruncie tego przepisu organ nie dysponuje swobodą w zakresie kwalifikacji skutków zdarzenia, określaną jako " uznanie administracyjne", a więc, zgodnie z tym uregulowaniem ustawowym, właściwy organ ma obowiązek wydania decyzji w przypadku zaistnienia określonych w nim przesłanek. Zatem w przypadku, gdy tak jak w sprawie, wystąpi któraś z przesłanek wymienionych w omawianym przepisie, organ zobowiązany jest do wydania orzeczenia zgodnego z treścią ww. artykułu, tj. decyzji o zobowiązaniu do powrotu.

W art. 303 ust. 1 ustawy o cudzoziemcach zostały wyszczególnione okoliczności stanowiące negatywne przesłanki w przedmiocie zobowiązania cudzoziemca do powrotu. I tak zgodnie z tym przepisem, w przypadkach, o których mowa w art. 302 ust. 1, decyzji o zobowiązaniu cudzoziemca do powrotu nie wydaje się cudzoziemcowi, gdy:

1) posiada status uchodźcy, korzysta z ochrony uzupełniającej lub

2) udzielono mu zgody na pobyt ze względów humanitarnych lub zgody na pobyt tolerowany lub zachodzą przesłanki do ich udzielenia, lub

3) udzielono mu zezwolenia, o którym mowa w art. 187 pkt 6 lub 7, lub

4) jest małżonkiem obywatela polskiego albo cudzoziemca posiadającego zezwolenie na pobyt stały lub zezwolenie na pobyt rezydenta długoterminowego UE na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej i nie sprzeciwiają się temu względy obronności lub bezpieczeństwa państwa lub ochrony bezpieczeństwa i porządku publicznego, chyba że celem zawarcia związku małżeńskiego lub jego istnienia jest obejście niniejszej ustawy, lub

5) przebywa na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej na podstawie wizy Schengen wydanej w celu, o którym mowa w art. 60 ust. 1 pkt 23, upoważniającej tylko do wjazdu na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej i pobytu na tym terytorium, zezwolenia, o którym mowa w art. 181 ust. 1, albo zezwolenia, o którym mowa w art. 176, lub

6) udzielono mu zezwolenia na pobyt stały lub zezwolenia na pobyt rezydenta długoterminowego UE na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej, lub

7) posiada zezwolenie pobytowe lub inne zezwolenie uprawniające do pobytu, udzielone przez inne państwo obszaru Schengen, i nie sprzeciwiają się temu względy obronności lub bezpieczeństwa państwa lub ochrony bezpieczeństwa i porządku publicznego, chyba że cudzoziemiec nie udał się niezwłocznie na terytorium tego państwa obszaru Schengen po pouczeniu go o obowiązku wyjazdu na terytorium tego państwa, o którym mowa w art. 314, lub

8) jest czasowo oddelegowany w celu świadczenia usług na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej przez pracodawcę mającego siedzibę na terytorium innego państwa członkowskiego Unii Europejskiej, państwa członkowskiego Europejskiego Stowarzyszenia Wolnego Handlu (EFTA) - strony umowy o Europejskim Obszarze Gospodarczym lub Konfederacji Szwajcarskiej oraz jest uprawniony do przebywania i zatrudnienia na terytorium tego państwa, jeżeli decyzja o zobowiązaniu cudzoziemca do powrotu miałaby zostać wydana z uwagi na przebywanie na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej bez ważnej wizy lub innego ważnego dokumentu uprawniającego do wjazdu na to terytorium i pobytu na nim lub ze względu na przekroczenie lub usiłowanie przekroczenia granicy wbrew przepisom prawa, lub

9) może zostać niezwłocznie przekazany do państwa trzeciego na podstawie umowy międzynarodowej o przekazywaniu i przyjmowaniu osób po uprzednim zatrzymaniu go w związku z przekroczeniem granicy wbrew przepisom prawa, lub

10) może być niezwłocznie doprowadzony do granicy, jeżeli został zatrzymany w strefie 'nadgranicznej bezpośrednio po nieumyślnym przekroczeniu granicy wbrew przepisom prawa, lub

11) może zostać niezwłocznie przekazany do innego państwa członkowskiego Unii Europejskiej, państwa członkowskiego Europejskiego Stowarzyszenia Wolnego Handlu (EFTA) - strony umowy o Europejskim Obszarze Gospodarczym lub Konfederacji Szwajcarskiej na podstawie obowiązującej w dniu 13 stycznia 2009 r. umowy międzynarodowej o przekazywaniu i przyjmowaniu osób, lub

12) przebywa na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej na podstawie zaświadczenia, o którym mowa w art. 170.

13) może zostać przekazany do innego państwa członkowskiego Unii Europejskiej na podstawie przepisów rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady nr 604/2013 z dnia 26 czerwca 2013r. w sprawie ustanowienia kryteriów i mechanizmów ustalania państwa członkowskiego odpowiedzialnego za rozpatrzenie wniosku o udzielenie ochrony międzynarodowej złożonego w jednym z państw członkowskich przez obywatela państwa trzeciego lub bezpaństwowca (Dz. Urz. UE L 180 z 29.062013) zwanego dalej "rozporządzeniem 604/2013".

Sąd badając zaskarżoną decyzję, podzielił ocenę organu, że w niniejszej sprawie nie zaistniała żadna z nich.

Zarzuty skargi koncentrują się wokół stwierdzenia, iż w sprawie naruszono przepisy art. 348 pkt 1-3 ustawy o cudzoziemcach. Sąd, po przeanalizowaniu materiału dowodowego sprawy, nie znalazł uzasadnienia dla tych zarzutów.

W toku postępowania skarżąca zeznała, iż obawia się powrotu do kraju pochodzenia, gdyż zagrożone jest tam prawo do życia jej i dzieci oraz ich prawo do wolności i bezpieczeństwa osobistego. Cudzoziemka w kraju pochodzenia nie była karana, zmuszana do pracy, pozbawiona prawa do rzetelnego procesu sądowego lub ukarana bez podstawy prawnej.

Odnosząc się do kwestii domniemanego naruszenia przez organy art. 348 pkt 1 ustawy o cudzoziemcach należy podkreślić, że w sprawie Cudzoziemki i jej dzieci konieczne było ustalenie, czy decyzja zobowiązaniu do powrotu może naruszać art. 2 do 7 Konwencji o ochronie praw człowieka i podstawowych wolności, tj. czy można było stwierdzić istnienie zindywidualizowanego skonkretyzowanego zagrożenia naruszeniem określonych praw Cudzoziemki i jej małoletnich dzieci. Sąd podziela stanowisko organu, że cudzoziemka nie wykazała uzasadnionej obawy przed prześladowaniem w kraju pochodzenia, czy też ryzyka doznania poważnej krzywdy w wyniku stosowania tortur, nieludzkiego lub poniżającego traktowania albo karania. Uznano ponadto, że sytuacja panująca na terytorium [...] nie stanowi realnego zagrożenia dla któregokolwiek z praw cudzoziemki bądź jej małoletnich dzieci. Podnoszone przez skarżącą podczas toczącego się postępowania administracyjnego obawy dotyczące zagrożenia jej praw oraz praw dzieci, w przypadku zobowiązania ich do powrotu, w związku z faktem, że rodzina jej zmarłego męża żąda od niej oddania im dzieci pod wychowanie, gdyż to oni wg tamtejszego prawa zwyczajowego, winni sprawować nad nimi opiekę, nie zostały przez cudzoziemkę uprawdopodobnione.

W ocenie Sądu, organ słusznie wskazał, że w kontekście prawa cudzoziemki do ochrony jej życia rodzinnego, o którym mowa w art. 8 Konwencji o ochronie praw człowieka i podstawowych wolności, istotną kwestią jest fakt, iż żaden z tych aktów prawnych nie nakłada na państwo ogólnego obowiązku poszanowania dokonanego przez cudzoziemkę wyboru kraju, w którym chciałaby ona wraz z dziećmi mieszkać. Powyższe przepisy nie gwarantują prawa do wjazdu i pobytu cudzoziemki wraz z dziećmi w kraju goszczącym. Przepisy w/w. Konwencji nie mogą być interpretowane w sposób prowadzący do narzucania państwu przyjmującemu cudzoziemców i ich dzieci konieczności legalizowania im pobytu w formie przez nich wybranej, na wybranej przez nich podstawie prawnej, wbrew przepisom prawa krajowego oraz bez względu na okoliczności faktyczne sprawy

Sąd podziela wyrażoną w decyzji ocenę organu, że deklarowane przez Z.M. przyczyny wyjazdu – jej i dzieci - z kraju pochodzenia nie są przekonywujące oraz wiarygodne. Całokształt okoliczności faktycznych sprawy nie daje podstaw do stwierdzenia, że skarżąca żywi uzasadnioną obawę przed powrotem do kraju pochodzenia i występuje w przypadku jej i jej dzieci, - a w szczególności najstarszego syna K. - obiektywna sytuacja zagrożenia. Sąd podziela stanowisko organu, że cudzoziemka i jej syn nie mają powodów do strachu przed powrotem na kraju pochodzenia oraz brak jest podstaw do stwierdzenia, że nie mogą uzyskać pomocy od władz swojego kraju. W ocenie Sądu zobowiązanie do powrotu skarżącej wraz z dziećmi nie doprowadzi do naruszenia praw małoletnich, określonych w Konwencji o prawach dziecka, w stopniu istotnie zagrażającym ich rozwojowi psychofizycznemu. Ze zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego nie wynika bowiem, aby powrót do kraju pochodzenia w/w. dzieci wiązałaby się z trwałym lub powracającym zaburzeniem, które mogłoby spowodować traumę psychiczną,(a przez to odbić się na ich rozwoju.

Sąd podziela ocenę Szefa Urzędu do Spraw Cudzoziemców, że w przedmiotowej sprawie brak było podstaw do udzielenia skarżącej ochrony humanitarnej z uwagi na podniesione przez stronę okoliczności rzekomego prześladowania jej w kraju pochodzenia.

W ocenie Sądu, organy na podstawie całokształtu materiału dowodowego, w tym na podstawie przesłuchania skarżącej właściwie oceniły, czy Cudzoziemka wraz z dziećmi mogłaby być narażona na niebezpieczeństwo w kraju pochodzenia, a co za tym idzie, czy zachodzą wobec nich okoliczności uzasadniające udzielenie zgody na pobyt ze względów humanitarnych w oparciu o art. 348 pkt 1 ustawy o cudzoziemcach. Należy podkreślić, że oceniając wyjaśnienia strony organ administracji winien kierować się zasadami logiki, doświadczenia życiowego oraz mieć na względzie także inne dowody zgromadzone w sprawie, co jasno wynika z art. 80 Kpa. Analiza akt postępowania wykazała, że przy ocenie materiału dowodowego niniejszej sprawy zastosowano ww. zasady, opierając się także na informacjach dotyczących sytuacji w kraju pochodzenia.

Odnośnie zarzutu naruszenia art. 348 pkt 3 ustawy o cudzoziemcach należy zwrócić uwagę, że przesłanka określona w tym przepisie warunkuje możliwość udzielenia zgody na pobyt ze względów humanitarnych jedynie jeżeli zobowiązanie do powrotu naruszałoby prawa dziecka, określone w Konwencji o prawach dziecka, przyjętej przez Zgromadzenie Ogólne Narodów Zjednoczonych dnia 20 listopada 1989 r. w stopniu istotnie zagrażającym jego rozwojowi psychofizycznemu. Jak słusznie zwrócił uwagę Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w wyroku z dnia 24 lutego 2014 r. (IV SA/Wa 2366/14, niepubl.) w odniesieniu do uprzednio obowiązującego art. 97 ust. 1 pkt la ustawy o udzielaniu cudzoziemcom ochrony na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej, zastosowanie ww. przesłanki możliwe jest gdyby wydalenie cudzoziemca naruszało prawa jego dzieci w stopniu istotnie zagrażającym ich rozwojowi psychofizycznemu czyli powodowało kwalifikowane zagrożenia, a nie jakimkolwiek dolegliwości, które mogą spotkać małoletnie dzieci cudzoziemca w związku z wydaleniem ich rodzica. Z uwagi na krótki okres pobytu cudzoziemki i jej dzieci w Polsce, małoletni po powrocie do C. mogą ponownie zaaklimatyzować się do życia w tym kraju. Sąd podziela ocenę organu odwoławczego, że nie zachodzi realne ryzyko, że poprzez wydanie zaskarżonej decyzji wystąpiłoby kwalifikowane naruszenie praw dzieci. Zdaniem Sądu, należy podzielić stanowisko organu, że wydanie decyzji takiej jak zaskarżona nie narusza przepisów Konwencji o prawach dziecka, przyjętej przez Zgromadzenie Ogólne Narodów Zjednoczonych dnia 20 listopada 1989 r. (Dz. U. z 1991 r. Nr 120, poz. 526 oraz z 2000 r. Nr 2, poz. 11).

Odnosząc się do treści uzasadnienia skargi należy stwierdzić, że w przedmiotowej sprawie istotne znaczenie ma ustalenie obiektywnych faktów związanych z brakiem zagrożenia dla praw chronionych cudzoziemki i jej dzieci w kraju pochodzenia. Stosunek do powrotu do C. nie może mieć istotnego znaczenia przy rozpatrywaniu sprawy. Państwo przyjmujące nie jest bowiem, zgodnie z obowiązującym orzecznictwem, związane wyborem miejsca zamieszkania dokonanym przez cudzoziemca. Nie jest także bezwzględnie zobowiązane do udzielenia zgody na pobyt ze względów humanitarnych członkom rodziny ze względu na aklimatyzację dzieci w środowisku szkolnym i rówieśniczym, nawiązanie przez nie relacji koleżeńskich lub niechęć do powrotu do kraju pochodzenia, jak również kontynuowanie przez nie nauki. Zasadnie stwierdzono zatem w zaskarżonej decyzji, że brak jest podstaw do stwierdzenia, iż w sprawie zachodzi przesłanka z art. 348 pkt 3 ustawy o cudzoziemcach, tj. że zobowiązanie do powrotu Z.M. oraz jej małoletnich dzieci: K.M., S.M. i A.M. prowadzi do naruszenia ich praw, określonych w Konwencji o prawach dziecka, w stopniu istotnie zagrażającym ich rozwojowi psychofizycznemu.

Sąd aprobuje również, orzeczenie zakazu ponownego wjazdu na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej i innych państw obszaru Schengen na okres 2 lat od dnia wydania decyzji. Z.M. w trakcie prowadzonego z jej wniosku postępowania w sprawie udzielenia jej ochrony międzynarodowej, nie czekając na rozstrzygnięcie zapadłe w powyższej sprawie świadomie dokonała nielegalnego przekroczenia granicy polsko-niemieckiej, udając się do [...] gdzie również wystąpiła z wnioskiem o udzielenie jej ochrony. Wobec powyższego, sprzecznego z literą prawa zachowania cudzoziemki orzeczenie krótszego zakazu ponownego wjazdu nie spełniłoby swojego represyjnego i wychowawczego charakteru. Na takie załatwienie sprawy wskazuje brzmienie przepisów art. 318 ust. 1 oraz art. 319 pkt 1 ustawy o cudzoziemcach.

Reasumując, w przedmiotowej sprawie nie doszło do naruszenia prawa materialnego. Nie doszło również do naruszenia przepisów postępowania, które mogłoby mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Rozstrzygnięcia organu I i II instancji nie są zatem obarczone żadną z wad uzasadniających ich uchylenie. Brak jest także jakichkolwiek podstaw do stwierdzenia ich nieważności przez Sąd.

Mając na uwadze powyższe, Sąd na podstawie art. 151 ppsa oddalił skargę.