Centralna Baza Orzeczeń Sądów Administracyjnych

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Izabela Ostrowska (spr.), Sędzia WSA Bogusław Cieśla, Sędzia WSA Daria Gawlak - Nowakowska, Protokolant st. sekr. sąd. Agnieszka Wasik, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 1 kwietnia 2011 r. sprawy ze skargi E. K., B. K., M. N., E. N., M. N. na decyzję Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] lutego 2010 r. znak: [...] w przedmiocie odmowy stwierdzenia nieważności decyzji skargę oddala.

Wojewoda [...] decyzją z dnia [...] sierpnia 2009 r. nr [...] na podstawie art. art. 157 § 1 i art. 158 § 1 w zw. z art. 156 § 1 pkt 2 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2000 r. Nr 98, poz. 1071 ze zm.), zwanej dalej k.p.a. oraz art. 82 ust. 3 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. - Prawo budowlane (Dz. U. z 2006 r. Nr 156, poz. 1118) – po rozpatrzeniu wniosku M. C., M. C., U. C., E. i B. K. oraz M. N., E. N. i M. N. w sprawie wszczęcia postępowania w sprawie stwierdzenia nieważności decyzji Prezydenta W. z dnia [...] grudnia 2000 r. nr [...], zatwierdzającej projekt budowlany i udzielającej pozwolenia na budowę domu mieszkalnego wielorodzinnego przy ul. [...] we W. na działce nr [...], obręb [...] – odmówił stwierdzenia nieważności decyzji Prezydenta W. z dnia [...] grudnia 2000 r. nr [...].

W uzasadnieniu organ wskazał, że decyzją z dnia [...] grudnia 2000 r. nr [...] Prezydent Wrocławia zatwierdził projekt budowlany i udzielił M. i M. C. oraz T. i J. Z. pozwolenia na budowę domu mieszkalnego wielorodzinnego przy ul. [...] we W. na działce nr [...], obręb [...]. Pismem z dnia 3 marca 2009 r. M. C., M. C., U. C., E. i B. K. oraz M. N., E. N. i M. N. wnieśli o stwierdzenie nieważności powyższej decyzji Prezydenta Wrocławia zarzucając, iż decyzja ta wydana została z naruszeniem przepisów uproszczonego planu zagospodarowania przestrzennego osiedla G. we W., zatwierdzonego uchwałą Rady Miasta nr [...] z dnia [...] listopada 1994 r., obowiązującego w chwili jej wydawania, który dla kwartału ulic [...] przewidywał wyłącznie zabudowę jednorodzinną. Ponadto, zdaniem wnioskodawców za stwierdzeniem nieważności decyzji Prezydenta W. z dnia [...] grudnia 2000 r., udzielającej pozwolenia na budowę dla wyżej wskazanej inwestycji, przemawia również fakt stwierdzenia przez Samorządowe Kolegium Odwoławcze nieważności decyzji Prezydenta W. z dnia [...] czerwca 2000 r. nr [...] o warunkach zabudowy i zagospodarowaniu terenu będącej podstawą jej wydania.

Organ podał, że zgodnie z art. 35 ust. 1 ustawy Prawo budowlane z dnia z dnia 7 lipca 1994r. (Dz. U. z 2000r. Nr 106, poz. 1126), przed wydaniem decyzji o pozwoleniu na budowę lub odrębnej decyzji o zatwierdzeniu projektu budowlanego właściwy organ sprawdza:

1) zgodność projektu zagospodarowania działki lub terenu z:

a) miejscowymi planami zagospodarowania przestrzennego i wymaganiami ochrony środowiska,

b) wymaganiami decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu,

c) przepisami, w tym techniczno-budowlanymi,

2) kompletność projektu budowlanego i posiadanie wymaganych opinii, uzgodnień, pozwoleń i sprawdzeń,

3) wykonanie projektu przez osobę posiadającą wymagane uprawnienia budowlane.

Właściwy organ może badać zgodność projektu architektoniczno-budowlanego z przepisami, w tym techniczno-budowlanymi i obowiązującymi Polskimi Normami, w zakresie określonym w art. 5 (art. 35 ust. 2). W razie stwierdzenia naruszeń w zakresie określonym w ust. 1 i 2, właściwy organ nakłada postanowieniem obowiązek usunięcia wskazanych nieprawidłowości, określając termin, a po jego bezskutecznym upływie, wydaje decyzję o odmowie zatwierdzenia projektu i udzielenia pozwolenia na budowę (art. 35 ust. 3). W razie spełnienia wymagań określonych w ust. 1 i 2 oraz w art. 32 ust. 4, właściwy organ nie może odmówić wydania decyzji o pozwoleniu na budowę (art. 35 ust. 4).

Organ wyjaśnił, iż inwestor wystąpił do Prezydenta W. o ustalenie warunków zabudowy dla projektowanej przez niego inwestycji. Decyzją z dnia [...] czerwca 2006 r. nr [...] Prezydent W. ustalił na rzecz wnioskodawców warunki zabudowy i zagospodarowania terenu dla inwestycji polegającej na budowie domu mieszkalnego wielorodzinnego o niskiej intensywności wraz z niezbędną infrastrukturą techniczną, przewidzianej do realizacji we W. przy ul. [...], wskazując jednocześnie, iż z ustaleń miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego wynika, że teren przyszłej inwestycji przeznaczony jest pod zabudowę mieszkaniową niską z przewagą jednorodzinnej. Decyzją z dnia [...] marca 2007 r., która następnie została utrzymana w mocy decyzją z dnia [...] grudnia 2007 r., Samorządowe Kolegium Odwoławcze we W., działając na podstawie art. 156 § 1 k.p.a. w związku z art. 46 a ust. 1 pkt 1 ustawy o zagospodarowaniu przestrzennym stwierdziło nieważność decyzji Prezydenta W. z dnia [...] czerwca 2006 r. ustalającej warunki zabudowy dla przedmiotowej inwestycji. Do stanowiska tego przychylił się Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu, który wyrokiem z dnia 19 czerwca 2008 r. oddalił skargę T. i J. Z. na powyższą decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia [...] grudnia 2007 r.

Wojewoda wskazał, iż stwierdzenie nieważności decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu nie przesądza o tym, że decyzja organu administracji architektoniczno-budowlanej wydana w oparciu o nią i udzielająca pozwolenia na realizację zamierzenia budowlanego wydana została z rażącym naruszeniem prawa. Zauważył, że stosownie do art. 47 ustawy z 1994 r. o zagospodarowaniu przestrzennym, warunki zabudowy i zagospodarowania terenu, ustalone w decyzji, wiążą organ wydający pozwolenie na budowę. Przepis ten nie tylko rodzi obowiązki po stronie organu wydającego pozwolenie na budowę, ale też stwarza prawa po stronie podmiotu, który uzyskał decyzję o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu. W oparciu o tę decyzję może on projektować obiekt budowlany, jego funkcje oraz zagospodarowanie terenu. Organ wydający pozwolenie na budowę nie może zmieniać tych warunków. Nie jest też uprawniony do odmowy udzielenia pozwolenia na budowę na skutek odmiennego stanowiska w kwestii interpretacji miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego.

Zdaniem organu, w sytuacji gdy przed wydaniem decyzji o pozwoleniu na budowę właściwy w tej sprawie organ oceni projekt zagospodarowania działki jako niezgodny z planem miejscowym zagospodarowania przestrzennego oraz za kolidującą z tym planem decyzję o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu, to winien wystąpić do właściwego organu o stwierdzenie nieważności tej decyzji i w przypadku wszczęcia takiego postępowania zawiesić postępowanie w sprawie pozwolenia na budowę (art. 97 § 1 pkt 4 k.p.a.). Te zasady w równym stopniu odnoszą się do organu odwoławczego, orzekającego w sprawie pozwolenia na budowę.

Wojewoda stwierdził, że organ wydający pozwolenie na budowę nie może samodzielnie przesądzić o niezgodności z miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego decyzji o warunkach zabudowy i uchylić się od stosowania jej rozstrzygnięć w postępowaniu o pozwolenie na budowę. Prezydent W., ustalając warunki zabudowy i uznając przedmiotową inwestycje za zgodną z obowiązującym na obszarze zainwestowania uproszczonym planem zagospodarowania przestrzennego osiedla G. we W., dał podstawę do wydania w oparciu o nią decyzji zatwierdzającej projekt budowlany i udzielającej pozwolenia na budowę, umożliwiając tym samym jej realizację zgodnie z obowiązującymi przepisami prawa.

W ocenie organu, decyzja Prezydenta W. z dnia [...] grudnia 2000 r. nr [...] nie została obciążona żadną z wad kwalifikowanych, powodujących jej nieważność.

Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego decyzją z dnia [...] lutego 2010 r. znak [...] na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a., po rozpatrzeniu odwołania M. C., U. C., M. C., E. K., B. K., M. N., E. N., M. N., utrzymał w mocy powyższą decyzję.

Uzasadniając swoje rozstrzygnięcie organ wskazał, iż stosownie do art. 32 ust. 4 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane (Dz. U. z 2000 r. Nr 106, poz. 1126) pozwolenie na budowę może być wydane wyłącznie temu, kto złożył wniosek w tej sprawie w terminie ważności decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu (art. 32 ust. 4 pkt 1 Prawa budowlanego) oraz wykazał prawo do dysponowania nieruchomością na cele budowlane (art. 32 ust. 4 pkt 2 Prawa budowlanego). Zgodnie z art. 35 ust. 1 pkt 1 lit. a i b Prawa budowlanego, przed wydaniem decyzji o pozwoleniu na budowę lub odrębnej decyzji o zatwierdzeniu projektu budowlanego właściwy organ sprawdza zgodność projektu zagospodarowania działki lub terenu z miejscowymi planami zagospodarowania przestrzennego i wymaganiami ochrony środowiska oraz z wymaganiami decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu. Stosownie natomiast do art. 47 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. o zagospodarowaniu przestrzennym (Dz. U. z 1999 r. Nr 15, poz. 139 ze zm.), warunki zabudowy i zagospodarowania terenu, ustalone w decyzji, wiążą organ wydający pozwolenie na budowę.

Organ stwierdził, iż do wniosku o pozwolenie na budowę inwestor dołączył ostateczną decyzję Prezydenta Miasta W. z dnia [...].06.2000 r. nr [...] znak [...] ustalającą warunki zabudowy i zagospodarowania terenu dla inwestycji polegającej na budowie domu mieszkalnego wielorodzinnego o niskiej intensywności wraz z niezbędną infrastrukturą techniczną, zmienioną decyzją Prezydenta Miasta W. z dnia [...].12.2000 r. nr [...] znak [...]. W ocenie organu odwoławczego, decyzja udzielająca pozwolenia na budowę została wydana zgodnie z wymogami zawartymi w w/w decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu oraz w dacie jej ważności (określonej do dnia 31.12.2002 r.). Do wniosku o pozwolenie na budowę inwestorzy dołączyli dokument potwierdzający ich prawo do dysponowania nieruchomością inwestycyjną na cele budowlane.

Ponadto, sporna inwestycja spełnia warunki określone w przepisie § 12 ust. 4 rozporządzenia Ministra Gospodarki Przestrzennej i Budownictwa z dnia 14.12.1994 r., w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie (Dz. U. z 1999 r. Nr 15, poz. 140 ze zm.). Zgodnie z powyższym przepisem, usytuowanie budynku na działce budowlanej powinno wynosić 4 m dla budynków zwróconych w stronę granicy ścianą z otworami okiennymi lub drzwiowymi (pkt 1) oraz 3 m dla budynków zwróconych w stronę granicy ścianą bez otworów (pkt 2). Jak wynika z projektu zagospodarowania terenu, sporna inwestycja w najbliższym punkcie od granicy z działkami skarżących (tj. nr ew. [...] i [...]) oraz od strony ulicy [...] została usytuowana w odległości 5 m ścianami z otworami okiennymi, natomiast od granicy z działką o nr ew. [...] w odległości 10 m.

Odnosząc się do zarzutu podniesionego w odwołaniu, dotyczącego wydania decyzji Prezydenta Miasta W. z dnia [...].12.2000 r. nr [...] znak [...] w oparciu o decyzję o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu, co do której stwierdzono nieważność, organ wskazał, że nie ma on wpływu na podjęte rozstrzygnięcie. Zgodnie bowiem z utrwalonym orzecznictwem sądowo - administracyjnym, dopóki decyzja o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu funkcjonuje w obrocie prawnym, organy administracji architektoniczno - budowlanej są związane jej ustaleniami (por. wyrok NSA w Warszawie z dnia 30.06.1998 r., sygn. akt IV SA 1394/96). Do czasu wyeliminowania z obrotu decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu, sprawdzenie jej zgodności z miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego w postępowaniu dotyczącym wydania pozwolenia na budowę dotyczyć może jedynie kwestii, czy po dacie jej wydania, nie zaszły zmiany w treści miejscowych planów zagospodarowania przestrzennego (por. wyrok NSA w Warszawie z dnia 06.01.1999 r., sygn. akt IV SA 2246/97).

Organ stwierdził, że nawet w sytuacji, gdy decyzja o pozwoleniu na budowę wydana została niezgodnie z ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, nie może to stanowić podstawy do stwierdzenia jej nieważności, jeżeli poprzedzona była ostateczną decyzją o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu, która w dacie wydawania decyzji o pozwoleniu na budowę pozostawała w obrocie prawnym (por. wyrok WSA w Warszawie z dnia 23.11.2007 r., sygn. akt VII SA/Wa 1448/07). Ponadto, wydanie decyzji w oparciu o inną decyzję lub orzeczenie sądu, które zostało następnie uchylone lub zmienione, nie stanowi podstawy do stwierdzenia nieważności decyzji, lecz przesłankę do wznowienia postępowania na mocy art. 145 § 1 pkt 8 k.p.a.

Skargę na powyższą decyzję do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie wnieśli M. C., M. C., U. C., E. K., B. K., E. N., M. N., M. N., zarzucając naruszenie:

- art. 35 Prawa budowlanego, określającego obowiązki organu wydającego decyzję o pozwoleniu na budowę przez odstąpienie od sprawdzenia zgodności wniosku z planem zagospodarowania przestrzennego terenu Osiedla,

- art. 46a ust. 1 pkt 1 ustawy z dnia 12 lipca 1994 r. o zagospodarowaniu przestrzennym (Dz. U. z 1999 r. Nr 17, poz. 99), stanowiącego o nieważności decyzji o warunkach zabudowy niezgodnej z planem zagospodarowania przestrzennego.

W odpowiedzi na skargę Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego podtrzymał stanowisko zawarte w zaskarżonej decyzji oraz wniósł o oddalenie skargi.

Postanowieniem z dnia 29 lipca 2010 r. sygn. akt VII SA/Wa 786/10 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie odrzucił skargę M. C., M. C., U. C. z uwagi na nieuiszczenie wpisu sądowego od skargi.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje:

Skarga nie jest zasadna.

Stosownie do art. 1 § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269 ze zm.), sądy administracyjne kontrolują działalność administracji publicznej pod względem zgodności z prawem, badając prawidłowość zastosowania przepisów obowiązującego prawa oraz trafność ich wykładni. Uwzględnienie skargi następuje w przypadku stwierdzenia naruszenia prawa materialnego lub istotnych wad w przeprowadzonym postępowaniu, na podstawie art. 145 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.). W rozpatrywanej sprawie tego rodzaju wady i uchybienia nie wystąpiły.

Sąd kontrolował decyzję Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] lutego 2010 r. znak [...] utrzymującą w mocy decyzję Wojewody [...] z dnia [...] sierpnia 2009 r. nr [...], odmawiającą stwierdzenia nieważności decyzji Prezydenta W. z dnia [...] grudnia 2000r. nr [...], zatwierdzającej projekt budowlany i udzielającej pozwolenia na budowę domu mieszkalnego wielorodzinnego przy ul. [...] we Wrocławiu na działce nr [...], obręb [...].

Zaskarżona decyzja została wydana w nadzwyczajnym trybie postępowania administracyjnego, jakim jest postępowanie w sprawie stwierdzenia nieważności decyzji. W postępowaniu tym organ administracji orzeka jako organ kasacyjny, na podstawie przepisów i stanu faktycznego obowiązujących w dacie wydania decyzji, podlegającej ocenie pod względem istnienia przesłanek do stwierdzenia jej nieważności (wyrok NSA z dnia 29 września 2006 r. sygn. akt II OSK 1174/05, Lex nr 320911).

Ocena organu administracji orzekającego w trybie stwierdzenia nieważności decyzji administracyjnej dotyczy wyłącznie tego, czy kwestionowana w tym trybie decyzja jest dotknięta wadą określoną w art. 156 § 1 k.p.a. Organ nadzorczy nie poddaje analizie całego postępowania zwykłego, lecz jedynie mając na uwadze zaskarżoną decyzję kontroluje, czy jej wydanie może wiązać się z zaistnieniem którejkolwiek z przesłanek określonych w tym przepisie. W postępowaniu nieważnościowym nie ma więc co do zasady miejsca na prowadzenie postępowania dowodowego w takim zakresie, jaki jest wymagany w zwykłym postępowaniu administracyjnym (wyrok NSA z dnia 6 maja 2010 r., sygn. akt II OSK 739/09, Lex nr 597827).

Organ prowadzący postępowanie w sprawie stwierdzenia nieważności decyzji nie jest właściwy do rozstrzygania o istocie sprawy, jak w postępowaniu odwoławczym, lecz ma obowiązek rozpatrywać sprawę wyłącznie w granicach wyznaczonych przez art. 156 § 1 k.p.a. Ponieważ stwierdzenie nieważności decyzji stanowi wyjątek od zasady trwałości decyzji ostatecznych zawartej w art. 16 § 1 k.p.a., ustalenia organu w przedmiocie wystąpienia przesłanek nieważnościowych muszą być bezsporne.

Jedną z przesłanek stwierdzenia nieważności decyzji jest wydanie decyzji z rażącym naruszeniem prawa, o którym można mówić tylko wówczas, gdy proste zestawienie treści rozstrzygnięcia z treścią zastosowanego przepisu prawa wskazuje na ich oczywistą niezgodność, a w konsekwencji, waga naruszenia prawa jest znacznie większa, niż stabilność decyzji ostatecznej. W sposób rażący może zostać naruszony wyłącznie przepis, który może być stosowany w bezpośrednim rozumieniu, to znaczy taki, który nie wymaga stosowania wykładni prawa. Skutki, które wywołuje decyzja uznana za rażąco naruszającą prawo, to skutki gospodarcze lub społeczne niemożliwe do zaakceptowania z punktu widzenia wymagań praworządności (wyrok NSA z dnia 17 września 2008 r., sygn. akt II OSK 1043/07, Lex nr 508497).

W niniejszej sprawie organy obu instancji prawidłowo oceniły, iż badana w postępowaniu nieważnościowym decyzja Prezydenta W. z dnia [...] grudnia 2000 r. nr [...] w przedmiocie zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielenia pozwolenia na budowę nie zawiera żadnej z wad, mogących skutkować stwierdzeniem jej nieważności.

Materialnoprawną podstawę kontrolowanej w postępowaniu nieważnościowym decyzji zatwierdzającej projekt budowlany i udzielającej pozwolenia na budowę stanowił art. 28, art. 33, art. 34, art. 36 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. – Prawo budowlane (Dz. U. z 2000 r. Nr 106, poz. 1126 ze zm.). Przepisy te określają m.in. warunki uzyskania pozwolenia na budowę. Niesporne jest, że inwestor spełnił wszystkie wymagania określone przepisami Prawa budowlanego. Do wniosku o wydanie pozwolenia na budowę dołączył wszelkie wymagane dokumenty, w tym również ostateczną decyzję ustalającą warunki zabudowy i zagospodarowania terenu dla projektowanej inwestycji. W przypadku spełnienia przez inwestora wszystkich wymagań, organ nie może odmówić wydania decyzji o pozwoleniu na budowę, co wynika wprost z treści art. 35 ust. 4 Prawa budowlanego.

Należy wskazać, że zgodnie z art. 32 ust. 4 pkt 1 i 2 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. – Prawo budowlane (Dz. U. z 2000 r. Nr 106, poz. 1126 ze zm.), pozwolenie na budowę może być wydane wyłącznie temu, kto złożył wniosek w tej sprawie w terminie ważności decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu, jeżeli jest ona wymaga zgodnie z przepisami o zagospodarowaniu przestrzennym, a także wykazał prawo do dysponowania nieruchomością na cele budowlane. Stosownie do art. 35 ust. 1 pkt 1 lit. a - c Prawa budowlanego, przed wydaniem decyzji o pozwoleniu na budowę lub odrębnej decyzji o zatwierdzeniu projektu budowlanego właściwy organ sprawdza zgodność projektu zagospodarowania działki lub terenu z miejscowymi planami zagospodarowania przestrzennego i wymaganiami ochrony środowiska, z wymaganiami decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu oraz przepisami, w tym techniczno-budowlanymi.

Z akt sprawy wnika, że do wniosku o pozwolenie na budowę inwestor dołączył ostateczną decyzję Prezydenta Miasta W. z dnia [...].06.2000 r. nr [...] znak [...], ustalającą warunki zabudowy i zagospodarowania terenu dla inwestycji polegającej na budowie domu mieszkalnego wielorodzinnego o niskiej intensywności wraz z niezbędną infrastrukturą techniczną, zmienioną decyzją Prezydenta Miasta W. z dnia [...].12.2000 r. nr [...] znak [...]. Decyzja udzielająca pozwolenia na budowę została wydana zgodnie z wymogami zawartymi w decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu oraz w dacie jej ważności, określonej do dnia 31.12.2002 r. Do wniosku o pozwolenie na budowę inwestorzy dołączyli również dokument potwierdzający ich prawo do dysponowania nieruchomością na cele budowlane.

Przedmiotowa inwestycja spełnia także warunki określone w § 12 ust. 4 rozporządzenia Ministra Gospodarki Przestrzennej i Budownictwa z dnia 14.12.1994 r., w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie (Dz. U. z 1999 r. Nr 15, poz. 140 ze zm.), zgodnie z którym usytuowanie budynku na działce budowlanej powinno wynosić 4 m dla budynków zwróconych w stronę granicy ścianą z otworami okiennymi lub drzwiowymi (pkt 1) oraz 3 m dla budynków zwróconych w stronę granicy ścianą bez otworów (pkt 2). Jak wynika z projektu zagospodarowania terenu, sporna inwestycja w najbliższym punkcie od granicy z działkami skarżących (tj. nr ew. [...] i [...]) oraz od strony ulicy [...] została usytuowana w odległości 5 m ścianami z otworami okiennymi, natomiast od granicy z działką o nr ew. [...] w odległości 10 m.

Nie może stanowić przesłanki stwierdzenia nieważności kwestionowanego pozwolenia na budowę okoliczność, iż decyzja ustalająca warunki zabudowy i zagospodarowania terenu dla przedmiotowej inwestycji została wyeliminowana z obrotu prawnego wskutek stwierdzenia jej nieważności decyzją Samorządowego Kolegium Odwoławczego we W. z dnia [...] marca 2007 r., utrzymaną w mocy decyzją tego organu z dnia [...] grudnia 2007 r. nr [...], a wyrokiem z dnia 19 czerwca 2008 r. sygn. akt II SA/Wr 155/08 Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu oddalił skargę na ww. decyzję. Należy podzielić stanowisko organu zawarte w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji, iż nawet w sytuacji, gdy decyzja o pozwoleniu na budowę została wydana niezgodnie z ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, nie można z tej przyczyny stwierdzić jej nieważności w sytuacji, gdy była poprzedzona ostateczną decyzją o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu, która w dacie wydawania decyzji o pozwoleniu na budowę pozostawała w obrocie prawnym. Powyższe wynika bowiem wprost z treści art. 47 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. o zagospodarowaniu przestrzennym (Dz. U. z 1999 r. Nr 15, poz.139), zgodnie z którym warunki zabudowy i zagospodarowania terenu, ustalone w decyzji, wiążą organ wydający pozwolenie na budowę.

Jak słusznie zauważył organ drugiej instancji, wydanie decyzji w oparciu o inną decyzję lub orzeczenie sądu, które zostało następnie uchylone lub zmienione, nie stanowi podstawy do stwierdzenia nieważności decyzji, lecz przesłankę do wznowienia postępowania administracyjnego na podstawie art. 145 § 1 pkt 8 k.p.a. Decyzja o pozwoleniu na budowę jest w rozumieniu art. 145 § 1 pkt 8 k.p.a. decyzją wydaną w oparciu o inną decyzję, którą w rozumieniu tego przepisu jest decyzja o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu (wyrok NSA z dnia 9 sierpnia 2007 r. sygn. akt II OSK1108/06, Lex nr 503497). Organ administracji architektoniczno-budowlanej nie jest natomiast uprawniony do badania legalności decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu i decyzja ta, jeśli jest ostateczna, jest dla niego wiążąca. Nie można negatywnie oceniać kontrolowanej decyzji o pozwoleniu na budowę z tego względu, że organ wydający pozwolenie na budowę nie zawiesił postępowania i nie spowodował wszczęcia postępowania nieważnościowego przez inny organ w sprawie innej decyzji (wyrok NSA z dnia 9 września 2008 r. sygn. akt II OSK 1842/07, Lex nr 508473).

Z tych przyczyn, na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), Sąd skargę oddalił.