Centralna Baza Orzeczeń Sądów Administracyjnych

Referendarz sądowy Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie - Monika Stępkowska – Bigiej po rozpoznaniu w dniu 25 września 2013 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku adwokata J. B. o przyznanie kosztów zastępstwa adwokackiego, tytułem pomocy prawnej wykonywanej na zasadzie prawa pomocy w sprawie ze skargi H. S. na decyzję Rady do Spraw Uchodźców z dnia [...] lutego 2013 r., nr [...] w przedmiocie odmowy nadania statusu uchodźcy postanawia: przyznać adwokatowi J. B. ze środków budżetowych Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie kwotę 120 (sto dwadzieścia) złotych tytułem wynagrodzenia za zastępstwo prawne wykonywane na zasadzie prawa pomocy oraz kwotę 27,60 (dwadzieścia siedem 60/100) złotych stanowiącą 23 % podatku od towarów i usług.

Postanowieniem z dnia 21 marca 2013 r. (sygn. akt IV SO/Wa 11/13) referendarz sądowy przyznał skarżącemu H. S. prawo pomocy w zakresie całkowitym w niniejszej sprawie, tj. zwolnił skarżącego od kosztów sadowych oraz ustanowił dla niego adwokata.

Jak wynika z pisma z dnia 9 kwietnia 2013 r. Okręgowa Rada Adwokacka w W. wyznaczyła adwokata J. B. pełnomocnikiem z urzędu dla skarżącego.

Wyrokiem z dnia 1 sierpnia 2013 r. (sygn. akt IV SA/Wa 601/13) Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie oddalił skargę H. S. oraz przyznał wyznaczonemu pełnomocnikowi stosowne wynagrodzenie.

W piśmie z dnia 12 września 2013 r. adwokat J. B. zwrócił się do Sądu o przyznanie kosztów nieopłaconej pomocy prawnej w niniejszej sprawie, w związku ze sporządzeniem opinii o braku podstaw do wniesienia skargi kasacyjnej oświadczając jednocześnie, że koszty te nie zostały zapłacone w całości ani w części. Do pisma dołączył opinię o braku podstaw do wniesienia skargi kasacyjnej oraz aneks do opinii z kopiami potwierdzeń nadania tych pism do skarżącego.

Rozpoznając przedmiotowy wniosek zważono, co następuje:

Zgodnie z art. 250 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.) wyznaczony adwokat, radca prawny, doradca podatkowy albo rzecznik patentowy otrzymuje wynagrodzenie odpowiednio według zasad określonych w przepisach

o opłatach za czynności adwokatów, radców prawnych, doradców podatkowych albo rzeczników patentowych w zakresie ponoszenia kosztów nieopłaconej pomocy prawnej oraz zwrotu niezbędnych i udokumentowanych wydatków.

Szczególne zasady ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów nieopłaconej pomocy prawnej, udzielanej przez adwokata ustanowionego z urzędu, reguluje rozporządzenie Ministra Sprawiedliwości z dnia 28 września 2002 r. w sprawie opłat za czynności adwokackie oraz ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej z urzędu (Dz. U. z 2013 r., poz. 461). W myśl § 18 ust. 1 pkt 2 lit. "b" tego rozporządzenia, stawka minimalna w postępowaniu przed sądem administracyjnym za sporządzenie i wniesienie skargi kasacyjnej albo za sporządzenie opinii o braku podstaw do wniesienia skargi kasacyjnej wynosi – 50 % stawki minimalnej określonej w pkt. 1, a jeżeli nie prowadził sprawy ten sam adwokat w drugiej instancji - 75 % tej stawki, w obu przypadkach nie mniej niż 120 zł. Stawka minimalna określona w pkt. 1 omawianego przepisu wynosi 240 zł.

Natomiast stosownie do treści § 2 ust. 3 powołanego rozporządzenia w sprawach, w których strona korzysta z pomocy prawnej udzielonej przed adwokata ustanowionego z urzędu, opłaty, o których mowa w ust. 1, sąd podwyższa o stawkę podatku od towarów i usług przewidzianą dla tego rodzaju czynności w przepisach o podatku od towarów i usług, obowiązującą w dniu orzekania o tych opłatach.

W niniejszej sprawie uznano, że pełnomocnikowi należy przyznać wynagrodzenie za zastępstwo prawne w kwocie 120 zł (50 % stawki minimalnej), na podstawie § 18 ust. 1 pkt 1 lit. "c" i ust. 1 pkt 2 lit. "b" , podwyższając powyższą kwotę o stawkę podatku od towarów i usług w oparciu o art. 41 ust. 1 w zw. z art. 146 a pkt 1 ustawy z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług (Dz. U. z 2011 r., Nr 177, poz. 1054 ze zm.).

Mając powyższe na uwadze, na podstawie art. 258 § 2 pkt 8 ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, postanowiono jak w sentencji.