Centralna Baza Orzeczeń Sądów Administracyjnych

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Iwona Wiesner po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym dnia 27 maja 2020 r. sprawy ze skargi K. R. o wymierzenie kary grzywny Dyrektorowi "A" w Z. w przedmiocie: informacji publicznej – wymierzenie organowi grzywny w trybie art. 55 § 1 p.p.s.a. postanawia: I. wymierzyć Dyrektorowi "A" w Z. grzywnę w wysokości 500 zł (słownie: pięćset złotych); II. zasądzić od Dyrektora "A" w Z. na rzecz K. R. kwotę 100 zł (słownie: sto złotych) tytułem zwrotu kosztów postępowania.

Pismem z [...] r. K. R., za pośrednictwem pełnomocnika, złożył wniosek o wymierzenie grzywny w trybie art. 55 § 1 p.p.s.a. za nieprzekazanie przez Dyrektora "A" w Z. w terminie skargi na bezczynność w przedmiocie nieudostępnienia informacji publicznej wraz z odpowiedzią na skargę i aktami administracyjnymi.

Z treści wniosku wynika, że organ nie udzielił wnioskodawcy żądanej informacji w terminie 14 dni, o którym mowa w art. 13 ust. 1 i 2 ustawy z dnia 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej (Dz.U. 2019, poz. 1429, dalej: "u.d.i.p."), skarżący złożył skargę na bezczynność organu w przedmiocie nieudostępnienia informacji publicznej do tutejszego sądu, która została doręczona organowi dnia [...] r.

W wykonaniu zarządzenia Przewodniczącego Wydziału III tutejszego sądu, dnia 23 stycznia 2020 r. organowi doręczono odpis wniosku o wymierzenie grzywny oraz wezwano go do złożenia wraz z odpisem, odpowiedzi na wniosek zawierającym stanowisko wobec zarzutów wniosku.

Do chwili wydania niniejszego postanowienia, organ nie złożył odpowiedzi na wniosek ani nie przekazał akt administracyjnych.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach zważył, co następuje:

Wniosek o wymierzenie organowi grzywny jest uzasadniony.

Zgodnie z art. 54 § 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2019 r., poz. 2325 ze zm., dalej: "p.p.s.a."). organ, którego bezczynność jest przedmiotem skargi przekazuje skargę sądowi wraz z kompletnymi i uporządkowanymi aktami sprawy i odpowiedzią na skargę, w postaci papierowej lub elektronicznej, w terminie trzydziestu dni od dnia jej otrzymania. Termin ten ulega jednak skróceniu w przypadku skarg składanych w sprawach o udostępnienie informacji publicznej skrócony przez ustawodawcę do 15 dni, o czym stanowi art. 21 pkt 1 ustawy z dnia 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej (tj. Dz. U. z 2019 r., poz. 1429 – dalej zwana "u.d.i.p.").

Stosownie natomiast do treści art. 55 § 1 p.p.s.a. w razie niezastosowania się do obowiązków, o których mowa w § art. 54 § 2 p.p.s.a., sąd na wniosek skarżącego może orzec o wymierzeniu organowi grzywny w wysokości określonej w art. 154 § 6 p.p.s.a. Postanowienie może być wydane na posiedzeniu niejawnym. Wysokość grzywny wskazanej w art. 154 § 6 p.p.s.a. określa się do wysokości dziesięciokrotnego przeciętnego wynagrodzenia miesięcznego w gospodarce narodowej w roku poprzednim, ogłaszanego przez Prezesa Głównego Urzędu Statystycznego.

Z obwieszczenia Prezesa Głównego Urzędu Statystycznego z dnia 19 lutego 2019 r. w sprawie przeciętnego wynagrodzenia miesięcznego w gospodarce narodowej w 2018 r. i w drugim półroczu 2018 r. wynika, że przeciętne wynagrodzenie miesięczne w gospodarce narodowej, pomniejszone o potrącone od ubezpieczonych składki na ubezpieczenia emerytalne, rentowe oraz chorobowe, w 2018 r. wyniosło 4.003,88 zł.

Sąd administracyjny miarkując wysokość grzywny może brać pod uwagę takie okoliczności, jak m.in. charakter, pozycję i sytuację organu administracji; przykład, jaki postępowanie tego organu daje innym; wagę uchybienia w świetle standardów państwa prawnego; potrzebę kształtowania autorytetu wymiaru sprawiedliwości w optyce organów, a także i to, czy wnioskujący o wymierzenie grzywny gdzie mógł mieć obiektywne poczucie, że wymierzona grzywna i związania z nią dolegliwość dla organu jest proporcjonalna do negatywnych konsekwencji, jakie wnioskującemu o wymierzenie grzywny przyniosło niedopełnienie

Przesłankami uprawniającymi sąd do wymierzenia grzywny organowi jest stosowny wniosek skarżącego oraz stwierdzenie niezastosowania się przez organ do obowiązków z art. 54 § 2 p.p.s.a. Sąd zaś orzeka o grzywnie według swego uznania i wymierza ją w wysokości adekwatnej do stopnia niewypełnienia przez organ obowiązku przekazania skargi wraz z kompletnymi i uporządkowanymi aktami sprawy i odpowiedzią na skargę w terminie, z uwzględnieniem okresu, w jakim organ pozostawał w zwłoce oraz okoliczności faktycznych, które legły u podstaw uchybienia przez organ temu obowiązkowi. Oprócz funkcji dyscyplinującej oraz represyjnej, wymierzenie grzywny z art. 55 § 1 p.p.s.a. pełni bowiem również funkcję prewencyjną. Ukaranie organu służy więc także zapobieganiu naruszeniom prawa w przyszłości, zarówno przez ukarany organ, jak i przez inne organy (zob. uchwałę Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 3 listopada 2009 r., II GPS 3/09, ONSA/WSA 2010/1/2).

Zdaniem Sądu w rozpatrywanej sprawie zostały spełnione przesłanki wymierzenia organowi grzywny.

Jak wynika z treści wniosku o wymierzenie grzywny oraz z akt sprawy, K. R. wywiódł skargę na bezczynność organu w sprawie wniosku o udostępnienie informacji publicznej, która została doręczona organowi [...] r. W związku z tym organ powinien był przekazać ją wraz z aktami sprawy i odpowiedzią na skargę najpóźniej dnia [...] r. (stosownie do art. 21 pkt 1 u.d.i.p.), jednakże nie spotkała się ona z żadną reakcją organu. Organ bowiem ani nie przekazał jej sądowi, ani nie złożył odpowiedzi na skargę, ani też nie przekazał tutejszemu sądowi akt administracyjnych. Nie złożył również odpowiedzi na wniosek o wymierzenie grzywny w związku z nieprzekazaniem sądowi skargi na bezczynność w ww. sprawie w ustawowym 15-dniowym terminie.

Powyższe dowodzi, że organ w żaden sposób nie zareagował na wniesienie przez skarżącego w dniu [...] r. skargi na bezczynność, a ponadto nie złożył odpowiedzi na wniosek o wymierzenie grzywny, pomimo skierowanego do niego wezwania. Nie ulega zatem wątpliwości, że nie zastosował się do 15-dniowego terminu przewidzianego ustawowo na przekazanie skargi do sądu, w ogóle nie realizując tego obowiązku. Wystąpiła zatem przesłanka uzasadniająca wymierzenie organowi grzywny w trybie art. 55 § 1 p.p.s.a., niezależna od przyczyn braku wywiązania się przez niego z ustawowych obowiązków.

Miarkując wysokość grzywny sąd wziął pod uwagę powyższe okoliczności, a zatem przede wszystkim konsekwentny brak realizowania przez organ obowiązków nałożonych na niego nie tylko na mocy przepisów u.d.i.p., ale też na podstawie p.p.s.a. Brak reakcji organu, w tym na skierowaną do niego korespondencję sądową, może być w ocenie tut. sądu poczytywany jako nakierowany intencjonalnie na utrudnienie skarżącemu dostępu do wymiaru sprawiedliwości.

Biorąc pod uwagę powyższe okoliczności należało uznać, że grzywna w kwocie 500 zł będzie adekwatna do stopnia naruszenia obowiązku przekazania skargi na bezczynność wraz z aktami sprawy i odpowiedzią na skargę i jednocześnie spełni pozostałe cele, dla których została ustanowiona, dyscyplinując organ na przyszłość.

Zauważyć przy tym należy, że jeżeli mimo wymierzenia grzywny, organ nie przekaże sądowi skargi, sąd będzie mógł na żądanie skarżącego rozpoznać sprawę na podstawie nadesłanego odpisu skargi, o ile stan faktyczny i prawny przedstawiony w skardze nie będzie budził uzasadnionych wątpliwości (vide: art. 55 § 2 p.p.s.a.).

Wobec powyższego orzeczono na podstawie art. 55 § 1 p.p.s.a. w zw. z art. 154 § 6 p.p.s.a., jak w punkcie 1 niniejszego postanowienia.

O zwrocie kosztów postępowania sądowego od organu na rzecz strony skarżącej w wysokości 100 zł, orzeczono na mocy art. 200 p.p.s.a. w punkcie 2 postanowienia. Na koszty te składa się uiszczony przez stronę skarżącą wpis sądowy w kwocie 100 zł.