Centralna Baza Orzeczeń Sądów Administracyjnych

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący Sędzia NSA Piotr Pietrasz po rozpoznaniu w dniu 28 stycznia 2026 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Gospodarczej zażalenia J. R. na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu z dnia 14 października 2025 r., sygn. akt III SA/Po 495/25 w zakresie odrzucenia skargi w sprawie ze skargi J. R. na decyzję Dyrektora Wielkopolskiego Oddziału Regionalnego Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa w Poznaniu z dnia 11 czerwca 2025 r., nr 390/22/24/2025 w przedmiocie przyznania płatności ekologicznej postanawia: oddalić zażalenie.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu postanowieniem z dnia 14 października 2025 r., sygn. akt III SA/Po 495/25 po rozpoznaniu skargi J. R. na decyzję Dyrektora Wielkopolskiego Oddziału Regionalnego Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa w Poznaniu z dnia 11 czerwca 2025 r. nr 390/22/24/2025 w przedmiocie odmowy przyznania płatności ekologicznej na rok 2024 w pkt 1. odrzucił skargę, w pkt 2. zwrócił skarżącemu wpis od skargi w kwocie 200 złotych.

Zarządzeniem Przewodniczący Wydziału III WSA w Poznaniu z dnia 2 września 2025 r. skarżący został wezwany do uiszczenia wpisu sądowego od skargi w kwocie 200,00 zł w terminie 7 dni od dnia doręczenia wezwania – pod rygorem odrzucenia skargi. Pouczono skarżącego, że w dowodzie wpłaty należy powołać sygnaturę akt sprawy. O zachowaniu terminu do uiszczenia wpisu decyduje data jego uiszczenia. Za datę uiszczenia wpisu przyjmuje się datę dokonania tej wpłaty w kasie Sądu, albo wpłaty na rachunek bankowy Sądu o wskazanym w pouczeniu numerze.

Wezwanie do uiszczenia wpisu doręczono skarżącemu w dniu 19 września 2025 r. – k. 40 akt sądowych.

W wyznaczonym terminie 7 dni, do dnia 26 września 2025 r. wpis nie został uiszczony. Został uiszczony w dniu 29 września 2025 r. (k. 41 akt ), po upływie terminu do dokonania tej czynności procesowej.

W tym stanie rzeczy, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu na podstawie art. 220 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 roku – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. 2019, poz. 2325 ze zm., dalej: p.p.s.a.) odrzucił skargę strony i na podstawie art. 232 § 1 pkt 1 p.p.s.a. orzekł o zwrocie uiszczonego wpisu.

Zażalenie na powyższe postanowienie wniósł skarżący zaskarżając je w całości. Jednocześnie wniósł o przywrócenie terminu do wpłaty wpisu od skargi.

W uzasadnieniu skarżący wskazał, że przelew został przygotowany i umieszczony na stronie banku, jednak z przyczyn przeze mnie niezawinionych nie został zrealizowany w żądanym terminie. O tej okoliczności dowiedział się dopiero z zaskarżonego postanowienia Sądu. Skarżący wskazał, że nie wiedział i nie mógł przypuszczać, że bank nie dokona płatności w terminie, w którym zleciłem dokonanie przelewu. Skarżący nie wiedział, że wiążąca jest data dokonania przelewu przez bank, a nie jego zlecenia bankowi. Nadmieniam też, że sprawa jest bardzo ważna i odrzucenie skargi i jej merytoryczne nierozpoznanie wyłącznie tego powodu, że wpis od skargi wpłynął z nieznacznym opóźnieniem pozbawia prawa do sądu.

Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Zażalenie nie zasługuje na uwzględnienie.

Z treści art. 230 § 1 i 2 p.p.s.a. wynika, że od pism wszczynających postępowanie przed sądem administracyjnym w danej instancji, w tym od skargi, pobiera się wpis stosunkowy lub stały. Oznacza to, że w chwili wniesienia pisma wszczynającego postępowanie przed sądem administracyjnym w danej instancji (m.in. skargi) powstaje obowiązek uiszczenia wpisu sądowego.

Zgodnie z art. 220 § 1 p.p.s.a. sąd nie podejmuje żadnej czynności na skutek pisma, od którego nie zostanie uiszczona opłata. Z zastrzeżeniem wypadków wymienionych w § 2 i § 3 przewodniczący wydziału wzywa wnoszącego pismo, aby pod rygorem pozostawienia pisma bez rozpoznania uiścił opłatę w terminie siedmiu dni od dnia doręczenia wezwania. Przepis § 3 stanowi, że skarga, skarga kasacyjna, zażalenie oraz skarga o wznowienie postępowania podlegają odrzuceniu, jeżeli pomimo wezwania nie zostanie uiszczony należny wpis.

Zgodnie z art. 219 § 1 p.p.s.a. opłatę sądową należy uiścić przy wniesieniu do sądu pisma podlegającego opłacie. Z kolei art. 219 § 2 p.p.s.a. stanowi, że opłatę sądową uiszcza się gotówką do kasy właściwego sądu administracyjnego lub na rachunek bankowy właściwego sądu.

W niniejszej sprawie Sąd I instancji odrzucił skargę skarżącego, ponieważ uznał, że została ona opłacona z uchybieniem wyznaczonego terminu do jej opłacenia tj. w dniu 29 września 2025 r. (wyznaczony termin upływał w dniu 26 września 2025 r.). Informację tę Sąd I instancji ustalił na podstawie znajdującego się w aktach sądowych dokumentu odnotowującego przelew bankowy, wygenerowanym z sądowego rachunku bankowego WSA w Poznaniu (k. 41 akt). Z pozyskanego dokumentu wynika, że rachunek bankowy nadawcy przelewu został obciążony w dniu 29 września 2025 r., tego też dnia kwota nim objęta - 200 zł wpłynęła na rachunek Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu.

Podkreślenia wymaga, że w odniesieniu do tak wygenerowanego dokumentu należało pamiętać o tym, że data obciążenia rachunku bankowego nadawcy i data wpływu należnej kwoty pieniężnej na rachunek bankowy właściwego sądu, nie zawsze mogą być miarodajne dla ustalenia momentu uiszczenia opłaty sądowej w znaczeniu prawnym, od którego - z punktu widzenia zachowania terminu uiszczenia opłaty sądowej - możliwe jest uznanie jej za uiszczoną w sposób wywołujący skutek prawny. Zaakcentowania w tym zakresie wymaga również uchwała NSA w składzie siedmiu sędziów z dnia 22 stycznia 2018 r., sygn. akt I FPS 3/17, w której przyjęto, że w przypadku uiszczania opłaty sądowej na rachunek bankowy właściwego sądu administracyjnego, stosownie do art. 219 § 2 zdanie pierwsze p.p.s.a., za pośrednictwem krajowej instytucji płatniczej w rozumieniu ustawy z dnia 19 sierpnia 2011 r. o usługach płatniczych (Dz. U. z 2016 r. poz. 1572, ze zm.), dzień przekazania środków pieniężnych tej instytucji lub jej agentowi jest równoznaczny z dniem uiszczenia opłaty, o ile doszło do uznania rachunku bankowego sądu należną kwotą. Zatem momentem mającym znaczenie dla oceny daty uiszczenia opłaty sądowej przelewem może być moment złożenia przez stronę dyspozycji przelewu w banku lub instytucji uprawnionej do przyjmowania zleceń, pod warunkiem, że w tej dacie, a przynajmniej przed upływem terminu do wniesienia opłaty istniało pokrycie tej kwoty na rachunku strony. Nie ma wówczas znaczenia to, kiedy bank lub instytucja finansowa faktycznie wykonała polecenie przelewu, czyli zaksięgowała wpłaconą kwotę pieniężną (por. postanowienie NSA z dnia 12 lipca 2017 r., sygn. akt II GZ 542/17, CBOSA).

Mając na uwadze powyższe należy zauważyć, co jest istotne dla rozstrzygnięcia niniejszej sprawy, że skarżący wskazując w treści zażalenia, że zlecił dokonanie przelewu przez bank w wymaganym terminie nie przedłożył żadnego potwierdzenia wykonania tej operacji bankowej w Banku. Nie przedłożył żadnego dokumentu z którego wynikałoby, że zlecił przelew w wymaganym terminie tj. w dniu 26 września 2025 r. Zatem należało uznać, że twierdzenia zawarte w zażaleniu są gołosłowne. Sąd I instancji nie ma możliwości ustalenia z urzędu daty dokonania przez skarżącego zlecenia wykonania przelewu na rachunek WSA. Dysponuje wyłącznie dokumentem odnotowującym przelew bankowy, wygenerowanym z sądowego rachunku bankowego z którego jednoznacznie wynika, że rachunek bankowy nadawcy przelewu został obciążony w dniu 29 września 2025 r., tego też dnia kwota nim objęta wpłynęła na rachunek Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu.

W ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego skarżący został również prawidłowo zawiadomiony o konieczności wniesienia wpisu, sposobie w jaki należy go uiścić oraz konsekwencjach niedochowania tego obowiązku.

Mając powyższe na uwadze należy stwierdzić, że Sąd I instancji prawidłowo odrzucił skargę i zwrócił skarżącemu wpis od skargi uiszczony po terminie.

Na marginesie odnosząc się do wniosku skarżącego o przywrócenie terminu do uiszczenia wpisu, NSA zauważa i podkreśla istniejącą kolizję środków prawnych składanych na podstawie art. 87 § 1 p.p.s.a. (wniosek o przywrócenie terminu) i art. 194 § 1 pkt 1a p.p.s.a. (zażalenie na odrzucenie skargi), która wynika z tego, że wykluczają się one wzajemnie. Przywrócenie terminu do dokonania danej czynności procesowej możliwe jest dopiero wtedy, gdy czynność ta nie została w terminie dokonana lub była bezskuteczna, ponieważ termin na jej wykonanie upłynął. W takiej sytuacji, wniosek o przywrócenie terminu, złożony na podstawie art. 87 § 1 p.p.s.a., podlega rozpoznaniu po uprawomocnieniu się orzeczenia stwierdzającego uchybienie terminu do dokonania czynności procesowej (por. np. postanowienie NSA z 22 sierpnia 2023 r., sygn. akt II OZ 460/23 i przywołane tam orzecznictwo; dostępne: http://orzeczenia.nsa.gov.pl). Wskazany zatem w zażaleniu wniosek o przywrócenie terminu nie mógł na obecnym etapie postępowania sądowoadministracyjnego podlegać analizie i odnieść oczekiwanego przez stronę skutku w postaci przywrócenia terminu do dokonania uchybionej czynności procesowej.

Z tych względów Naczelny Sąd Administracyjny, na podstawie art. 184 w związku art. 197 § 2 p.p.s.a, orzekł jak w sentencji.