Centralna Baza Orzeczeń Sądów Administracyjnych

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Jadwiga Pastusiak po rozpoznaniu w dniu 22 czerwca 2016 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi M. Ł. na decyzję Dyrektora Izby Celnej z dnia [...] grudnia 2015 r., nr [...], w przedmiocie kary pieniężnej z tytułu urządzania gier na automatach poza kasynem gry - w zakresie wniosku skarżącej o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji postanawia oddalić wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji.

Pełnomocnik M. Ł. wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Lublinie skargę na decyzję Dyrektora Izby Celnej z dnia [...] grudnia 2015 r., nr [...], w przedmiocie kary pieniężnej z tytułu urządzania gier na automatach poza kasynem gry.

W skardze zawarto wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji oraz poprzedzającej ją decyzji organu I instancji.

W uzasadnieniu wniosku podniesiono, że wykonanie decyzji obarczonych rażącymi wadami, zwłaszcza gdy niosą niekorzystne dla obywatela skutki finansowe, jest nie do pogodzenia z zasadą państwa prawnego.

W ocenie pełnomocnika skarżącej, wykonanie zaskarżonej decyzji naraziłoby ją na niepowetowana szkodę majątkową, pozbawiając możliwości dalszego prowadzenia działalności gospodarczej i skutkując koniecznością ogłoszenia upadłości poprzez uniemożliwienie regulowania innych zobowiązań.

Pełnomocnik skarżącej podniósł również, ze decyzje w sprawach kar pieniężnych z tytułu urządzania gier na automatach poza kasynem gry są uchylane przez sądy administracyjne. W przypadku utrwalenia się tej linii orzeczniczej zapłacone lub wyegzekwowane kary i tak podlegać będą zwrotowi, a Skarb Państwa poniesie odpowiedzialność odszkodowawczą w przypadku wystąpienia niekorzystnych skutków wykonania decyzji.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Zgodnie z art. 61 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2016 r., poz. 718; dalej: p.p.s.a.), wniesienie skargi nie wstrzymuje wykonania aktu lub czynności. Jednocześnie w myśl art. 61 § 3 p.p.s.a., po przekazaniu sądowi skargi, jeśli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków, sąd może na wniosek skarżącego wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania w całości lub w części aktu lub czynności.

Wstrzymanie wykonania zaskarżonego aktu do czasu wydania orzeczenia w sprawie przez sąd administracyjny stanowi formę tzw. ochrony tymczasowej, mającej na celu ochronę skarżącego przed potencjalnym zaistnieniem sytuacji, w której akt oceniony jako wadliwy przez sąd został już faktycznie wykonany, z czym wiążą się niekorzystne konsekwencje w postaci znacznej szkody lub trudnych do odwrócenia skutków. Instytucja ta ma charakter wyjątku od zasady przewidującej, że ostateczna decyzja administracyjna korzysta z domniemania zgodności z prawem i podlega wykonaniu.

Katalog przesłanek warunkujących wstrzymanie wykonania zaskarżonego orzeczenia jest zamknięty, zaś obowiązek ich uprawdopodobnienia spoczywa na wnioskodawcy. Sąd jedynie ocenia, czy w istocie wskazana przez stronę szkoda ma znaczny rozmiar lub istnieje niebezpieczeństwo spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Jak przyjęto w orzecznictwie, chodzi tu o taką szkodę (majątkową lub niemajątkową), która nie będzie mogła być wyrównana przez późniejszy zwrot spełnionego lub wyegzekwowanego świadczenia.

Do wykazania, że zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków, nie jest wystarczający sam wywód strony. Uzasadnienie wniosku powinno odnosić się do konkretnych zdarzeń (okoliczności) świadczących o tym, że w stosunku do wnioskodawcy wstrzymanie wykonania zaskarżonego aktu lub czynności jest uzasadnione. Twierdzenia powinny być poparte materiałem dowodowym. Natomiast brak wyczerpującego uzasadnienia wniosku uniemożliwia jego ocenę (postanowienie NSA z dnia 18 maja 2004 r., sygn. akt FZ 65/04).

W ocenie Sądu, wniosek skarżącej o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji nie zasługuje na uwzględnienie, bowiem skarżąca nie wykazał spełnienia wyżej wskazanych przesłanek ustawowych.

W niniejszej sprawie skarżącej została wymierzona kara pieniężna w wysokości 12.000 zł. Nałożony na skarżącą obowiązek ma charakter świadczenia pieniężnego i z natury rzeczy skutki wykonania takiego świadczenia są niewątpliwie odwracalne. Jedynie w wyjątkowych sytuacjach można uznać, że wykonanie decyzji obligującej do spełnienia świadczenia pieniężnego grozi niebezpieczeństwem wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. W szczególności taka sytuacja będzie miała miejsce, gdy egzekucja należności może potencjalnie zagrozić zaspokojeniu podstawowych potrzeb bytowych skarżącego lub jego rodziny.

Oceniając zasadność wstrzymania wykonania decyzji należy zawsze brać pod uwagę indywidualną sytuację skarżącej, bazując na wiarygodnym materiale dowodowym potwierdzającym tą sytuację.

W badanej sprawie nie można żadną miarą przyjąć, aby zostały wykazane ustawowe przesłanki wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji.

Argumenty pełnomocnika są ogólnikowe, nie odnoszą się w ogóle do konkretnej sytuacji skarżącej. Nie przedstawiono żadnych danych obrazujących sytuację rodzinną, finansową i majątkową skarżącej. Bez takich informacji nie da się ustalić, że w tym konkretnym wypadku ewentualne wykonanie zaskarżonej decyzji, polegające na spełnieniu świadczenia pieniężnego, będzie miało szczególnie doniosłe skutki dla skarżącej, odpowiadające ustawowo określonym przesłankom wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji.

Ogólnikowość argumentów pełnomocnika skarżącego podkreśla fakt, że konsekwentnie używa rodzaju męskiego, pisząc o "skarżącym", a nie o "skarżącej", co może świadczyć o braku odpowiedniej staranności przy formułowaniu treści wniosków skargi.

Mając powyższe na względzie stwierdzić należy, że skarżąca nie uprawdopodobniła, że wykonanie zaskarżonej decyzji może spowodować wystąpienie przesłanek określonych w art. 61 § 3 p.p.s.a. Konkluzja taka musi skutkować odmową wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji.

Z tych przyczyn, a podstawie art. 61 § 3 i 5 p.p.s.a., Sąd orzekł jak w sentencji.