Centralna Baza Orzeczeń Sądów Administracyjnych

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Maria Świerczak Sędzia WSA Maciej Busz Asesor sądowy WSA Katarzyna Witkowicz-Grochowska (spr.) Protokolant st. sekr. sąd. Agnieszka Walocha po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 05 grudnia 2019 r. sprawy ze skargi Wojewody [...] na uchwałę Rady Gminy z dnia [...] grudnia 2018 r. nr [...] w sprawie zmiany miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego dla wybranych obszarów położonych w obrębie [...] na obszarze gminy [...] 1. stwierdza nieważność zaskarżonej uchwały w części obejmującej § 6 pkt 7 lit.a w zakresie zwrotu "lokalizacji budynków mieszkalnych i innych przeznaczonych na stały pobyt ludzi oraz"; § 12 pkt 1 lit. a w zakresie zwrotu "z możliwością odstępstwa od ustalonych zakazów na warunkach określonych przez właściciela linii"; § 12 pkt 1 lit. c oraz § 12 pkt 2 lit. b, 2. zasądza od Gminy [...] na rzecz skarżącego Wojewody [...] kwotę [...]zł ([...] złotych) tytułem zwrotu kosztów postępowania.

Rada Gminy uchwałą nr [...] z dnia [...] grudnia 2018 roku zmieniła miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego dla wybranych obszarów położonych w obrębie [...] na obszarze gminy [...]. Uchwałę podjęto na podstawie przepisu art. 18 ust. 2 pkt 5 ustawy z dnia 8 marca 1990 roku o samorządzie gminnym Dz. U. z 2018 r., poz. 994 ze zm., zwanej dalej "u.s.g.") oraz art. 20 ust. 1 ustawy z dnia 27 marca 2003 roku o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (Dz.U. z 2018r., poz. 1945, dalej "u.p.z.p.") oraz w zw. z uchwałą Nr [...] Rady Gminy z dnia [...] listopada 2017r.

Akt ten został doręczony Wojewodzie [...] dnia [...] stycznia 2019 roku. Uchwała została ogłoszona w Dzienniku Urzędowym Województwa [...] z [...] stycznia 2019 r., pod pozycją [...].

Skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu na powyższą Uchwałę wniósł Wojewoda [...] na podstawie art. 93 ust. 1 u.s.g. zaskarżając Uchwałę w części i domagając się stwierdzenia nieważności:

- § 6 pkt 7 lit. a Uchwały w zakresie zwrotu "lokalizacji budynków mieszkalnych i innych przeznaczonych na stały pobyt ludzi oraz",

- § 12 pkt 1 lit. a Uchwały w zakresie zwrotu "z możliwością odstępstwa od ustalonych zakazów na warunkach określonych przez właściciela linii,"

- § 12 pkt 1 lit. c Uchwały;

- § 12 pkt 2 lit. b Uchwały,

oraz rozstrzygnięcia o kosztach postępowania.

W uzasadnieniu skargi odnosząc się do zasad sporządzenia planu zagospodarowania przestrzennego organ nadzoru wskazał, iż w § 12 pkt 1 lit. a Uchwały ustalano nakaz uwzględnienia ograniczeń w zakresie lokalizacji zabudowy dla budynków mieszkalnych i innych przeznaczonych na stały pobyt ludzi (zakaz budowy oraz zakaz nasadzeń zieleni wysokiej) w pasie technologicznym napowietrznej linii elektroenergetycznej 220 kV relacji [...] oraz w pasie technologicznym napowietrznej linii elektroenergetycznej średniego napięcia 15 kV, i jednocześnie w § 12 pkt 2 lit. b uchwały dopuszczono możliwość odstępstwa od ustalonych zakazów na warunkach określonych przez właściciela linii, lub zmniejszenie szerokości pasów technologicznych w uzgodnieniu z zarządcą sieci elektroenergetycznej. W § 12 pkt 1 lit. c uchwały ustalono również nakaz uzgadniania lokalizacji wszelkich obiektów położonych w pasie technologicznym linii 220 kV z właścicielem linii elektroenergetycznej.

Natomiast w uchwale dla wyznaczonych w planie terenów zabudowy mieszkaniowej jednorodzinnej, ustalono zakaz lokalizacji budynków mieszkalnych i innych przeznaczonych na stały pobyt ludzi na obszarach oznaczonych na rysunku planu jako pasy technologiczne napowietrznych linii elektroenergetycznych 220 kV i linii 15kV, jednocześnie dopuszczając we wskazanym pasie lokalizację budynków mieszkaniowych i innych miejsc stałego przebywania ludzi pod warunkiem uzgodnienia lokalizacji i uzyskania odstępstwa od właściwego zarządcy linii, a także możliwość zmniejszenia szerokości pasów technicznych w uzgodnieniu z zarządcą sieci.

Zdaniem Wojewody na podstawie przytoczonego ustalenia dla wyznaczonego w planie terenu zabudowy mieszkaniowej jednorodzinnej w zakresie obejmującym pasy technologiczne linii elektroenergetycznych, dopuszczono niejednoznaczne przeznaczenie, a jego sposób zagospodarowania uzależniono od decyzji innego niż rada gminy podmiotu tj. właściciela linii (gestora sieci infrastruktury technicznej).

Odwołując się do orzecznictwa sądowego Wojewoda wskazał, że w sytuacji, gdy przepis planu miejscowego zostanie skonstruowany w taki sposób, że o zakresie określonego w sposób alternatywny przeznaczenia terenu będzie decydował inny podmiot niż rada gminy, to będzie miał miejsce niezgodny z prawem sposób określenia i sformułowania w planie różnego przeznaczenia terenu. Przepisy ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym nie uprawniają bowiem do przenoszenia przez radę gminy swoich kompetencji w zakresie określania przeznaczenia terenu na inne podmioty.

Organ nadzoru podkreślał, że zastosowanie znajdują przepisy odrębne, w szczególności § 314 rozporządzenia w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie oraz pozostałe regulacje § 6 pkt 7 lit. b i c stanowiące, że nakazuje się uwzględnić wymagania wynikające z przepisów odrębnych dotyczących zachowania dopuszczalnych poziomów pól elektromagnetycznych, a w przypadku skablowania linii elektroenergetycznych w pasie technologicznym nie obowiązują ustalenia dotyczące zakazu lokalizacji budynków mieszkalnych i innych na stały pobyt ludzi. Ponadto organ skarżący nadmienia, że zgodnie z rysunkiem planu (arkusz 3) lokalizacja zabudowy w pasie technologicznym linii 220 kV relacji [...] niezależnie od omawianych regulacji uchwały jest niemożliwa ze względu na wyznaczoną na zewnętrznej granicy tego pasa nieprzekraczalną linię zabudowy.

W ocenie skarżącego przedmiotowa uchwała w § 6 pkt 7 lit a w zakresie zwrotu "lokalizacji budynków mieszkalnych i innych przeznaczonych na stały pobyt ludzi oraz", w § 12 pkt 1 lit. a w zakresie zwrotu "z możliwością odstępstwa od ustalonych zakazów na warunkach określonych przez właściciela linii," § 12 pkt 1 lit. c oraz § 12 pkt 2 lit. b została podjęta z istotnym naruszeniem zasad sporządzania planu zagospodarowania przestrzennego i rodzi konieczność stwierdzenia jej nieważności we wskazanej części.

Ze względu na upływ terminu wskazanego w art. 91 ust. 1 ustawy o samorządzie gminnym, organ nadzoru nie może we własnym zakresie stwierdzić nieważności przedmiotowej uchwały, stąd też - w oparciu o art. 93 ust. 1 ustawy o samorządzie gminnym - wnosi o to do Sądu.

W odpowiedzi na skargę Wójt Gminy [...] wniósł o jej oddalenie. Odnosząc się do zarzutu dotyczącego § 6 pkt 7 lit. a zaskarżonej Uchwały w zakresie zwrotu "lokalizacji budynków mieszkalnych i innych przeznaczonych na stały pobyt ludzi" oraz § 12 pkt 1 lit. a i c oraz pkt 2 lit. b organ stwierdził, że treść powyższych postanowień nie stanowi naruszenia art. 15 ust. 2 pkt 1 u.p.z.p. w zakresie "niejednoznacznego przeznaczenia terenu". Wskazał, że celem wprowadzenia kwestionowanych ustaleń w miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego było określenie "szczególnych warunków zagospodarowania terenu oraz ograniczeń w ich użytkowaniu, w tym zakazu zabudowy" w ramach ustalonego przeznaczenia terenów. Tym samym Rada Gminy, dokonując ustalenia przeznaczenia terenów na poszczególne funkcje oraz określając zasady kształtowania zabudowy oraz wskaźniki zagospodarowania, umożliwiła realizację zagospodarowania i zabudowy w linach rozgraniczających poszczególne tereny o różnym przeznaczeniu lub różnych zasadach zagospodarowania. Jednocześnie, w związku z przebiegiem istniejącej napowietrznej przesyłowej linii elektroenergetycznej 220 kV relacji [...] oraz napowietrznej linii elektroenergetycznych średniego napięcia 15 kV, w planie miejscowym ustalone zostały pasy technologiczne, w których określono szczególne warunki zagospodarowania i ograniczenia w ich użytkowaniu, wskazujące m.in. na nakaz uwzględniania ograniczeń w zakresie lokalizacji zabudowy ustalonych w § 6 pkt 7, tj. "zakaz lokalizacji budynków mieszkalnych i innych przeznaczonych na stały pobyt ludzi oraz nasadzeń zieleni wysokiej z możliwością odstępstwa od ustalonych zakazów na warunkach określonych przez właściciela linii". W związku z powyższym, przedmiotowa Uchwała nie pozostawia wątpliwości co do przeznaczenia poszczególnych terenów. Plan miejscowy wskazuje jedynie na ograniczenia dotyczące lokalizacji budynków mieszkalnych i innych przeznaczonych na stały pobyt ludzi oraz nasadzeń zieleni wysokiej w pasach technologicznych napowietrznych linii elektroenergetycznych, od których to odstępstwa zdaniem organu może udzielić właściciel lub zarządca linii. Celem wprowadzonych regulacji było ponadto zabezpieczenie dotychczasowych praw zarządców sieci elektroenergetycznej w zakresie służebności przesyłu, regulowanych przepisami Kodeksu Cywilnego na terenach objętych planem wynikających z funkcjonowania istniejących linii elektroenergetycznych.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu zważył, co następuje:

Skarga okazała się zasadna.

Zgodnie z art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. 2019 r., poz. 2325, dalej "P.p.s.a."), sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej, stosownie zaś do przepisu art. 1 § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r.- Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2019 r., poz. 2167) kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. W ramach tej kognicji Sąd zgodnie z art. 3 § 2 pkt 5 P.p.s.a. powołany został do orzekania w sprawach skarg na akty prawa miejscowego organów jednostek samorządu terytorialnego i terenowych organów administracji rządowej.

W świetle art. 91 ustawy z 8 marca 1990r. o samorządzie gminnym (Dz.U. z 2018r., poz. 994 ze zm. w brzmieniu obowiązującym na dzień podjęcia uchwały, dalej "u.s.g.") uchwała lub zarządzenie organu gminy sprzeczne z prawem są nieważne, przy czym o nieważności uchwały lub zarządzenia w całości lub w części orzeka organ nadzoru w terminie nie dłuższym niż 30 dni od dnia doręczenia uchwały lub zarządzenia. Po upływie tego terminu organ nadzoru nie może już we własnym zakresie stwierdzić nieważności uchwały (zarządzenia) organu gminy. W takiej sytuacji może jedynie zaskarżyć wadliwy akt do sądu administracyjnego, zgodnie z art. 93 ust. 1 u.s.g. Realizując tę kompetencję organ nadzoru nie jest skrępowany jakimkolwiek terminem do wniesienia skargi (zob. m.in. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 15 lipca 2005 r., sygn. akt II OSK 320/05 oraz postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 29 listopada 2005 r., sygn. akt I OSK 572/05, http://orzeczenia.nsa.gov.pl – dalej CBOSA).

W rozpoznawanej sprawie Wojewoda [...] w ustawowym terminie 30 dni od dnia otrzymania zaskarżonej Uchwały nie orzekł o jej nieważności, wobec czego był władny zaskarżyć ją w trybie art. 93 u.s.g. do sądu administracyjnego.

Dalej należy wskazać, że nie ulega wątpliwości, iż zaskarżona Uchwała jako podjęta w przedmiocie miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, jest aktem prawa miejscowego (art. 14 ust. 8 u.p.z.p.), zatem należy do kategorii aktów, o których mowa w art. 3 § 2 pkt 5 P.p.s.a.

Przechodząc do oceny zasadności skargi należy przywołać art. 28 ust. 1 ustawy z dnia 27 marca 2003 roku o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (Dz.U. z 2018r., poz. 1945 ze zm., w brzmieniu obowiązującym na dzień podjęcia uchwały, dalej "u.p.z.p."), zgodnie z którym, istotne naruszenie zasad sporządzania studium lub planu miejscowego, istotne naruszenie trybu ich sporządzania, a także naruszenie właściwości organów w tym zakresie, powodują nieważność uchwały rady gminy w całości lub części. W przepisie tym przewidziano dwie podstawowe przesłanki zgodności z przepisami prawa uchwały o miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego.

Po pierwsze, przesłankę materialnoprawną, a mianowicie uwzględnienie zasad sporządzania planu miejscowego. Chodzi tu przede wszystkim o związanie rady gminy przepisami prawa, w tym prawa europejskiego, zasadami konstytucyjnymi i przepisami ustaw materialnoprawnych, które wyznaczają granice władztwa planistycznego gminy (por. np. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 11 września 2008 r., sygn. akt II OSK 215/08). Zasady sporządzania aktu planistycznego dotyczą zatem zawartości aktu planistycznego (część tekstowa i graficzna, inne załączniki), zawartych w nim ustaleń, a także standardów dokumentacji planistycznej (por. np. Z. Niewiadomski, Planowanie i zagospodarowanie przestrzenne. Komentarz, Warszawa 2016, 9 wyd., teza 4 do art. 28).

Po drugie, w art. 28 ust. 1 u.p.z.p. przewidziano przesłankę formalnoprawną, a mianowicie zachowanie procedury sporządzenia planu i właściwości organu. Jeżeli chodzi o tryb sporządzania planu, to pojęcie to odnosi się do sekwencji czynności jakie podejmuje organ w celu doprowadzenia do uchwalenia studium, czy też planu miejscowego począwszy od uchwały o przystąpieniu do sporządzania studium lub planu, a skończywszy na uchwaleniu studium lub planu (por. np. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia z dnia 25 maja 2009 r. II OSK 1778/08 - CBOSA).

Należy podkreślić, że Wojewoda [...] w skardze zawarł zarzuty dotyczące wyłącznie zawartości aktu nie kwestionując trybu sporządzania zaskarżonej uchwały. W tym miejscu należy zaznaczyć, że rozpoznawana skarga jest pierwszą skargą do sądu administracyjnego na przedmiotową uchwałę. Rodzi to obowiązek skontrolowania trybu sporządzenia miejscowego planu (por. wyroki WSA w Krakowie z dnia 6 października 2011 r. sygn. akt II SA/Kr 38/11; WSA w Poznaniu z dnia 24 kwietnia 2013 r. sygn. akt IV SA/Po 1153/12; WSA we Wrocławiu z dnia 18 lipca 2013 r. sygn. akt II SA/Wr 835/12 – CBOSA). Po przeanalizowaniu akt sprawy Sąd stwierdza, że zaskarżony plan został uchwalony z zachowaniem czynności kolejno wymienionych w przepisie art. 17 pkt 1 – 14 u.p.z.p. regulującym procedurę planistyczną.

Z przepisu art. 28 ust. 1 u.p.z.p. wynika także, że nie każde naruszenie zasad sporządzania planu miejscowego lub trybu jego sporządzania skutkować będzie stwierdzeniem nieważności uchwały rady gminy w całości lub w części. Naruszenie takie musi zostać ocenione jako istotne, czyli takie, które prowadzi w konsekwencji do sytuacji, gdy przyjęte ustalenia planistyczne są jednoznacznie odmienne od tych, które zostałyby podjęte, gdyby nie naruszono zasad sporządzania planu miejscowego.

W świetle powyższych wskazań, Sąd stwierdził zasadność skargi odnośnie sprecyzowanych zarzutów.

Przepis § 6 pkt 7 lit. a Uchwały stanowi w zakresie ochrony przed oddziaływaniem pól elektromagnetycznych i promieniowania niejonizującego: zakaz lokalizowania budynków mieszkalnych i innych przeznaczonych na stały pobyt ludzi oraz nasadzeń zieleni wysokiej na obszarach oznaczonych na rysunkach planu jako pas technologiczny napowietrznej przesyłowej linii elektroenergetycznej 220 kV relacji [...] oraz pas techniczny napowietrznej linii elektroenergetycznej średniego napięcia 15 kV. Natomiast przepis § 12 pkt 1 Uchwały w zakresie szczególnych warunków zagospodarowania terenu oraz ograniczeń w ich użytkowaniu, w tym zakaz zabudowy ustala obszary oznaczone na rysunku planu jako pas technologiczny napowietrznej przesyłowej linii elektroenergetycznej 220 kV relacji [...] szerokości 25 m od osi linii w obie strony w obrębie którego ustala się: nakaz uwzględniania ograniczeń w zakresie lokalizacji zabudowy określonych w § 6 pkt 7 z możliwością odstępstwa od ustalonych zakazów na warunkach określonych przez właściciela linii (lit. a) oraz nakaz uzgadniania lokalizacji wszelkich obiektów z właścicielem linii elektroenergetycznej (lit. c). Nadto w § 12 ust. 2 lit. b Uchwały dla obszarów oznaczonych na rysunku planu jako pas technologiczny napowietrznej linii elektroenergetycznej średniego napięcia 15 kV o szerokości po 5 m od rzutu poziomego skrajnego przewodu linii w obie strony, w obrębie którego dopuszcza się zmniejszenie szerokości pasów technicznych, o których mowa w pkt a) w uzgodnieniu z zarządca sieci elektroenergetycznej.

Dokonując kontroli legalności zakwestionowanej przez Wojewodę Uchwały w zakresie jej § 6 pkt 7 lit a, § 12 pkt 1 lit a i c i § 12 pkt 2 lit b należy mieć na uwadze, że zakwestionowane postanowienia dotyczą ustaleń przeznaczenia terenów, na takich samych zasadach jakie, co do zasady, obowiązują w każdym innym przypadku. Słusznie podnosi, zatem skarżący Wojewoda odnosząc się do zakwestionowanych postanowień, że zgodnie z regulacją art. 15 ust. 2 pkt 1 u.p.z.p., w planie miejscowym określa się obowiązkowo przeznaczenie terenów oraz linie rozgraniczające tereny o różnym przeznaczeniu lub różnych zasadach zagospodarowania, do czego odnoszą się także przepisy § 4 pkt 1 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 26 sierpnia 2003 r. w sprawie wymaganego zakresu projektu miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego (Dz.U. Nr 164, poz. 1587 ze zm.), na podstawie których ustalenia dotyczące przeznaczenia terenów powinny zawierać określenie przeznaczenia poszczególnych terenów lub zasad ich zagospodarowania, a także symbol literowy i numer wyróżniający go spośród innych terenów. Obowiązek określenia w miejscowym planie przeznaczenia terenów oznacza konieczność sprecyzowania sposobu jego przyszłego zagospodarowania i wykorzystania poprzez takie sformułowania, które jednoznacznie wskazują, jaki sposób zagospodarowania jest na nim przewidziany i dopuszczony.

Należy jednak zauważyć, że ustawa o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, podobnie jak żaden inny akt prawa powszechnego nie definiuje pojęcia "pasa technologicznego". Jednocześnie trzeba mieć świadomość, że czym innym są uwarunkowania terenu, a czym innym jego zagospodarowanie. Uregulowania dotyczące terenu wokół linii nie stanowią szczególnych dyrektyw ustawowych, ale zwykłe określenie zagospodarowania terenu w tym obszarze. Jeżeli uwzględni się ten fakt, należy zauważyć również, że nie jest dopuszczalne czasowe i warunkowe określanie przeznaczania terenu, zwłaszcza uzależnione od woli właściciela, czy gestora linii elektroenergetycznej.

Dlatego też zgodzić należy się z Wojewodą, że w tym zakresie doszło do naruszenia przez Radę Gminy art. 15 ust. 2 pkt 1 u.p.z.p. Nie może, bowiem ulegać wątpliwości, że akty prawa miejscowego muszą zawierać wypowiedzi dyrektywalne wyznaczając adresatom pewien sposób zachowania się (por. D. Dąbek, Prawo miejscowe, Warszawa 2015, s. 66). Miejscowy plan jako akt prawa miejscowego, musi więc posiadać precyzyjnie jednoznaczne, możliwe do wyegzekwowania ustalenia wyrażone w formie zakazów, nakazów, dopuszczeń. Przyjęte przez Radę Gminy w § 12 pkt 1 lit a i c oraz w § 12 pkt 2 lit b Uchwały rozwiązanie wprowadzało stan niepożądanej niepewności prawnej co do sposobu przeznaczenia gruntów w planie miejscowym. Sąd podziela przy tym pogląd, że plan zagospodarowania przestrzennego jako akt prawa miejscowego powinien zawierać regulacje czytelne i niebudzące wątpliwości interpretacyjnych, bo jeżeli tego nie czyni, budząc wątpliwości zasadniczej natury co do przeznaczenia terenu, to może stanowić zagrożenie dla standardów państwa prawa, powielając wątpliwości na etapie rozstrzygnięć indywidualnych. Podkreśla się przy tym rangę tych wątpliwości interpretacyjnych wskazując, że dotyczą one kluczowych kwestii jak przeznaczenie terenu (por. wyrok NSA z dnia 12 kwietnia 2017 r. sygn. II OSK 2106/15, wyrok NSA z dnia 10 czerwca 2009 r., sygn. akt II OSK 1854/08, orzeczenia.nsa.gov.pl).

Nadto postanowienie zawarte w § 6 pkt 7 lit a Uchwały w zakresie zwrotu "lokalizacji budynków mieszkalnych i innych przeznaczonych na stały pobyt ludzi oraz" w istocie sprowadza się do niedopuszczalnych powtórzeń i modyfikacji przepisu prawa wynikającego z treści § 314 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie (Dz.U. z 2015, poz. 1422). Określone obowiązki w tym zakresie ciążą, bowiem na organach administracji architektoniczno-budowlanej, które czuwają, aby budynek z pomieszczeniami przeznaczonymi na pobyt ludzi nie został wzniesiony na obszarach stref, w których występuje przekroczenie dopuszczalnego poziomu oddziaływania pola elektromagnetycznego, określonego w przepisach odrębnych dotyczących ochrony przed oddziaływaniem pól elektromagnetycznych.

W tym zakresie zastosowanie, bowiem znajduje rozporządzenie Ministra Środowiska z dnia 30 października 2003 r. w sprawie dopuszczalnych poziomów pól elektroenergetycznych w środowisku oraz sposobów sprawdzania dotrzymania tych poziomów (Dz.U. z 2003 r. nr 192, poz. 1883). W Tabeli 1 Załącznika nr 1 do tego rozporządzenia określono zakres częstotliwości pól elektromagnetycznych (...) dla terenów przeznaczonych pod zabudowę mieszkaniową.

Regulowanie tych kwestii inaczej niż to uczynił ustawodawca stanowi naruszenie prawa, gdyż działanie to jest sprzeczne z przyjętą zasadą tworzenia aktów prawa miejscowego na podstawie i w granicach prawa. Powtórzenie regulacji ustawowych lub ich modyfikacja w akcie prawa miejscowego jest niedopuszczalne, bowiem powtórzony przepis będzie interpretowany w kontekście Uchwały, w której go powtórzono, co może prowadzić do całkowitej lub częściowej zmiany intencji prawodawcy (wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego OZ we Wrocławiu z dnia 14 października 1999 r., sygn. akt II SA/Wr 1179/98). Powyższe potwierdzają przepisy § 118 w związku z § 143 rozporządzenia w sprawie Zasad techniki prawodawczej, które stanowią, że w aktach organów samorządu terytorialnego nie powtarza się przepisów ustawy upoważniającej i przepisów innych aktów normatywnych. Przy czym brak § 6 pkt 7 lit a Uchwały w zaskarżonej części nie zmienia faktu, że uregulowana nim w sposób wadliwy materia podlega uregulowaniom prawa powszechnie obowiązującego.

W kontekście niedopuszczalnej modyfikacji materii ustawowej należy również odczytywać zasadnie zakwestionowane przez skarżącego regulacje § 12 pkt 1 lit. a i c oraz § 12 pkt 2 lit b Uchwały dopuszczające odstępstwa od ustalonych zakazów w zakresie lokalizacji zabudowy oraz szerokości pasów technologicznych na warunkach lub po uzgodnieniu z właścicielami linii. W art. 20 ust. 1 u.p.z.p. określono bowiem wyłączną kompetencję rady gminy do uchwalenia planu miejscowego, wskazując jednocześnie, że dokonuje tego po stwierdzeniu jego zgodności z ustaleniami studium, rozstrzygając jednocześnie o sposobie rozpatrzenia uwag do projektu planu oraz sposobie realizacji, zapisanych w planie inwestycji z zakresu infrastruktury technicznej, które należą do zadań własnych gminy, oraz zasadach ich finansowania, zgodnie z przepisami o finansach publicznych. Część tekstowa planu stanowi treść Uchwały, część graficzna oraz wymagane rozstrzygnięcia stanowią załączniki do Uchwały W myśl art. 4 ust. 1 u.p.z.p. w miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego następuje: ustalenie przeznaczenia terenu, rozmieszczenie inwestycji celu publicznego oraz określenie sposobów zagospodarowania i warunków zabudowy terenu, z kolei zgodnie z art. 15 ust. 2 ust. 1 u.p.z.p. plan miejscowy określa przeznaczenie terenów oraz linie rozgraniczające tereny o różnym przeznaczeniu lub różnych zasadach gospodarowania. Tymczasem zakwestionowane regulacje w sposób niedopuszczalny odsyłają do odrębnych, nie przewidzianych przepisami procedur stanowiąc swoiste normy o charakterze kompetencyjnym uzależniające podejmowanie działań na obszarze objętym planem od przyszłych uzgodnień i na warunkach określonych przez podmioty inne niż Rada Gminy.

Podkreślić należy, że badając zasadność złożonej skargi Sąd wnikliwie zapoznał się z dokumentacją planistyczną. Analiza korespondencji prowadzonej pomiędzy Urzędem Gminy a Polskimi sieciami Elektroenergetycznymi w zakresie linii 220 kV oraz [...], w zakresie linii średniego napięcia 15 kV, wskazuje, że kwestią nie budzącą żadnych wątpliwości było określenie pasów technologicznych i ich szerokości, dla których obowiązują ograniczenia zagospodarowania i użytkowania terenu (pismo z dnia [...] marca 2018 r. r., k. 117 akt adm. I inst.). Również z treści pisma z dnia [...] lipca 2018r. (k. 176 akt adm. I inst.), kierowanego przez [...] do Urzędu Gminy w [...] nie wynikają żadne inne, mające szczególne znaczenie w kontekście badanej sprawy i wymagające ich uwzględnienia okoliczności.

Słusznie zatem wskazuje skarżący, że do Uchwały mocą zaskarżonych postanowień wprowadzono w sposób nieuprawniony możliwość zmiany szerokości ustalonych pasów technicznych oraz wprowadzono możliwość lokalizacji w uzgodnieniu z zarządcą sieci budynków mieszkalnych i innych przeznaczonych na stały pobyt ludzi w wyznaczonych w planie pasach technologicznych.

Zgodzić się można ze skarżącym, że skutkiem powyższych zabiegów intencją organu planistycznego nie było ustalenie bezwzględnego zakazu lokalizacji budynków mieszkalnych i innych przeznaczonych na stały pobyt ludzi w pasach technologicznych linii elektroenergetycznych. W tym zakresie organ nie może poprzestać na odwołaniu się do treści wniosków inwestora i zarządcy linii elektroenergetycznych, którzy wnosili o uwzględnienie w planie kwestionowanych postanowień. Zabezpieczenie interesów i praw zarządców sieci elektroenergetycznej nie może wyprzedzać zasady, że to do organu jednostki samorządu należy ustalenie przeznaczenia terenu, rozmieszczenie inwestycji celu publicznego oraz określenie sposobów zagospodarowania i warunków zabudowy terenu (art. 4 ust. 1 u.p.z.p.).

Prócz tego słusznie zauważa skarżący, że w okolicznościach niniejszej sprawy zgodnie z rysunkiem planu (arkusz 3) lokalizacja zabudowy w pasie technologicznym linii 220 kV relacji [...] niezależnie od omawianych regulacji Uchwały jest niemożliwa ze względu na wyznaczoną na zewnętrznej granicy tego pasa nieprzekraczalną linię zabudowy.

Wobec powyższego kontrola sądowa potwierdziła zasadność zarzutów Wojewody w zakresie naruszenia zaskarżoną regulacją Uchwały w sposób rażący przepisów art. 15 ust. 2 pkt 1 i art. 27 w związku z art. 28 ust. 1 u.p.z.p. Zasadna jest więc konieczność stwierdzenia nieważności zaskarżonej Uchwały w jej części obejmującej § 6 pkt 7 lit .a w zakresie zwrotu "lokalizacji budynków mieszkalnych i innych przeznaczonych na stały pobyt ludzi oraz"; § 12 pkt 1 lit. a w zakresie zwrotu "z możliwością odstępstwa od ustalonych zakazów na warunkach określonych przez właściciela linii"; § 12 pkt 1 lit. c oraz § 12 pkt 2 lit. b.

W tym stanie rzeczy Sąd na podstawie art. 147 § 1 P.p.s.a. stwierdził nieważność zaskarżonej uchwały w części wskazanej w punkcie 1 wyroku.

O kosztach postępowania Sąd orzekł na podstawie art. 200 P.p.s.a. i art. 205 P.p.s.a., obejmujących zwrot od organu na rzecz skarżącego Wojewody wynagrodzenia pełnomocnika w kwoce [...]zł równoważne minimalnej stawce za czynności radcy prawnego w postępowaniu sądowoadministracyjnym z § 14 ust. 1 pkt 1 lit. c rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 22 października 2015 r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych (Dz. U. z 2018 r., poz. 265), jak w punkcie 2 wyroku.