Centralna Baza Orzeczeń Sądów Administracyjnych

Dnia 8 listopada 2004 roku Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Stanisław Nitecki Sędziowie: WSA Teresa Kurcyusz-Furmanik Asesor WSA Rafał Wolnik – spr. Protokolant: referent stażysta Agnieszka Janecka po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 27 października 2004 roku, sprawy ze skargi S.J. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w C. z dnia [...], Nr [...] w przedmiocie dodatku mieszkaniowego 1. uchyla zaskarżoną decyzję i poprzedzającą ją decyzję Prezydenta Miasta C. z dnia [...] Nr [...]; 2. orzeka, że zaskarżona decyzja nie może być wykonywana; 3. zasądza od Samorządowego Kolegium Odwoławczego w C. na rzecz skarżącego kwotę [...] ([...]) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania

Decyzją z dnia [...] Nr [...] Prezydent Miasta C. przyznał skarżącemu S.J. dodatek mieszkaniowy od dnia [...] na okres sześciu miesięcy w kwocie [...] miesięcznie. Jednocześnie organ pierwszej instancji orzekł o wypłacie tego dodatku zarządcy budynku, a ponadto o wypłacie ryczałtu na zakup opału w kwocie [...]. W punkcie 4 sentencji tej decyzji organ zobowiązał zarządcę budynku do niezwłocznego zawiadomienia organu o wystąpieniu zaległości i poinformował, że w przypadku ich wystąpienia dodatek zostanie wstrzymany.

Kolejną decyzją z tego samego dnia tj. z [...], oznaczoną tym samym numerem, Prezydent Miasta C. orzekł o wstrzymaniu wypłaty dodatku mieszkaniowego do czasu uregulowania zaległości.

W uzasadnieniu tego rozstrzygnięcia organ wskazał, iż w trakcie rozpatrywania wniosku skarżącego o przyznanie kolejnego dodatku mieszkaniowego stwierdzono, że skarżący posiada zadłużenie w opłatach czynszowych oraz nie dokonywał dopłat zgodnie z poprzednią decyzją o przyznaniu dodatku mieszkaniowego. W takiej sytuacji organ orzekł o wstrzymaniu wypłaty dodatku mieszkaniowego na zasadzie art. 7 ust. 11 ustawy z dnia 21 czerwca 2001 roku o dodatkach mieszkaniowych (Dz.U. Nr 71, poz. 734).

W odwołaniu od tej drugiej decyzji (dotyczącej wstrzymania wypłaty dodatku mieszkaniowego) skarżący wniósł o "przedłużenie terminu uregulowania należności czynszowych o 3 miesiące". Wskazał, iż jest osobą bezrobotną bez prawa do zasiłku, że nie może znaleźć zatrudnienia z uwagi na swój wiek. Żona podjęła pracę z dniem [...], co jego zdaniem umożliwi spłatę zadłużenia.

Rozpoznając to odwołanie Samorządowe Kolegium Odwoławcze w C. zaskarżoną w niniejszym postępowaniu decyzją utrzymało w mocy decyzję organu pierwszej instancji.

Organ odwoławczy wskazał w uzasadnieniu, że zgodnie z art. 7 ust. 11 ustawy o dodatkach mieszkaniowych w wypadku stwierdzenia, że osoba, której przyznano dodatek, nie opłaca na bieżąco należności za zajmowany lokal, wypłatę dodatku wstrzymuje się w drodze decyzji do czasu uregulowania zaległości. Jeżeli uregulowanie zaległości nie nastąpi w ciągu trzech miesięcy od dnia ich powstania, decyzja o przyznaniu dodatku mieszkaniowego wygasa.

Organ wskazał dalej na okoliczności, jakie zostały ustalone w postępowaniu przed organem pierwszej instancji, a w szczególności na okoliczność, iż na dzień [...] skarżący posiadał zadłużenie w opłacie czynszu na kwotę [...].

W takiej sytuacji organ odwoławczy doszedł do przekonania, że rozstrzygnięcie zawarte w zaskarżonej decyzji jest zgodne z prawem, co skutkowało utrzymaniem tej decyzji w mocy.

W skardze do Naczelnego Sądu Administracyjnego skarżący wniósł o uchylenie zaskarżonej decyzji, jako niezgodnej z prawem. Podniósł ponownie argumenty zawarte wcześniej w odwołaniu od decyzji organu pierwszej instancji, a ponadto powołał się na art. 67 ust. 2 Konstytucji RP.

W odpowiedzi na skargę organ odwoławczy powtórzył argumenty zawarte wcześniej w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji, wnosząc o oddalenie skargi.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach zważył, co następuje:

Skarga zasługuje na uwzględnienie, chociaż z przyczyn odmiennych, aniżeli zostały w niej wywiedzione.

W pierwszej bowiem kolejności wskazać należy, że zgodnie z art. 7 ust. 1 ustawy z dnia 21 czerwca 2002 roku o dodatkach mieszkaniowych, dodatek mieszkaniowy przyznaje się na wniosek osoby uprawnionej. Do wniosku dołącza się deklarację o dochodach gospodarstwa domowego za okres 3 miesięcy kalendarzowych poprzedzających dzień złożenia wniosku oraz inne niezbędne dokumenty. Z kolei zgodnie z art. 7 ust. 5 powołanej ustawy dodatek mieszkaniowy przyznaje się na okres 6 miesięcy, licząc od pierwszego dnia miesiąca następującego po dniu złożenia wniosku.

Przesłanki, jakie winny zostać spełnione przez osobę uprawnioną do ubiegania się o przyznanie dodatku mieszkaniowego określone zostały w art. 3 ustawy. Przesłanki te w przypadku skarżącego zostały spełnione, co potwierdza wydana w dniu [...] decyzja Prezydenta Miasta C. przyznająca ten dodatek.

W sprawie błędnie jednak zastosowano przepis art. 7 ust. 11 ustawy o dodatkach mieszkaniowych.

Zgodnie bowiem z tym przepisem w wypadku stwierdzenia, że osoba, której przyznano dodatek mieszkaniowy, nie opłaca na bieżąco należności za zajmowany lokal mieszkalny, wypłatę dodatku wstrzymuje się. Dyspozycja tego przepisu jest tak skonstruowana, że jego zastosowanie może mieć wyłącznie miejsce w sytuacji, kiedy uprzednio wydana została pozytywna decyzja w sprawie przyznania dodatku mieszkaniowego. Jednak dodatkową, niezbędną przesłanką do jego zastosowania jest również i to, że decyzja musiała być wykonywana, tzn, musiałaby nastąpić jej realizacja poprzez wypłatę dodatku mieszkaniowego, przynajmniej za pierwszy, miesięczny okres.

Trudno byłoby bowiem podzielić pogląd, że wstrzymaniu (na podstawie określonych ustawowo przesłanek) podlegać by miała decyzja, w stosunku do której nie można stwierdzić przesłanek uzasadniających jej wstrzymanie z takiego powodu, że nie była ona jeszcze w ogóle realizowana.

Podkreślić należy, że cytowany przepis wyraźnie wskazuje na nie opłacanie na bieżąco należności za zajmowany lokal mieszkalny. Nie jest w tym momencie trafne stanowisko organów orzekających, że informacja, jakiej udzielił zarządca budynku w kwestii zadłużenia skarżącego na dzień [...], może stanowić o tym, że na bieżąco nie są opłacane należności czynszowe. Stan zadłużenia skarżącego został bowiem określony na dzień sprzed wydania decyzji w sprawie przyznania dodatku mieszkaniowego (decyzji z [...]).

Przepis art. 7 ust. 11 ustawy o dodatkach mieszkaniowych będzie miał zastosowanie tylko o tyle, o ile zaległości w opłatach powstawać będą na bieżąco, czyli w trakcie realizacji decyzji w sprawie przyznania dodatku mieszkaniowego.

Organ odwoławczy zwraca co prawda uwagę, że przed wydaniem decyzji w sprawie przyznania dodatku mieszkaniowego od dnia [...], skarżącemu na podstawie wcześniejszych decyzji również był taki dodatek przyznany, jednakże w ocenie Sądu okoliczność ta nie ma znaczenia dla rozstrzygnięcia w niniejszej sprawie.

Otóż wskazać należy, że do obowiązku organu uprawnionego do wydawania decyzji w przedmiocie dodatku mieszkaniowego należy m.in. egzekwowanie obowiązku nałożonego na podmioty pobierające należności za lokale mieszkalne, polegającego na niezwłocznym zawiadamianiu organu przyznającego dodatek mieszkaniowy o wystąpieniu zaległości obejmujących pełne dwa miesiące (art. 8 ust. 4 ustawy o dodatkach mieszkaniowych). Powzięcie z kolei takiej informacji umożliwia organowi wydanie decyzji w trybie art. 7 ust. 11 ustawy o wstrzymaniu wypłaty dodatku mieszkaniowego, jednakże wstrzymanie to może nastąpić jedynie w stosunku do już realizowanej decyzji.

Tak więc w przedmiotowej sprawie organ podejmując wiadomość o zaległościach skarżącego w opłatach za lokal mieszkalny mógł wstrzymać wypłatę dodatku, ale jedynie w stosunku do decyzji, w czasie wykonywania której powstały bieżące zaległości. Jeżeli nie uczynił tego w terminie wykonywania poprzedniej decyzji, to zastosowanie sankcji polegającej na wstrzymaniu wypłaty dodatku mieszkaniowego w stosunku do nowej decyzji było przedwczesne. Dopiero bowiem w przypadku stwierdzenia, że w trakcie realizacji tej nowej decyzji powstają bieżące zaległości w opłatach, można byłoby zastosować przepis art. 7 ust. 11 ustawy.

Każda bowiem decyzja przyznająca dodatek mieszkaniowy (nawet, jeżeli jest kolejną decyzją w stosunku do tego samego wnioskodawcy), jest decyzją wydaną w odrębnym postępowaniu administracyjnym. Stąd też wszelkie obowiązki i uprawnienia strony nie mogą być rozciągane poza granice tego postępowania.

Odrębną zupełnie sprawą jest sprawa ewentualnej zwłoki zarządcy budynku w przekazaniu informacji na temat zaległości skarżącego. Ta jednak kwestia mogłaby być ewentualnie rozpatrywana przez organ na zasadzie art. 8 ust. 4 ustawy.

Organ rozpoznając ponownie sprawę, podejmie rozstrzygnięcie stosowne do obecnej sytuacji faktycznej i uwzględni aktualnie obowiązujące przepisy w zakresie dodatków mieszkaniowych. Ustali też, w jakim zakresie i w jakich okresach powstało zadłużenie skarżącego i oceni, czy w świetle powyższych rozważań może znaleźć zastosowanie przepis art. 7 ust. 11 ustawy o dodatkach mieszkaniowych.

Uznając zatem, że doszło do naruszenia przez organy administracji prawa materialnego, które to naruszenie miało wpływ na wynik sprawy, Sąd orzekł jak w sentencji na zasadzie art. 145 § 1 pkt 1 lit. a ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 roku – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153, poz. 1270), zwanej dalej p.s.a., w związku z art. 97 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 roku Przepisy wprowadzające ustawę – Prawo o ustroju sądów administracyjnych i ustawę – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153, poz. 1271 z późn, zm.).

W kwestii wykonalności zaskarżonej decyzji Sąd orzekł na zasadzie art. 152 p.s.a.

O zwrocie kosztów postępowania Sąd orzekł na zasadzie art. 55 ust. 1 ustawy z dnia 11 maja 1995 roku o Naczelnym Sądzie Administracyjnym (Dz.U. Nr 74, poz. 368 z późn. zm.) w związku z art. 97 § 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 roku – Przepisy wprowadzające (...).