Centralna Baza Orzeczeń Sądów Administracyjnych

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Felicja Kajut (spr.) Sędziowie: Sędzia WSA Alina Dominiak Sędzia WSA Bartłomiej Adamczak po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w trybie uproszczonym w dniu 24 maja 2018 r. sprawy ze skargi R. B. na decyzję Wojewody [...] z dnia 7 lutego 2018 r., nr [...] w przedmiocie zasiłku dla bezrobotnych uchyla zaskarżoną decyzję oraz poprzedzającą ją decyzję Prezydenta Miasta G. z dnia 8 stycznia 2018 r., nr [...]

Zaskarżoną decyzją z dnia 7 lutego 2018 r. nr [...] Wojewoda [...] utrzymał w mocy decyzję Prezydenta Miasta G. z dnia 8 stycznia 2018 r. nr [...] o odmowie przyznania R. B. prawa do zasiłku dla bezrobotnych z dniem 1 kwietnia 2017 r.

Z akt sprawy wynikają następujące okoliczności faktyczne i prawne:

W dniu 10 listopada 2015 r. R. B. został zarejestrowany w urzędzie pracy jako osoba bezrobotna z prawem do zasiłku od dnia 10 listopada 2015 r. do dnia 8 listopada 2016 r.

W związku z informacją ZUS z dnia 10 listopada 2017 r. o przyznaniu R. B. prawa do renty z tytułu niezdolności do pracy w okresie od dnia 25 października 2015 r. do dnia 31 marca 2017 r. Prezydent Miasta G. na podstawie art. 78 ust. 4 ustawy o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy wydał w dniu 2 grudnia 2017 r. decyzję o utracie przez R. B. na czas oznaczany tj. od dnia 10 listopada 2015 r. do dnia 31 marca 2017 r. statusu osoby bezrobotnej czyli za okres przysługiwania renty z tytułu niezdolności do pracy oraz prawa do zasiłku dla bezrobotnych w okresie od dnia 10 listopada 2015 r. do dnia 8 listopada 2016 r. czyli za okres przysługiwania prawa do zasiłku dla bezrobotnych.

W dniu 15 grudnia 2017 r. R. B. złożył w urzędzie pracy wniosek o przyznanie prawa do zasiłku dla bezrobotnych za okres następujący po okresie przysługiwania świadczenia rentowego, licząc od dnia następnego po dniu ustania prawa do ww. świadczenia tj. po 31 marca 2017 r.

Decyzją z dnia 8 stycznia 2018 r. nr [...] Prezydent Miasta G. odmówił wnioskodawcy przyznania zasiłku dla bezrobotnych od dnia 1 kwietnia 2017 r.

Jako podstawę wydania decyzji podano art. 71 ustawy z dnia 20 kwietnia 2004 r. o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy (Dz.U. 2017 r., poz. 1065 ze zm.) podkreślając, że jest to przepis o charakterze bezwzględnie obowiązującym i nie uprawnia organów do uznaniowego przyznawania prawa do zasiłku Prawo to mogą uzyskać wyłącznie osoby spełniające kryteria przyjęte w ustawie. Organ wskazał, że istotny dla nabycia prawa do zasiłku dla bezrobotnych jest moment rejestracji w urzędzie pracy, czyli w przedmiotowej sprawie 11 listopada 2015 r. i organ nie ma możliwości przyjmowania innej daty (innego momentu) rejestracji dla oceny spełniania ww. przesłanek. Organ zaznaczył jednak, że spełnienie wymogów z art. 71 ww. ustawy w odniesienia do zarejestrowania w urzędzie pracy jako osoby bezrobotnej zostało już zweryfikowane decyzją z dnia 19 listopada 2015 r., kiedy R. B. uznano za osobę bezrobotną i przyznano prawdo do zasiłku dla bezrobotnych od dnia 10 listopada 2015 r. Organ, powołując się na wyrok sądu administracyjnego, podkreślił przy tym, że prawo do zasiłku nie może być uznane za przysługujące " tyle tylko, że ulegające przesunięciu w czasie i kontynuowane od początku w całości, po wyczerpaniu uprawnień do przyznanych w okresie pobierania zasiłku dla bezrobotnych świadczeń z ubezpieczenia społecznego".

R. B. wniósł odwołanie od ww. decyzji podnosząc, że korzystny wyrok sądowy przyznający rentę na czas określony, wywołujący skutek ex tunc nie może pozbawiać prawa do zasiłku dla bezrobotnych po ustaniu renty wobec spełniania podstawowej przesłanki tj. posiadania statusu osoby bezrobotnej i wobec braku konieczności ponownej rejestracji. Odwołujący się przytoczył w uzasadnieniu sygnatury orzeczeń sądów administracyjnych, które w jego ocenie wspierają podniesione wyżej twierdzenie.

Wojewoda [...] nie znalazł podstaw do uwzględnienia zarzutów odwołania i decyzją z dnia 7 lutego 2018 r. nr [...] utrzymał w mocy decyzję organu I instancji jako zgodną z prawem.

Organ podzielił stanowisko, że wobec R. B. nie ma zastosowania norma prawna wywiedziona w oparciu o przepis art. 71 ust. 1 pkt 2 i art. 71 ust. 2 pkt 3 cyt. ustawy, ponieważ obliguje ona do weryfikowania wylegitymowania się przez osobę bezrobotną okresem uprawniających do zasiłki dla bezrobotnych przez okres co najmniej 365 w ciągu 18 miesięcy poprzedzających dzień zarejestrowania w urzędzie pracy. Spełnienie wymogów art. 71 ww. ustawy w odniesieniu do zarejestrowania strony w urzędzie pracy w dniu 10 listopada 2015 r. zostało już bowiem zweryfikowane. Niedopuszczalne jest natomiast ocenienianie spełniania wymogów art. 71 cyt. ustawy w odniesieniu do pierwszego dnia po okresie pozbawienia statusu osoby bezrobotnej w związku z pobieraniem renty z tytułu niezdolności do pracy, gdyż po utracie przez R. B. na czas oznaczony statusu osoby bezrobotnej w związku pobieraniem renty z tytułu niezdolności do pracy, gdyż po utracie przez niego na czas oznaczony statusu osoby bezrobotnej nie miała miejsca ponowna rejestracja strony w charakterze osoby bezrobotnej. Po utracie statusu osoby bezrobotnej na czas oznaczony, na mocy art. 78 ust. 4 cyt. ustawy, następuje przywrócenie tego statusu bez konieczności ponownej rejestracji, co też miało miejsce w przypadku strony. Wskutek braku ponownej rejestracji w [...] Urzędzie Pracy, po utracie na czas oznaczony statusu osoby bezrobotnej, brak jest podstaw do stwierdzenia, że R. B. wylegitymował się okresem uprawniającym do zasiłku dla bezrobotnych w postaci pobierania renty z tytułu niezdolności do pracy przez okres, co najmniej 365 dni w okresie 18 miesięcy poprzedzających dzień zarejestrowania w urzędzie pracy. Organ podkreślił, że w sprawie bez znaczenia prawnego jest, że R. B. bez swojej winy nie mógł ponownie zarejestrować się w urzędzie nie tylko z powodu związanej z tym zaszłości, ale także z powodu braku takiej konieczności, gdyż odzyskał ten status automatycznie, ponieważ przepis art. 71 ust. 1 pkt 2, ani żaden inny przepis przedmiotowej ustawy nie przewidują żadnych wyjątków z tego tytułu w zakresie swojego obowiązywania. W uzasadnieniu podkreślono końcowo, że organy zatrudnienia nie mają żadnego wpływu na działalność ZUS i terminy przyznawania przez tę instytucję prawa do świadczeń z ubezpieczenia społecznego. W analizowanym przypadku prawo to zostało jednak przyznane na skutek wniesienia do sądu odwołania przez R. B., zatem winien on antycypować możliwość przyznania jemu prawa do tego świadczenia, o które się biegał i konsekwencje prawne tego stanu rzeczy.

W skardze do Wojewódzkiego Sądu Admimostracyjnego w Gdańsku R. B. wniósł o uchylenie decyzji Wojewody [...] i poprzedzającej ją decyzji organu I instancji podnosząc zarzuty naruszenia art. 71 ust. 1 i 2 cyt. ustawy poprzez jego niewłaściwą wykładnię oraz art. 2 Konstytucji oraz art. 7 i art. 8 k.p.a. poprzez naruszenie zasady zaufania obywateli do organów państwa, zasady sprawiedliwości społecznej i zasady interesu społecznego oraz słusznego interesu obywateli.

Skarżący wskazał w uzasadnieniu, że późniejsze wsteczne przyznanie renty obejmującej okres w którym skarżący pobierał zasiłek, powoduje przesunięcie w czasie momentu, w którym powstaje na nowo prawo do zasiłku, po uprzednim zwrocie tegoż zasiłku. Zdaniem skarżącego powyższe znajduje odzwierciedlenie w wielu orzeczeniach sądów administracyjnych, w tym przywołanych uprzednio w odwołaniu wyrokach.

W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie, podtrzymując dotychczasowe stanowisko w sprawie.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku zważył, co następuje:

Kognicję sądu administracyjnego wyznaczają przepisy art. 1 § 1 i § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych (tekst jednolity: Dz.U. z 2017 r., poz. 2188 ze zm.) stanowiąc, że sądy te sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem. Z kolei zgodnie z art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jednolity: Dz. U. z 2017 r., poz. 1369 ze zm.; dalej w skrócie jako "p.p.s.a."). sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną.

W myśl art. 119 pkt 2 p.p.s.a. sprawa może być rozpoznana w trybie uproszczonym, jeżeli strona zgłosi wniosek o skierowanie sprawy do rozpoznania w trybie uproszczonym, a żadna z pozostałych stron w terminie czternastu dni od zawiadomienia o złożeniu wniosku nie zażąda przeprowadzenia rozprawy. W niniejszej sprawie w odpowiedzi na skargę organ złożył wniosek o skierowanie sprawy do rozpoznania w trybie uproszczonym, zaś skarżący w odpowiedzi na powyższe w piśmie z dnia 3 kwietnia 2018 r. przychylił się do tego wniosku. Zatem Sąd rozpoznał sprawę w trybie uproszczonym.

W trybie uproszczonym sąd rozpoznaje sprawy na posiedzeniu niejawnym w składzie trzech sędziów ( art.120 p.p.s.a.).

Skarga zasługuje na uwzględnienie.

Przedmiotem kontroli sądowej w niniejszej sprawie jest decyzja Wojewody [...] z dnia 7 lutego 2018 r., utrzymująca w mocy decyzję Prezydenta Miasta G. z dnia 8 stycznia 2018 r., którą odmówiono R. B. (dalej jako – "skarżący" lub "strona") przyznania zasiłku dla bezrobotnych.

Postępowanie w niniejszej sprawie zostało zainicjowane wnioskiem skarżącego, w którym żądał przyznania prawa do zasiłku dla bezrobotnych z dniem 1 kwietnia 2017r.

Przechodząc dalej, to zaskarżona decyzja została wydana w oparciu o art. 71 ustawy z dnia 20 kwietnia 2004 r. o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy (tekst jednolity: Dz.U. z 2017 r., poz. 1065 ze zm.), zwanej w dalszej części uzasadnienia "ustawą".

Z art. 71 ust. 1 pkt 2 ustawy wynika, że prawo do zasiłku przysługuje bezrobotnemu za każdy dzień kalendarzowy od dnia zarejestrowania się we właściwym powiatowym urzędzie pracy, z zastrzeżeniem art. 75, jeżeli w okresie 18 miesięcy bezpośrednio poprzedzających dzień zarejestrowania, łącznie przez okres co najmniej 365 dni:

a) był zatrudniony i osiągał wynagrodzenie w kwocie co najmniej minimalnego wynagrodzenia za pracę, od którego istnieje obowiązek opłacania składki na Fundusz Pracy, z zastrzeżeniem art. 104a-105; w okresie tym nie uwzględnia się okresów urlopów bezpłatnych trwających łącznie dłużej niż 30 dni;

b) wykonywał pracę na podstawie umowy o pracę nakładczą i osiągał z tego tytułu dochód w wysokości co najmniej minimalnego wynagrodzenia za pracę;

c) świadczył usługi na podstawie umowy agencyjnej lub umowy zlecenia albo innej umowy o świadczenie usług, do których zgodnie z przepisami ustawy z dnia 23 kwietnia 1964 r. - Kodeks cywilny stosuje się przepisy dotyczące zlecenia, albo współpracował przy wykonywaniu tych umów, przy czym podstawę wymiaru składek na ubezpieczenia społeczne i Fundusz Pracy stanowiła kwota co najmniej minimalnego wynagrodzenia za pracę w przeliczeniu na okres pełnego miesiąca, z zastrzeżeniem art. 104b ust. 2;

d) opłacał składki na ubezpieczenia społeczne z tytułu prowadzenia pozarolniczej działalności lub współpracy, z zastrzeżeniem art. 104b ust. 2, przy czym podstawę wymiaru składek na ubezpieczenia społeczne i Fundusz Pracy stanowiła kwota co najmniej minimalnego wynagrodzenia za pracę,

e) wykonywał pracę w okresie tymczasowego aresztowania lub odbywania kary pozbawienia wolności, przy czym podstawę wymiaru składek na ubezpieczenia społeczne i Fundusz Pracy stanowiła kwota co najmniej minimalnego wynagrodzenia za pracę,

f) wykonywał pracę w rolniczej spółdzielni produkcyjnej, spółdzielni kółek rolniczych lub spółdzielni usług rolniczych, będąc członkiem tej spółdzielni, przy czym podstawę wymiaru składek na ubezpieczenia społeczne i Fundusz Pracy stanowiła kwota co najmniej minimalnego wynagrodzenia za pracę,

g) opłacał składkę na Fundusz Pracy w związku z zatrudnieniem lub wykonywaniem innej pracy zarobkowej za granicą u pracodawcy zagranicznego w państwie niewymienionym w art. 1 ust. 3 pkt 2 lit. a-c, w wysokości 9,75% przeciętnego wynagrodzenia za każdy miesiąc zatrudnienia,

h) był zatrudniony za granicą i przybył do Rzeczypospolitej Polskiej jako repatriant,

i) był zatrudniony, pełnił służbę lub wykonywał inną pracę zarobkową i osiągał wynagrodzenie lub dochód, od którego istnieje obowiązek opłacania składki na Fundusz Pracy.

Zgodnie z art. 71 ust. 2 pkt 3 ustawy, do 365 dni, o których mowa w ust. 1 pkt 2, zalicza się również okresy pobierania renty z tytułu niezdolności do pracy lub służby, o której mowa w pkt 1, renty szkoleniowej oraz przypadające po ustaniu zatrudnienia, wykonywania innej pracy zarobkowej albo zaprzestaniu prowadzenia pozarolniczej działalności okresy pobierania zasiłku chorobowego, macierzyńskiego, zasiłku w wysokości zasiłku macierzyńskiego lub świadczenia rehabilitacyjnego, jeżeli podstawę wymiaru tych zasiłków i świadczenia, z uwzględnieniem kwoty składek na ubezpieczenia społeczne, stanowiła kwota wynosząca co najmniej minimalne wynagrodzenie za pracę.

Przepis art. 71 ust. 1 pkt 2 ustawy stanowi jednoznacznie, że prawo do zasiłku przysługuje bezrobotnemu (...) jeżeli na dzień rejestracji legitymuje się okresem uprawniającym do zasiłku wynoszącym co najmniej 365 dni, który przypada w okresie 18 miesięcy bezpośrednio poprzedzających dzień zarejestrowania się w powiatowym urzędzie pracy.

Bezspornym było w sprawie, że skarżący zarejestrował się jako osoba bezrobotna w PUP w G. w dniu 10 listopada 2015 r. W dniu 19 listopada 2015r. wydano decyzję na podstawie, której skarżący został uznany za osobę bezrobotną z dniem 10 listopada 2015 r. oraz zostało mu przyznane prawo do zasiłku dla bezrobotnych od dnia 10 listopada 2015 r. do dnia 8 listopada 2016r.

Nie było w sprawie kwestionowane, że skarżący w dacie rejestracji, tj. w dniu 10 listopada 2015 r. spełniał wymogi art. 71 ustawy. Poza sporem było również, że w okresie od dnia 25 października 2015r. do dnia 31 marca 2017 r. skarżącemu została przyznana wyrokiem sądu powszechnego renta z tytułu niezdolności do pracy ( vide pismo Zakładu Ubezpieczeń Społecznych Oddział w G. z dnia 10 listopada 2017r. w aktach administracyjnych)

W związku z przyznaniem skarżącemu renty, Prezydent Miasta G. na podstawie art. 78 ust. 4 ustawy wydał w dniu 2 grudnia 2017 r. decyzję o utracie przez skarżącego: statusu osoby bezrobotnej od dnia 10 listopada 2015 r. do dnia 31 marca 2017 r. oraz prawa do zasiłku dla bezrobotnych od dnia 10 listopada 2015 r. do dnia 8 listopada 2016 r.

Stosownie do art. 78 ust. 4 ustawy w przypadku przyznania bezrobotnemu prawa do emerytury, świadczenia przedemerytalnego, renty z tytułu niezdolności do pracy lub służby, o której mowa w art. 71 ust. 2 pkt 1, renty szkoleniowej, renty socjalnej, zasiłku macierzyńskiego, zasiłku w wysokości zasiłku macierzyńskiego, zasiłku chorobowego, świadczenia rehabilitacyjnego lub renty rodzinnej w wysokości przekraczającej połowę minimalnego wynagrodzenia za pracę na okres, w którym był bezrobotny, pozbawienie statusu bezrobotnego i prawa do zasiłku następuje za okres, za który przyznano emeryturę, świadczenie przedemerytalne, rentę z tytułu niezdolności do pracy lub służby, o której mowa w art. 71 ust. 2 pkt 1, rentę szkoleniową, rentę socjalną, zasiłek macierzyński, zasiłek w wysokości zasiłku macierzyńskiego, zasiłek chorobowy, świadczenie rehabilitacyjne lub rentę rodzinną w wysokości przekraczającej połowę minimalnego wynagrodzenia za pracę.

W konsekwencji skarżący został pozbawiony prawa do zasiłku ( 365 dni ) oraz statusu osoby bezrobotnej na okres do 31 marca 2017 r. Zatem z dniem 1 kwietnia 2017 r. skarżącemu został przywrócony (automatycznie) status osoby bezrobotnej (co nie było kwestionowane w niniejszej sprawie), na mocy bowiem art. 78 ust. 4 ustawy, skarżący został pozbawiony statusu osoby bezrobotnej i prawa do zasiłku, ale za okres, za który przyznano rentę z tytułu niezdolności do pracy. W konsekwencji też, ponieważ zasiłek przyznano na okres od dnia 10 listopada 2015 r. do dnia 8 listopada 2016 r., w ocenie organów skarżący nie mógł z dniem 1 kwietnia 2017 r. ponownie uzyskać prawa do zasiłku dla bezrobotnych, bowiem cały okres przysługiwania prawa do zasiłku dla bezrobotnych przypadał na czas pobierania renty.

Sąd w składzie orzekającym w sprawie podziela prezentowane w orzecznictwie stanowisko, że - w sytuacji jaka miała miejsce w niniejszej sprawie - przy interpretacji art. 71 ust. 1 ustawy należało, poza wykładnia językową, posłużyć się nadto metodą wykładni systemowej, opartej na założeniu, iż prawo powinno być spójną, niesprzeczną wewnętrznie całością i że pojedyncze przepisy nie powinny naruszać tego całościowego porządku. Zasada pierwszeństwa wykładni językowej nie ma i nie może mieć charakteru bezwzględnego. W pewnych określonych sytuacjach można, a nawet należy od tej zasady odstąpić, dając prymat wykładni systemowej lub funkcjonalnej (tak B. Dauter, Metodyka pracy sędziego sądu administracyjnego, 4.2. Wydawnictwo Prawnicze LexisNexis, 2011).

Dokonując wykładni art. 71 ust. 1 ustawy należy stwierdzić, że istotą regulacji którą ten przepis zawiera - w kontekście całej ustawy - jest to, że zasiłek dla bezrobotnych jako podstawowe świadczenie, przysługuje osobie posiadającej status bezrobotnego oraz spełniającej warunki wymienione w tym przepisie.

Podkreślenia wymaga, że organy, powołując się na treść art. 71 ustawy, odmawiały przyznania skarżącemu zasiłku bowiem nie doszło – z przyczyn oczywistych - do ponownej rejestracji skarżącego jako osoby bezrobotnej.

W tym miejscu należy odwołać się do wyrażonej w wyroku Trybunału Konstytucyjnego z dnia 13 marca 2007 r., sygn. akt K 8/07, często przywoływanej w orzecznictwie tezy, że ustawodawca nie może nakładać na adresatów prawa obowiązków niemożliwych do wykonania, a stanowienie i stosowanie prawa nie może być pułapką dla obywateli (OTK-A 2007/3/26). Prowadzi to bowiem do naruszenia wyrażonej w art. 2 Konstytucji zasady zaufania do państwa i prawa. Tymczasem brak możliwości dokonania przez skarżącego powtórnej rejestracji w urzędzie pracy, z uwagi na przyjęte w art. 78 ust. 4 ustawy uregulowanie powoduje, że zgodnie z literalnym brzmieniem art. 71 ustawy, nie można mu przyznać zasiłku dla bezrobotnych. Dodać należy przy tym, że zgodnie z art. 71 ust. 2 pkt 3 ustawy, do 365 dni, o których mowa w ust. 1 pkt 2, zalicza się również okresy pobierania renty z tytułu niezdolności do pracy.

Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z dnia 27 listopada 2007 r., I OSK 695/07 ( LEX nr 427661) zauważył, że przyjęta w ustawie regulacja, na którą powołują się orzekające w sprawie organy, stanowi przykład braku korelacji w systemie prawa, pomiędzy przepisami regulującymi zasady przyznawania zasiłku dla bezrobotnych a przepisami dotyczącymi przyznawania świadczeń rentowych, w szczególności w kontekście wzajemnego oddziaływania (skutków prawnych) przyznanych świadczeń na sytuację prawną ich beneficjenta.

Powyższe daje podstawę do odejścia od zasady pierwszeństwa wykładni językowej w rozpoznawanej sprawie.

NSA w powołanym wyżej wyroku wyraził pogląd, który Sąd pełni aprobuje, że korzystny dla skarżącego wyrok sądowy w sprawie renty z tytułu częściowej niezdolności do pracy i w konsekwencji wydanie decyzji przyznającej rentę na czas określony wywołującej skutek ex tunc, nie może pozbawiać go prawa do zasiłku dla bezrobotnych po ustaniu renty, wobec spełnienia podstawowej przesłanki, to jest posiadanie statusu bezrobotnego i wobec braku konieczności ponownego faktycznego zarejestrowania. Wsteczne przyznanie renty warunkuje odstąpienie od zasady wyrażonej w przepisie art. 71 ust. 1 ustawy, że prawo do zasiłku przysługuje bezrobotnemu za każdy dzień kalendarzowy od dnia zarejestrowania się w powiatowym urzędzie pracy.

Odnosząc powyższe do okoliczności faktycznych rozpoznawanej sprawy, należało stwierdzić, jeżeli skarżący w dniu rejestracji ( 10 listopada 2015 r.) spełniał warunki do uzyskania prawa do zasiłku dla bezrobotnych, to późniejsze przyznanie mu renty obejmujące również okres, w którym mógł pobierać ten zasiłek, powoduje przesunięcie w czasie momentu, w którym powstaje na nowo prawo do zasiłku dla bezrobotnych ( tj. od 1 kwietnia 2017 r.).

Mając powyższe na uwadze Sąd uznał, że organy dokonały wadliwej wykładni wskazanych wyżej przepisów prawa. Stanowi to podstawę uchylenia zaskarżonej decyzji i decyzji ją poprzedzającej. Przy ponownym rozstrzyganiu sprawy organy uwzględnią powyższe stanowisko Sądu.

Z tych względów w oparciu o art. 145 § 1 pkt.1 lit. a) p.p.s.a. w zw. z art. 135 p.p.s.a., Sąd orzekł jak w wyroku.