II OSK 1472/15 - Wyrok

Data orzeczenia	2017-02-21	
Data wpływu	2015-06-08	
Sąd	Naczelny Sąd Administracyjny	
Sędziowie	Małgorzata Miron
Paweł Miładowski /przewodniczący/
Piotr Korzeniowski /sprawozdawca/	
Symbol z opisem	6139 Inne o symbolu podstawowym 613	
Hasła tematyczne	Zagospodarowanie przestrzenne	
Sygn. powiązane	II SA/Kr 1796/14	
Skarżony organ	Samorządowe Kolegium Odwoławcze	
Treść wyniku	Uchylono zaskarżony wyrok oraz decyzję I i II instancji	
Powołane przepisy	Dz.U. 2013 nr 0 poz 1235; art. 3 ust. 1 pkt 13,  art. 66; Ustawa z dnia 3 października 2008 r. o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz  o ocenach oddziaływania na środowisko - tekst jednolity.	
Sentencja
Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: Sędzia NSA Paweł Miładowski Sędziowie Sędzia NSA Małgorzata Miron Sędzia del. WSA Piotr Korzeniowski (spr.) Protokolant starszy sekretarz sądowy Monika Dworakowska po rozpoznaniu w dniu 21 lutego 2017r. na rozprawie w Izbie Ogólnoadministracyjnej skargi kasacyjnej Stowarzyszenia P.R.W.I. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie z dnia 10 lutego 2015 r. sygn. akt II SA/Kr 1796/14 w sprawie ze skargi Stowarzyszenia P.R.W.I. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Krakowie z dnia [...] r. nr [...] w przedmiocie określenia środowiskowych uwarunkowań realizacji dla przedsięwzięcia 1. uchyla zaskarżony wyrok i zaskarżoną decyzję z dnia [...] nr [...] oraz poprzedzającą ją decyzję Burmistrza A. z dnia [...] r. znak [...], 2. zasądza od Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Krakowie na rzecz Stowarzyszenia P.R.W.I. kwotę 900 (dziewięćset) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego.	
Uzasadnienie
Wyrokiem z 10 lutego 2015 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie (sygn. II SA/Kr 1796/14) po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 10 lutego 2015 r. sprawy ze skargi Stowarzyszenia B. w B. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w K. (dalej: SKO w K., Kolegium, organ odwoławczy, organ II instancji) z [...] października 2014 r. znak [...] w przedmiocie określenia środowiskowych uwarunkowań realizacji przedsięwzięcia oddalił skargę.

Wyrok został wydany w następujących okolicznościach sprawy:

W decyzji z [...] sierpnia 2014 r., znak [...], po rozpatrzeniu wniosku z [...] maja 2014 r. złożonego przez A. Sp. z o.o. Sp.k. w R. o wydanie decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach dla przedsięwzięcia polegającego na "rozbiórce wyciągu orczykowego i budowie nowego wyciągu krzesełkowego na zboczu P. w miejscowości R., Gmina A., Powiat W." (dalej: decyzja środowiskowa), Burmistrz A. (dalej: organ I instancji), na podstawie art. 104 ustawy z 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (tekst jedn.: Dz. U. z 2013 r., poz. 267 ze zm., dalej: k.p.a.) w związku z art. 71 ust. 2 pkt 2, art. 73 ust. 1, art. 75 ust. 1pkt 4, art. 80 ust. 1 oraz art. 82, art. 85 ust. 1 i ust. 2 pkt. 1 ustawy z 3 października 2008 r. o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko (tekst jedn.: Dz. U. z 2013r., poz. 1235 ze zm., dalej: u.u.i.ś.) oraz § 3 ust. 1 pkt. 49 rozporządzenia Rady Ministrów z 9 listopada 2010 r. w sprawie przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko (Dz. U. z 2010 r. Nr 213, poz. 1397 ze zm.), określił środowiskowe uwarunkowania realizacji przedsięwzięcia polegającego na "rozbiórce wyciągu orczykowego i budowie nowego wyciągu krzesełkowego na zboczu P. w miejscowości R., Gmina A., Powiat W.".

Odwołanie od powyższej decyzji, w ustawowym terminie, złożyło Towarzystwo C. w O., zarzucając naruszenie art. 33 ust. 1 pkt 7 u.u.i.ś., poprzez niezapewnienie 21-dniowego terminu do składania uwag i wniosków. W konsekwencji powyższego, wniesiono o uchylenie zaskarżonej decyzji w całości i skierowanie sprawy do ponownego rozpatrzenia w l instancji.

Odwołanie od decyzji organu I instancji wniosło również Stowarzyszenie B. w B. W odwołaniu wskazano, że obok decyzji zaskarżeniu podlega również postanowienie Regionalnego Dyrektora Ochrony Środowiska w K. (dalej: RDOŚ w K.) z [...] lipca 2014 r. w przedmiocie pozytywnego uzgodnienia warunków realizacji przedsięwzięcia. Zaskarżonej decyzji ww. Stowarzyszenie zarzuciło naruszenie art. 7 w zw. z art. 77 § 1 k.p.a. poprzez jego niezastosowanie i brak wszechstronnego rozpatrzenia materiału dowodowego w sprawie; naruszenie art. 80 k.p.a. poprzez jego błędne zastosowanie i dowolną, a nie swobodną ocenę dowodów; naruszenie art. 62 ust. 2 w zw. z art. 63 ust. 1 pkt 1b, u.u.i.ś., poprzez jego niezastosowanie i brak uwzględnienia powiązań planowanego przedsięwzięcia z innymi przedsięwzięciami i kumulacji oddziaływań; naruszenie art. 33 ust. 1 pkt 1-3 ustawy z 16 kwietnia 2004 r. o ochronie przyrody (tekst jedn.: Dz. U. z 2013 r. poz. 627, dalej: u.o.p.) poprzez jego niezastosowanie i wydanie decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach mimo, że realizacja przedsięwzięcia spowoduje znacząco negatywne oddziaływania na obszar Natura 2000 Beskid Mały PLH240023; naruszenie art. 66 ust. 1 pkt 8 u.u.i.ś., poprzez jego niezastosowanie i wydanie zaskarżonej decyzji mimo braku zawarcia w raporcie opisu oddziaływań skumulowanych; naruszenie art. 66 ust. 1 pkt 2 u.u.i.ś., poprzez jego niezastosowanie i wydanie zaskarżonej decyzji, mimo braku zawarcia w raporcie szczegółowego opisu elementów przyrodniczych środowiska objętych zakresem przewidywanego oddziaływania planowanego przedsięwzięcia na środowisko; naruszenie art. 66 ust. 1 pkt 5 u.u.i.ś., poprzez jego niezastosowanie i wydanie zaskarżonej decyzji mimo braku zawarcia w raporcie wszystkich wymaganych przez prawo wariantów; naruszenie art. 107 § 3 k.p.a., poprzez jego niezastosowanie i brak wyczerpującego uzasadnienia zaskarżonej decyzji; naruszenie art. 74 § 3 u.u.i.ś., poprzez jego niezastosowanie i niedopełnienie obowiązku ogłoszenia w trybie art. 49 k.p.a. postanowienia o nałożeniu na wnioskodawcę obowiązku przeprowadzenia oceny oddziaływania na środowisko, a w konsekwencji naruszenie zasady zapewnienia przez organ prowadzący postępowanie prawa stron do czynnego uczestnictwa w postępowaniu.

W piśmie z [...] września 2014 r. A. Sp. z o.o. Sp. K. z siedzibą w R. przedstawiła stanowisko w sprawie.

W decyzji z [...] października 2014 r., znak [...], SKO w K., po rozpatrzeniu odwołań wniesionych przez Stowarzyszenie B. z siedzibą w B. oraz Towarzystwa C. w O. od decyzji Burmistrza A. z [...] sierpnia 2014 r., działając na podstawie art. 71 ust. 2 pkt 2, art. 73 ust. 1, art. 74 ust. 3, art. 75 ust. 1 pkt 4, art. 80 ust. 1 oraz art. 82, art. 85 ust. 1 i ust. 2 pkt 1 u.u.i.ś., w zw. z § 3 ust. 1 pkt 49 rozporządzenia Rady Ministrów z 9 listopada 2010 r. w sprawie przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko (Dz. U. z 2010 r. nr 213, poz. 1397 ze zm.) w zw. z art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a., utrzymało w mocy zaskarżoną decyzję.

Zdaniem Kolegium, w ramach postępowania w niniejszej sprawie, przeprowadzono należycie ocenę oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko, w oparciu o zapisy raportu, sporządzonego na potrzeby niniejszego postępowania.

Skargę na powyższą decyzję SKO w K. do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie wniosło Stowarzyszenie B. w B. (dalej: Stowarzyszenie, skarżący), wnosząc o uchylenie zaskarżonej decyzji, wraz z poprzedzającą ją decyzją Burmistrza A.; przeprowadzenie uzupełniających dowodów z dokumentów powołanych w treści skargi; zasądzenie kosztów postępowania od organu na rzecz skarżącego według norm przepisanych.

Zaskarżonej decyzji zarzucono naruszenie:

- art. 7 w związku z art. 77 k.p.a. poprzez jego niezastosowanie i brak wszechstronnego rozpatrzenia materiału dowodowego w sprawie;

- art. 80 k.p.a. poprzez jego błędne zastosowanie i dowolną, a nie swobodną ocenę dowodów;

- 63 ust. 1 pkt. 1b, u.u.i.ś. – poprzez jego niezastosowanie i brak uwzględnienia powiązań planowanego przedsięwzięcia z innymi przedsięwzięciami oraz brak uwzględnienia kumulacji oddziaływań;

- art. 66 ust. 1 pkt. 2 u.u.i.ś. - poprzez jego niezastosowanie i zignorowanie braku zawarcia w raporcie szczegółowego opisu elementów przyrodniczych środowiska objętych zakresem przewidywanego oddziaływania planowanego przedsięwzięcia na środowisko;

- art. 66 ust. 1 pkt. 5 u.u.i.ś. - poprzez jego niezastosowanie i zignorowanie braku zawarcia w raporcie wszystkich wymaganych przez prawo wariantów;

- art. 107 § 3 k.p.a. - poprzez jego niezastosowanie i brak wyczerpującego uzasadnienia zaskarżonej decyzji.

W uzasadnieniu skargi podniesiono, że organ nie rozpatrzył wszechstronnie całego materiału dowodowego w sprawie, mimo że na mocy art. 140 k.p.a. był do tego zobowiązany. Według skarżącego, organ stanął na stanowisku, że skoro raport o oddziaływaniu przedsięwzięcia na środowisko, (dalej: raport) jest kompletny pod względem ilościowym (spis treści raportu odpowiada treści art. 66 ust. 1 u.u.i.ś.), to jest on także poprawny pod względem merytorycznym. Organ nie rozważył, czy treść raportu oparta jest na realnych przesłankach, czy wynika z badań, w tym zwłaszcza inwentaryzacji o odpowiedniej metodyce, czy dokument ten jest wiarygodny, sprawdzalny, komunikatywny i adekwatny do okoliczności sprawy. Skarżący stwierdził, że rozdział raportu dotyczący elementów środowiska przyrodniczego pochodzi ze spisu literatury, a nie z badań własnych, a także uwzględnia tylko niewielką część gatunków roślin i zwierząt stanowiących elementy przyrodnicze środowiska (nie uwzględniono natomiast wszystkich gatunków chronionych występujących na terenie objętym postępowaniem). Skarżący wskazał również, że wariantowanie inwestycji zostało przedstawione w sposób niezgodny z wykładnią funkcjonalną art. 66 ust. 1 pkt. 5 lit. a, u.u.i.ś.

W odpowiedzi na skargę SKO w K. wniosło o oddalenie skargi Stowarzyszenia B. w B. Kolegium podtrzymało w całości swoje stanowisko zawarte w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji z [...] października 2014 r.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie (dalej: Sąd I instancji), po dokonaniu kontroli zaskarżonej decyzji stwierdził, że jest ona prawidłowa, dlatego też skargę oddalił. W ocenie Sądu I instancji, zaskarżona decyzja nie narusza prawa w stopniu uzasadniającym wyeliminowanie jej z obrotu prawnego na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 i 2 p.p.s.a. Zdaniem Sądu I instancji, zasługują na akceptację działania polegające na weryfikacji raportu, uzyskaniu wymaganych prawem uzgodnień i opinii oraz zapewnieniu możliwości udziału społeczeństwa w postępowaniu, jako przeprowadzone wszechstronnie i kompleksowo, ze szczególnym uwzględnieniem licznych uwag zgłaszanych przez stronę skarżącą. W ocenie Sądu I instancji, organ wykazał w sposób niebudzący wątpliwości, że nie było podstaw do odmowy wydania decyzji środowiskowej.

W skardze kasacyjnej Stowarzyszenie B. w B. (dalej: skarżący kasacyjnie) reprezentowany przez r. pr. B.F. zaskarżył w całości wyrok Sądu I instancji. Zaskarżonemu wyrokowi Sądu I instancji zarzucono:

l. naruszenie przepisów prawa materialnego, a to:

1) art. 66 ust. 1 pkt 2 u.u.i.ś. poprzez jego błędną wykładnię i przyjęcie, że nie jest konieczne zawarcie w raporcie o oddziaływaniu przedsięwzięcia na środowisko opisu wszystkich elementów przyrodniczych środowiska, na które będzie oddziaływać przedsięwzięcie;

2) art. 66 ust. 1 pkt 5 lit. a, u.u.i.ś. - poprzez jego błędną wykładnię i przyjęcie, że wariant alternatywny proponowany przez inwestora jest racjonalnym wariantem alternatywnym w rozumieniu tego przepisu;

3) art. 66 ust. 1 pkt 8 lit. a i b, u.u.i.ś. poprzez jego błędne zastosowanie i przyjęcie, że dokonanie oceny skumulowanych oddziaływań przedsięwzięcia objętego niniejszym postępowaniem oraz zrealizowanego już w samowoli budowlanej wyciągu krzesełkowego będzie można dokonać dopiero na etapie postępowania legalizacyjnego;

- z ostrożności procesowej zarzucono także naruszenie art. 3 ust. 1 pkt 13 u.u.i.ś. poprzez brak jego zastosowania i potraktowanie planowanego przedsięwzięcia jako odrębnego w stosunku do wyciągu krzesełkowego powstałego w samowoli budowlanej; oraz

II. naruszenie przepisów postępowania mających istotny wpływ na wynik sprawy, a to:

1) art. 141 § 4 p.p.s.a. poprzez jego niewłaściwe zastosowanie i przyjęcie za podstawę faktyczną rozstrzygnięcia błędnie ustalony stan faktyczny oraz błędnie lub częściowo rozpatrzony przez organ materiał dowodowy - w związku z:

a) brakiem uznania przez organ dowodu z ekspertyzy pt.: "Informacja dotycząca wielkości populacji oraz wykorzystania siedlisk przez duże drapieżniki na obszarze Beskidu Małego" jako wiarygodny;

b) błędnym przyjęciem przez organ, że oddziaływanie przedsięwzięcia nie ulegnie zmianie w stosunku do funkcjonującego do tej pory wyciągu orczykowego;

c) błędną oceną przez organ wpływu przedsięwzięcia na bytujące na obszarze przedsięwzięcia gatunki objęte ochroną;

d) brakiem dokonania przez organ rzetelnej oceny, czy przedsięwzięcie nie wywoła znaczącego negatywnego oddziaływania na cele obszaru Natura 2000 Beskid Mały;

2) art. 151 w zw. z art. 145 § 1 pkt 1 lit. c, p.p.s.a. przez bezpodstawne oddalenie skargi w sytuacji, gdy istniały podstawy do jej uwzględnienia i uchylenia zaskarżonej decyzji, mimo naruszenia przez organ art. 7 w zw. z art. 77 § 1 k.p.a.;

3) art. 106 § 3 p.p.s.a. poprzez jego błędne zastosowanie i oddalenie wniosków dowodowych złożonych przez pełnomocnika skarżącego na rozprawie w dniu 10 lutego 2015 r.

Zarzucając powyższe, wniesiono o uchylenie zaskarżonego wyroku w całości i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania Sądowi I instancji oraz o zasądzenie kosztów postępowania wraz z kosztami zastępstwa procesowego od organu na rzecz skarżącego kasacyjnie według norm przepisanych.

W uzasadnieniu skargi kasacyjnej skarżący kasacyjnie rozwinął treść postawionych zarzutów. Uzasadniając naruszenie przepisów prawa materialnego skarżący kasacyjnie zwrócił uwagę na trzy kwestie:

1. Konieczność zawarcia w raporcie wszystkich elementów przyrodniczych środowiska, na które będzie oddziaływać przedsięwzięcie;

2. Błędne przeprowadzenie wariantowania przedsięwzięcia;

3. Błędne przyjęcie, że dokonanie oceny skumulowanej przedsięwzięć jest niemożliwe.

Wyjaśniając zarzuty dotyczące naruszenia przepisów prawa materialnego skarżący kasacyjnie podniósł, że nietrafne jest twierdzenie Sądu I instancji, jakoby nie było konieczne dokonanie w każdym raporcie opisu wszystkich elementów środowiska przyrodniczego i rozważanie, czy inwestycja będzie miała wpływ na wszystkie gatunki zwierząt i roślin. Zdaniem skarżącego kasacyjnie, art. 66 ust. 1 pkt 2 u.u.i.ś. należy wykładać w ten sposób, że w raporcie należy uwzględnić wszystkie elementy środowiska przyrodniczego znajdujące się na terenie objętym przedsięwzięciem, o ile będzie ono na nie oddziaływało. Według skarżącego kasacyjnie, wbrew twierdzeniu Sądu I instancji, ustawa nakłada obowiązek wskazania elementów środowiska przyrodniczego (w tym chronionych) znajdujących się w zasięgu oddziaływania inwestycji tak, aby dokonana ocena oddziaływań mogła być uznana za właściwą. Nie można dokonać właściwej oceny oddziaływania na środowisko w oparciu o gatunki, które nie reprezentują nawet podstawowego spektrum elementów środowiska przyrodniczego występujących w zasięgu oddziaływania inwestycji.

Skarżący kasacyjnie wskazuje również, że stanowisko Sądu I instancji w kwestii prawidłowości przeprowadzenia wariantowania inwestycji, jest niezgodne z wykładnią funkcjonalną art. 66 ust. 1 pkt 5 lit. a, u.u.i.ś. Wariant alternatywny w postaci zmniejszenia przepustowości planowanego wyciągu nie jest racjonalnym wariantem alternatywnym w rozumieniu ww. przepisu. Zmniejszenie przepustowości jest jedynie kosmetyczną zmianą, a nie innym wariantem przedsięwzięcia.

Skarżący kasacyjnie uważa, że stanowisko Sądu I instancji, że dokonanie oceny oddziaływań skumulowanych nie jest możliwe w przedmiotowym postępowaniu, jest rażąco wadliwe. W ocenie skarżącego kasacyjnie, nie ulega wątpliwości, że samowolnie wybudowany wyciąg krzesełkowy istnieje, a więc nawet jeśli nie byłby użytkowany w sezonie narciarskim (a jest), to i tak powoduje oddziaływanie na środowisko. To, że na dzień wyrokowania w obrocie prawnym nie istniała jeszcze ostateczna decyzja o środowiskowych uwarunkowaniach, która analizowałaby oddziaływanie samowoli budowlanej na środowisko, nie ma znaczenia dla możliwości dokonania oceny oddziaływań skumulowanych. Z ostrożności procesowej, skarżący kasacyjnie podnosi, że istnieją przesłanki przemawiające za zakwalifikowaniem obydwu ww. przedsięwzięć jako jedno, zgodnie z definicją przedstawioną w art. 3 ust. 1 pkt. 13 u.u.i.ś. Skoro bowiem są one powiązane technologicznie (wspólna podpora, oświetlenie i naśnieżanie służące do oświetlenia i naśnieżania tras, do których wyciągi dowożą narciarzy), to mogą zostać zakwalifikowane jako jedno przedsięwzięcie.

Wskazując na naruszenie przepisów prawa procesowego skarżący kasacyjnie podniósł następujące kwestie:

1) Błędne ustalenie stanu faktycznego oraz błędnie i częściowo rozpatrzony materiał dowodowy:

a) Pominięcie faktu przedstawienia przez skarżącego kasacyjnie ekspertyzy podważającej wiarygodność raportu w toku postępowania administracyjnego,

b) Błędne przyjęcie, że oddziaływanie przedsięwzięcia nie ulegnie zmianie w stosunku do funkcjonującego do tej pory wyciągu orczykowego,

c) Błędną ocenę kwestii rzekomego braku oddziaływania przedsięwzięcia na gatunki objęte ochroną,

d) Brak rzetelnej i kompleksowej oceny, czy przedsięwzięcie nie wywoła znaczącego negatywnego oddziaływania na cele obszaru Natura 2000 Beskid Mały; 2) Naruszenie obowiązku wyczerpującego zebrania i rozpatrzenia materiału dowodowego i dążenia tym samym do prawdy materialnej,

3) Naruszenie zasad postępowania dowodowego.

Uzasadniając zarzuty dotyczące naruszenia prawa procesowego skarżący kasacyjnie zwraca uwagę, że Sąd I instancji pominął, że skarżący złożył w toku postępowania administracyjnego ekspertyzę autorstwa S. Pierożek-Nowak, K. Tołkacz i R. W. Mysłajek pt: "Informacja dotycząca wielkości populacji oraz wykorzystania siedlisk przez duże drapieżniki na obszarze Beskidu Małego". Ekspertyza ta w ocenie skarżącego kasacyjnie, przeczy tezom raportu - wykazuje przede wszystkim znaczące negatywne oddziaływanie inwestycji narciarskich poczynionych przez uczestnika, w tym zwłaszcza samowoli budowlanej z 2009 r. na wilka, który jest przedmiotem ochrony pobliskiego obszaru Natura 2000 Beskid Mały. Wnioski zawarte w tym dokumencie zostały jednak przez organ zignorowane, mimo że skarżący kasacyjnie przedstawił także kwalifikacje i doświadczenie zawodowe autorów ekspertyzy.

W odpowiedzi na skargę kasacyjną, uczestnik: A. Sp. z o.o. Sp. k. z siedzibą R. reprezentowany przez r. pr. E.W. wniósł o oddalenie skargi kasacyjnej.

Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje.

Skarga kasacyjna zawiera usprawiedliwione podstawy, choć nie wszystkie podniesione w niej zarzuty zasługiwały na uwzględnienie.

W świetle art. 174 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn.: Dz. U. z 2012 r. poz. 270 ze zm., dalej: p.p.s.a.), skargę kasacyjną można oprzeć na następujących podstawach:

1) naruszeniu prawa materialnego przez błędną jego wykładnię lub niewłaściwe zastosowanie,

2) naruszeniu przepisów postępowania, jeżeli uchybienie to mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy.

Podkreślić przy tym trzeba, że Naczelny Sąd Administracyjny jest związany podstawami skargi kasacyjnej, ponieważ w świetle art. 183 § 1 p.p.s.a. rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, biorąc z urzędu pod rozwagę jedynie nieważność postępowania. Jeżeli zatem nie wystąpiły przesłanki nieważności postępowania wymienione w art. 183 § 2 p.p.s.a. (a w rozpoznawanej sprawie przesłanek tych brak), to Sąd związany jest granicami skargi kasacyjnej.

Oznacza to, że Naczelny Sąd Administracyjny nie jest uprawniony do samodzielnego dokonywania konkretyzacji zarzutów skargi kasacyjnej, a upoważniony jest do oceny zaskarżonego orzeczenia wyłącznie w granicach przedstawionych we wniesionej skardze kasacyjnej. Ponadto w przypadku podniesienia w skardze kasacyjnej jednocześnie zarzutów naruszenia przepisów postępowania i prawa materialnego należy w pierwszej kolejności rozpatrzyć te pierwsze, ponieważ determinują one ocenę prawidłowego zastosowania lub właściwej wykładni przepisów prawa materialnego powołanych w tej sprawie.

Naczelny Sąd Administracyjny orzekający w niniejszej sprawie za częściowo zasadne uznał zarzuty skargi kasacyjnej dotyczące naruszenia prawa procesowego.

Po pierwsze nie zasługuje na uwzględnienie zarzut naruszenia przepisów

postępowania mających istotny wpływ na wynik sprawy, a to:

1) art. 141 § 4 p.p.s.a. poprzez jego niewłaściwe zastosowanie i przyjęcie za podstawę faktyczną rozstrzygnięcia błędnie ustalony stan faktyczny oraz błędnie lub częściowo rozpatrzony przez organ materiał dowodowy w zw. z:

a) brakiem uznania przez organ dowodu z ekspertyzy pt.: "Informacja dotycząca wielkości populacji oraz wykorzystania siedlisk przez duże drapieżniki na obszarze Beskidu Małego" jako wiarygodny;

b) błędnym przyjęciem przez organ, że oddziaływanie przedsięwzięcia nie ulegnie zmianie w stosunku do funkcjonującego do tej pory wyciągu orczykowego;

c) błędną oceną przez organ wpływu przedsięwzięcia na bytujące na obszarze przedsięwzięcia gatunki objęte ochroną;

d) brakiem dokonania przez organ rzetelnej oceny, czy przedsięwzięcie nie wywoła znaczącego negatywnego oddziaływania na cele obszaru Natura 2000 Beskid Mały.

Odnosząc się do tak sformułowanego zarzutu wskazać należy, że wadliwości uzasadnienia wyroku wojewódzkiego sądu administracyjnego może stanowić przedmiot skutecznego zarzutu kasacyjnego zasadniczo w sytuacji, gdy nie zawarto w nim stanowiska odnośnie stanu faktycznego przyjętego jako podstawa zaskarżonego rozstrzygnięcia, jak również gdy uzasadnienie sporządzone jest w sposób uniemożliwiający instancyjną kontrolę zaskarżonego wyroku. Naczelny Sąd Administracyjny w niniejszej sprawie nie stwierdził takich naruszeń. Uzasadnienie wyroku Sądu I instancji zawiera wszystkie wymienione w art. 141 § 4 p.p.s.a. elementy.

Okoliczność, że skarżący kasacyjnie nie zgadza się z argumentacją Sądu I instancji, jeszcze nie dowodzi naruszenia art. 141 § 4 p.p.s.a. Przy pomocy zarzutu naruszenia powyższego przepisu nie można skutecznie zwalczać przyjętego przez Sąd I instancji stanu faktycznego, czy też prawidłowości wykładni przepisów prawa materialnego. Innymi słowy - zarzut naruszenia art. 141 § 4 p.p.s.a. nie może sprowadzać się do polemiki z wywodami zawartymi w zaskarżonym wyroku, skoro z uzasadnienia wynika jednoznacznie, jaki stan faktyczny stanowił przedmiot ustaleń merytorycznych w sprawie. W skardze kasacyjnej podniesiono zarzuty dotyczące naruszenia art. 141 § 4 p.p.s.a. poprzez jego niewłaściwe zastosowanie i przyjęcie za podstawę faktyczną rozstrzygnięcia błędnie ustalony stan faktyczny oraz błędnie lub częściowo rozpatrzony przez organ materiał dowodowy.

Z tego powodu Naczelny Sąd Administracyjny uznał, że pozbawione są podstaw zarzuty opisane w pkt II, 1) lit. a,b,c,d skargi kasacyjnej w powiązaniu z art. 141 § 4 p.p.s.a.

Należy stwierdzić, że zgodnie z art. 141 § 4 p.p.s.a., uzasadnienie wyroku Sądu I instancji zawiera zwięzłe przedstawienie stanu sprawy, zarzutów podniesionych w skardze, stanowisk pozostałych stron, podstawę prawną rozstrzygnięcia oraz jej wyjaśnienie. W ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego, uzasadnienie wyroku Sądu I instancji pozwala poznać przesłanki podjętego rozstrzygnięcia oraz prześledzić tok rozumowania Sądu I instancji. Uzasadnienie wyroku Sądu I instancji ma charakter informacyjny względem stron postępowania sądowoadministracyjnego i stwarza niezbędną płaszczyznę dla należytego wywiedzenia zarzutów skargi kasacyjnej, a ponadto umożliwia Naczelnemu Sądowi Administracyjnemu ocenę zasadności przesłanek, na których oparto zaskarżone orzeczenie, co okazało się niezbędne dla przeprowadzenia prawidłowej kontroli instancyjnej.

Zasługuje na uwzględnienie zarzut dotyczący naruszenia art. 151 w zw. z art. 145 § 1 pkt 1 lit. c, p.p.s.a. przez bezpodstawne oddalenie skargi w sytuacji, gdy istniały podstawy do jej uwzględnienia i uchylenia zaskarżonej decyzji, mimo naruszenia przez organ art. 7 w zw. z art. 77 § 1 k.p.a. Skarżący kasacyjnie słusznie podnosi, że mimo tego Sąd I instancji nie uwzględnił skargi tylko ją oddalił. Należy zgodzić się ze skarżącym kasacyjnie, że mimo przedstawionego wywodu w uzasadnieniu wyroku Sądu I instancji na temat możliwości i sposobu zakwestionowania raportu, Sąd ten dokonując kontroli działalności organów orzekających w niniejszej sprawie pominął okoliczność w postaci braku dokonania przez organ odwoławczy oceny złożonego przez skarżącego kasacyjnie w dniu 11 sierpnia 2014 r. pisma kwestionującego treść raportu z uwagi na jego braki i błędy. W piśmie tym Stowarzyszenie podnosi, że przedmiotowy raport o oddziaływaniu przedsięwzięcia na środowisko nie spełnia minimalnych wymagań prawnych, wytycznych metodycznych oraz dobrych praktyk obowiązujących na terenie państw członkowskich UE. Pismo z 11 sierpnia 2014 r. zawiera załącznik pt. "Informacja dotycząca wielkości populacji oraz wykorzystania siedlisk przez duże drapieżniki na obszarze Beskidu Małego". Autorami opracowania są dr Sabina Pierużek-Nowak, Katarzyna Tołkacz oraz dr inż. Robert W. Mysłajek.

W odwołaniu z [...] września 2014 r. od decyzji organu I instancji, Stowarzyszenie zwróciło ponadto uwagę, że duże znaczenie w niniejszej sprawie ma materiał dowodowy dostarczony przez ekspertów, naukowców i praktyków wskazując na pismo pt. "Informacja dotycząca wielkości populacji oraz wykorzystania siedlisk przez duże drapieżniki na obszarze Beskidu Małego". Zdaniem skarżącego kasacyjnie, wykazano w nim, że samowola budowlana z 2009 r. spowodowała znaczące negatywne oddziaływanie inwestycji co najmniej na stan zachowania wilka w Obszarze Natura 2000 Beskid Mały oraz, że stwierdzono, że oddziaływanie jest na tyle szkodliwe, że zagraża przetrwaniu lokalnej populacji tego gatunku w połączeniu z innymi czynnikami. Skarżący kasacyjnie wyjaśnił jednocześnie, że jeden z autorów pisma pt. "Informacja dotycząca wielkości populacji oraz wykorzystania siedlisk przez duże drapieżniki na obszarze Beskidu Małego" – dr Sabina Nowak jest członkiem Large Carnivores Initaitive for Europe – jednostki naukowo-badawczej działającej przy Komisji Europejskiej, posiada bogaty dorobek naukowy w dziedzinie biologii, ekologii i ochrony dużych ssaków drapieżnych, w tym wilka. Ponadto, od kilku lat prowadzi stały monitoring dużych drapieżników w Beskidzie Małym.

Należy stwierdzić, że Sąd I instancji całkowicie pominął, że SKO w K. w uzasadnieniu decyzji z [...] października 2014 r., znak [...] w żaden sposób nie odniosło się do pisma skarżącego z [...] sierpnia 2014 r. oraz załącznika pt. "Informacja dotycząca wielkości populacji oraz wykorzystania siedlisk przez duże drapieżniki na obszarze Beskidu Małego". Należy zwrócić uwagę, że dokument w postaci ww. "Informacji (...)" wraz z treścią pisma z [...] sierpnia 2014 r. kwestionują szereg postanowień raportu o oddziaływaniu przedsięwzięcia na środowisko i stanowią w istocie kontrraport. Stowarzyszenie powołało w nim szereg merytorycznych argumentów kwestionujących zasadniczą cześć raportu odwołując się do wiedzy specjalistycznej autorów "Informacji (...)", posiadających również przygotowanie naukowe. Brak dokonania oceny ww. dokumentu przez Kolegium nie został dostrzeżony przez Sąd I instancji.

Należy podzielić pogląd skarżącego kasacyjnie, według którego "Informacja dotycząca wielkości populacji oraz wykorzystania siedlisk przez duże drapieżniki na obszarze Beskidu Małego" przeczy tezom raportu, wskazując przede wszystkim na znaczące negatywne oddziaływanie inwestycji narciarskich poczynionych przez uczestnika w tym zwłaszcza samowoli budowlanej z 2009 r. na wilka, który jest przedmiotem ochrony pobliskiego obszaru Natura 2000 Beskid Mały. Organ odwoławczy całkowicie pominął wnioski przedstawione w tym dokumencie. Następnie Sąd I instancji nie odniósł się w żaden sposób do pominięcie oceny przedmiotowego dowodu przez SKO w K., wskazując jednocześnie skarżącemu na brak przedstawienia własnej ekspertyzy podważającej ustalenia raportu.

Ma zatem rację skarżący kasacyjnie, że Sąd I instancji nie dopatrzył się tego, że organy administracji przedstawiły stan faktyczny niezgodnie z rzeczywistością.

Nie zasługuje na uwzględnienie zarzut dotyczący naruszenia art. 106 § 3 p.p.s.a. poprzez jego błędne zastosowanie i oddalenie wniosków dowodowych złożonych przez pełnomocnika skarżącego na rozprawie w dniu 10 lutego 2015 r. Odnosząc się do tego zarzutu wskazać należy, że celem postępowania dowodowego, o którym mowa w art. 106 § 3 p.p.s.a. jest ocena, czy organy prawidłowo ustaliły ten stan i czy prawidłowo zastosowały przepisy prawa materialnego do poczynionych ustaleń. To zaś oznacza, że postępowanie dowodowe przed sądem administracyjnym nie może zmierzać do rozpatrzenia sprawy, w tym ustalania stanu faktycznego sprawy. Tym samym w postępowaniu przed sądem administracyjnym strona nie może oczekiwać, że sąd będzie prowadził postępowanie dowodowe i ustalał stan faktyczny sprawy.

Naczelny Sąd Administracyjny orzekający w niniejszej sprawie w całości jako zasadne uznał zarzuty skargi kasacyjnej dotyczące naruszenia prawa materialnego oparte na podstawie art. 174 pkt 1 p.p.s.a.

Zasługuje na uwzględnienie zarzut dotyczący naruszenia art. 66 ust. 1 pkt 2 u.u.i.ś. poprzez jego błędną wykładnię i przyjęcie, że nie jest konieczne przedstawienie w raporcie o oddziaływaniu przedsięwzięcia na środowisko opisu wszystkich elementów przyrodniczych środowiska, na które będzie oddziaływać przedsięwzięcie. Nie można podzielić w tym zakresie stanowiska Sądu I instancji. który wskazuje, że nie tylko nie jest możliwe, ale i nie jest konieczne dokonanie w każdym raporcie o oddziaływaniu przedsięwzięcia na środowisko opisu wszystkich elementów środowiska przyrodniczego i rozważenie czy konkretna inwestycja będzie miała wpływ na wszystkie gatunki zwierząt i roślin.

Sąd I instancji mylnie odczytał zarzut skarżącego, który zarzucił w skardze do Sądu I instancji naruszenie art. 66 ust. 1 pkt 2 u.u.i.ś. poprzez jego niezastosowanie i zignorowanie braku zawarcia w raporcie szczegółowego opisu elementów przyrodniczych środowiska objętych zakresem przewidywanego oddziaływania planowanego przedsięwzięcia na środowisko. Nie chodzi zatem o to, aby każdy raport badał zawsze oddziaływania na wszystkie elementy przyrodnicze środowiska w oderwaniu od warunków realizacji indywidualnego przedsięwzięcia. Taka wykładnia art. 66 ust. 1 pkt u.u.i.ś. stanowiłaby zaprzeczenie definicji ustawowych pojęć "przedsięwzięcie" (art. 3 ust. 1 pkt 13 u.u.i.ś.) oraz "ocena oddziaływania na środowisko" (art. 3 ust. 1 pkt 8 u.u.i.ś.), zgodnie treścią których ustawodawca nakazuje badanie oddziaływań w odniesieniu do konkretnego przedsięwzięcia, a nie przeprowadzania oceny in abstracto.

Potwierdza to wprost treść art. 66 ust. 1 pkt 2 u.u.i.ś., według którego raport o oddziaływaniu przedsięwzięcia na środowisko powinien zawierać: opis elementów przyrodniczych środowiska objętych zakresem przewidywanego oddziaływania planowanego przedsięwzięcia na środowisko, w tym elementów środowiska objętych ochroną na podstawie ustawy z dnia 16 kwietnia 2004 r. o ochronie przyrody. Chodzi zatem o zakres zakresem przewidywanego oddziaływania planowanego indywidualnego przedsięwzięcia na środowisko.

Punktem wyjścia przy dokonywaniu wykładni art. 66 ust. 1 pkt 2 u.u.i.ś. jest zasada wyrażona w art. 5 ustawy z 27 kwietnia 2001 r. Prawo ochrony środowiska (tekst jedn.: Dz. U. z 2013 r. poz. 1232, dalej: p.o.ś.), według której, ochrona jednego lub kilku elementów przyrodniczych powinna być realizowana z uwzględnieniem ochrony pozostałych elementów (zasada kompleksowej ochrony, zasady kompleksowości).

Mimo, że w art. 5 p.o.ś. wyraźnie jest mowa o ochronie elementów przyrodniczych, to jego treść należy interpretować szerzej w kontekście funkcji tej zasady dla ochrony środowiska jako całości oraz poszczególnych elementów środowiska w ich wzajemnym powiązaniu. Zasadę kompleksowości odzwierciedlają ustawowe definicje pojęć: "ochrona przyrody" (art. 2 ust. 1 u.o.p.) oraz "cele ochrony przyrody" (art. 2 ust. 2 u.o.p.). Przepis art. 66 ust. 1 pkt 2 u.u.i.ś. odwołuje się bowiem do elementów przyrodniczych środowiska objętych ochroną na podstawie u.o.p. W piśmiennictwie zwrócono uwagę, że "Obecnie uznać należy, iż kompleksowość jest wymogiem merytorycznym wynikającym nieuchronnie z «wysokiego poziomu ochrony środowiska naturalnego», o którym mowa w art. 191 ust. 2 TFUE (poziom ochrony środowiska naturalnego nie mógłby być wysoki, gdyby dopuścić niekompleksowe podejście" (zob. M. Pchałek, [w:] Prawo ochrony środowiska. Komentarz, Warszawa 2014, s. 95).

W procedurze indywidualnej oceny oddziaływania na środowisko konieczne jest ocenianie oddziaływań na wszystkie elementy przyrodnicze środowiska stanowiące całość środowiska. Oznacza to, że prawidłowa jest taka ochrona elementów przyrodniczych środowiska przed negatywnym oddziaływaniem przedsięwzięcia, która przewiduje, że choćby wyróżnionym przedmiotem raportu oddziaływania przedsięwzięcia był tylko jeden element środowiska, raport powinien analizować jednocześnie wszystkie pozostałe elementy przyrodnicze środowiska na które może oddziaływać przedsięwzięcie. W piśmiennictwie zwrócono uwagę, że z zasady kompleksowości "płynie dyrektywa, zgodnie z którą sprzeczna z wymaganiami ustawy jest taka działalność w zakresie ochrony środowiska, która dotycząc bezpośrednio określonych elementów środowiska, może wpłynąć ujemnie na stan pozostałych, a przez to ujemnie na ogólny stan środowiska" (A. Walaszek-Pyzioł, O zasadach prawnych ochrony i kształtowania środowiska naturalnego (próba katalogu na tle ustawy z 31 I 1980 r.), KSP, R. 16, 1983, s. 47).

Przepisy u.u.i.ś. implementują zasadę kompleksowej ochrony wyrażonej w art. 5 p.o.ś. poprzez m. in. określenie wymagań prawnych jakim powinien odpowiadać raport o oddziaływaniu przedsięwzięcia na środowisko. Zasada kompleksowości wiąże się z zasadą zachowania równowagi przyrodniczej. Przez równowagę przyrodniczą rozumie się stan, w którym na określonym obszarze istnieje równowaga we wzajemnym oddziaływaniu: człowieka, składników przyrody żywej i układu warunków siedliskowych tworzonych przez składniki przyrody nieożywionej (art. 3 pkt 32 p.o.ś.). Jednym z zasadniczych celów raportu jest przedstawienie wszystkich potencjalnych zagrożeń dla elementów przyrodniczych środowiska związanych z realizacją indywidualnie przedstawionego w raporcie przedsięwzięcia.

W celu dokonania wykładni art. 66 ust. 1 pkt 2 u.u.i.ś. należy odwołać się również do definicji ustawowych pojęć: "środowisko" i "ochrona środowiska", które znajdują się w p.o.ś. Wszystkie przywołane definicje ustawowe stworzone zostały z uwzględnieniem treści zasady kompleksowości.

Zasadny jest zarzut dotyczący naruszenia art. 66 ust. 1 pkt 5 lit. a u.u.i.ś. Należy zgodzić się ze skarżącym kasacyjnie, że wariant alternatywny w postaci zmniejszenia przepustowości planowanego wyciągu nie może być uznany za racjonalny wariant alternatywny w rozumieniu ww. przepisu. Nie można podzielić poglądu Sądu I instancji, który podnosi, że wbrew stanowisku skarżącego różnice między wariantami zaproponowanymi w raporcie są istotne i wyrażają się głównie w odmiennej przepustowości obu wyciągów.

Odnosząc się do stanowiska Sądu I instancji wskazać należy, że przeprowadzenie w sposób prawidłowy procedury indywidualnej oceny oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko zależy w dużej mierze od wyboru pomiędzy poszczególnymi wariantami realizacji przedsięwzięcia, które powinny zawierać dane o alternatywach jego realizacji. Słowo "wariant" oznacza inne opracowanie, wykonanie czegoś, odmianę, modyfikację, wersję. W piśmiennictwie podkreślono, że kwestie praktyczne związane z treścią raportu dotyczą często "wariantowania". Obejmują one: lokalizację przedsięwzięcia, zagospodarowanie terenu, rozwiązania dotyczące obiektów zewnętrznych, sieci transportu, zasilania, organizacji robót, doboru materiałów, czasu realizacji oraz inne (zob. G. Dobrowolski, Decyzja o środowiskowych uwarunkowaniach, Toruń 2011, s. 189).

Raport powinien zawierać opis i analizę trzech wariantów. W opisie poszczególnych wariantów powinny być zachowane jednakowe proporcje. Nie jest dopuszczalna sytuacja, w której raport obejmuje przede wszystkim analizę oddziaływania na środowisko wariantu proponowanego przez wnioskodawcę i marginalnie analizuje pozostałe warianty. W takim przypadku organ przeprowadzający procedurę oceny oddziaływania na środowisko powinien wezwać wnioskodawcę do przedstawienia pełnej analizy wariantowej planowanego przedsięwzięcia.

Jeżeli analiza taka okaże się niewystarczająca organ powinien wezwać wnioskodawcę do przedstawienia analizy porównawczej wariantu wybranego do realizacji z racjonalnym wariantem alternatywnym, w tym określenia przewidywanego oddziaływania na środowisko. Opis wariantów przedsięwzięcia musi znajdować swoje odzwierciedlenie w materiale dowodowym postępowania, w ten sposób, aby spełniał wymagania określone w art. 66 ust. 1 pkt 5 u.u.i.ś. W opisach wariantów powinno znaleźć się jednoznaczne wskazanie sposobu funkcjonowania przedsięwzięcia, zgodnie z parametrami technicznymi opisującymi przedsięwzięcie.

Nie jest zatem dopuszczalne przyjęcie w wariantach możliwości sterowania przedsięwzięciem w sposób nieprzewidywalny i zmienny w zależności od szeregu czynników niezależnych od inwestora np. okresowe wyłączanie działania przedsięwzięcia lub tak jak błędnie wskazuje Sąd I instancji w niniejszej sprawie, poprzez zmianę przepustowości obu wyciągów. Należy także pamiętać, że uwarunkowania środowiskowe, nie są jedynymi, które mogą przesądzać o ostatecznym wyborze wariantu przewidzianego do realizacji. Zgodnie z zasadą zrównoważonego rozwoju w opisie, a następnie w analizie wariantów należy uwzględnić kwestie: ekonomiczne, społeczne, techniczne, i prawne.

Zasługuje na uwzględnianie zarzut dotyczący naruszenia art. 66 ust. 1 pkt 8 lit. a i b u.u.i.ś., poprzez jego błędne zastosowanie i przyjęcie, że dokonanie oceny skumulowanych oddziaływań przedsięwzięcia oraz zrealizowanego już w ramach samowoli budowlanej wyciągu krzesełkowego będzie można dokonać dopiero na etapie postępowania legalizacyjnego. Skumulowane oddziaływania na środowisko dotyczą zmian w środowisku, które są spowodowane wpływem danego przedsięwzięcia w połączeniu z innymi przyszłymi i obecnymi przedsięwzięciami. Należy zgodzić się ze stanowiskiem skarżącego kasacyjnie, że ocena oddziaływań skumulowanych ma na celu uwzględnienie wszystkich przedsięwzięć funkcjonujących na danym terenie i generujących podobne oddziaływania na środowisko.

Zasadny jest zarzut dotyczący naruszenia art. 3 ust. 1 pkt 13 poprzez brak jego zastosowania i uznanie planowanego przedsięwzięcia jako odrębnego w stosunku do wyciągu krzesełkowego powstałego w ramach samowoli budowlanej. W sytuacji, gdy przedsięwzięciem objęta jest zarówno przebudowa, jak i ściśle z tym związane niezbędne prace, które składają się na modernizację części przedsięwzięcia. Oznacza to, że całość planowanych prac stanowi jedno przedsięwzięcie, które powinno być poddane procedurze oceny oddziaływania na środowisko. Powiązanie technologiczne, należy rozumieć w sposób kompleksowy w odniesieniu do funkcji i celów konkretnego przedsięwzięcia. Wykładnia pojęcia "powiązanie technologiczne" w ramach definicji przedsięwzięcia musi uwzględniać przede wszystkim cel jego realizacji. Wąskie rozumienie powiązania technologicznego może naruszyć zasadę prewencji wyrażoną w art. 6 ust. 1 p.o.ś. Przedsięwzięciem jest po pierwsze - jakakolwiek inwestycja budowlana. Po drugie jednak także jakakolwiek inna ingerencja w środowisko związana z przekształceniem terenu lub ze zmianą sposobu jego wykorzystywania.

Podobną co do stopnia ogólności konstrukcję pojęcia "przedsięwzięcie" zawiera dyrektywa Parlamentu Europejskiego i Rady 2011/92/UE z 13 grudnia 2011 r. w sprawie oceny skutków wywieranych przez niektóre przedsięwzięcia publiczne i prywatne na środowisko (Dz. Urz. UE. L 26 z 28.01.2012, s. 1.), zakładając, że przedsięwzięcie to także (czyli poza inwestycją budowlaną) "inne interwencje w otoczeniu naturalnym i krajobrazie". Przedsięwzięciem będzie zatem praktycznie każda zmiana sposobu wykorzystania terenu czy też jego przekształcenie, w tym zwłaszcza (chociaż nie wyłącznie) powodujące zmiany w krajobrazie. Definicja zawarta w art. 3 ust. 1 pkt 13 u.u.i.ś. zawiera jeszcze jeden element mający istotne znaczenie dla ustalenia znaczenia pojęcia "przedsięwzięcie" w niniejszej sprawie, który został pominięty przez Sąd I instancji. Stwierdza ona bowiem w drugiej części, że przedsięwzięcia powiązane technologicznie kwalifikuje się jako jedno przedsięwzięcie, także jeżeli są one realizowane przez różne podmioty. Z uwagi na założenia dyrektywy 2011/92/UE (wcześniej dyrektywy Rady 85/337/EWG z 27 czerwca 1985 r. w sprawie oceny skutków wywieranych przez niektóre przedsięwzięcia publiczne i prywatne na środowisko naturalne (Dz. Urz. WE L 175 z 05.07.1985, s. 40; Dz. Urz. UE Polskie wydanie specjalne, rozdz. 15, t. 1, s. 248, ze zm.), na które powołuje się orzecznictwo sądów europejskich, należy uznać, że nie chodzi tu o ściśle technologiczne powiązania (w sensie technicznego uwarunkowania możliwości funkcjonowania określonych przedsięwzięć w powiązaniu z innymi), ale tego typu powiązania, które wpływają na skutki środowiskowe funkcjonowania powiązanych ze sobą przedsięwzięć (zob. M. Górski [w:] M. Górski (red.), Prawo ochrony środowiska, Warszawa 2014, s. 112 i n). Obowiązek traktowania przedsięwzięć powiązanych technologicznie jako jednego wynika z konieczności kompleksowego zbadania potencjalnych wpływów na środowisko wszystkich przedsięwzięć, które mogą być źródłem skumulowanych oddziaływań na środowisko. Ma to istotne znaczenie z punktu widzenia zapewnienia realizacji założeń ww. zasady prewencji w procedurze indywidualnej oceny oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko.

Ponieważ stwierdzone powyżej wadliwości przeprowadzonej przez Sąd I instancji kontroli dotyczyły obu wydanych w sprawie decyzji, a postępowanie administracyjne wymaga powtórzenia z uwzględnieniem powyższych wytycznych, Naczelny Sąd Administracyjny uznając, że na obecnym etapie postępowania istota sprawy została dostatecznie wyjaśniona, rozpoznał również złożoną w sprawie skargę, orzekając o uchyleniu obu wydanych w sprawie decyzji. O powyższym Naczelny Sąd Administracyjny orzekł na podstawie art. 188 w związku z art. 145 § 1 pkt 1 lit. a i c i 135 p.p.s.a.

O kosztach postępowania sądowego orzeczono na mocy art. 203 pkt 1 oraz 205 tej ustawy.