Centralna Baza Orzeczeń Sądów Administracyjnych

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Halina Chitrosz-Roicka, Sędziowie SO del. Monika Kazubińska-Kręcisz,, WSA Andrzej Niezgoda (sprawozdawca), Protokolant Starszy asystent sędziego Anna Gilowska, po rozpoznaniu w Wydziale I na rozprawie w dniu 10 czerwca 2015 r. sprawy ze skargi B. K. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia [...] nr [...] w przedmiocie podatku od nieruchomości za miesiące marzec i kwiecień 2009 r. oddala skargę.

Zaskarżoną decyzją z dnia [...] Samorządowe Kolegium Odwoławcze po rozpatrzeniu odwołania B. K. od decyzji Prezydenta Miasta L. z dnia [...]w sprawie określenia wysokości podatku od nieruchomości za okres marzec — kwiecień 2009 r., utrzymało w mocy decyzję organu I instancji.

Z uzasadnienia zaskarżonej decyzji wynika, że pismem z dnia [...] października 2013 r. Prezydent Miasta wezwał podatniczkę do złożenia w terminie 7 dni od otrzymania wezwania deklaracji (data doręczenia: 11 październik 2013 r.) na podatek od nieruchomości za nieruchomość położoną w L. przy ul. J., stanowiącą wielostanowiskowy garaż. Deklaracja taka została złożona przez podatniczkę dnia [...]listopada 2013 r., a następnie skorygowana dnia [...] stycznia 2014 r.. Korektę tę podatniczka uzasadniła błędnym w jej ocenie przyjęciem, że "(...) zarówno garaże, jak i części wspólne nieruchomości objęte są taką samą stawką — jak lokale zajęte na prowadzenie działalności gospodarczej. Wysokość należnego po korekcie podatku od nieruchomości za rok 2009 podatniczka określiła na 532,74 zł (przed korektą, w pierwszej deklaracji wyliczyła zobowiązanie w kwocie 11.563,00 zł).

Postanowieniem z dnia [...] Prezydent Miasta wszczął z urzędu postępowanie podatkowe w sprawie wymiaru podatku od nieruchomości za okres marzec - kwiecień 2009 r. w odniesieniu do przedmiotowej nieruchomości. Decyzją z dnia [...] Prezydent Miasta określił zobowiązanie podatkowe za okres marzec — kwiecień 2009 r. w zakresie podatku od tej nieruchomości. Decyzja ta określiła wysokość zobowiązania podatkowego w sposób solidarny wszystkim współwłaścicielom przedmiotowej nieruchomości, w tym podatniczce w kwocie 2017 zł, na które to zobowiązanie złożyły się:

- podatek w wysokości 34,43 zł od udziału w nieruchomości gruntowej ( podstawa opodatkowania - 607,66 m2, stawka jak dla gruntów pozostałych - 0,34 zł),

- podatek w wysokości 0,43 zł od udziału w części wspólnej budynku mieszkalnego (podstawa opodatkowania — 4,44 m2, stawka jak dla budynków mieszkalnych - 0,58 zł),

- podatek w wysokości 967,37 zł od nieruchomości lokalowych związanych z działalnością gospodarczą (podstawa opodatkowania — 318,04 m2, stawka jak dla budynków lub ich części związanych z działalnością gospodarczą — 18,25 zł),

- podatek w wysokości 1.014,91 zł od pozostałych części nieruchomości lokalowej (podstawa opodatkowania - 990,16 m2, stawka - jak dla budynków pozostałych 6,15 zł).

W wyniku rozpoznania odwołania podatniczki od powyższej decyzji Samorządowe Kolegium Odwoławcze stwierdziło, iż przedmiotem sprawy jest kwestia opodatkowania nieruchomości położonej przy ul. J. w L. stanowiącej garaż wielostanowiskowy. Z prawem własności garażu związany jest udział w nieruchomości wspólnej. W analizowanej sprawie chodzi o wymiar podatku od tej nieruchomości za rok 2009. W tym czasie współwłaścicielami tejże nieruchomości było 46 podmiotów, w tym wnosząca odwołanie podatniczka.

Kolegium zwróciło uwagę na rysujący się w niniejszej sprawie stan faktyczny zgodnie, z którym nieruchomość położona w L. przy ul. J. stanowi działki nr [...] liczy 2539 m2 powierzchni łącznej. Nieruchomość powyższa zabudowana jest budynkiem mieszkalnym, w budynku mieszkalnym wyodrębniono własność poszczególnych lokali, w tym lokalu niemieszkalnego - garażu o powierzchni użytkowej 1308,20 m2.

Organ odwoławczy stwierdził, że w świetle przepisów ustawy o podatkach i opłatach lokalnych podatek od nieruchomości w przedmiotowej sprawie dotyczy garażu wielostanowiskowego, gdyż stanowi on odrębny przedmiot opodatkowania ("część budynku", o której mowa w art. 2 ust. 1 pkt 2 ustawy o podatkach i opłatach lokalnych). Dalej Kolegium argumentowało, iż kierując się dyspozycją art. 3 ust. 4 ustawy o podatkach lokalnych organ podatkowy I instancji w sposób prawidłowy określił obowiązek podatkowy w odniesieniu do garażu wielostanowiskowego, obejmując nim solidarnie wszystkich współwłaścicieli, w tym stronę niniejszego postępowania. W przedmiotowym stanie faktycznym z własnością garażu wielostanowiskowego związany jest udział podatniczki w nieruchomości wspólnej wynoszący [...]. Po pomnożeniu tego udziału przez powierzchnię nieruchomości wspólnej, podstawą opodatkowania dla strony jest grunt o powierzchni 607,66 m2 oraz te części budynku, które nie są przeznaczone do wyłącznego użytkowania przez właścicieli lokali o powierzchni 4,43 m2. Kolegium stwierdziło, że organ podatkowy I instancji prawidłowo przyjął podstawę opodatkowania. Dodatkowo wyjaśniło, iż w sytuacji, gdy przedmiotowa nieruchomość zawiera zarówno miejsca postojowe, ciągi komunikacyjne oraz komórki lokatorskie — opodatkowaniu podlega całość przedmiotu opodatkowania, tj. prawidłowo ustalona, całkowita powierzchnia użytkowa.

Odnosząc się do zarzutu strony, dotyczącego niewłaściwego zastosowania stawek podatkowych dla przedmiotowej nieruchomości Kolegium stwierdziło, że stawki podatku od nieruchomości obowiązujące na terenie danej jednostki podziału administracyjnego kraju ustala Rada Gminy (Rada Miasta). Stawki te mogą, ale nie muszą być zróżnicowane. Czynnikiem decydującym o wysokości stawek jest przede wszystkim rodzaj przedmiotu opodatkowania, jakimi mogą być grunty, budynki i lokale. Wielkość stawki w sposób pośredni determinowana jest też przepisami dotyczącymi zakresu obowiązku podatkowego, jaki powstaje w sytuacji wyodrębnienia własności lokali w danym budynku oraz danymi z księgi wieczystej, określającymi wielkość udziału związanego z nieruchomością wspólną, na podstawie aktów notarialnych przenoszących prawo własności. Organ wyjaśnił ponadto, iż status przedsiębiorcy, jaki posiada podatniczka determinuje zastosowanie wyższych stawek podatkowych dla wszystkich nieruchomości, do których przysługuje jej prawo własności, z enumeratywnie wyliczonymi w ustawie wyjątkami. W przedmiotowym stanie faktycznym prawo własności częściowo dotyczyło budynków mieszkalnych i w tym zakresie organ podatkowy słusznie zastosował właściwą dla tego typu nieruchomości stawkę podatkową. Co do pozostałych składników prawa własności organ dodał, iż dla zastosowania właściwej stawki podatkowej fakt "zajęcia" nieruchomości na działalność gospodarczą, na który powoływała się strona nie jest prawnie relewantny, bowiem ani z przepisów ustawy, ani z utrwalonego stanowiska doktryny i judykatury nie wynika konieczność faktycznego prowadzenia działalności gospodarczej na danej nieruchomości. O tym, że jest ona objęta stawkami wyższymi decydują kryterium formalne — wpis do rejestru przedsiębiorców oraz kryteria materialne - niezaistnienie okoliczności wyłączających zastosowanie wyższych stawek.

W kontekście zarzutu dotyczącego "(...) uchybienia normom Ordynacji podatkowej i kodeksu postępowania administracyjnego, które nakazują staranność w przeprowadzeniu postępowania dowodowego, jak i dążenie do ustalenia prawdy obiektywnej Kolegium stwierdziło, że organ podatkowy I instancji dotrzymał standardów postępowania dowodowego, na co wskazuje fakt wezwania podatniczki do złożenia deklaracji (celem odwzorowania prawdziwego stanu rzeczy), zagwarantowania podatniczce udziału w postępowaniu podatkowym wraz ze składaniem wniosków dowodowych, jak i prawa do wypowiedzenia się na temat całokształtu zebranego w sprawie materiału dowodowego. Co do kodeksu postępowania administracyjnego, Kolegium zwróciło uwagę, że w myśl przepisów art. 2 § 1 Ordynacji podatkowej, to właśnie Ordynacja stanowi wyłączną podstawę procedur dotyczących podatków i innych należności wymierzanych i pobieranych przez organy podatkowe.

W skardze na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia [...] podatniczka wniosła o jej uchylenie. Zaskarżonej decyzji zarzuciła:

- błędne ustalenie stanu faktycznego podstawy wymiaru podatku polegające na pominięciu stanu faktycznego ("materialnego") nieruchomości i ustalenie zobowiązania podatkowego wyłącznie w oparciu o stan formalno-prawny własności nieruchomości,

- błędną wykładnię przepisów prawa, która pomija zasadę dążenia do ustalenia prawdy obiektywnej - nadrzędnej w przepisach prawa podatkowego,

- naruszenie podstawowych zasad prawa administracyjnego - przede wszystkim podważenie zaufania obywatela do państwa prawnego,

- naruszenie art. 32 ust. 1 Konstytucji Rzeczpospolitej Polskiej i wynikającej z tej normy prawa zasady równego traktowania osób znajdujących się w podobnej sytuacji względem prawa.

Skarżąca podniosła, iż jej zarzuty w głównej mierze podyktowane są niejednolitym opodatkowaniem tych samych rodzajowo nieruchomości (garaży wielostanowiskowych) znajdujących się w trzech sąsiadujących ze sobą budynkach. Zdaniem skarżącej w dwóch z tych budynków garaże są wyodrębnione jako lokale mieszkalne, a podjazdy do garaży są objęte stawką tak jak dla części wspólnych budynku mieszkalnego. Natomiast w budynku, którego dotyczy niniejsza sprawa wyodrębniono cały zespół garaży jako lokal, a podjazdy do garaży opodatkowane są taką samą stawką jak garaże. Z tego skarżąca wywodzi, iż w niniejszej sprawie nie zachowano zasady prawdy obiektywnej wynikającej z Ordynacji podatkowej oraz naruszono art. 32 Konstytucji w świetle których obiekty "identyczne materialnie" należy opodatkować takimi samymi stawkami.

W odpowiedzi na skargę Samorządowe Kolegium Odwoławcze wniosło o jej oddalenie.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Skarga nie zasługiwała na uwzględnienie.

Sąd uznał, że w sprawie dokonano prawidłowego wymiaru podatku od nieruchomości.

Istota sporu sprowadza się do określenia sposobu opodatkowania garażu wielostanowiskowego stanowiącego odrębną nieruchomość, znajdującego się w budynku wielomieszkaniowym i jednocześnie będącym przedmiotem współwłasności ułamkowej.

Zgodnie z art. 3 ust. 4 ustawy z dnia 12 stycznia 1991 r. o podatkach i opłatach lokalnych (Dz. U. z 2010, Nr 95, poz.613, w skrócie: "u.p.o.l.") jeżeli nieruchomość lub obiekt budowlany stanowi współwłasność lub znajduje się w posiadaniu dwóch lub więcej podmiotów, to stanowi odrębny przedmiot opodatkowania, a obowiązek podatkowy od nieruchomości lub obiektu budowlanego ciąży solidarnie na wszystkich współwłaścicielach lub posiadaczach, z zastrzeżeniem ust. 5. Ostatnio przywołany przepis stanowi zaś, że jeżeli wyodrębniono własność lokali, obowiązek podatkowy w zakresie podatku od nieruchomości od gruntu oraz części budynku stanowiących współwłasność ciąży na właścicielach lokali w zakresie odpowiadającym częściom ułamkowym wynikającym ze stosunku powierzchni użytkowej lokalu do powierzchni użytkowej całego budynku.

Rozstrzygnięcia wymaga zatem to, czy w zaistniałym w niniejszej sprawie stanie faktycznym i prawnym, co do sposobu opodatkowania garażu wielostanowiskowego, należy stosować reguły opodatkowania wynikające z art. 3 ust. 4 u.p.o.l.

Organy administracji słusznie stanęły na stanowisku, że z uwagi na to, iż nieruchomość jest współwłasnością i stanowi odrębny przedmiot opodatkowania, to obowiązek podatkowy ciąży solidarnie na wszystkich współwłaścicielach - od całej nieruchomości lokalowej, a także od gruntu oraz części budynku stanowiących ich współwłasność w zakresie odpowiadającym częściom ułamkowym wynikającym ze stosunku powierzchni użytkowej przedmiotowego lokalu do powierzchni użytkowej całego budynku.

Zdaniem Sądu organy prawidłowo zakwalifikowały rodzaj nieruchomości w oparciu o przepisy u.p.o.l. Ponadto prawidłowo uwzględniły dane zawarte w księdze wieczystej prowadzonej dla przedmiotowej nieruchomości; zaś wśród nich okoliczność, iż z prawem własności garażu wielostanowiskowego związany jest udział w nieruchomości wspólnej, wynoszący w przypadku skarżącej[...]. Po przemnożeniu tego udziału przez powierzchnię nieruchomości wspólnej, podstawą opodatkowania dla skarżącej jest grunt o powierzchni 607,66 m2 oraz te części budynku, które nie są przeznaczone do wyłącznego użytkowania przez właścicieli lokali — o powierzchni 4,43 m2. O tym, że przedmiotowy lokal garażowy został wyodrębniony jako nieruchomość, co rzutuje na wymiar podstawy i stawki podatku od nieruchomości stanowią zapisy aktu notarialnego, który przeniósł na skarżącą prawo współwłasności przedmiotowej nieruchomości.

Sąd nie podziela zarzutu skargi dotyczącego naruszenia zasady prawdy obiektywnej. Zgodnie z art. 122 Ordynacji podatkowej, statuującym tę zasadę, w toku postępowania organy podatkowe podejmują wszelkie niezbędne działania w celu dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego oraz załatwienia sprawy w postępowaniu podatkowym. Wynika z tego, iż to na organie podatkowym ciąży obowiązek prowadzenia sprawy w kierunku wyjaśnienia wszystkich okoliczności sprawy, jakie budzić mogą wątpliwości podatników. Przede wszystkim jednak chodzi o wyczerpujące zebranie i rozpatrzenie całego materiału dowodowego. Zdaniem Sądu organy podatkowe oparły wymiar podatku od przedmiotowej nieruchomości na wiarygodnych i rzetelnych środkach dowodowych, zwłaszcza o zapisy księgi wieczystej dla przedmiotowej nieruchomości.

Słusznie także argumentował organ, mając na uwadze uchwałę 7 sędziów NSA z dnia 27 lutego 2012 r. (sygn. akt II FPS 4/11), gdzie wskazano, że usytuowany w budynku mieszkalnym garaż stanowiący przedmiot odrębnej własności powinien podlegać opodatkowaniu według stawek od budynków lub części pozostałych. Uchwała nie przeczy jednak możliwości dokonania wymiaru podatku według stawek jak za nieruchomość związaną z działalnością gospodarczą, w sytuacji, gdy wśród jej współwłaścicieli są przedsiębiorcy. Skarżąca (co ustalono na podstawie wpisu do CEiDG, gdzie podatniczka figuruje jako prowadząca działalność gospodarczą od dnia 12 lutego 2002 r.) przez fakt bycia przedsiębiorcą determinuje zastosowanie wyższych stawek podatkowych dla wszystkich nieruchomości, do których przysługuje jej prawo własności, z przewidzianymi przepisami prawa wyjątkami.

Skarga podnosi także zarzut naruszenia art. 32 Konstytucji RP. W ocenie Sądu nie jest on trafny. Sąd rozpoznający niniejszą sprawę stwierdza, że obowiązujący w Polsce system podatku od nieruchomości istotne znaczenie pokłada w sposobie wykorzystywania przedmiotu opodatkowania na określone cele (mieszkalne, do działalności gospodarczej, pozostałe). Zróżnicowanie stawek podatku od garaży w zależności od tego, czy garaż stanowi odrębną własność i odrębny przedmiot opodatkowania nie może więc być uznane za naruszające konstytucyjne zasady, w tym zasadę równości wobec prawa. Na mocy art. 217 Konstytucji ustawodawca może natomiast określać różne preferencje i zwolnienia podatkowe.

Mając na uwadze powyższe, zgodnie z art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r. poz. 270 ze zm.) skargę jako niezasadną należało oddalić.