Centralna Baza Orzeczeń Sądów Administracyjnych

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Zofia Przegalińska, Sędziowie Sędzia WSA Nadzieja Karczmarczyk-Gawęcka (spr.), Sędzia WSA Joanna Wojciechowska, Protokolant Joanna Zienkowicz, po rozpoznaniu w Wydziale I na rozprawie w dniu 8 września 2010 r. sprawy ze skargi T. S.A. z siedzibą w W. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia [...] nr [...] w przedmiocie podatku od nieruchomości za 2007 r. oddala skargę

Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Sz. decyzją z dnia [...] r., Nr [...], wydaną w trybie odwoławczym, utrzymało w mocy decyzję Prezydenta Miasta S. z dnia [...] r., Nr [...], którą określono T. [...] S.A. z siedzibą w W. (dalej: Spółka) zobowiązanie w podatku od nieruchomości za 2007 r. w kwocie [...] zł.

Ze stanu sprawy wynika, że Spółka w złożonej w dniu 16 stycznia 2007 r. pierwotnej deklaracji podatkowej na 2007 r. wykazała m.in. wartość budowli stanowiących podstawę opodatkowania obejmującej linie kablowe wraz z kanalizacją kablową w kwocie [...] zł i należny podatek od nieruchomości w kwocie [...] zł. W dniu 21 marca 2007 r. Spółka złożyła korektę deklaracji, wykazując do opodatkowania tylko wartość kanalizacji kablowej w kwocie [...] zł z wyłączeniem wartości linii kablowych umieszczonych w tej kanalizacji. W wyniku korekty, zmniejszono wartość budowli podlegających opodatkowaniu o kwotę [...] zł, a tym samym obniżeniu uległ należny podatek od nieruchomości o kwotę [...] zł. Uzasadniając korektę Spółka stwierdziła, że linie kablowe ułożone w kanalizacji kablowej nie mogą być kwalifikowane jako: samodzielne budowle w rozumieniu prawa budowlanego; instalacje lub urządzenia stanowiące wraz z budowlą całość użytkowo-techniczną; urządzenia budowlane związane z obiektem budowlanym, które zapewniają możliwość użytkowania obiektu zgodnie z przeznaczeniem.

Prezydenta Miasta S., postanowieniem z dnia [...] r., wszczął wobec Spółki postępowanie w sprawie określenia zobowiązania podatkowego w podatku od nieruchomości za 2007 rok, w następstwie którego wydał opisaną na wstępie decyzję podatkową z dnia [...] r. Organ ten nie podzielił stanowiska Spółki i uznał, powołując się na przepisy art. 1a ust. 1 pkt 2 ustawy z dnia 12 stycznia 1991 r. o podatkach i opłatach lokalnych (Dz.U. z 2006 r. Nr 121, poz. 844 ze zm.; dalej: u.p.o.l.) oraz art. 3 pkt 3 i pkt 9 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane (Dz.U. z 2006 r. Nr 156, poz. 1118 ze zm.; dalej: P.b.), że linie kablowe wraz z kanalizacją kablową stanowią w całości sieć telekomunikacyjną (techniczną) będącą budowlą w rozumieniu powołanych przepisów. W związku z tym, organ podatkowy pierwszej instancji uznał, że pierwotna deklaracja na podatek od nieruchomości na 2007 r. była prawidłowa co do podstawy opodatkowania budowli i, przyjmując za wiarygodne dane wynikające z tej deklaracji, określił zobowiązanie podatkowe w podatku od nieruchomości za 2007 r. w kwocie [...] zł.

Nie zgadzając się z powyższą decyzją, pełnomocnik Spółki wniósł odwołanie, w którym domagał się uchylenia decyzji organu podatkowego pierwszej instancji, wstrzymania jej wykonania oraz umorzenia postępowania podatkowego w sprawie podatku od nieruchomości za rok 2007.

Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Sz., wymienioną na wstępie decyzją z dnia [...] r., utrzymało w mocy decyzję organu podatkowego pierwszej instancji. Organ odwoławczy podkreślił, że art. 1a ust. 1 pkt 2 u.p.o.l. odwołuje się do ustawy - Prawo budowlane tylko co do definicji budowli oraz urządzenia budowlanego, a więc uzasadnione było powołanie się wyłącznie na art. 3 pkt 3 i pkt 9 P.b. Natomiast nieuprawnione jest powoływanie się na przepisy rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 26 października 2005 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać telekomunikacyjne obiekty budowlane, gdyż służą one organom i wykonawcom budowlanym, a nie organom podatkowym.

W ocenie Kolegium, nie budziło wątpliwości, że kanalizacja kablowa wraz z zamieszczonymi w niej liniami telekomunikacyjnymi, tj. kablami i przewodami stanowią całość techniczno-użytkową. Kanalizacja stanowi osłonę linii telekomunikacyjnych i nie istnieje sama dla siebie, co wynika z tego, że linie telekomunikacyjne mogą też funkcjonować bez kanalizacji. Oznacza to, że przedmiotem opodatkowania podatkiem od nieruchomości jest budowla sieci telekomunikacyjnych, którą tworzą dwie części składowe: kanalizacja kablowa i osłaniane przez nią telekomunikacyjne linie kablowe stanowiące całość techniczno-użytkową.

Organ odwoławczy uznał, że stan faktyczny sprawy nie był sporny i nie wymagał przeprowadzenia postępowania dowodowego w postaci oględzin czy opinii biegłego, spór dotyczył natomiast interpretacji przepisów prawa, zatem zasadnie za podstawę rozstrzygnięcia przyjęto dane faktyczne co do wartości linii kablowych podane przez Spółkę w pierwotnej deklaracji za 2007 r. oraz w deklaracjach z poprzednich lat podatkowych, gdyż nie budziły one wątpliwości co do zgodności z rzeczywistością.

Odnosząc się do zarzutu niewyjaśnienia przez organ podatkowy wartości budowli, Kolegium stwierdziło, że organ podatkowy pierwszej instancji, nie akceptując złożonej korekty deklaracji, na podstawie art. 165 ustawy z 29 sierpnia 1997 r. - Ordynacja podatkowa (Dz.U. z 2005 r. Nr 8, poz. 60; dalej: O.p.), wszczął z urzędu postępowanie w sprawie określenia zobowiązania podatkowego, które wykazało, że linie telekomunikacyjne ułożone w kanalizacji kablowej na terenie gminy S. są budowlą podlegającą opodatkowaniu podatkiem od nieruchomości. Wobec niepodzielania stanowiska Spółki oraz faktu niezakwestionowania przez podatnika wartości budowli na dzień 1 stycznia roku podatkowego, zasadne było przyjęcie przez organ podatkowy pierwszej instancji wartości budowli wykazanych w pierwotnej deklaracji na podatek od nieruchomości za 2007 rok. Spółka nie wykazała w odwołaniu niezgodności tych danych z rzeczywistym stanem rzeczy, dlatego nieuprawnione są jej zarzuty odnoszące się do naruszenia przepisów ustawy

– Ordynacja podatkowa (tj.: art.art. 122, 180, 187 § 1, 191 O.p.), zwłaszcza, że nie wykazała, że mogło to mieć istotny wpływ na wynik sprawy.

Reasumując, Kolegium podzieliło stanowisko Prezydenta Miasta S., że kable sieci telekomunikacyjnej umiejscowione w kanałach kanalizacyjnych są budowlą stanowiącą całość techniczno-użytkową wraz z instalacjami i urządzeniami, i są przedmiotem opodatkowania podatkiem od nieruchomości.

W skardze wniesionej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Szczecinie Spółka wniosła o uchylenie zaskarżonej decyzji oraz poprzedzającej ją decyzji organu podatkowego pierwszej instancji. Zaskarżonej decyzji strona zarzuciła naruszenie:

1) art. 122 O.p. w związku z art. 180, art. 187 § 1 oraz art. 191 O.p., gdyż pomimo ciążącego na organach podatkowych obowiązku wykazania nieprawidłowości deklaracji podatkowej złożonej przez podatnika, organy te nie przedstawiły nawet jednego dowodu, z którego wynikałaby nieprawidłowość deklaracji;

2) art. 21 § 2 i § 3 O.p. oraz art. 81 O.p. w związku z art. 180, art. 187 § 1 oraz art. 191 O.p., gdyż zakwestionowały wysokość zobowiązania podatkowego zadeklarowaną w korekcie deklaracji danymi wynikającymi z deklaracji złożonej pierwotnie;

3) art. 210 § 4 O.p. w związku z art. 2 ust. 1 pkt 3 oraz art. 1a ust. 1 pkt 2 u.p.o.l. ze względu na wadliwość uzasadnienia prawnego zaskarżonej decyzji, które polega przede wszystkim na pominięciu przepisów P.b. przy ocenie, czy obiekt jest budowlą w rozumieniu u.p.o.l.;

4) art. 2 ust. 1 pkt 3 u.p.o.l. w związku z art. 1a ust. 1 pkt 2 u.p.o.l., gdyż obciążono podatkiem od nieruchomości linie telekomunikacyjne kablowe położone w kanalizacji kablowej, mimo iż nie stanowią one budowli w rozumieniu u.p.o.l.

W uzasadnieniu skargi Spółka w sposób zasadniczy powtórzyła argumenty i zarzuty prawne przedstawione w odwołaniu, konkludując, że skoro linie kablowe umieszczone w kanalizacji kablowej nie stanowią samodzielnej budowli w rozumieniu przepisów P.b., nie stanowią części składowej kanalizacji ani nie są urządzeniami budowlanymi związanymi z obiektem budowlanym i zapewniającym jego użytkowanie zgodnie z przeznaczeniem, to nie stanowią budowli w rozumieniu u.p.o.l. Tym samym telekomunikacyjne linie kablowe umieszczone w kanalizacji kablowej nie podlegają opodatkowaniu podatkiem od nieruchomości.

Skarżąca Spółka na poparcie swoich argumentów przywołała uzasadnienie wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Lublinie z dnia 30 maja 2008 r., sygn. akt I SA/Lu 174/08, w którym Sąd ustalając zakres przedmiotowy podatku od nieruchomości wyjaśnił, że "przedmiotem opodatkowania tym podatkiem są wyodrębnione w przestrzeni i stanowiące zorganizowana całość funkcjonalno-użytkową ich stricte budowlane elementy". W świetle powyższego, linie kablowe położone w kanalizacji kablowej z pewnością nie są obiektem wyodrębnionym w przestrzeni oraz nie stanowią całości funkcjonalno-użytkowej z takim obiektem gdyż nie mogą być uznane za elementy budowlane kanalizacji kablowej.

Ponadto do skargi Spółka dołączyła opinię prawną sporządzoną przez prof. dra hab. W. N. i mgra M. W. "W sprawie niektórych aspektów interpretacji przepisów dotyczących zakresu przedmiotowego podatku od nieruchomości".

W odpowiedzi na skargę Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Sz. wniosło o jej oddalenie, podtrzymując stanowisko wyrażone w zaskarżonej decyzji.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie, wyrokiem z dnia 24 czerwca 2009 r. o sygn. akt I SA/Sz 159/09, uchylił zaskarżoną decyzję, uznając, że w sprawie konieczne jest rozważenie przez Kolegium, czy sporne linie kablowe wyczerpują cechy któregokolwiek z obiektów budowlanych wymienionych w art. 3 pkt lit. "b" P.b., w szczególności cechy przynależne sieciom technicznym lub sieciom uzbrojenia terenu rozumianym w kontekście wynikającym z art. 1 P.b., pozwalającym przyjąć za uzasadnioną tezę, że budowlą są tylko takie obiekty wymienione w art. 3 pkt 3 ustawy, które są wynikiem procesu budowlanego. Sąd wskazał też, że za budowlę uznać należy tylko taki obiekt, który wraz z ewentualnymi instalacjami i urządzeniami stanowi całość techniczno-użytkową, a więc powiązany jest z nimi w taki sposób, że technicznie stanowią one jego część składową, bez której nie mógłby on pełnić przynależnej mu funkcji.

Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Sz. wniosło skargę kasacyjną od powyższego wyroku z dnia 24 czerwca 2009 r., zarzucając temu orzeczeniu naruszenie prawa materialnego (art. 174 pkt 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - Dz.U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.; dalej: P.p.s.a.) przez błędną wykładnię przepisu art. 1a ust. 1 pkt 2 u.p.o.l. w związku z art. 3 pkt 1 lit. "b" i art. 3 pkt 3 P.b. wskutek przyjęcia, że linie kablowe wyczerpują cechy obiektów budowlanych wymienionych w art. 3 pkt 3 P.b., w szczególności cechy przynależne "sieciom uzbrojenia terenu" rozumianym w kontekście wynikającym z art. 1 P.b. Organ ten uznał, że przyjęta w zaskarżonym wyroku wykładnia jest wykładnią rozszerzającą przepisy prawa podatkowego, skoro wcześniej przytoczone przepisy w sposób wystarczający normują przedmiot opodatkowania podatkiem od nieruchomości.

Ponadto Kolegium podniosło, że brak było uzasadnienia, aby dla wyjaśnienia pojęcia budowli odwoływać się do przepisów rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 26 października 2005 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać telekomunikacyjne obiekty budowlane i ich usytuowanie (Dz.U. Nr 219, poz. 1864), co Sąd uczynił w zaskarżonym wyroku. Jest to bowiem rozporządzenie wykonawcze do P.b. wyłącznie na użytek procesu budowlanego, a nie dla celów podatkowych.

Naczelny Sąd Administracyjny, wyrokiem z dnia 27 maja 2010 r. o sygn. akt II FSK 1675/09, uchylił zaskarżony wyrok w całości i przekazał sprawę do ponownego rozpoznania Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Szczecinie.

W uzasadnieniu orzeczenia Sąd drugiej instancji wskazał, że przedmiotem opodatkowania podatkiem od nieruchomości są m.in. budowle lub ich części związane z prowadzeniem działalności gospodarczej (art. 2 ust. 1 pkt 3 u.p.o.l.). W art. 1a ust. 1 pkt 2 u.p.o.l. budowlę na potrzeby ustawy podatkowej zdefiniowano jako obiekt budowlany w rozumieniu przepisów prawa budowlanego niebędący budynkiem lub obiektem małej architektury, a także urządzenie budowlane w rozumieniu przepisów prawa budowlanego, związane z obiektem budowlanym, które zapewnia możliwość użytkowania obiektu zgodnie z jego przeznaczeniem. Odesłanie do "przepisów prawa budowlanego", a nie do przepisów ustawy - Prawo budowlane oznacza, że ustawodawca nie ograniczył tego odesłania tylko do przepisów ustawy - Prawo budowlane, ale także do innych przepisów tej dziedziny prawa. Sąd ten zauważył jednak, że odesłanie, o którym mowa w art. 1a ust. 1 pkt 2 u.p.o.l., dotyczy określenia przedmiotu opodatkowania, a zatem zgodnie z art. 217 Konstytucji przedmiot opodatkowania winien być uregulowany w ustawie, co oznacza zarazem, że dokonując wykładni pojęcia "przepisy prawa budowlanego", użytego w art. 1a ust. 1 pkt 2 u.p.o.l. w zgodzie z Konstytucją RP uznać należy, że odesłanie to odnosi się wyłącznie do przepisów rangi ustawowej. Zwrócił przy tym uwagę, że kwestie związane z projektowaniem, budową, użytkowaniem i rozbiórką obiektów budowlanych uregulowane są również w innych - niż Prawo budowlane - ustawach.

Naczelny Sąd Administracyjny wskazał również, że ustawa - Prawo budowlane definiuje pojęcie obiektu budowlanego poprzez definicję zakresową pełną, wskazując, że są nimi budynki wraz z instalacjami i urządzeniami technicznymi, budowle stanowiące całość techniczno-użytkową wraz z instalacjami i urządzeniami oraz obiekty małej architektury (art. 3 pkt 1 P.b.). Obiektem budowlanym odpowiadającym pojęciu budowli w u.o.p.l. będzie zatem również budowla w znaczeniu prawa budowlanego. "Budowlę" zdefiniowano w ustawie - Prawo budowlane przez definicję zakresową niepełną, gdyż nie wskazuje ona w definiensie wszystkich elementów z danego zakresu, a ogranicza się jedynie do wyróżnienia przykładu tych elementów. Definicja ta została sformułowana wadliwie, definiuje ona bowiem budowlę jako obiekt budowlany niebędący budynkiem i obiektem małej architektury, zaś z definicji obiektu wynika, że są to budynki, budowle i obiekty małej architektury. Jednakże przykładowe wyliczenie obiektów, które według ustawodawcy zaliczają się do tej kategorii oddaje intencje ustawodawcy co do objęcia zakresem tej definicji tych obiektów, które expressis verbis zostały w nim wymienione oraz tych, które są do nich podobne z uwagi na ich konstrukcję, przeznaczenie i charakter. Zaliczenie konkretnego obiektu do budowli wymaga zatem stwierdzenia, czy został on wymieniony w art. 3 pkt 3, a jeżeli nie, to czy jest on podobny do obiektów w nim wymienionych i jednocześnie nie ma cech, pozwalających na zaliczenie go do budynków lub obiektów małej architektury.

Wśród desygnatów budowli w art. 3 pkt 3 P.b. wymieniono m.in. sieci techniczne i sieci uzbrojenia terenu. Ustawodawca nie zdefiniował tych pojęć, a z uwagi na specyficzny, techniczny charakter tych pojęć, zawodne może być odwołanie się do ich potocznego rozumienia w języku etnicznym. Również definicje tych pojęć zawarte w aktach prawnych regulujących inny zakres przedmiotowy (jak np. art. 2 pkt 11 ustawy z dnia 17 maja 1989 r. Prawo geodezyjne i kartograficzne - Dz. U. z 2005 r. Nr 240, poz. 2027 ze zm., czy art. 2 pkt 13 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym

- Dz.U. Nr 80, poz. 717 ze zm.) określają pojęcie sieć uzbrojenia terenu czy uzbrojenie terenu dla potrzeb tych ustaw. Definicje te obowiązują zatem w zakresie uregulowanym ustawami, w których je zawarto i w zakresie aktów wykonawczych do nich. Nie wiążą natomiast w odniesieniu do pojęć uregulowanych w innych ustawach, regulujących inną dziedzinę.

Odwołując się do dalszych postanowień ustawy - Prawo budowlane, Sąd drugiej instancji stwierdził, że z jej przepisów wynika, np. że do obiektów budowlanych zalicza się m.in. sieci elektroenergetyczne, wodociągowe, kanalizacyjne, gazowe, cieplne i telekomunikacyjne (art. 29 ust. 2 pkt 11, załącznik do ustawy – kategoria XXVI). W wydanym na podstawie art. 7 ust. 2 pkt 1 P.b. rozporządzeniu Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie (Dz.U. Nr 75, poz. 690 ze zm.) uzbrojenie działki odnosi się do sieci wodociągowej, kanalizacyjnej, elektroenergetycznej i ciepłowniczej. W wydanym na tej samej podstawie ustawowej rozporządzeniu Ministra Gospodarki z dnia 30 kwietnia 2001 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać sieci gazowe (Dz.U. Nr 97, poz. 1055), sieć gazową zdefiniowano jako gazociągi wraz ze stacjami gazowymi, układami pomiarowymi, tłoczniami gazu, magazynami gazu, połączone i współpracujące ze sobą, służące do przesyłania i dystrybucji paliw gazowych, należące do przedsiębiorstwa gazowniczego (§ 2 pkt 1). Definicja ta i dalsze przepisy rozporządzenia wskazują na to, że pod pojęciem sieci gazowej dla celów budowlanych ustawodawca rozumie pewną całość, składającą się z wielu połączonych ze sobą w sposób wskazany w rozporządzeniu (warunki techniczne) elementów (przy czym połączenie to nie musi mieć charakteru trwałego - § 13 i § 17), służących wspólnie do osiągnięcia określonego celu. Cechy takie przypisać zatem można innym obiektom sieciowym. Odwołanie się do pojęć użytych w aktach wykonawczych do ustawy nie ma na celu przyjęcia wskazanych w nich definicji jako określających przedmiot opodatkowania, a jedynie ułatwienie odkodowania znaczenia pojęć użytych w ustawie

- Prawo budowlane.

Ustawodawca nie definiuje użytego w ustawie - Prawo budowlane pojęcia sieci telekomunikacyjnej. Również w powołanym wyżej rozporządzeniu Ministra Infrastruktury wskazano jedynie, co należy rozumieć przez telekomunikacyjne obiekty budowlane. Nie oznacza to jednak, że brak tej definicji wyklucza, że obiekty te, po ich połączeniu, nie mogą stanowić sieci telekomunikacyjnej, rozumianej jako całość techniczno-użytkowa. Pojęcia całości techniczno-użytkowej nie można bowiem utożsamiać z rzeczą i jej częściami składowymi w rozumieniu przepisów Kodeksu cywilnego, gdyż ani prawo budowlane, ani u.p.o.l. nie odwołują się do art. 45 i 47 Kc. Tworzenie całości techniczno-użytkowej należałoby rozumieć jako połączenie poszczególnych elementów w taki sposób, aby zgodnie z wymogami techniki nadawały się one do określonego użytku. Nie można przy tym wykluczyć, że każdy z tych elementów może być samodzielnym obiektem, choć nie zawsze samodzielnie wykorzystywany będzie mógł być do określonego celu, budowla stanowić ma zaś całość techniczno-użytkową. Przykładem takiego obiektu jest kanalizacja kablowa. Jest ona samodzielnym obiektem budowlanym, jednakże bez wypełnienia jej kablami nie pełni ona żadnej konkretnej funkcji użytkowej (poza możliwym jej użyciem jako osłony kabli). Dopiero kanalizacja kablowa i położone w niej (zgodnie z warunkami technicznymi - § 4 powołanego rozporządzenia Ministra Infrastruktury, zalecającym układanie kabli pod ziemią przede wszystkim w kanalizacji kablowej, a wyjątkowo - bez tej osłony) kable i pozostałe elementy, stanowią pewną całość użytkową, pozwalającą na prowadzenie działalności gospodarczej w postaci świadczenia usług telekomunikacyjnych. Stanowią one zatem (w całości) budowlę sieciową (sieć techniczną), o której mowa w art. 3 pkt 3 P.b.

Naczelny Sąd Administracyjny wskazał również, że jako sieć telekomunikacyjną potraktowano kanalizację kablową z ułożoną w niej linią kablową w wyjaśnieniu Głównego Urzędu Nadzoru Budowlanego, dotyczącym kanalizacji kablowej i ułożonych w niej kabli. Brak wymogu zgłoszenia układania dodatkowych kabli w kanalizacji kablowej uzasadniono bowiem poprzez odwołanie się do art. 29 ust. 2 pkt 11 i art. 30 ust. 1 pkt 2 P.b., dotyczących sieci telekomunikacyjnych. Wskazano, iż ułożenie dodatkowych kabli nie jest przebudową lub remontem sieci, lecz mieści się w zakresie użytkowania obiektu budowlanego zgodnie z przeznaczeniem. Nie oznacza to jednak, iż kable ułożone w kanalizacji kablowej nie stanowią części budowli, jaką jest sieć telekomunikacyjna, nie wszystkie bowiem prace związane z obiektami budowlanymi wymagają uzyskania stosownych pozwoleń.

Skoro kanalizacja kablowa i ułożone w niej kable stanowią budowlę w rozumieniu przepisów prawa budowlanego, to tym samym stanowią (łącznie) przedmiot opodatkowania podatkiem od nieruchomości jako budowla w rozumieniu art. 2 ust. 1 pkt 3 w zw. z art. 1a pkt 2 u.p.o.l. Sąd drugiej instancji uznał zatem, że w zaskarżonym wyroku błędnie przyjęto, że kanalizacja kablowa z linią kablową nie może stanowić jednej budowli w rozumieniu art. 1a ust. 1 pkt 2 u.p.o.l. w związku z art. 3 pkt 1 lit. "b" i art. 3 pkt 3 P.b., a co najwyżej może być – dla celów podatku od nieruchomości uznana za odrębny obiekt – sieć techniczną lub sieć uzbrojenia terenu.

Naczelny Sąd Administracyjny stwierdził przy tym także, że rozstrzygnięcie niniejszego sporu nie wymaga zwrócenia się, na podstawie art. 193 ustawy zasadniczej, z pytaniem prawnym do Trybunału Konstytucyjnego o zgodność art. 1a ust. 1 pkt 2 u.p.o.l. z art. 2, art. 31 ust. 3, art. 32 ust. 1 i ust. 2, art. 64 ust. 1 i ust. 2, art. 84 i art. 217 Konstytucji RP. Trybunał Konstytucyjny wielokrotnie bowiem wskazywał, że nie należy do jego kognicji określanie sposobu stosowania przepisu w odniesieniu do konkretnych stanów faktycznych. W tym przypadku Naczelny Sąd Administracyjny uznał, że możliwa jest interpretacja art. 1a pkt 2 u.p.o.l. w sposób racjonalny i w zgodzie z Konstytucją.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie zważył, co następuje:

Rozstrzygając ponownie w niniejszej sprawie, należało mieć na uwadze wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 27 maja 2010 r., sygn. akt lI FSK 1675/09, którym uchylono wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Szczecinie z dnia 24 czerwca 2009 r., sygn. akt I SA/Sz 159/09, i przekazano sprawę do ponownego rozpoznania. Stosownie bowiem do treści art. 190 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), sąd któremu sprawa została przekazana, związany jest wykładnią dokonaną w tej sprawie przez Naczelny Sąd Administracyjny. Z wyrażenia "związany wykładnią prawa" należy wysnuć wniosek, że sąd, któremu sprawa została przekazana do ponownego rozpoznania jest związany wykładnią prawa obejmującą zarówno prawo materialne, jak i procesowe. Wojewódzki sąd administracyjny nie jest natomiast związany oceną Naczelnego Sądu Administracyjnego co do stanu faktycznego sprawy, gdyż ocena ta nie jest wykładnią przepisów prawa. Przy ponownym rozpoznaniu sprawy przez wojewódzki sąd administracyjny granice sprawy podlegają zawężeniu do granic, w jakich Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznał skargę kasacyjną (vide: wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 20 września 2006 r., sygn. akt II OSK 1117/05, niepubl.). Odstąpić od zawartej w orzeczeniu wykładni prawa sąd pierwszej instancji może jedynie w wyjątkowych sytuacjach, w szczególności gdy stan faktyczny sprawy ustalony w wyniku ponownego rozpoznania uległ tak znacznej zmianie, że do nowo ustalonego stanu faktycznego należy stosować przepisy prawa odmienne od wyjaśnionych przez Naczelny Sąd Administracyjny, jak również w przypadku, gdy przy niezmienionym stanie faktycznym sprawy, po wydaniu orzeczenia zmienił się stan prawny. Tymczasem, jak wynika ze zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego oraz analizy stanu prawnego, w niniejszej sprawie nie zaszły okoliczności wskazane powyżej.

Oceniając zaskarżony akt pod względem zgodności z przepisami prawa, stosownie do treści art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz.U. Nr 153, poz. 1269 ze zm.) oraz art. 3 § 1 i § 2 pkt 1 P.p.s.a., Sąd uznał, że skarga nie zasługuje na uwzględnienie.

Sąd związany, przytoczoną powyżej, dokonaną przez Naczelny Sąd Administracyjny wykładnią przepisów prawa materialnego odnoszących się do przedmiotu sprawy podatkowej, stwierdził, że skoro zgodnie z art. 2 ust. 1 pkt 3 u.p.o.l. przedmiotem opodatkowania podatkiem od nieruchomości są budowle lub ich części związane z prowadzeniem działalności gospodarczej, a w myśl zawartej w art. 1a ust. 1 pkt 2 tej ustawy definicji budowli, stanowi ją: "obiekt budowlany w rozumieniu przepisów prawa budowlanego nie będący budynkiem lub obiektem małej architektury, a także urządzenie budowlane w rozumieniu przepisów prawa budowlanego związane z obiektem budowlanym, które zapewnia możliwość użytkowania obiektu zgodnie z jego przeznaczeniem", to kanalizacja kablowa i ułożone w niej kable stanowią budowlę w rozumieniu przepisów prawa budowlanego - jako tzw. sieć techniczna, o której mowa w art. 3 pkt 3 P.b. (w stanie prawnym obowiązującym w 2007 r.) a także w art. 29 ust. 2 pkt 11 P.b. i załączniku do tej ustawy - kategoria XXVI). Tym samym, wbrew stanowisku skargi, stanowią one (łącznie) przedmiot opodatkowania podatkiem od nieruchomości, jako budowla w rozumieniu art. 2 ust. 1 pkt 3 w związku z art. 1a pkt 2 u.p.o.l.

Nadto, uznając za nieuzasadnione podniesione w skardze zarzuty naruszenia prawa materialnego wskazać należy, że także wbrew zarzutom skargi niezasadne są zarzuty naruszenia prawa procesowego w postaci art. 122, art. 180, art. 187 §, art. 191 i art. 210 § 4 Ordynacji podatkowej. Organy podatkowe zgromadziły materiał dowodowy, który pozwolił na pełne i wyczerpujące wyjaśnienie wszystkich istotnych dla sprawy okoliczności. Okoliczności te zostały wszechstronnie rozważone w uzasadnieniach decyzji organów obu instancji. Zebrany w sprawie materiał dowodowy, organ podatkowy ocenił z uwzględnieniem doświadczenia życiowego i reguł logicznego myślenia, a zaskarżona decyzja zawiera właściwe uzasadnienie faktyczne i prawne.

Wobec powyższego, nie znajdując podstaw do uznania za zasadne zarzutów skarżącej Spółki w kwestii naruszenia wskazanych w skardze przepisów, Sąd, na podstawie art. 151 P.p.s.a, orzekł o oddaleniu skargi.