Centralna Baza Orzeczeń Sądów Administracyjnych

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Magda Froncisz Sędzia WSA Agnieszka Nawara - Dubiel (spr.) Sędzia WSA Sebastian Pietrzyk po rozpoznaniu w dniu 8 kwietnia 2026 r. na posiedzeniu niejawnym w trybie uproszczonym skargi B. S.A. z siedzibą w K. na postanowienie Wojewody Małopolskiego z dnia 24 października 2025 r. znak WI-VI.7821.2.4.2025.MP w przedmiocie odmowy przywrócenia terminu do wniesienia zażalenia uchyla zaskarżone postanowienie, II. zasadza od Wojewody Małopolskiego na rzecz strony skarżącej B. S.A. z siedzibą w K. kwotę 597 (pięćset dziewięćdziesiąt siedem) zł tytułem zwrotu kosztów postęowania.

II SA/Kr 1577/25

UZASADNIENIE

Prezydent Miasta Krakowa (dalej: "PMK") postanowieniem z 6 czerwca 2025 r., znak: AU-01-6.670.50.2025.IRE, wydanym na podstawie art. 17 ust. 1 i ust. 3 oraz art. 11c ustawy z dnia 10 kwietnia 2003 r. o szczególnych zasadach przygotowania i realizacji inwestycji w zakresie dróg publicznych (Dz. U. z 2024 r. poz. 311, dalej: "specustawa drogowa"), nadał rygor natychmiastowej wykonalności decyzji własnej nr 7/6740.4/2021 z 8 kwietnia 2021 r., znak: AU-01-1.6740.4.11.2016.APS, o zezwoleniu na realizację inwestycji drogowej "Rozbudowa ulicy [...] w K. (km: 0+115,00 – 0+257,70) jako drogi kategorii gminnej klasy drogi dojazdowej wraz z budową infrastruktury – kanalizacja deszczowa, oświetlenie uliczne, sieć wodociągowa oraz przebudową kolidującej infrastruktury technicznej – sieć wodociągowa, sieć kanalizacji deszczowej, sieć elektroenergetyczna, sieć teletechniczna oraz sieć gazowa".

28 sierpnia 2025 r. B. S.A. (dalej: "spółka") wniosła zażalenie na ww. postanowienie, równocześnie w tym samym piśmie z ostrożności procesowej wniosła o przywrócenie terminu do wniesienia zażalenia na powyższe postanowienie, wskazując przy tym, że PMK nie zaktualizował kręgu stron na podstawie ewidencji gruntów i budynków, przez co pominął ją jako stronę postępowania (mimo przystąpienia w 2022 r. tuż po nabyciu nieruchomości od N. sp. z o.o.) i dopiero 21 sierpnia 2025 r. (po wielokrotnych monitach) doręczył jej zawiadomienie o wydaniu postanowienia.

Wojewoda Małopolski postanowieniem z 24 października 2025 r., znak: WI-VI.7821.2.4.2025.MP, odmówił spółce przywrócenia terminu.

W ocenie organu odwoławczego spółka uprawdopodobniła brak winy w uchybieniu terminu. Zawiadomienie o wydaniu postanowienia z 18 czerwca 2025 r. zostało wysłane do N. sp. z o.o., która nie była już właścicielem działek nr [...] i [...], bo 21 maja 2021 r. doszło do zbycia nieruchomości ujawnionego przed złożeniem wniosku o nadanie rygoru natychmiastowej wykonalności (już we wrześniu 2024 r. spółka figurowała jako nowy właściciel). Spółka wykonała obowiązek aktualizacji danych objętych ewidencją gruntów i budynków (art. 22 ust. 2 Prawa geodezyjnego i kartograficznego), więc mogła spodziewać się poinformowania o toczącym się postępowaniu w drodze zawiadomienia wysłanego na adres podany w ewidencji gruntów i budynków.

Jednocześnie jednak w ocenie organu odwoławczego wniosek spółki jest spóźniony, bo powinien zostać złożony do 15 lipca 2025 r. Pełnomocnik spółki zapoznał się z aktami 8 lipca 2025 r., a tego, co zawiera zażalenie, nie można było sformułować na podstawie zawiadomienia o wydaniu postanowienia doręczonego 21 sierpnia 2025 r.

Sam monit z 21 lipca 2025 r. potwierdza, że o wydaniu postanowienia spółka wiedziała wcześniej. Odnosząc się do tego monitu, organ odwoławczy wskazał w świetle uchwały NSA, sygn. akt II OPS 2/16, że przyjęty w art. 11f ust. 3 specustawy drogowej dodatkowy sposób zawiadomienia zwiększa stopień ochrony praw właścicieli, ale nie można łączyć z nim domniemania skutecznego doręczenia postanowienia, które następuje zgodnie z art. 49 kpa.

W skardze spółka wniosła o uchylenie postanowienia i zasądzenie zwrotu kosztów postępowania (w tym zastępstwa procesowego), zarzucając przy tym naruszenie:

1) art. 49a w zw. z art. 49 kpa w zw. z art. 11c specustawy drogowej przez uznanie, że zawiadomienie było skuteczne po upływie 14 dni od dnia obwieszczenia mimo to, że spółka nie była pisemnie uprzedzona o zamiarze zawiadamiania przez obwieszczenie;

2) art. 58 § 2 kpa przez uznanie, że prośba spółki jest spóźniona;

3) art. 141 § 1 kpa przez niezastosowanie przepisu, z którego wynika, że wniesienie zażalenia przed doręczeniem postanowienia jest niedopuszczalne;

4) art. 39 § 3 i § 4 kpa przez uznanie, że wgląd do akt stanowi doręczenie;

5) art. 11c w zw. z art. 17 ust. 1 i ust. 3, a także art. 11f ust. 3 specustawy drogowej przez niezastosowanie odesłania do przepisów ogólnych kpa;

6) art. 49a w zw. z art. 49 kpa oraz art. 11c i art. 11f specustawy drogowej przez uznanie, że skutek doręczenia wywołał upływ 14 dni od opublikowania obwieszczenia bez konieczności bezpośredniego zawiadamiania spółki na piśmie mimo to, że PMK dokonał bezpośredniego zawiadomienia pozostałych stron, w tym skierował zawiadomienie do poprzednika prawnego spółki, a w konsekwencji dla pozostałych stron bieg terminu rozpoczął się z dniem doręczenia im zawiadomienia, natomiast dla spółki po upływie 14 dni od publikacji obwieszczenia.

W uzasadnieniu skargi podniosła, że nie doręczono jej zawiadomienia o wydaniu postanowienia i nie została uprzedzona o zamiarze dokonywania doręczeń przez obwieszczenie. PMK omyłkowo wysłał zawiadomienie do poprzedniego właściciela nieruchomości, którą nabyła w maju 2021 r., a od września 2024 r. figurowała już w ewidencji gruntów jako nowy właściciel. O wydaniu postanowienia dowiedziała się, gdy inwestor rozpoczął roboty budowlane. W rozmowie telefonicznej dowiedziała się, że powinna oczekiwać doręczenia zawiadomienia, ale niezależnie od tego jej pełnomocnik poszedł zapoznać się z aktami postępowania. Mimo chęci wniesienia zażalenia była zmuszona oczekiwać na doręczenie zawiadomienia (art. 141 § 2 w zw. z art. 49 i 49a kpa). W kolejnej rozmowie telefonicznej usłyszała, że wszystkie strony odebrały już zawiadomienia, więc jeśli go nie otrzymała, to nie jest stroną. W związku z tym monitem z 21 lipca 2025 r. wniosła o doręczenie zawiadomienia, które otrzymała dopiero 21 sierpnia 2025 r., a 28 sierpnia 2025 r. wniosła zażalenie – ostrożnościowo połączone – z prośbą o przywrócenie terminu.

W odpowiedzi na skargę Wojewoda Małopolski wniósł o oddalenie skargi.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie zważył, co następuje:

Sprawa została rozpoznana w postępowaniu uproszczonym na podstawie art. 119 pkt 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2024 r. poz. 935 z późn. zm.)- dalej określanej, jako "p.p.s.a.". Stosownie do przepisu art. 145 § 1 pkt 1 lit. "a" - "c" p.p.s.a. kontrola sądowa działalności administracji publicznej sprawowana jest w zakresie oceny zgodności zaskarżonych do sądu decyzji lub postanowień z obowiązującymi przepisami prawa materialnego, jak i przepisami proceduralnymi. Zgodnie z art. 134 § 1 p.p.s.a. Sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną, z zastrzeżeniem art. 57a.

Podstawą wydania zaskarżonego postanowienia był art. 58 Kpa, zgodnie z którym w razie uchybienia terminu należy przywrócić termin na prośbę zainteresowanego, jeżeli uprawdopodobni, że uchybienie nastąpiło bez jego winy (§1). Prośbę o przywrócenie terminu należy wnieść w ciągu siedmiu dni od dnia ustania przyczyny uchybienia terminu. Jednocześnie z wniesieniem prośby należy dopełnić czynności, dla której określony był termin (§ 2). Przywrócenie terminu do złożenia prośby przewidzianej w § 2 jest niedopuszczalne (§ 3).

Poza sporem w sprawie pozostaje, że skarżąca spółka nie ponosi winy, za to, że organ I Instancji - Prezydent Miasta Krakowa nie doręczył jej zawiadomienia o wydaniu postanowienia o nadaniu decyzji ZRiD rygoru natychmiastowej wykonalności niezwłocznie po jego wydaniu, a zamiast tego zawiadomienie o wydaniu postanowienia doręczył jej poprzedniczce prawnej – spółce [...], co w uzasadnieniu swojego postanowienia prawidłowo wskazał Wojewoda.

Problem w sprawie sprowadza się do odpowiedzi na pytanie, czy organ prawidłowo obliczył termin do złożenia wniosku o przywrócenie terminu do wniesienia zażalenia, przyjmując jako datę początkową biegu tego terminu 8 lipca 2025 r. tj. datę w której pełnomocnik skarżącej zapoznał się z aktami sprawy.

W niniejszym postępowaniu doręczenia odbywały się na podstawie art. 49 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (t.j. Dz. U. z 2025 r. poz. 1691), w związku z art. 11f ust. 3 ustawy z dnia 10 kwietnia 2003 r. o szczególnych zasadach przygotowania i realizacji inwestycji w zakresie dróg publicznych (t.j. Dz. U. z 2024 r. poz. 311).

Zgodnie z art. 49 § 1 i § 2 Kpa, jeżeli przepis szczególny tak stanowi, zawiadomienie stron o decyzjach i innych czynnościach organu administracji publicznej może nastąpić w formie publicznego obwieszczenia, w innej formie publicznego ogłoszenia zwyczajowo przyjętej w danej miejscowości lub przez udostępnienie pisma w Biuletynie Informacji Publicznej na stronie podmiotowej właściwego organu administracji publicznej. Dzień, w którym nastąpiło publiczne obwieszczenie, inne publiczne ogłoszenie lub udostępnienie pisma w Biuletynie Informacji Publicznej wskazuje się w treści tego obwieszczenia, ogłoszenia lub w Biuletynie Informacji Publicznej. Zawiadomienie uważa się za dokonane po upływie czternastu dni od dnia, w którym nastąpiło publiczne obwieszczenie, inne publiczne ogłoszenie lub udostępnienie pisma w Biuletynie Informacji Publicznej.

Przepisem szczególnym w tym przypadku jest ar. 11f ust. 3 specustawy drogowej, zgodnie z którym Wojewoda w odniesieniu do dróg krajowych i wojewódzkich albo starosta w odniesieniu do dróg powiatowych i gminnych doręczają decyzję o zezwoleniu na realizację inwestycji drogowej wnioskodawcy oraz zawiadamiają o jej wydaniu pozostałe strony w drodze obwieszczeń, odpowiednio w urzędzie wojewódzkim lub starostwie powiatowym oraz w urzędach gmin właściwych ze względu na przebieg drogi, w urzędowych publikatorach teleinformatycznych - Biuletynie Informacji Publicznej tych urzędów, a także w prasie lokalnej. Ponadto wysyłają zawiadomienie o wydaniu decyzji o zezwoleniu na realizację inwestycji drogowej dotychczasowemu właścicielowi lub użytkownikowi wieczystemu na adres wskazany w katastrze nieruchomości. W przypadku, o którym mowa w art. 11a ust. 2, zawiadomienie to wysyła się wojewodom albo starostom, na których obszarze właściwości znajdują się nieruchomości lub ich części objęte wnioskiem o wydanie tej decyzji. Doręczenie zawiadomienia na adres wskazany w katastrze nieruchomości jest skuteczne.

W orzecznictwie sądów administracyjnych ugruntowany jest pogląd, że prawidłowa wykładnia art. 11f ust. 3 specustawy drogowej prowadzi do wniosku, że termin do złożenia odwołania (art. 129 § 2 k.p.a.) dla właścicieli i użytkowników wieczystych biorących udział w postępowaniu w sprawie realizacji inwestycji drogowej rozpoczyna się po upływie 14 dni od dnia obwieszczenia (art. 49 § 2 k.p.a.). Zasada ta zaś nie polega modyfikacji ze względu na fakt, że dotychczasowych właścicieli i użytkowników wieczystych także indywidualnie zawiadamia się o wydaniu decyzji na adres wskazany w katastrze nieruchomości. Nie zmienia jej również doręczenie stronie odpisu decyzji w trybie art. 49b § 1 k.p.a. który stanowi, że w przypadku zawiadomienia strony zgodnie z art. 49 § 1 lub art. 49a o decyzji lub postanowieniu, które podlega zaskarżeniu, na wniosek strony, organ, który wydał decyzję lub postanowienie, niezwłocznie, nie później niż w terminie trzech dni od dnia otrzymania wniosku, udostępnia stronie odpis decyzji lub postanowienia w sposób i formie określonych we wniosku, chyba że środki techniczne, którymi dysponuje organ, nie umożliwiają udostępnienia w taki sposób lub takiej formie. Takie udostępnienie stronie odpisu decyzji nie stanowi bowiem jej doręczenia wywołującego skutki procesowe związane z biegiem terminu do wniesienia odwołania. Termin do wniesienia odwołania jest w takim przypadku liczony zgodnie z regułą wyrażoną w art. 49 k.p.a. (por. wyrok NSA z 4 marca 2025 r., II OSK 1723/22).

W niniejszej sprawie obwieszczenie Prezydenta Miasta Krakowa o wydaniu postanowienia o nadaniu decyzji ZRID rygoru natychmiastowej wykonalności nastąpiło w dniu 18 czerwca 2025 r., w tej samej dacie sporządzono także zawiadomienie, które – według rozdzielnika znajdującego się na k. 11-13 akt adm.- wysłane zostało do 199 podmiotów, w tym do spółki "[...]", z pominięciem skarżącej.

W zawiadomieniu tym zawarte zostało następujące pouczenie:

" Strony postępowania mogą zapoznać się z treścią postanowienia z dnia 06.06.2025 r. w Wydziale Architektury Urbanistyki Urzędu Miasta Krakowa, ul. Mogilska 41, w godzinach przyjęć stron: 8.00 - 14.00 (po wcześniejszym telefonicznym umówieniu terminu i godziny wglądu do akt). Na postanowienie z 06.06.2025 r. o nadaniu decyzji nr 7/6740.4/2021 rygoru natychmiastowej wykonalności przysługuje stronom zażalenie do Wojewody Małopolskiego w Krakowie, ul. Basztowa 22, za pośrednictwem Prezydenta Miasta Krakowa - Wydziału Architektury i Urbanistyki Urzędu Miasta Krakowa, w terminie 7 dni od dnia skutecznego doręczenia. Doręczenie postanowienia o nadaniu decyzji rygoru natychmiastowej wykonalności uważa się za dokonane w dniu odbioru postanowienia przez wnioskodawcę, a dla pozostałych stron po upływie 14 dni od dnia publicznego ogłoszenia tj. okazania się obwieszczenia o wydaniu postanowienia o nadaniu decyzji rygoru natychmiastowej wykonalności."

Wszystko to oznacza, że postanowienie zostało skutecznie doręczone skarżącej w dniu 3 lipca 2025 r., tj. po upływie 14 dni od dnia publicznego ogłoszenia z dnia 18 czerwca 2025 r. Termin do wniesienia zażalenia upłynął zatem w dniu 10 lipca 2025 r., tymczasem zażalenie wniesione zostało w dniu 28 sierpnia 2025 r., niewątpliwie jest zatem złożone z uchybieniem terminu.

Jednak uchybienie to nie powinno być liczone od dnia 8 lipca 2025 r. tj. od dnia w którym pełnomocnik skarżącego zapoznał się z aktami administracyjnymi, ale od 3 lipca 2025 r. tj. od dnia skutecznego doręczenia skarżącej postanowienia w trybie art. 49 Kpa – poprzez obwieszczenie.

Innymi słowy, organ w uzasadnieniu zaskarżonego postanowienia z jednej strony słusznie wskazuje na datę skutecznego doręczenia postanowienia (3 lipca 2025 r.), zaś z drugiej strony błędnie przyjmuje, że zapoznanie się z aktami sprawy (8 lipca 2025 r.) stanowi "faktyczną datę ustania przyczyny uchybienia terminu" i wskazuje że w tej dacie skarżąca już "wiedziała o wydaniu zaskarżonego postanowienia". Tymczasem – zgodnie z tym co powiedziano powyżej – skarżąca o wydaniu postanowienia dowiedziała się w dniu 3 lipca 2025 r., bo doręczenie przez obwieszczenie ma identyczne skutki prawne jak tradycyjne (fizyczne) doręczenie.

To, czy strona postępowania zapoznała się z aktami sprawy i kiedy, niczego w kwestii daty dręczenia postanowienia nie zmienia. W szczególności nie można zapoznania się z aktami sprawy traktować ani jako doręczenia postanowienia, ani jako doręczenia zawiadomienia o postanowieniu. Jest to fakultatywna czynność strony, z którą przepisy prawa w niniejszej sprawie nie wiążą żadnych skutków prawnych. Okoliczność ta ewentualnie mogłaby mieć znaczenie w przypadku wniosku o wznowienie postępowania na podstawie art. 145 § 1 pkt. 4 Kpa.

Datą doręczenia postanowienia nie była także data doręczenia skarżącej zawiadomienia w dniu 21 sierpnia 2025 r.

Wobec powyższego organ ponownie rozpoznając sprawę będzie obowiązany uwzględnić poczynione wyżej uwagi.

Zaskarżone postanowienie zostało uchylone na zasadzie art. 145 § 1 pkt. 1 lit. c p.p.s.a. O kosztach orzeczono na zasadzie art. 200 p.p.s.a., zgodnie z którym w razie uwzględnienia skargi przez sąd pierwszej instancji przysługuje skarżącemu od organu, który wydał zaskarżony akt zwrot kosztów postępowania niezbędnych do celowego dochodzenia praw. Na zasądzone koszty w wysokości 597 zł składa się: kwota 100 zł tytułem uiszczonego przez skarżącą wpisu; kwota 480 zł tytułem wynagrodzenia radcy prawnego reprezentującego skarżącą, ustalona jako stawka minimalna na podstawie art. 205 § 2 p.p.s.a. w związku z § 14 ust. 1 pkt. 1 lit. c rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 22 października 2015 r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych (t.j. Dz. U. z 2018 r. poz. 265) oraz kwota 17 zł tytułem uiszczonej przez pełnomocnika skarżących opłaty skarbowej za złożony dokument pełnomocnictwa (art. 1 ust. 1 pkt. 2 w związku z cz. I.IV załącznika do ustawy z dnia 16 listopada 2006 r. o opłacie skarbowej, t.j. Dz. U. z 2025 r. poz. 1154).