Centralna Baza Orzeczeń Sądów Administracyjnych

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: Sędzia NSA Wojciech Jakimowicz po rozpoznaniu w dniu 12 czerwca 2026 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Ogólnoadministracyjnej zażalenia [...] Wyższej Szkoły [...] im. [...] w likwidacji z siedzibą w W. na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 2 lutego 2026 r., sygn. akt VII SA/Wa 1430/25 w sprawie ze skargi [...] Wyższej Szkoły [...] im. [...] w likwidacji z siedzibą w W. na decyzję Ministra Nauki i Szkolnictwa Wyższego z dnia 16 kwietnia 2025 r., znak: DSW-WNN.6014.111.2025.4.JP w przedmiocie pozwolenia na utworzenie studiów postanawia: 1. uchylić zaskarżone postanowienie w całości i przekazać sprawę do ponownego rozpoznania Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Warszawie; 2. zwrócić [...] Wyższej Szkole [...] im. [...] w likwidacji z siedzibą w W. ze środków budżetowych Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie kwotę 100 (sto) złotych tytułem uiszczonego wpisu od zażalenia.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie postanowieniem z dnia 2 lutego 2026 r., sygn. akt VII SA/Wa 1430/25 odrzucił skargę [...] Wyższej Szkoły [...] im. [...] z siedzibą w W. (dalej także jako: Szkoła) na decyzję Ministra Nauki i Szkolnictwa Wyższego (dalej także jako: organ) z dnia 16 kwietnia 2025 r., znak: DSW WNN.6014.111.2025.4.JP w przedmiocie pozwolenia na utworzenie studiów.

W uzasadnieniu postanowienia Sąd I instancji wskazał, że pismem z dnia 23 maja 2025 r., nadanym w placówce pocztowej w dniu 23 maja 2025 r., Szkoła wniosła skargę na decyzję organu z dnia 16 kwietnia 2025 r., znak: DSW-WNN.6014.111.2025.4.JP w przedmiocie pozwolenia na utworzenie studiów pierwszego stopnia o profilu praktycznym na kierunku "wychowanie fizyczne". Jak podał Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, zaskarżona decyzja organu została doręczona na elektroniczną skrzynkę podawczą Szkoły w dniu 16 kwietnia 2025 r., co wynika z urzędowego poświadczenia przedłożenia.

W związku z powyższym Sąd I instancji uznał, że wywiedzioną przez Szkołę skargę należało odrzucić jako wniesioną z uchybieniem terminu. Jak wskazał Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, 30-dniowy termin do wniesienia skargi upłynął z dniem 16 maja 2025 r., a skarga została nadana w placówce pocztowej w dniu 23 maja 2025 r., a zatem z uchybieniem terminu do jej wniesienia.

Pismem z dnia 23 lutego 2026 r. Szkoła złożyła zażalenie na ww. postanowienie Sądu I instancji i wnosząc o uchylenie w całości zaskarżonego postanowienia, przekazanie sprawy Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Warszawie do ponownego rozpoznania oraz o zasądzenie kosztów postępowania według norm przepisanych, zarzuciła naruszenie:

- art. 58 § 1 pkt 2 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, poprzez błędne przyjęcie, że skarga została wniesiona po terminie, wskutek nieprawidłowego ustalenia daty skutecznego doręczenia decyzji administracyjnej;

- przepisów ustawy o doręczeniach elektronicznych regulujących okres przejściowy wdrażania systemu e-Doręczeń obowiązujący do końca 2025 roku i nieuwzględnienie faktu, iż Szkoła nie była gotowa by stosować rozwiązanie określone w ustawie o doręczeniach elektronicznych.

W uzasadnieniu zażalenia Szkoła podniosła, że nie jest sporne, że w aktach sprawy znajduje się urzędowe poświadczenie przedłożenia wskazujące datę 16 kwietnia 2025 r. jako datę doręczenia jej decyzji. Okoliczność ta w ocenie Szkoły nie przesądza jednak o skuteczności doręczenia w tej dacie. Jak podkreśliła, w dniu 16 kwietnia 2025 r. obowiązywał okres przejściowy wdrażania systemu e-Doręczeń, trwający do końca 2025 roku, w którym korzystanie z doręczeń elektronicznych miało charakter etapowy i wymagało spełnienia warunków technicznych oraz prawnych. Nawet więc przy przyjęciu, że Szkoła posiada status podmiotu publicznego w rozumieniu ustawy o doręczeniach elektronicznych, organ nie wykazał, iż w dniu 16 kwietnia 2025 r. istniały warunki techniczne i prawne do skutecznego doręczenia jej decyzji w tym trybie, w szczególności nie przedstawił urzędowego poświadczenia odbioru ani nie wykazał przesłanek organizacyjnych uzasadniających odstąpienie w niniejszej sprawie od doręczenia tradycyjnego.

Szkoła podkreśliła, że urzędowe poświadczenie przedłożenia (UPP) dokumentuje wyłącznie fakt technicznego wysłania pisma przez organ i nie jest równoznaczne z jego skutecznym doręczeniem adresatowi. Skuteczne doręczenie w systemie e-Doręczeń wymaga bowiem urzędowego poświadczenia odbioru (UPO), potwierdzającego faktyczne odebranie korespondencji przez adresata albo zaistnienie ustawowej fikcji doręczenia.

W związku z powyższym Szkoła wskazała, że w niniejszej sprawie organ nie przedstawił UPO, a jedynie UPP, co oznacza, że nie wykazano skutecznego doręczenia decyzji w dniu 16 kwietnia 2025 r. Szkoła podniosła, że decyzja została jej faktycznie doręczona w sposób tradycyjny dopiero w dniu 23 kwietnia 2025 r.

W odpowiedzi na zażalenie organ wniósł o oddalenie zażalenia i wskazał, że po doręczeniu korespondencji za pośrednictwem elektronicznej skrzynki podawczej ePUAP podmiotu publicznego generowane jest urzędowe poświadczenie przedłożenia (UPP), które jest dokumentem XML stanowiącym urzędowe poświadczenie odbioru (UPO), o którym mowa w § 7 rozporządzenia Prezesa Rady Ministrów z dnia 14 września 2011 r. w sprawie sporządzania i doręczania dokumentów elektronicznych oraz udostępniania formularzy, wzorów i kopii dokumentów elektronicznych. Organ zaznaczył, że UPP jest jednym z wariantów UPO, o którym mowa w art. 3 pkt 20 ustawy o informatyzacji działalności podmiotów realizujących zadania publiczne. Co istotne, organ zaznaczył, że UPP jest wystawiane automatycznie w momencie wpłynięcia dokumentu do elektronicznej skrzynki podawczej podmiotu publicznego i nie wymaga jakiegokolwiek działania z jego strony (§ 13 ust. 1 rozporządzenia w sprawie sporządzania i doręczania dokumentów elektronicznych oraz udostępniania formularzy, wzorów i kopii dokumentów elektronicznych). Poświadczenie to, jak wyjaśnił organ, jest udostępniane nadawcy tego dokumentu przez system teleinformatyczny służący do obsługi doręczeń. UPP jest więc generowane i dystrybuowane w sytuacji, gdy dany dokument elektroniczny został odebrany przez elektroniczną skrzynkę podawczą podmiotu publicznego (co oznacza zarazem, że został doręczony podmiotowi publicznemu).

Organ zaznaczył więc, że rolę urzędowego poświadczenia odbioru w przypadku doręczania podmiotom publicznym (w tym uczelniom niepublicznym) pełni urzędowe poświadczenie przedłożenia (UPP), zaś w przypadku doręczania podmiotom niepublicznym - urzędowe poświadczenie doręczenia (UPD).

Odnosząc się natomiast do zarzutu Szkoły dotyczącego braku uwzględnienia przez Sąd I instancji stanu gotowości do realizacji zadań ustawowych, organ podniósł, że o tym kiedy dany podmiot ma dostosować się do nowych regulacji prawnych decyduje ustawodawca w przepisach dostosowujących (a nie organ czy Sąd). Szkoła jako podmiot publiczny była obowiązana udostępniać elektroniczną skrzynkę podawczą spełniającą standardy określone i opublikowane na ePUAP przez ministra właściwego do spraw informatyzacji, oraz zapewniać jej bieżącą obsługę – przede wszystkim przez wzgląd na swoich interesariuszy, ale i z uwagi na postępowania administracyjne, w których brał udział. Natomiast uchybienia w zakresie przystosowania uczelni do nowych wymogów obciążają wyłącznie Szkołę.

W konsekwencji organ podkreślił, że skutek doręczenia Szkole decyzji wystąpił w dacie wskazanej w urzędowym poświadczeniu odbioru, którym przy doręczaniu podmiotowi publicznemu jest urzędowe poświadczenie przedłożenia (UPP).

Niezależnie od powyższego organ podniósł, że wątpliwości w niniejszej sprawie wzbudza legitymacja Pana R. Z., jako Rektora Szkoły, do podpisania wniesionego w sprawie zażalenia. Organ wskazał, że decyzją z dnia 11 kwietnia 2025 r., znak: DSW-WUN.6052.1.2025.3.PD nakazał założycielowi Szkoły, tj. Wyższej Szkole [...] im. [...] z siedzibą w W., likwidację Szkoły, a decyzja ta stała się ostateczna 7 maja 2025 r. W myśl zatem art. 430 ust. 3 ustawy Prawo o szkolnictwie wyższym i nauce w dacie zażalenia Szkoła co do zasady winna być reprezentowana przez założyciela.

Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Zażalenie zasługiwało na uwzględnienie, jednak z innych przyczyn niż te wskazywane przez Szkołę. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie wydając zaskarżone postanowienie pominął bowiem postawienie Szkoły z dniem 7 maja 2025 r. w stan likwidacji - w związku z decyzją Ministra Nauki i Szkolnictwa Wyższego z dnia 11 kwietnia 2025 r. Powyższe świadczy zaś o wadliwości zaskarżonego w sprawie rozstrzygnięcia Sądu I instancji.

Zgodnie z art. 430 ust. 3 ustawy z dnia 20 lipca 2018 r. – Prawo o szkolnictwie wyższym i nauce (Dz.U. z 2024 r. poz. 1571 ze zm.) uczelnia niepubliczna jest postawiona w stan likwidacji od dnia, w którym decyzja o nakazaniu założycielowi likwidacji uczelni niepublicznej, stała się ostateczna. Założycielem uczelni niepublicznej jest zaś, jak wynika z art. 13 pkt 2 ww. ustawy, osoba fizyczna albo osoba prawna, inna niż jednostka samorządu terytorialnego albo państwowa albo samorządowa osoba prawna, która utworzyła uczelnię niepubliczną. W myśl zaś art. 45 ust. 4 ustawy Prawo o szkolnictwie wyższym i nauce z dniem postawienia uczelni w stan likwidacji kadencja organów uczelni wygasa, a ich kompetencje przejmuje założyciel.

Analiza sentencji zaskarżonego postanowienia Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 2 lutego 2026 r., sygn. akt VII SA/Wa 1430/25, a także jego uzasadnienia, prowadzi do konstatacji, że Sąd I instancji rozpoznając niniejszą sprawę zupełnie pominął okoliczność postawienia Szkoły w stan likwidacji. Powyższe skutkowało wydaniem postanowienia wobec niewłaściwego podmiotu, a także brakiem ustalenia kto jest założycielem Szkoły i tym samym kto przejął kompetencje organów uczelni. W konsekwencji powyższego założyciel szkoły został pominięty przy doręczeniu zaskarżonego postanowienia Sądu I instancji. Powyższe świadczy zaś o wadliwości zaskarżonego w sprawie postanowienia Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie, która powoduje, że nie może ono ostać się w obrocie prawnym.

Ponownie rozpoznając sprawę Sąd I instancji winien przede wszystkim jednoznacznie ustalić sytuację prawną Szkoły, w tym jej założyciela i tym samym osobę, która przejęła kompetencję organów uczelni postawionej w stan likwidacji, również w zakresie jej reprezentacji. Dopiero powyższe umożliwi bowiem wydanie w sprawie rozstrzygnięcia wobec właściwego podmiotu.

W tym stanie rzeczy, Naczelny Sąd Administracyjny, działając na podstawie art. 185 § 1 w zw. z art. 197 § 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2026 r., poz. 143 ze zm.) - dalej jako: p.p.s.a., orzekł jak w sentencji postanowienia.

O zwrocie wpisu sądowego od zażalenia orzeczono na podstawie art. 232 § 1 pkt 2 p.p.s.a.