Centralna Baza Orzeczeń Sądów Administracyjnych

Dnia 24 lutego 2023 roku . Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi – Wydział II w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Piotr Mikołajczyk Sędziowie Sędzia WSA Agnieszka Grosińska-Grzymkowska (spr.) Asesor WSA Marcin Olejniczak Protokolant St. asystent sędziego Marcelina Niewiadomska po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 24 lutego 2023 roku sprawy ze skargi Ł. M. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Łodzi z dnia 31 sierpnia 2022 roku nr SKO.4170.143.2022 w przedmiocie odmowy wydania zezwolenia na przetwarzanie odpadów oddala skargę. MR

II SA/Łd 910/22

U Z A S A D N I E N I E

Decyzją z dnia 14 czerwca 2022 r. Prezydent Miasta Łodzi odmówił Ł. M., prowadzącemu działalność pod nazwą: P.W. "E. ", Ł. ul. [...] wydania zezwolenia na przetwarzanie odpadów w Ł. przy ul. [...] ze względu na to, iż zamierzony sposób gospodarowania odpadami jest niezgodny z przepisami prawa miejscowego.

Po rozpatrzeniu odwołania Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Łodzi, decyzją z dnia 31 sierpnia 2022 r., utrzymało w mocy zaskarżone rozstrzygnięcie organu I instancji.

W uzasadnieniu decyzji organ podał, że wnioskiem z dnia 11 maja 2021 r. Ł. M. na podstawie art. 41 ust. 1 ustawy z dnia 14 grudnia 2012 r. o odpadach (tj. Dz.U. z 2022 r., poz. 699 ze zm. - dalej u.o.), zwrócił się o wydanie zezwolenia na przetwarzanie odpadów na terenie zakładu zlokalizowanego w Ł. przy ul. [...]. W tym miejscu organ zwrócił uwagę, że skarżący nie dysponował w tym momencie żadnym obowiązującym zezwoleniem na przetwarzanie odpadów.

Zgodnie z art. 46 ust. 1 pkt 3 u.o. właściwy organ odmawia wydania zezwolenia na zbieranie odpadów lub zezwolenia na przetwarzanie odpadów, w przypadku gdy zamierzony sposób gospodarowania odpadami jest niezgodny z przepisami prawa, w tym prawa miejscowego. Zatem gdy zamierzony sposób gospodarowania odpadami jest niezgodny z przepisami prawa, w tym prawa miejscowego, a zatem w szczególności z postanowieniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego (dalej m.p.z.p.), właściwy organ musi odmówić wydania zezwolenia na przetwarzanie odpadów. Kolegium wyjaśniło, że aby udzielić odpowiedzi na pytanie, czy zamierzony sposób gospodarowania odpadami jest niezgodny z przepisami prawa, w tym prawa miejscowego należy dokonać m.in. szczegółowej analizy postanowień m.p.z.p., nie tylko w zakresie przeznaczenia terenu, lecz również zasad ochrony środowiska, przyrody i krajobrazu oraz ewentualnych ograniczeń i zakazów. Nie jest rolą organów administracji publicznej ocena celowości poszczególnych zapisów m.p.z.p. Kolegium nie jest również uprawnione do oceny zgodności zapisów m.p.z.p. z prawem, natomiast jest związane zapisami prawa miejscowego, które są w chwili wydawania decyzji obowiązujące. Zgodnie z art. 14 ust. 8 ustawy z 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym plan miejscowy jest aktem prawa miejscowego.

Nieruchomości położone w Ł. przy ul. [...], tj. dz. o nr ewid.: [...] i [...], w obrębie [...] objęte są m.p.z.p., uchwalonym przez Radę Miejską w Łodzi w dniu 20 października 2021 r. (uchwała Nr XLIX/1508/21 w sprawie uchwalenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego dla części obszaru miasta Ł. położonej w rejonie ulic: [...], [...], [...], [...], [...], [...] i [...]j - obszaru centrum osiedla [...]; wejście w życie: dnia 15 grudnia 2021 r.).

Działka o nr ewid.: [...] w obrębie [...] położona jest w jednostce 2.3MNu (tereny zabudowy jednorodzinnej i usług), 1KDZ (tereny dróg publicznych klasy zbiorczej) i 1.5KDD (tereny dróg publicznych klasy dojazdowej). Działka o nr ewid.: [...], w obrębie [...] położona jest w jednostce 2.3MNu (tereny zabudowy jednorodzinnej i usług) i 1.5KDD oraz 2.1 KDD (tereny dróg publicznych klasy dojazdowej).

Zgodnie z § 19 ust. 1 planu dla terenów oznaczonych na rysunku planu symbolami: od 2.1MNu do 2.4MNu obowiązują następujące ustalenia: w myśl § 19 ust. 2 planu w zakresie przeznaczenia terenu ustala się: 1) przeznaczenie podstawowe: a) zabudowa mieszkaniowa jednorodzinna, b) zabudowa usługowa, w tym usługi lokalne; 2) przeznaczenie uzupełniające - infrastruktura techniczna. Pojęcie usług lokalnych zdefiniowano w § 4 pkt 23 planu i należy rozumieć je jako "nieuciążliwe usługi z zakresu: oświaty, wychowania, ochrony zdrowia, opieki społecznej, kultury, rekreacji, turystyki, gastronomii, administracji, biurowości, finansów, działalności rzemieślniczej". Organ stwierdził zatem, że mamy więc do czynienia z katalogiem zamkniętym usług. W odwołaniu pełnomocnik stwierdził, że "działalność polegająca na przetwarzaniu odpadów (w zakresie objętym wnioskiem) mieści się w tej definicji, a zatem działalność Wnioskodawcy nie jest sprzeczna z miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego". Kolegium nie jest w stanie nawet domyślić się, ani w jaki sposób pełnomocnik doszedł do takich wniosków, ani w którym z zakresów usług miałoby mieścić się przetwarzanie odpadów. Ze względu na treść przepisów nie ma dla przedmiotowej sprawy znaczenia rodzaj odpadów mających zostać poddane odzyskowi.

Zgodnie z § 39 ust. 1 planu dla terenów dróg publicznych, oznaczonych na rysunku planu symbolami: od 1KDZ do 4KDZ, od 1KDL do 8KDL i od 1.1KDD do 9.3KDD obowiązują ustalenia zawarte w kolejnych ustępach paragrafu. W myśl § 39 ust. 2 planu w zakresie przeznaczenia terenu ustala się: 1) przeznaczenie podstawowe - tereny dróg publicznych: ulice klasy zbiorczej, lokalnej i dojazdowej wraz z obiektami i urządzeniami związanymi z prowadzeniem i obsługą ruchu drogowego; 2) przeznaczenie uzupełniające: a) drogi rowerowe, b) zieleń, c) infrastruktura techniczna, d) miejsca postojowe dla samochodów, e) wiaty przystankowe i kioski zespolone z wiatami przystankowymi dla komunikacji zbiorowej.

Mając powyższe na względzie, działalność wskazana we wniosku (przetwarzanie odpadów), jest niezgodna z zapisami obowiązującego m.p.z.p.

Kolegium wskazało przy tym na treść art. 35 ustawy planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (tereny, których przeznaczenie plan miejscowy zmienia, mogą być wykorzystywane w sposób dotychczasowy do czasu ich zagospodarowania zgodnie z tym planem, chyba że w planie ustalono inny sposób ich tymczasowego zagospodarowania) oraz § 3 ust. 1 pkt 3 planu (ze względu na brak podstaw wynikających ze stanu faktycznego, w planie nie określa się sposobu i terminu tymczasowego zagospodarowania, urządzania i użytkowania terenów). W ocenie organu odwoławczego obydwa przepisy umożliwiają podmiotom prowadzącym określoną działalność, wobec zmiany funkcji terenu, kontynuowanie dotychczasowego, legalnego sposobu zagospodarowania, aż do czasu zgodnego z planem zagospodarowania terenu. Prawo do kontynuowania dotychczasowego sposobu zagospodarowania terenu ma wówczas ograniczony w czasie charakter i trwa aż do naturalnego wygaszenia zezwolenia na prowadzenie w danym miejscu określonej działalności, np. wskutek upływu terminu ważności zezwolenia (zob. wyroki Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 26 marca 2013 r., sygn. akt II OSK 2281/11, z dnia 9 maja 2017 r., sygn.. akt II OSK 2112/15). Ustawodawca określając zamknięte terminy obowiązywania zezwoleń na przetwarzanie odpadów oraz przewidując konieczność uzyskiwania nowych zezwoleń, założył, iż każdorazowo planowana działalność musi być zgodna z przepisami prawa miejscowego, w tym z m.p.z.p.

Zezwolenie na prowadzenie działalności gospodarczej, w tym zezwolenie na przetwarzanie odpadów, jest ściśle związane z indywidualnym i konkretnym przedsiębiorcą, a jego wydanie jest konsekwencją ustalenia, że ten właśnie przedsiębiorca spełnia ustawowe wymogi pozwalające na jego udzielenie. Dlatego, zdaniem Kolegium, niezrozumiałe jest odwoływanie się pełnomocnika strony do sytuacji innych przedsiębiorców i co należy podkreślić prowadzących inne rodzaje działalności (niewymagające zezwoleń na zbieranie lub przetwarzanie odpadów).

Zezwolenie na prowadzenie działalności w postaci przetwarzania odpadów jest wydawane w oparciu o przepisy u.o., ale w zgodzie z prawem miejscowym, dlatego też należy odróżnić cel przedmiotu regulacji zawarty w art. 35 ustawy planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym od celu przedmiotu regulacji art. 46 u.o. Cele te są odmienne.

W skardze skierowanej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi skarżący, reprezentowany przez pełnomocnika w osobie radcy prawnego, podniósł zarzut naruszenia:

1. art. 7, art. 77, art. 80 k.p.a. poprzez zaniechanie oceny całego zebranego w sprawie materiału dowodowego i przyjęcie w sposób dowolny, wbrew zebranym dowodom, iż działalność objęta wnioskiem o zezwolenie na przetwarzanie odpadów w zakresie wskazanym we wniosku skarżącego z dnia 11 maja 2021 r. jest niezgodna z miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego objętym uchwałą Rady Miejskiej w Łodzi z dnia 20 października 2021 r. - uchwała Nr XLIX/1508/21 na terenie wnioskodawcy podczas, gdy uchwała wprost dopuszcza prowadzenie usług lokalnych, zdefiniowanych jako nieuciążliwe usługi z zakresu: oświaty, wychowania, ochrony zdrowia, opieki społecznej, kultury, rekreacji, turystyki, gastronomii, administracji, biurowości, finansów, działalności rzemieślniczej, zaś działalność polegająca na przetwarzaniu odpadów (w zakresie objętym wnioskiem skarżącego) mieści się w tej definicji, w szczególności w definicji działalności rzemieślniczej, a zatem działalność skarżącego nie jest sprzeczna z miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego;

2. art. 77, art. 80 k.p.a. poprzez zaniechanie oceny całego zebranego w sprawie materiału dowodowego, w tym przede wszystkim okoliczności, iż do dnia dzisiejszego nie zmienił się sposób zagospodarowania terenu, dla którego sporządzono miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego objęty uchwałą Rady Miejskiej w Łodzi z dnia 20 października 2021 r. - uchwała Nr XLIX/1508/21. Naruszenie to miało wpływ na treść rozstrzygnięcia, gdyby bowiem zgodnie z oświadczeniem wnioskodawcy zawartym w piśmie z dnia 14 kwietnia 2022 r. (złożonym na etapie postępowania o wydanie zezwolenia) organ II instancji ustalił, że teren ten nie został jeszcze zagospodarowany zgodnie z miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego, doszedłby do przekonania, że może być wykorzystywany w sposób dotychczasowy, a zatem, że wnioskodawca może na nim prowadzić działalność wymagającą wydania zezwolenia na przetwarzanie odpadów;

3. art. 7, 77 § 4, art. 80 k.p.a. poprzez pominięcie znanego organowi II instancji z urzędu faktu jak również okoliczności wynikających z załączonych do odwołania od decyzji organu l instancji dokumentów w postaci: - wydruku z CEIDG – M. M. prowadzący działalność gospodarczą pod firmą: A., NIP: [...], wydruku z CEIDG – J. S. prowadzący działalność gospodarczą pod firmą: C., NIP: [...]; wydruku z CEIDG – B. S. prowadząca działalność gospodarczą pod firmą: P.P.H.U. "C.", NIP: [...]; wydruku z CEIDG – C. K. prowadzący działalność gospodarczą pod firmą: C., NIP: [...], dokumentacji zdjęciowej oraz wydruku z portalu internetowego googlemaps.pl, że w bezpośrednim sąsiedztwie Wnioskodawcy prowadzone są działalności gospodarcze, które również nie są zgodne z planem zagospodarowania przestrzennego objęty uchwałą Rady Miejskiej w Łodzi z dnia 20 października 2021 r. - uchwała nr Nr XLIX/1508/21.

4. art. 7, art. 77, art. 80 k.p.a. poprzez zaniechanie oceny całego zebranego w sprawie materiału dowodowego, a w konsekwencji pominięcie przy wydaniu zaskarżonej decyzji okoliczności, że w chwili złożenia wniosku przez wnioskodawcę nie obowiązywał miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego objęty uchwałą Rady Miejskiej w Łodzi z dnia 20 października 2021 r. - uchwała Nr XLIX/1508/21;

5. art. 8 k.p.a. w zw. art. 11 k.p.a. w zw. z art. 107 k.p.a. poprzez naruszenie zasady zaufania obywatela do organów administracji, brak wyjaśnienia w uzasadnieniu decyzji przesłanek, którymi organ II instancji kierował się wydając zaskarżoną decyzję, w szczególności w zakresie przedstawionej przez skarżącego argumentacji związanej z tym, że przetwarzanie odpadów w zakresie objętym wnioskiem nie mieści się w pojęciu usług lokalnych, zdefiniowanych jako nieuciążliwe usługi z zakresu: oświaty, wychowania, ochrony zdrowia, opieki społecznej, kultury, rekreacji, turystyki, gastronomii, administracji, biurowości, finansów, działalności rzemieślniczej, zaś działalność polegająca na przetwarzaniu odpadów (w zakresie objętym wnioskiem) mieści się w tej definicji, w szczególności w definicji działalności rzemieślniczej, o której mowa w uchwale Rady Miejskiej w Łodzi z dnia 20 października 2021 r. - uchwała Nr XLIX/1508;

6. art. 46 ust. 1 pkt 3 ustawy z dnia 14 grudnia 2012 r. o odpadach (t.j. z 2022 r., poz. 699) poprzez jego niewłaściwe zastosowanie i odmówienie zezwolenia na przetworzenie odpadów, mimo iż nie doszło do spełnienia przesłanek odmowy;

7. art. 35 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (tj.: Dz. U. z 2022 r., poz. 503, z późn. zm.) poprzez jego niezastosowanie, mimo że do dnia wydania zaskarżonej decyzji nie zmienił się sposób wykorzystywania terenów, których przeznaczenie zmienił plan zagospodarowania przestrzennego;

8. art. 31 ust. 3 Konstytucji poprzez jego niezastosowanie, a w konsekwencji pominięcie przy wykładni ustaleń miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego wyrażonej w ww. przepisie konstytucyjnej zasady proporcjonalności, w myśl której ograniczenia w zakresie korzystania z konstytucyjnych wolności i praw mogą być ustanawiane tylko w ustawie i tylko wtedy, gdy są konieczne w demokratycznym państwie dla jego bezpieczeństwa lub porządku publicznego, bądź dla ochrony środowiska, zdrowia i moralności publicznej, albo wolności i praw innych osób.

W odpowiedzi na skargę Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Łodzi wniosło o jej oddalenie, podtrzymując stanowisko jak w uzasadnieniu zaskarżonego rozstrzygnięcia.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi zważył, co następuje:

Skarga podlega oddaleniu.

Zgodnie z art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (t.j. Dz. U. z 2022 r. poz. 2492) w związku z art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2023 r., poz. 259) – powoływanej dalej jako: "p.p.s.a" – sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Uchylenie zaskarżonej decyzji w całości albo w części następuje w przypadku stwierdzenia przez sąd naruszenia przepisów prawa materialnego, jeżeli miało ono wpływ na wynik sprawy, lub naruszenia przepisów prawa procesowego, jeżeli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy, a także dając podstawę do wznowienia postępowania (art. 145 § 1 pkt 1 p.p.s.a.). Natomiast w razie nieuwzględnienia skargi, sąd skargę oddala (art. 151 p.p.s.a.).

Dokonując kontroli legalności zaskarżonej decyzji oraz analizując dokumenty zawarte w aktach administracyjnych, Sąd nie dopatrzył się tego rodzaju uchybień, które musiałyby skutkować wyeliminowaniem z obrotu prawnego kwestionowanego rozstrzygnięcia.

Przedmiotem oceny przez tut. Sąd stała się decyzja Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Łodzi z dnia 31 sierpnia 2022 r. utrzymująca w mocy decyzję Prezydenta Miasta Łodzi z dnia 14 czerwca 2022 r. o odmowie wydania Ł. M., prowadzącemu działalność gospodarczą "E.", zezwolenia na przetwarzanie odpadów.

Kontrolowana przez Sąd decyzja wydana została na podstawie przepisów ustawy z dnia 14 grudnia 2012 r. o odpadach (Dz. U. z 2022 r. poz. 699 – dalej jako: u.o.).

Punkt wyjścia do rozważań stanowić musi treść art. 41 ust. 1 i ust. 2 u.o., w myśl których prowadzenie zbierania odpadów i prowadzenie przetwarzania odpadów wymaga uzyskania zezwolenia. Zezwolenie na zbieranie odpadów i zezwolenie na przetwarzanie odpadów wydaje, w drodze decyzji, organ właściwy ze względu na miejsce zbierania odpadów.

Z kolei, jak wynika z art. 46 ust. 1 u.o., właściwy organ odmawia wydania zezwolenia na zbieranie odpadów w przypadku, gdy zamierzony sposób gospodarowania odpadami:

1. mógłby powodować zagrożenie dla życia lub zdrowia ludzi lub dla środowiska;

2. jest niezgodny z planami gospodarki odpadami;

3. jest niezgodny z przepisami prawa, w tym prawa miejscowego.

Przy czym w myśl definicji zawartej w art. 3 ust. 1 pkt 2 u.o. ilekroć w ustawie jest mowa o gospodarowaniu odpadami rozumie się przez to zbieranie, transport lub przetwarzanie odpadów, w tym sortowanie, wraz z nadzorem nad wymienionymi działaniami, a także późniejsze postępowanie z miejscami unieszkodliwiania odpadów oraz działania wykonywane w charakterze sprzedawcy odpadów lub pośrednika w obrocie odpadami.

W realiach rozpoznawanej sprawy okoliczności faktyczne nie budzą wątpliwości. Skarżący w dniu 11 maja 2021 r. wystąpił z wnioskiem o wydanie zezwolenia na przetwarzanie odpadów w trybie art. 41 u.o. na przetwarzanie odpadów na terenie zakładu zlokalizowanego w Ł. przy ul. [...].

Jak wynika z dokumentacji załączonej do wniosku o wydanie zezwolenia na przetwarzanie odpadów (kod odpadu 15 01 03), celem złożenia wniosku było "uregulowanie stanu formalno-prawnego w zakresie gospodarowania odpadami innymi niż niebezpieczne", co stało się konieczne z uwagi na fakt, że dotychczas posiadane przez skarżącego zezwolenia na przetwarzanie odpadów (decyzja Prezydenta Miasta Łodzi z dnia 14 lipca 2014 r., zmieniona decyzją z dnia 10 marca 2016 r.) wygasły na podstawie art. 14 ust. 4 ustawy z dnia 20 lipca 2018 r. o zmianie ustawy o odpadach oraz niektórych innych ustaw (Dz.U z 2018 r., poz. 1592).

Organy administracji odmówiły skarżącemu wydania zezwolenia na przetwarzanie odpadów, czyniąc podstawą prawną odmowy przepis art. 46 ust. 1 pkt 3 u.o., zgodnie z którym organ odmawia wydania zezwolenia na przetwarzanie odpadów w przypadku, gdy zamierzony sposób gospodarowania odpadami jest niezgodny z przepisami prawa miejscowego.

Istota sporu, do jakiego doszło w niniejszej sprawie między skarżącym a organami administracji sprowadza się zatem do odpowiedzi na pytanie, czy planowana (wobec wygaśnięcia dotychczasowych zezwoleń należy działalność traktować jako planowaną) przez skarżącego działalność jest zgodna z przeznaczeniem tego terenu przewidzianym w miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego. U podstaw zaskarżonej decyzji legła bowiem konkluzja o niezgodności działalności polegającej na przetwarzaniu odpadów z postanowieniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego

Nieruchomości położone w Ł. przy ul. [...], tj. dz. o nr ewid.: [...] i [...], w obrębie [...] objęte są miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego, uchwalonym przez Radę Miejską w Łodzi w dniu 20 października 2021 r. (uchwała Nr XLIX/1508/21 w sprawie uchwalenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego dla części obszaru miasta Ł. położonej w rejonie ulic: [...], [...], [...], [...], [...], [...] i [...] - obszaru centrum osiedla [...]; wejście w życie: dnia 15 grudnia 2021 r.).

Działka o nr ewid.: [...] w obrębie [...] położona jest w jednostce 2.3MNu (tereny zabudowy jednorodzinnej i usług), 1KDZ (tereny dróg publicznych klasy zbiorczej) i 1.5KDD (tereny dróg publicznych klasy dojazdowej). Działka o nr ewid.: [...], w obrębie [...] położona jest w jednostce 2.3MNu (tereny zabudowy jednorodzinnej i usług) i 1.5KDD oraz 2.1 KDD (tereny dróg publicznych klasy dojazdowej).

Zgodnie z § 19 ust. 1 m.p.z.p. dla terenów oznaczonych na rysunku planu symbolami: od 2.1MNu do 2.4MNu obowiązują następujące ustalenia: - w zakresie przeznaczenia terenu ustala się:

1) przeznaczenie podstawowe: a) zabudowa mieszkaniowa jednorodzinna, b) zabudowa usługowa, w tym usługi lokalne;

2) przeznaczenie uzupełniające - infrastruktura techniczna.

Pojęcie usług lokalnych zdefiniowane zostało w § 4 pkt 23 m.p.z.p. Pod pojęciem usług lokalnych należy rozumieć "nieuciążliwe usługi z zakresu: oświaty, wychowania, ochrony zdrowia, opieki społecznej, kultury, rekreacji, turystyki, gastronomii, administracji, biurowości, finansów, działalności rzemieślniczej".

Analizując obowiązujące przepisy prawa miejscowego w relacji do zamierzonego sposobu gospodarowania odpadami na wskazanej nieruchomości, podzielić należy stanowisko organu, iż wnioskowane zamierzenie nie jest zgodne z przepisami prawa miejscowego. W ocenie Sądu planowane zamierzenie ani nie może zostać uznane za wpisujące się w zabudowę mieszkaniową jednorodzinną, ani nie podlega zakwalifikowaniu do którejkolwiek z form działalności przewidzianych przepisami planu na tejże nieruchomości. Działalność polegająca na przetwarzaniu odpadów, niezależnie od tego, jakich czynności postać miałaby ta działalność przybrać, wbrew twierdzeniom autora skargi, nie mieści się w zakresie "nieuciążliwych usług z zakresu: oświaty, wychowania, ochrony zdrowia, opieki społecznej, kultury, rekreacji, turystyki, gastronomii, administracji, biurowości, finansów, działalności rzemieślniczej". Wbrew twierdzeniom autora skargi, które nie zostały poparte żadnym merytorycznym argumentem, nie sposób jest zakwalifikować działalności w zakresie przetwarzania odpadów do działalności rzemieślniczej z uwagi na choćby oczywisty brak podlegania regulacjom ustawy z dnia 22 marca 1989 r. o rzemiośle (Dz.U. z 2020 r., poz. 2159 ze zm.).

W konsekwencji, należy zaakceptować stanowisko organów, które zastosowały w stanie faktycznym sprawy przepis art. 46 ust. 1 pkt 3 u.o., zgodnie z którym organ odmawia wydania zezwolenia na zbieranie odpadów lub zezwolenia na przetwarzanie odpadów, w przypadku, gdy zamierzony sposób gospodarowania odpadami jest niezgodny z przepisami prawa miejscowego. Do przepisów prawa miejscowego należy bowiem zaliczyć uchwałę w sprawie miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego (art. 14 ust. 8 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, Dz. U. z 2022 r. poz. 503 ze zm. – u.p.z.p.).

Podkreślić natomiast warto, że przy ocenie wniosku o zezwolenie na przetwarzanie odpadów, obowiązkiem właściwego organu administracji publicznej jest uwzględnienie przepisów prawa miejscowego, a organ nie może kwestionować obowiązujących postanowień planu i dokonywać oceny w zakresie ewentualnej niezgodności postanowień planu z innymi obowiązującymi przepisami prawa. W ramach oceny złożonego wniosku o zezwolenie organ ma obowiązek jedynie dokonać samodzielnej analizy w kwestii zgodności zamierzonego sposobu gospodarowania odpadami z przepisami prawa miejscowego, w tym ustaleniami obowiązującego planu. Organ nie jest natomiast powołany do wyjaśniania, jaka działalność jest faktycznie prowadzona na terenie danej nieruchomości

Odnosząc się natomiast do zarzutów skargi koncentrujących się wokół niezastosowania art. 35 u.p.z.p., należy stwierdzić, że są one nietrafne.

Stosownie do art. 35 u.p.z.p. tereny, których przeznaczenie plan miejscowy zmienia, mogą być wykorzystywane w sposób dotychczasowy do czasu ich zagospodarowania zgodnie z tym planem, chyba że w planie ustalono inny sposób ich tymczasowego zagospodarowania. Z treści przepisu wywodzić należy jedynie, że po wejściu w życie uchwały Rady Miejskiej w Łodzi z dnia 20 października 2021 r. Nr XLIX/1508/21 w sprawie uchwalenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego dla części obszaru miasta Ł. położonej w rejonie ulic: [...], [...], [...], [...], [...], [...] i [...] - obszaru centrum osiedla [...] skarżący miałby możliwość kontynuowania legalnie (oceniając na dzień wejścia w życie uchwały) prowadzonej działalności z zakresu przetwarzania odpadów, gdyż skutkiem uchwalenia planu miejscowego nie jest automatyczne nakazanie realizacji zagospodarowania zgodnego z tym, które określono w planie. Powyższa zasada usprawiedliwia również fakt, że w sąsiedztwie mimo wejścia w życie nowego m.p.z.p. funkcjonować mogą dotychczas działające podmioty gospodarcze, na co zwrócił uwagę autor skargi. Poza sporem jednak pozostaje, że skarżący na dzień wejścia w życie planu miejscowego stosownych zezwoleń nie posiadał, gdyż wygasły one z mocy u.o., zatem nie można skutecznie formułować zarzutu o niezastosowaniu przepisu, który odnosi się do kontynuacji legalnego sposobu wykorzystywania nieruchomości. Proponowana przez skarżącego wykładnia omawianych przepisów – art. 46 ust. 1 pkt 3 u.o. w zw. z art. 35 u.p.z.p. - prowadziłaby do sytuacji, w której pomimo wejścia w życie miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, nadal dopuszczalne byłoby podejmowanie realizacji nowych przedsięwzięć pozostających w sprzeczności z zapisami planu, z powołaniem na występujący w przeszłości legalny sposób wykorzystania terenu. Taki sposób rozumienia art. 35 u.p.z.p. jest nie do zaakceptowania, gdyż w praktyce uniemożliwiałby zrealizowanie zamierzeń planistycznych prawodawcy gminnego, ujętych w obowiązujących przepisach aktu prawa miejscowego, jakim jest miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego.

Kwestia stosowania art. 35 u.p.z.p. była zresztą wielokrotnie przedmiotem wypowiedzi judykatury i w tym zakresie stanowisko jest ugruntowane. Przyjmuje się bowiem jednolicie, że wynikające w art. 35 u.p.z.p. uprawnienie wykorzystania terenów w sposób dotychczasowy do czasu ich zagospodarowania zgodnie z ustaleniami planu, umożliwia podmiotom prowadzącym określoną działalność, wobec zmiany funkcji terenu, kontynuowanie dotychczasowego, legalnego sposobu zagospodarowania, aż do czasu zgodnego z planem zagospodarowania terenu. Prawo do kontynuowania dotychczasowego sposobu zagospodarowania terenu ma wówczas ograniczony w czasie charakter. Trwa ono aż do naturalnego wygaszenia zezwolenia na prowadzenie w danym miejscu określonej działalności, np. wskutek upływu terminu ważności zezwolenia. (zob. wyr. NSA: z 26 marca 2013 r., II OSK 2281/11, z 9 maja 2017 r. II OSK 2112/15, wyr. WSA: z 6 maja 2015 r. II SA/Go 162/15, z 30 sierpnia 2017 r. III SA/Gl 591/17 - wyroki dostępne w Centralnej Bazie Orzeczeń Sądów Administracyjnych - http://orzeczenia.nsa.gov.pl). Wygaśnięcie dotychczasowych zezwoleń wydanych skarżącemu należy zatem uznać za takie właśnie wygaszenia zezwolenia na prowadzenie na terenie jego nieruchomości działalności w zakresie przetwarzania odpadów.

Należy zatem uznać, iż ustawodawca czy to określając zamknięte terminy obowiązywania zezwoleń na przetwarzanie odpadów, czy to przewidując konieczność uzyskiwania nowych zezwoleń, nie zaś przedłużania czasu ważności zezwolenia, założył, iż każdorazowo planowana działalność musi być zgodna z przepisami prawa miejscowego, w tym z miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego. Takie rozumowanie nie pozostaje w sprzeczności z zasadą wynikającą z art. 35 u.p.z.p. (wyr. NSA z dnia 20 lutego 2019 r., II OSK 854/17).

Odnosząc się z kolei do zarzutu pominięcia przez organy faktu, że w chwili składania wniosku o wydanie zezwolenia na przetwarzanie odpadów nie obowiązywał plan miejscowy przyjęty uchwałą Rady Miejskiej w Łodzi z dnia 20 października 2021 r. Nr XLIX/1508/21, należy wyjaśnić, że w postępowaniu z wniosku o udzielenie zezwolenia na przetwarzanie odpadów w trybie art. 41 u.o. istotny jest stan prawny na dzień wydania decyzji. Ocenie bowiem podlega, czy w momencie wydawania nowego zezwolenia, a nie złożenia wniosku o jego wydanie, zamierzenie jest zgodne z aktualnie obowiązującym miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego.

Reasumując, przytoczone powyżej okoliczności, w ocenie Sądu, potwierdzają zasadność podjętego na podstawie art. 46 ust. 1 pkt 3 u.o. stanowiska organów o odmowie udzielenia skarżącemu zezwolenia na przetwarzanie odpadów wymienionych we wniosku. Zdaniem Sądu organy administracji publicznej orzekające w niniejszej sprawie dokonały prawidłowej wykładni przepisów obowiązującego na terenie wymienionej na wstępie nieruchomości planu miejscowego.

W niniejszej sprawie organy administracji przeprowadziły postępowanie z poszanowaniem zasad określonych w Kodeksie postępowania administracyjnego, zwłaszcza podejmowały wszelkie czynności niezbędne do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego oraz do załatwienia sprawy, mając na względzie interes społeczny i słuszny interes obywateli (art. 7 k.p.a.). Materiał dowodowy został w sposób wyczerpujący zebrany i rozpatrzony w całości (art. 77 § 1 k.p.a.). Następnie na podstawie całokształtu materiału dowodowego organ ocenił, że zachodzą podstawy do odmowy wydania zezwolenia na przetwarzanie odpadów (art. 80 k.p.a.), co znalazło odzwierciedlenie w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji (art. 107 § 3 k.p.a.). Jednocześnie w sposób wystarczający organ wyjaśnił podstawę prawną decyzji oraz przytoczył przepisy prawa, mające zastosowanie w okolicznościach sprawy.

Sąd stwierdził zatem, że kontrola legalności zaskarżonej decyzji prowadzi do wniosku, iż w sprawie nie doszło do naruszenia przepisów postępowania, które mogłoby mieć istotny wpływ na wynik sprawy ani do naruszenia prawa materialnego mającego wpływ na wynik sprawy.

Mając na uwadze powyższe Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi, na podstawie art. 151 p.p.s.a., orzekł jak w wyroku.

ES