Centralna Baza Orzeczeń Sądów Administracyjnych

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Ewa Michna Sędziowie WSA Renata Czeluśniak (spr) WSA Bogusław Wolas Protokolant Specjalista Dominika Janik po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 19 marca 2025 r. sprawy ze skargi A. S. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławcze w Krakowie z dnia 3 czerwca 2024 r. nr SKO.ŚR/4111/157/2024 w przedmiocie odmowy przyznania prawa do świadczenia pielęgnacyjnego uchyla zaskarżoną decyzję oraz poprzedzającą ją decyzję organu pierwszej instancji.

Prezydent Miasta Krakowa decyzją z dnia 5 stycznia 2024 r. nr SO-04.8252.632.2023-1/24 odmówił przyznania skarżącej prawa do świadczenia pielęgnacyjnego z tytułu rezygnacji z zatrudnienia lub innej pracy zarobkowej w celu sprawowania opieki nad niepełnosprawna matką.

Zdaniem organu, skarżąca sprawuje faktyczną opiekę nad niepełnosprawną matką w zakresie, jaki wynika z oświadczenia. Jednakże w sprawie zachodzi negatywna przesłanka do przyznania świadczenia pielęgnacyjnego, bowiem jak wynika z treści dołączonego do akt sprawy orzeczenia o niepełnosprawności - niepełnosprawność osoby wymagającej opieki powstała po ukończeniu 18 roku życia i po ukończeniu 25 roku życia.

W odwołaniu skarżąca powołała się na fakt sprawowania opieki nad matką oraz na wyrok Trybunału Konstytucyjnego K 38/13 z dnia 21 października 2014 r.

Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Krakowie decyzją z dnia 3 czerwca 2024 r. nr SKO.ŚR/4111/157/2024 utrzymało w mocy decyzję organu I instancji.

W uzasadnieniu Kolegium podkreśliło w pierwszej kolejności, odnosząc się do braku spełniania przesłanki wieku przez osobę niepełnosprawną, że w swoim orzecznictwie co do zasady uwzględnia wyrok Trybunału Konstytucyjnego z dnia 21 października 2014 r. sygn. akt K 38/13.

SKO wskazało następnie, że pomimo, iż skarżąca nie zrezygnowała z żadnego zatrudnienia, gdyż po ukończeniu szkoły podjęła się sprawowania opieki nad matką posiadającą orzeczenie o znacznym stopniu niepełnosprawności - co mogłoby stanowić spełnienie przesłanki niepodejmowania zatrudnienia, to jednak nie jest to jedyna przesłanka do przyznania świadczenia pielęgnacyjnego. Stwierdziło bowiem, że zarówno zakres sprawowanej przez skarżącą opieki nad matką, jak też obowiązek alimentacyjny pozostałego rodzeństwa względem matki, są okolicznościami nie pozwalającymi na przyznanie świadczenia pielęgnacyjnego.

Kolegium wyjaśniło, że niewątpliwie matka skarżącej wymaga pomocy i wsparcia innej osoby w czynnościach dnia codziennego, tym niemniej z ustaleń w sprawie nie wynika, aby była osobą wymagającą pomocy całodobowej, stałej i we wszystkich podstawowych czynnościach dnia codziennego, nie jest również osobą leżącą. Jak podkreśliło przygotowywanie i podawanie posiłków, robienie zakupów, sprzątanie, pranie, dbanie o dom itp., są to zwykłe czynności dnia codziennego, wykonywane również przez osoby pracujące zawodowo nawet w pełnym wymiarze czasu pracy i nie stanowią tego rodzaju zajęć, które wykluczałyby kontynuowanie zatrudnienia czy uzasadniałyby jego niepodejmowanie. Nadto, taki zakres czynności nie stanowi również czynności ściśle związanych z osobą niepełnosprawną i jej szczególnymi potrzebami wynikającymi z niepełnosprawności, bowiem są to czynności wykonywane co do zasady we wszystkich gospodarstwach domowych. Z kolei organizowanie wizyt lekarskich nie jest na tyle częstą formą pomocy, bowiem nie należy do codziennych obowiązków, aby uzasadnione było przyjęcie, że uniemożliwia opiekunowi wykonywanie pracy zarobkowej czy uzasadnia jej niepodejmowanie. Natomiast czynnościami ściśle związanymi z niepełnosprawnością jest niewątpliwie podawanie leków, jak też pomoc w higienie osobistej, tym niemniej zdaniem Kolegium nie można przyjąć, że tego typu czynności możliwe do wykonania przed wyjściem do pracy bądź po powrocie z pracy, miałyby wykluczać wykonywanie pracy zarobkowej przez opiekuna czy uzasadniałyby jej niepodejmowanie.

Organ wskazał, że skarżąca zamieszkuje wspólnie z matką oraz z bratem (ur. 19 lipca 2005 r.), który aktualnie poszukuje pracy. Stąd też mając na uwadze zakres koniecznej opieki nad matką, w szczególności podawanie leków kilka razy na dobę, to fakt wspólnego zamieszkiwania stwarza możliwość dzielenia się opieką nad matką w taki sposób, który również skarżącej umożliwiłby podjęcie pracy zawodowej, chociażby w niepełnym wymiarze czasu pracy. Ponadto oprócz skarżącej niepełnosprawna posiada jeszcze czwórkę dzieci, tak więc na nich również ciąży obowiązek alimentacyjny względem matki, która aktualnie wymaga opieki i pomocy.

Końcowo SKO wskazało, że skarżąca jest osobą w wieku zaledwie 19 lat, tak więc brak podjęcia jakiejkolwiek aktywności zawodowej, względnie kontynuowania nauki, w tak młodym wieku i przejęcie wyłącznego obowiązku sprawowania opieki nad matką, stanowiłoby poniekąd zwolnienie pozostałego rodzeństwa z obowiązku alimentacyjnego względem matki, co prawnie jest niedopuszczalne, zaś społecznie nie może być przyjęte jako uzasadnione.

W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie skarżąca zarzuciła naruszenie:

- art. 17 ust. 1 pkt 4 w zw. z art. 17 ust. 1a ustawy o świadczeniach rodzinnych poprzez błędną wykładnię polegającą na: - pominięciu prawnie uzasadnionych celów wskazanej ustawy; - przyjęciu, że faktyczne sprawowanie opieki nad niepełnosprawną matką nie jest wystarczające do uzyskania prawa do świadczenia pielęgnacyjnego, gdyż ma ona jeszcze czworo dzieci, a samo istnienie po stronie rodzeństwa potencjalnego obowiązku alimentacyjnego względem matki uprawnia organ administracji do wkraczania w kompetencje zastrzeżone dla sądu powszechnego poprzez ocenę możliwości sprawowania przez jej rodzeństwo opieki nad matką w kontekście realizacji nieskonkretyzowanego obowiązku alimentacyjnego, co w konsekwencji doprowadziło do nieuprawnionej konstatacji, że kwestia realizacji potencjalnego obowiązku alimentacyjnego przez rodzeństwo może stanowić kryterium negatywne do przyznania świadczenia pielęgnacyjnego; - przyjęciu, że w sytuacji, gdy o świadczenie pielęgnacyjne w związku z koniecznością sprawowania opieki nad matką ubiega się jedno z dzieci, to brak po stronie pozostałych dzieci obiektywnych przeszkód do wywiązywania się z obowiązku alimentacyjnego względem matki, może stanowić okoliczność przesądzającą o braku podstaw do przyznania świadczenia pielęgnacyjnego wobec niespełnienia wynikającego z art. 17 ust. 1 u.ś.r. wymogu istnienia związku przyczynowo-skutkowego pomiędzy niepodejmowaniem (rezygnacją z) zatrudnienia lub innej pracy zarobkowej, a sprawowaniem opieki; - nieuprawnionym przyjęciu, że przepisy ustawy o świadczeniach rodzinnych pozwalają organowi na ustalanie możliwości i formy realizacji obowiązku alimentacyjnego przez osobę zobowiązaną, a to przez wkraczanie w kompetencje zastrzeżone dla sądu powszechnego’

- art. 77 § 1 i art. 7 w zw. z art. 80 k.p.a. poprzez niewyjaśnienie wszystkich okoliczności istotnych dla rozstrzygnięcia sprawy w szczególności odnoszących się do zakresu faktycznej opieki sprawowanej oraz nieuwzględnienie rodzaju i specyfiki choroby osoby, którą się opiekuje, a przez to nieuprawnione uznanie, iż jej matka nie wymaga stałej opieki całodobowej, a jedynie pomocy w czynnościach życia codziennego, a także uznania, iż istnienie innych osób zobowiązanych do alimentacji stanowi samo w sobie przeszkodę w nabyciu prawa do świadczenia alimentacyjnego i ostatecznie skutkowało załatwieniem sprawy w sposób kolidujący z jej interesem.

W związku z powyższym skarżąca wniosła o uchylenie zaskarżonej decyzji w całości oraz o zasądzenie kosztów postępowania według norm przepisanych.

W odpowiedzi na skargę organ wniósł o oddalenie skargi, podtrzymując dotychczasowe stanowisko w sprawie. Organ w żaden sposób nie ustosunkował się do dokumentacji medycznej matki skarżącej dołączonej do skargi.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie zważył, co następuje:

Podstawowa zasada polskiego sądownictwa administracyjnego została określona w art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz.U. z 2023 r., poz. 1615 ze zm.), zgodnie z którym sądy administracyjne sprawują, m.in. wymiar sprawiedliwości przez kontrolę legalności działalności administracji publicznej. Zasada, że sądy administracyjne dokonują kontroli działalności administracji publicznej i stosują środki określone w ustawie, została również wyrażona w art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2024 r., poz. 935 ze zm.) dalej - p.p.s.a.

Zgodnie z art. 134 § 1 p.p.s.a. Sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Niezwiązanie zarzutami i wnioskami skargi oznacza, że sąd administracyjny bada w pełnym zakresie zgodność z prawem zaskarżonego aktu organu administracji publicznej. W świetle art. 134 § 1 p.p.s.a. Sąd nie ma jednak obowiązku badania tych zarzutów i wniosków, które nie mają znaczenia dla oceny legalności zaskarżonego aktu (tak NSA w wyroku z dnia 11 października 2005 r., sygn. akt: FSK 2326/04).

Wady skutkujące koniecznością uchylenia aktu, stwierdzenia jego nieważności bądź wydania z naruszeniem prawa, przewidziane są w art. 145 § 1 p.p.s.a. Zgodnie z art. 145 § 1 pkt 1 p.p.s.a. Sąd, uwzględniając skargę na decyzję lub postanowienie, uchyla ten akt w całości albo w części, jeżeli stwierdzi naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, naruszenie prawa dające podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego lub inne naruszenie przepisów postępowania, jeżeli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy. W przypadku nieuwzględnienia skargi sąd ją oddala - art. 151 p.p.s.a.

Dokonując kontroli legalności zaskarżonej decyzji w granicach kompetencji przysługujących sądowi administracyjnemu, na podstawie ww. ustaw, Sąd uznał, że skarga zasługuje na uwzględnienie.

Przedmiotem kontroli Sądu była decyzja SKO utrzymująca w mocy decyzję odmawiającą przyznania skarżącej świadczenia pielęgnacyjnego z tytułu rezygnacji z zatrudnienia lub innej pracy zarobkowej wnioskowanego na matkę.

Materialnoprawną podstawą wydania ww. decyzji stanowiły przepisy ustawy z dnia 28 listopada 2003 r. o świadczeniach rodzinnych (Dz.U. z 2023 r., poz. 390 ze zm.) – dalej u.ś.r. Zgodnie z art. 17 ust. 1 ustawy, świadczenie pielęgnacyjne z tytułu rezygnacji z zatrudnienia lub innej pracy zarobkowej przysługuje: 1) matce albo ojcu, 2) opiekunowi faktycznemu dziecka, 3) osobie będącej rodziną zastępczą spokrewnioną w rozumieniu ustawy z dnia 9 czerwca 2011 r. o wspieraniu rodziny i systemie pieczy zastępczej, 4) innym osobom, na których zgodnie z przepisami ustawy z dnia 25 lutego 1964 r. - Kodeks rodzinny i opiekuńczy ciąży obowiązek alimentacyjny, z wyjątkiem osób o znacznym stopniu niepełnosprawności - jeżeli nie podejmują lub rezygnują z zatrudnienia lub innej pracy zarobkowej w celu sprawowania opieki nad osobą legitymującą się orzeczeniem o znacznym stopniu niepełnosprawności albo orzeczeniem o niepełnosprawności łącznie ze wskazaniami: konieczności stałej lub długotrwałej opieki lub pomocy innej osoby w związku ze znacznie ograniczoną możliwością samodzielnej egzystencji oraz konieczności stałego współudziału na co dzień opiekuna dziecka w procesie jego leczenia, rehabilitacji i edukacji. W myśl art. 17 ust. 1b ustawy, świadczenie pielęgnacyjne przysługuje, jeżeli niepełnosprawność osoby wymagającej opieki powstała: 1) nie później niż do ukończenia 18. roku życia lub 2) w trakcie nauki w szkole lub w szkole wyższej, jednak nie później niż do ukończenia 25. roku życia.

W pierwszej kolejności wyjaśnić należy, że wyrokiem z dnia 21 października 2014 r., sygn. akt K 38/13 Trybunał Konstytucyjny uznał art. 17 ust. 1b ustawy za niezgodny z art. 32 ust. 1 Konstytucji RP w zakresie, w jakim różnicuje prawo do świadczenia pielęgnacyjnego osób sprawujących opiekę nad osobą niepełnosprawną ze względu na datę powstania niepełnosprawności osoby wymagającej opieki. Skutki tego wyroku mają znaczenie w nin. sprawie. Wyrok Trybunału wiąże bowiem wszystkich zgodnie z art. 190 ust. 1 Konstytucji RP i stanowi dla organów administracji oraz sądów istotną wskazówkę̨ interpretacyjną. Co więcej, przepis uznany przez sąd konstytucyjny za niezgodny z Konstytucją nie może nadal stanowić podstawy rozstrzygnięć́. Skoro zatem TK kategorycznie przyjął, że art. 17 ust. 1b ustawy narusza prawa opiekunów osób, których niepełnosprawność́ powstała odpowiednio po ukończeniu 18 oraz 25 roku życia, to nie sposób uznać, iż orzeczenie to nie ma wpływu na sytuację prawną skarżącej. Wręcz przeciwnie - data ustalenia niepełnosprawności jej matki nie mogła być negatywną przesłanką do przyznania świadczenia. Organy rozstrzygając w zakresie wniosku o ustalenie prawa do ww. świadczenia mają zatem obowiązek procedować́ w oparciu o przepisy ww. ustawy z wyłączeniem niekonstytucyjnej części przepisu art. 17 ust. 1b. Na powyższą kwestię prawidłowo zwróciło uwagę SKO w zaskarżonej decyzji.

Organ odwoławczy pochopnie jednak i bez zebrania wystarczającego materiału dowodowego przyjął, że w sprawie nie zostały wykazane przez skarżącą pozostałe przesłanki przyznania świadczenia pielęgnacyjnego.

Mając na uwadze ww. art. 17 ust. 1 ustawy, wyjaśnić bowiem należy, że podstawowym wymogiem do uzyskania ww. świadczenia jest sprawowanie stałej, ciągłej opieki wykluczającej podjęcie zatrudnienia lub powodującej konieczność zrezygnowania z pracy. Świadczenie to ma być bowiem rekompensatą za rezygnację z pracy, czy też niemożność jej podjęcia z uwagi na konieczność opieki nad osobą bliską, która jej wymaga. Świadczenie to nie jest przyznawane za samą opiekę nad niepełnosprawnym członkiem rodziny, lecz za faktyczny brak możliwości podjęcia zatrudnienia z powodu konieczności sprawowania tej opieki lub za rezygnację z zatrudnienia w celu jej sprawowania. Przepis art. 17 ust. 1 ustawy, należy zatem stosować wyłącznie do takich stanów faktycznych, w których zakres opieki wyklucza możliwość podjęcia jakiejkolwiek pracy zarobkowej (por. wyrok NSA z 17 października 2020 r., I OSK 1148/20). Pojęcie opieki, o którym mowa w powyższym przepisie, utożsamiać należy ze stałą i bezpośrednią troską o zapewnienie osobie niepełnosprawnej realizacji jej podstawowych potrzeb życiowych i społecznych, których sama nie jest ona w stanie zrealizować z uwagi na swoją niepełnosprawność. Opieka ta powinna być przy tym tak absorbująca, że podjęcie jakiejkolwiek aktywności zawodowej przez opiekuna musiałoby się odbyć ze szkodą dla niej (por. wyrok WSA we Wrocławiu z dnia 18 marca 2021 r., IV SA/Wr 51/21). Ustawodawca wymaga, aby brak podejmowania zatrudnienia lub rezygnacja z zatrudnienia przez osoby wymienione w art. 17 ust. 1 i ust. 1a ustawy, pozostawały w bezpośrednim związku przyczynowo-skutkowym z koniecznością sprawowania opieki nad osobą niepełnosprawną. Aby spełnione były przesłanki określone w art. 17 ust. 1 ustawy, opieka taka musi w sposób oczywisty stanowić przeszkodę do wykonywania pracy zawodowej. Zatem związek między rezygnacją z zatrudnienia (albo jego niepodejmowaniem), a sprawowaną opieką musi być bezpośredni i ścisły. Dlatego w każdej sprawie organ musi dokonać oceny, czy w okolicznościach konkretnej sprawy istotnie osoba sprawująca opiekę nad osobą posiadającą znaczny stopień niepełnosprawności nie ma możliwości podjęcia zatrudnienia lub zmuszona jest zrezygnować z zatrudnienia (por. m.in. wyrok NSA z 13 maja 2015 r., I OSK 2820/13, czy wyrok NSA z dnia 18 maja 2021 r. I OSK 275/21).

Podkreślić też należy, mając na uwadze zasady ogólne wyrażone w dziale I rozdział 2 k.p.a., że gospodarzem postępowania administracyjnego jest organ administracji publicznej, który powinien je prowadzić zgodnie z zasadą oficjalności. Korzystając z prawa strony do czynnego uczestniczenia w postępowaniu wyjaśniającym, organ ma prawo, a w sytuacji opisanej w treści art. 7 k.p.a. oraz art. 79a – także obowiązek wezwać stronę (tym bardziej że nie jest reprezentowana przez profesjonalnego pełnomocnika) o przedłożenie dokumentów w celu wykazania zasadności podnoszonych przez siebie wniosków i twierdzeń, aby strona mogła uniknąć negatywnych konsekwencji związanych z poczynionymi przez organ ustaleniami w zakresie stanu faktycznego sprawy na podstawie znanych organowi środków dowodowych. Dopiero gdy organ administracji publicznej dokonał ustaleń w zakresie stanu faktycznego na podstawie wszystkich wskazanych przez wnioskodawcę dowodów, a strona kwestionuje te dowody i ustalenia, przeciwdowód może być przeprowadzony z jej inicjatywy.

W okolicznościach przedmiotowej sprawy, bezsporne jest, że matka skarżącej ze względu na stan zdrowia jest osobą wymagającą opieki, a taką opiekę sprawuje skarżąca. Jednakże, materiał dowodowy zebrany przez organ nie pozwala na ustalenie zakresu oraz rozmiaru opieki sprawowanej nad matką, a jak wynika z przedłożonych do skargi dokumentów lekarskich matka skarżącej jest osobą bardzo chorą, co przekłada się na zakres obowiązków córki (np. w przypadku cukrzycy - mierzenie poziomu cukru, podawanie leków/insuliny, odpowiednia dieta, w przypadku problemów z ciśnieniem – podobnie, tj. mierzenie ciśnienia, dawkowanie leków celem podwyższenia lub obniżenia ciśnienia, stan po udarze, problemy z poruszaniem się, chore serce, astma i in. wymuszają kolejne czynności). Dopiero zatem dokładna analiza aktualnej dokumentacji medycznej (o którą wcześniej organ nie wezwał) da organowi obraz zdrowia matki skarżącej, co w niewątpliwy sposób pozwoli ustalić zakres tej opieki i ocenę, czy skarżąca może pozostawić tak chorą matkę samą w domu na kilka godzin bez niebezpieczeństwa dla jej życia.

Sąd uznał zatem zarzut skargi naruszenia art. 77 § 1 i art. 7 w zw. z art. 80 k.p.a. za zasadny. Organ odwoławczy nie wyjaśnił wszystkich okoliczności istotnych dla rozstrzygnięcia sprawy, w szczególności odnoszących się do zakresu faktycznej opieki sprawowanej przez skarżącą oraz rodzaju i specyfiki choroby osoby którą się opiekuje, a przez to nieuprawnione uznanie, iż matka skarżącej nie wymaga stałej opieki całodobowej, a jedynie pomocy w czynnościach życia codziennego.

Co do okoliczności, którą Kolegium powołało jako dodatkowy argument przemawiający za negatywnym załatwieniem wniosku skarżącej – tj. obowiązku udziału jej rodzeństwa w opiece nad matką, wskazać należy, że w orzeczeniach Naczelnego Sądu Administracyjnego przyjmuje się, że w sytuacji gdy jedno z rodzeństwa, które w rzeczywistości sprawuje pełną opiekę nad rodzicem i z tego tytułu zrezygnowało z pracy bądź nie podejmuje zatrudnienia, ubiega się o świadczenie pielęgnacyjne, nie ma podstaw do pozbawiania go tego prawa z tego powodu, że żyją inne dzieci, które również obowiązek alimentacyjny mogą wypełniać, ale nie zwróciły się o przyznanie świadczenia pielęgnacyjnego (por. np. wyroki Naczelnego Sądu Administracyjnego z: 29 maja 2024 r. sygn. akt I OSK 1521/23, 9 maja 2024 r. sygn. akt I OSK 1397/23, 9 maja 2024 r. sygn. akt I OSK 1407/23; 9 maja 2024 r. sygn. akt I OSK 1471/23; 13 lutego 2024 r. sygn. akt I OSK 127/23; 30 stycznia 2024 r. sygn. akt I OSK 781/22; 9 stycznia 2024 r. sygn. akt I OSK 2449/22; 5 lipca 2023 r. sygn. akt I OSK 1576/22; 28 stycznia 2022 r. sygn. akt I OSK 925/21). Tym samym powyższa okoliczność nie mogła mieć wpływu na kierunek rozpatrzenia przedmiotowej sprawy.

Ponownie rozpoznając sprawę organy dokonają kluczowych dla sprawy ustaleń faktycznych, aktualnych na dzień wydania decyzji: stanu zdrowia matki, zakresu opieki jakiej wymaga, rezygnacji bądź niepodejmowania zatrudnienia przez skarżącą, istnienia związku przyczynowego pomiędzy brakiem aktywności zawodowej skarżącej a opieką nad matką, ocenią, czy w odniesieniu do skarżącej zostały spełnione przesłanki przyznania świadczenia pielęgnacyjnego. Podjętą decyzję uzasadnią zgodnie z wymaganiami art. 107 § 3 k.p.a.

Sąd zwraca uwagę, że zgodnie z art. 63 ust. 1 ustawy z dnia 7 lipca 2023 r. o świadczeniu wspierającym (Dz. U. z 2023 r., poz. 1429) w sprawach o świadczenie pielęgnacyjne i specjalny zasiłek opiekuńczy, o których mowa w ustawie zmienianej w art. 43 w brzmieniu dotychczasowym, do których prawo powstało do dnia 31 grudnia 2023 r., stosuje się przepisy dotychczasowe. W ocenie Sądu oznacza to, że sprawa skarżącej powinna być rozpoznana przez organ na podstawie przepisów u.ś.r. obowiązujących do dnia 31 grudnia 2023 r. Z uwagi na użyte w przepisie sformułowanie "powstania prawa", a nie "ustalenia prawa" konieczne jest zastosowanie przepisów dotychczasowych, mimo braku wydania decyzji przed dniem 31 grudnia 2023 r. Dotychczasowe przepisy należy zatem stosować w odniesieniu do wnioskodawców, którzy złożyli wniosek o ustalenie prawa do świadczenia pielęgnacyjnego przed dniem 31 grudnia 2023 r. oraz spełniają określone w ustawie przesłanki jego przyznania. Wskazać należy, że to czy skarżąca je spełnia należy już do istoty sprawy, która wobec wadliwego zastosowania przepisów procesowego nie została rozstrzygnięta (tak słusznie wyrok WSA w Gorzowie Wielkopolskim z dnia 18 lipca 2013 r., II SA/Go 552/13).

Mając na względzie powyższe, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. c p.p.s.a. orzekł jak w sentencji wyroku.