Centralna Baza Orzeczeń Sądów Administracyjnych

Dnia 6 sierpnia 2020 roku Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi – Wydział III w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Monika Krzyżaniak, Sędziowie Sędzia WSA Ewa Alberciak (spr.), Sędzia NSA Teresa Rutkowska, , Protokolant Starszy sekretarz sądowy – Dorota Czubak, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 23 lipca 2020 roku sprawy ze skargi K. P. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w S. z dnia [...] nr [...] w przedmiocie odmowy zezwolenia na umieszczenie w pasie drogowym infrastruktury telekomunikacyjnej oddala skargę.

Decyzją z [...] r. nr [...] Samorządowe Kolegium Odwoławcze w S. - po rozpatrzeniu odwołania K. P., prowadzącego działalność gospodarczą pod nazwą A serwis z siedzibą w O., od decyzji Wójta Gminy B. z dnia [...] r., nr [...], w przedmiocie lokalizacji w pasie drogowym dróg publicznych gminnych urządzeń niezwiązanych z funkcjonowaniem drogi (kabli światłowodowych) - na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego (t.j. Dz.U. z 2018 r., poz. 2096 ze zm.) oraz art. 39 ust. 1a, ust. 3 ustawy z dnia 21 marca 1985 r. o drogach publicznych (t.j. Dz.U. z 2018 r., poz. 2068 ze zm.) dalej u.p.d., utrzymało w mocy zaskarżoną decyzję.

W sprawie ustalono następujący stan faktyczny i prawny.

W dniu 23 maja 2019 r. K. P. prowadzący działalność gospodarczą pod nazwą A serwis z siedzibą w O. wystąpił do Wójta Gminy B. z wnioskiem o uzgodnienie projektu na podwieszenie kabla światłowodowego w pasie dróg gminnych w miejscowościach B., W. i S. na istniejących słupach linii napowietrznych niskiego napięcia należących do G S.A.

W wyniku przeprowadzonego postępowania organ decyzją z dnia [...] r. udzielił zezwolenia na lokalizację urządzeń w pasie drogowym poprzez ich umieszczenie na słupach energetycznych, z wyjątkiem fragmentów pasa drogowego, gdzie występują kanały technologiczne, jak i jest planowana ich budowa.

Na skutek wniesionego przez K. P. odwołania Samorządowe Kolegium Odwoławcze w S. decyzją z dnia [...] r. nr [...], uchyliło zaskarżoną decyzję i przekazało sprawę do ponownego rozpatrzenia organowi I instancji z uwagi na uchybienia proceduralne.

Organ I instancji decyzją z dnia [...] r. zezwolił wnioskodawcy na lokalizację kabla światłowodowego na słupach energetycznych niskiego napięcia należących do G S.A. Oddział Ł. Rejon Energetyczny B. w pasie wskazanych dróg gminnych w miejscowościach B., S. i W. z uwagi na brak kanałów technologicznych, w pozostałym zakresie odmówił lokalizacji kabli na słupach energetycznych w pasie wskazanych dróg gminnych w miejscowościach S. i B. z uwagi na istnienie wolnych zasobów w kanałach technologicznych.

Od decyzji inwestor wniósł odwołanie zaskarżając decyzję w części odmawiającej uwzględnienia wniosku, tj. odmowy lokalizacji kabli telekomunikacyjnych, wskazując, że rozstrzygnięcie zostało wydane z naruszeniem:

1) art. 39 ust. 3 pkt 1 a u.p.d., w sytuacji kiedy przedsięwzięcie dotyczy przebudowy istniejącej infrastruktury, ponieważ słupy energetyczne już istnieją,

2) art. 39 ust. 1 a u.p.d. poprzez niezastosowanie, w sytuacji kiedy inwestycja nie stanowi zagrożenia dla bezpieczeństwa użytkowników drogi,

3) art. 39 ust. 1 u.p.d., ponieważ nie ma on zastosowania w sprawie, wydanie decyzji bez podstawy prawnej i wskazanie dopiero w uzasadnieniu, że odmowa wynika z art. 39 ust. 3 pkt 1a ww. ustawy,

4) art. 7, art. 77 i art. 80 k.p.a. poprzez niedokładne ustalenie stanu faktycznego sprawy i błędną ocenę materiału dowodowego,

5) art. 6 k.p.a. poprzez brak podania w sentencji decyzji podstawy prawnej odmowy lokalizacji kabla.

Zaskarżoną decyzją Samorządowe Kolegium Odwoławcze w S. utrzymało w mocy powyższe rozstrzygnięcie. W uzasadnieniu organ wskazał, że zgodnie z art. 39 ust. 1 pkt 1 u.p.d. zabrania się dokonywania w pasie drogowym czynności, które mogłyby powodować niszczenie lub uszkodzenie drogi i jej urządzeń albo zmniejszenie jej trwałości oraz zagrażać bezpieczeństwu ruchu drogowego. W szczególności zabrania się lokalizacji obiektów budowlanych, umieszczania urządzeń, przedmiotów i materiałów niezwiązanych z potrzebami zarządzania drogami lub potrzebami ruchu drogowego. Na podstawie art. 39 ust. 1a u.d.p. przepisu ust. 1 pkt 1 nie stosuje się do umieszczania, konserwacji, przebudowy i naprawy infrastruktury telekomunikacyjnej w rozumieniu ustawy z dnia 16 lipca 2004 r. - Prawo telekomunikacyjne (Dz.U. z 2017 r. poz. 1907 ze zm.) oraz urządzeń służących do doprowadzania lub odprowadzania płynów, pary, gazu, energii elektrycznej, w tym punktów ładowania stanowiących część infrastruktury ładowania drogowego transportu publicznego, oraz urządzeń związanych z ich eksploatacją, a także do innych czynności związanych z eksploatacją tej infrastruktury i tych urządzeń, jeżeli warunki techniczne i wymogi bezpieczeństwa na to pozwalają.

Organ powołał także treść art. 39 ust. 3 u.d.p., a ponadto wskazał, że na podstawie art. 39 ust. 3a u.d.p. w decyzji, o której mowa w ust. 3, określa się w szczególności: rodzaj inwestycji, sposób, miejsce i warunki jej umieszczenia w pasie drogowym oraz pouczenie inwestora, że przed rozpoczęciem robót budowlanych jest zobowiązany do: 1) uzyskania pozwolenia na budowę lub zgłoszenia budowy albo wykonywania robót budowlanych; 2) uzgodnienia z zarządcą drogi, przed uzyskaniem pozwolenia na budowę, projektu budowlanego obiektu lub urządzenia, o którym mowa w ust. 3; 3) uzyskania zezwolenia zarządcy drogi na zajęcie pasa drogowego, dotyczącego prowadzenia robót w pasie drogowym lub na umieszczenie w nim obiektu lub urządzenia.

W przypadku gdy decyzja, o której mowa w art. 39 ust. 3 u.d.p., dotyczy lokalizacji w pasie drogowym infrastruktury telekomunikacyjnej, w decyzji tej określa się dodatkowo, czy w okresie 4 lat od jej wydania planowana jest budowa, przebudowa lub remont odcinka drogi, którego dotyczy decyzja, o ile wynika to wprost z uchwały budżetowej jednostki samorządu terytorialnego, wieloletniej prognozy finansowej jednostki samorządu terytorialnego, programu wieloletniego wydanego na podstawie art. 136 ust. 2 ustawy z dnia 27 sierpnia 2009 r. o finansach publicznych (Dz.U. z 2017r., poz. 2077 oraz z 2018 r., poz. 62, 1000, 1366, 1669 i 1693) lub planów, o których mowa w art. 20 pkt 1 lub 2 u.d.p. (art. 39 ust. 3aa u.d.p.).

Organ wskazał, że każdorazowo w przypadku inwestycji polegającej na umieszczeniu w pasie drogowym obiektów budowlanych lub urządzeń niezwiązanych z potrzebami zarządzania drogami lub potrzebami ruchu drogowego strona jest zobowiązana uzyskać (a właściwy organ wydać) trzy odrębne decyzje, tj.:

1) zezwolenie na lokalizację tych obiektów lub urządzeń, w którym zarządca drogi może określić warunki lokalizacji (art. 39 ust. 3 u.d.p.),

2) zezwolenie na zajęcie pasa drogowego na czas prowadzenia robót związanych z umieszczaniem danego urządzenia lub obiektu (art. 40 ust. 1 i ust. 2 pkt 1 u.d.p.),

3) zezwolenie na umieszczenie w pasie drogowym obiektu lub urządzenia infrastruktury technicznej na czas określony lub na czas nieokreślony (art. 40 ust. 1 i ust. 2 pkt 2 i 3 u.d.p.).

Organ odwoławczy wyjaśnił, że skarżący prowadzący działalność gospodarczą pod nazwą A serwis z siedzibą w O. wystąpił do Wójta Gminy B. o "uzgodnienie projektu na podwieszenie kabla światłowodowego w pasie dróg gminnych w miejscowościach B., W. i S. na istniejących słupach linii napowietrznych niskiego napięcia należących do G S.A.". Zaskarżoną decyzją, w oparciu o art. 39 ust. 3 u.d.p. Wójt Gminy B. ponownie ustalił warunki lokalizacji urządzenia. Decyzja jest pierwszą z ww. i stanowi promesę wydania w przyszłości zezwolenia na umieszczenie linii światłowodowej w pasie drogowym. Nie można tej decyzji utożsamiać z decyzją zezwalającą na umieszczenie urządzeń w pasie drogowym. Zarówno warunki umieszczenia urządzeń w pasie drogowym, jak i pouczenie inwestora o warunkach rozpoczęcia robót budowlanych, są obligatoryjnymi elementami decyzji lokalizacyjnej, z tą jedynie różnicą, że pouczenie z istoty odnosi się do kolejnych etapów procesu inwestycyjnego.

Organ wskazał, że z treści art. 39 ust. 3 u.d.p. wynika, że ustawodawca dopuścił na zasadzie wyjątku możliwość zajęcia pasa drogowego na cele niezwiązane z budową, przebudową, remontem, utrzymaniem i ochroną dróg i w przedmiocie takiego zezwolenia zarządca drogi orzeka w drodze decyzji administracyjnej. Organ wyjaśnił, że zmiana art. 39 ust. 1 a i 3 u.d.p. wprowadzona została ustawą z dnia 7 maja 2010 r. o wspieraniu rozwoju usług i sieci telekomunikacyjnych (Dz.U. z 2010 r. nr 106, poz. 675). Ustawą tą zmieniono także art. 39 ust. 6 u.d.p., zgodnie z którym zarządca drogi w trakcie budowy lub przebudowy drogi jest obowiązany zlokalizować kanał technologiczny w pasie drogowym: 1) dróg krajowych; 2) pozostałych dróg publicznych chyba, że w terminie 60 dni od dnia ogłoszenia informacji, o której mowa w ust. 6a, nie zgłoszono zainteresowania udostępnieniem kanału technologicznego.

Z uzasadnienia projektu wskazanej ustawy wynika, że jednym z jej celów jest zniesienie barier dla inwestycji w infrastrukturę teleinformatyczną, by zapewnić ogólnopolski dostęp do internetu szerokopasmowego. Wprowadzając ust. 6 do art. 39 u.d.p. w cytowanym wyżej brzmieniu ustawodawca potwierdził, iż w coraz szerszym zakresie dopuszcza możliwość korzystania z pasa drogowego na cele niezwiązane z potrzebami zarządzania drogami lub potrzebami ruchu drogowego. Wykładni przepisów wprowadzonych powołaną ustawą należy zatem dokonywać mając na względzie jej cele.

SKO wskazało, że decyzja wydawana w trybie art. 39 ust. 3 u.d.p. ma charakter uznaniowy. W ocenie Kolegium zaskarżona decyzja nie nosi znamion dowolności. Wójt Gminy B. zaskarżoną decyzją zezwolił wnioskodawcy na lokalizację kabla światłowodowego na słupach energetycznych niskiego napięcia należących do G S.A. Oddział Ł. Rejon Energetyczny B. w pasie wskazanych dróg gminnych w miejscowościach B., S. i W. (z uwagi na brak kanałów technologicznych), w pozostałym zakresie odmówił lokalizacji kabli na słupach energetycznych w pasie wskazanych dróg gminnych w miejscowościach S. i B. z uwagi na istnienie wolnych zasobów w kanałach technologicznych, których właścicielem jest Gmina B., a ponadto w kanale technologicznym znajdującym się w pasie drogi wojewódzkiej nr [...] - w przypadku ul. B działka nr [...] oraz w kanale usytuowanym w ul. C i D w granicach działki nr [...] i na odcinku drogi wojewódzkiej nr [...] do styku z działką nr [...] (ul. E). Organ wskazał, że o istnieniu wolnych zasobów w kanalizacji teletechnicznej znajdującej się na terenie B., a stanowiącej własność F świadczy pismo F Zarządzanie Zasobami Infrastruktury i Obsługi Klienta w Ł. z dnia 8 listopada 2019 r.

SKO zgodziło się z rozstrzygnięciem organu w kwestii zasadności umieszczenia kabla światłowodowego w istniejących kanałach technologicznych, a tym samym odmową jego umieszczenia na słupach energetycznych niskiego napięcia. Kanał technologiczny jest to bowiem ciąg osłonowych elementów obudowy, studni kablowych oraz innych obiektów lub urządzeń służących umieszczeniu lub eksploatacji: a) urządzeń infrastruktury technicznej związanych z potrzebami zarządzania drogami lub potrzebami ruchu drogowego, b) linii telekomunikacyjnych wraz z zasilaniem oraz linii elektroenergetycznych, niezwiązanych z potrzebami zarządzania drogami lub potrzebami ruchu drogowego (art. 4 pkt 15a u.d.p.). Jak zostało to wskazane powyżej zarządca drogi w trakcie budowy lub przebudowy drogi jest natomiast zobowiązany do lokalizowania kanałów technologicznych w pasie drogowym. Skoro w niniejszej sprawie organ wskazał na istnienie kanałów technologicznych, a mają one służyć umieszczaniu w nich m.in. kabli telekomunikacyjnych, które są przedmiotem wniosku, to zasadnym jest wskazanie na lokalizację urządzenia w ich obrębie. Odmowa wydania zezwolenia na umieszczenie w pasie drogowym infrastruktury telekomunikacyjnej, jeżeli w kanale technologicznym istnieją wolne zasoby znajduje swoje jednoznaczne uzasadnienie w dyspozycji art. 39 ust. 3 pkt 1a u.d.p.

Kolegium wskazało, że skarżący kwestionuje, że planowane przedsięwzięcie dotyczy "umieszczenia" infrastruktury telekomunikacyjnej, a tym samym zasadność zastosowania przez organ art. 39 ust. 3 pkt 1a u.d.p. Wbrew twierdzeniom skarżącego inwestycja polega na umieszczeniu ww. infrastruktury, skoro w określonej lokalizacji ona nie istniała (nie została umieszczona przez skarżącego). Istniejące słupy, na których miałyby zostać zawieszone kable światłowodowe stanowią część infrastruktury elektroenergetycznej należącej do G S.A. Oddział Ł. Rejon Energetyczny B., a nie telekomunikacyjnej. Zdaniem organu odwoławczego przepis został prawidłowo zastosowany. Podstawy odmowy wydania zezwolenia na lokalizację infrastruktury telekomunikacyjnej wynikają nie tylko z art. 39 ust. 1a u.d.p., ale przede wszystkim z ust. 3 pkt 1 i 1 a ww. artykułu (argumentacja Kolegium zawarta w decyzji organu odwoławczego z dnia 6 sierpnia 2019 r., co do konieczności analizowania przez organ przesłanek wymienionych wyłącznie w art. 39 ust. 3 pkt 1 u.d.p. dotyczyła kwestii odmowy wydania zezwolenia, w sytuacji braku istniejących kanałów technologicznych - organ wskazywał bowiem na "zamiar modernizacji dróg" obejmujący budowę kanałów technologicznych).

Zdaniem SKO organ w sentencji decyzji wskazał prawidłową podstawę prawną rozstrzygnięcia, tj. art. 39 ust. 3 u.d.p., który reguluje kwestię udzielenia zezwolenia, w tym wskazuje na przesłanki odmowy jego wydania. W uzasadnieniu zaskarżonej decyzji zgodnie z art. 107 § 3 k.p.a. Organ I instancji wyjaśnił zarówno faktyczne, jak i prawne motywy swojego rozstrzygnięcia, w tym powołał się na treść art. 39 ust. 3 pkt 1a u.d.p.

W skardze K. P. zarzucił:

1) naruszenie art. 39 ust. 3 pkt 1a u.p.d. przez błędną wykładnię, błędne zastosowanie i przyjęcie, że umieszczenie na istniejących słupach linii napowietrznej kabli samonośnych jest przewidzianym w myśl tego przepisu "umieszczeniem infrastruktury", w sytuacji gdy jest to co najwyżej przebudowa lub inna czynność związana z już istniejącą infrastrukturą, na co wskazuje treść przepisu art. 39 ust. 1a ustawy, który to przepis wyróżnia "umieszczanie", "konserwacje", "przebudowę", "naprawę" infrastruktury telekomunikacyjnej oraz tzw. "inne czynności związane z eksploatacją tej infrastruktury";

2) naruszenie art. 39 ust. 1a u.p.d. przez niezastosowanie do planowanej inwestycji w sytuacji, gdy posadowienie kabli na istniejących słupach w żaden sposób nie wpływa na bezpieczeństwo użytkowników drogi;

3) naruszenie art. 2 ust. 1 pkt 6 a ustawy o wspieraniu rozwoju usług i sieci telekomunikacyjnych (Dz.U. z 2015 r. poz. 880) poprzez pominięcie tego przepisów przy interpretacji pojęcia "umieszczanie", infrastruktury telekomunikacyjnej albowiem z przepisu tego wynika wprost, że kabel światłowodowy nie jest elementem infrastruktury ergo - umieszczanie kabla nie może być umieszczaniem infrastruktury w rozumieniu art. 39 ust. 3 pkt 1a ustawy o drogach publicznych;

4) naruszenie rażące art. 7 k.p.a. poprzez niepodjęcie przez organ kroków niezbędnych do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego w oparciu a przepisy art. 39 ust. 1a ustawy o drogach publicznych w zakresie wymogów bezpieczeństwa i warunków technicznych i oparcie się organów administracji jedynie na nieuzasadnionym prawnie przekonaniu organu, co do konieczności położenia kabli w kanałach technicznych, w sytuacji gdy przepis art. 39 ust. 3 pkt 1a dotyczy sytuacji umieszczania nowej infrastruktury telekomunikacyjnej;

5) naruszenie rażące art. 77 § 1 k.p.a. poprzez naruszenie obowiązku zebrania i rozpatrzenia całego materiału dowodowego w sprawie w sposób wyczerpujący, polegającego na pominięciu kwestii oceny wymogów technicznych i bezpieczeństwa zgodnie z art. 39 ust. 1a u.p.d., a także w związku z art. 7 k.p.a. poprzez niepodjęcie przez organ administracji publicznej kroków niezbędnych do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego mając na względzie interes społeczny i słuszny interes w zakresie ustalenia, czy infrastruktura w postaci słupów istnieje na terenie objętym decyzją i pominięcie faktu, że z infrastruktury tej korzystają inni przedsiębiorcy;

6) naruszenie art. 80 k.p.a. poprzez błędną ocenę zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego poprzez pryzmat art. 39 ust. 3 pkt 1a a nie w oparciu o art. 39 ust. 1a u.p.d.

7) naruszenie rażące art. 7, art. 8 i art. 9 k.p.a. poprzez niepodjęcie przez organ administracji kroków niezbędnych do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego w szczególności poprzez wydanie decyzji przy całkowitym braku odniesienia się w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji, do treści i argumentacji zawartej w odwołaniu, a dotyczącej niespełniania przez tzw. kanały technologiczne wymogów wnikających z przepisów prawa.

Skarżący wniósł o uchylenie zaskarżonej decyzji I i II instancji oraz zasądzenie na rzecz skarżącego od organu administracyjnego kosztów postępowania według norm przepisanych, w tym w przypadku ustanowienia pełnomocnika również kosztów zastępstwa procesowego.

W odpowiedzi na skargę Kolegium wniosło o jej oddalenie, podtrzymując dotychczasowe stanowisko.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Skarga nie zasługuje na uwzględnienie.

Zgodnie z art. 1 § 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (t.j. Dz.U. z 2019 r., poz. 2167 ze zm.), sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę administracji publicznej. Kontrola, o której mowa w § 1 sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej (§ 2 art. 1 tej ustawy).

Stosownie do treści art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz.U. z 2019 r., poz. 2325) - dalej: p.p.s.a., sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej i stosują środki określone w ustawie.

Z wymienionych przepisów wynika, że sąd bada legalność zaskarżonego aktu, czy jest on zgodny z prawem materialnym, określającym prawa i obowiązki stron oraz z prawem procesowym, regulującym postępowanie przed organami administracji publicznej.

Przy czym, co wymaga podkreślenia, stosownie do treści art. 134 § 1 p.p.s.a. sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną, z zastrzeżeniem art. 57a.

Przeprowadzona przez Sąd w rozpoznawanej sprawie kontrola nie wykazała, aby zaskarżona decyzja Samorządowego Kolegium Odwoławczego w S. z [...] r., jak i poprzedzająca ją decyzja Wójta Gminy B. z [...] r. w przedmiocie zezwolenia skarżącemu na lokalizację na czas nieokresowy samonośnego kabla telekomunikacyjnego (światłowodowego) na istniejących słupach linii napowietrznych niskiego napięcia należących do G S.A. Oddział Ł. Rejon Energetyczny B. w pasie wskazanych dróg gminnych w miejscowościach B., S. i W. z uwagi na brak kanałów technologicznych, zgodnie z projektem przebiegu i sposobu umieszczania w pasie drogowym tejże infrastruktury, który stanowi załącznik do decyzji oraz odmowy zezwolenia skarżącemu lokalizacji kabli telekomunikacyjnych na istniejących słupach linii napowietrznych w pasie wskazanych dróg gminnych w miejscowościach S. i B. z uwagi na istnienie wolnych zasobów w kanałach technologicznych - wydane zostały z naruszeniem prawa w stopniu obligującym do ich wyeliminowania z obrotu prawnego.

Przedmiotem rozważań w rozpoznawanej sprawie jest ta część decyzji, która dotyczy odmowy zezwolenia na umieszczenia w pasie drogowym infrastruktury telekomunikacyjnej.

Zasady umieszczania w pasie drogowym urządzeń infrastruktury unormowane zostały w ustawie z dnia 21 marca 1985 r. o drogach publicznych (Dz. U. z 2018 r., poz. 2068 ze zm.; dalej jako u.d.p.).

Art. 4 pkt 1 u.d.p. definiuje pas drogowy jako wydzielony liniami granicznymi grunt wraz z przestrzenią nad i pod jego powierzchnią, w którym są zlokalizowane droga oraz obiekty budowlane i urządzenia techniczne związane z prowadzeniem, zabezpieczeniem i obsługą ruchu, a także urządzenia związane z potrzebami zarządzania drogą. Przepis art. 39 ust. 1 u.d.p. zabrania dokonywania w tak zdefiniowanym pasie drogowym czynności, które mogłyby powodować niszczenie lub uszkodzenie drogi i jej urządzeń albo zmniejszenie jej trwałości oraz zagrażać bezpieczeństwu ruchu drogowego.

Unormowanie art. 39 wprowadza także wyjątki od powyższej zasady. Przepis art. 39 ust. 1a u.d.p. stanowi, że przepisu ust. 1 pkt 1 nie stosuje się do umieszczania, konserwacji, przebudowy i naprawy infrastruktury telekomunikacyjnej w rozumieniu ustawy z dnia 16 lipca 2004 r. - Prawo telekomunikacyjne (Dz. U. z 2017 r. poz. 1907 z późn. zm.) oraz urządzeń służących do doprowadzania lub odprowadzania płynów, pary, gazu, energii elektrycznej, w tym punktów ładowania stanowiących część infrastruktury ładowania drogowego transportu publicznego, oraz urządzeń związanych z ich eksploatacją, a także do innych czynności związanych z eksploatacją tej infrastruktury i tych urządzeń, jeżeli warunki techniczne i wymogi bezpieczeństwa na to pozwalają.

Przywołany przepis art. 39 ust. 1a został dodany z dniem 17 lipca 2010 r. przez art. 62 pkt 4 lit. a ustawy z dnia 7 maja 2010 o wspieraniu usług i rozwoju sieci telekomunikacyjnych (Dz. U. nr 106, poz. 675), a następnie zmieniony przez art. 49 pkt 4 ustawy z dnia 11 stycznia 2018 r. (Dz.U.2018.317) zmieniającej nin. ustawę z dniem 22 lutego 2018 r.

Na mocy art. 3 pkt 4 lit. b ustawy z dnia 24 kwietnia 2015 r. (Dz.U.2015.774) zmieniającej nin. ustawę z dniem 11 września 2015 r. zmieniony został również art. 39 ust. 3 oraz dodany przez art. 2 pkt 2 lit. a ustawy z dnia 9 czerwca 2016 r. (Dz.U.2016.903) zmieniającej nin. ustawę z dniem 1 lipca 2016 r. art. 39 ust. 3 pkt 1a.

Zgodnie z 39 ust. 3 u.d.p. w szczególnie uzasadnionych przypadkach lokalizowanie w pasie drogowym obiektów budowlanych lub urządzeń niezwiązanych z potrzebami zarządzania drogami lub potrzebami ruchu drogowego oraz reklam, może nastąpić wyłącznie za zezwoleniem właściwego zarządcy drogi, wydawanym w drodze decyzji administracyjnej - zezwolenie nie jest wymagane w przypadku zawarcia umowy, o której mowa w ust. 7 lub w art. 22 ust. 2, 2a lub 2c. Jednakże właściwy zarządca drogi:

1) może odmówić wydania zezwolenia na umieszczenie w pasie drogowym urządzeń i infrastruktury, o których mowa w ust. 1a, wyłącznie, jeżeli ich umieszczenie spowodowałoby zagrożenie bezpieczeństwa ruchu drogowego, naruszenie wymagań wynikających z przepisów odrębnych lub miałoby doprowadzić do utraty uprawnień z tytułu gwarancji lub rękojmi w zakresie budowy, przebudowy lub remontu dróg;

1a) odmawia wydania zezwolenia na umieszczenie w pasie drogowym infrastruktury telekomunikacyjnej, jeżeli w kanale technologicznym istnieją wolne zasoby;

2) odmawia wydania zezwolenia na umieszczenie w pasie drogowym reklam, jeżeli ich umieszczenie mogłoby powodować niszczenie lub uszkodzenie drogi i jej urządzeń, lub zmniejszenie jej trwałości, lub zagrażać bezpieczeństwu ruchu drogowego oraz w przypadkach, gdy reklamy nie spełniają warunków, o których mowa w art. 42a.

W rozpoznawanej sprawie chodzi o urządzenia mieszczące się w pojęciu infrastruktury telekomunikacyjnej w rozumieniu art. 2 pkt 8 ustawy z dnia 16 lipca 2004 r. Prawo telekomunikacyjne (t.j. Dz. U. z 2019 r., poz. 2460), według którego infrastruktura telekomunikacyjna oznacza urządzenia telekomunikacyjne, oprócz telekomunikacyjnych urządzeń końcowych, oraz w szczególności linie, kanalizacje kablowe, słupy, wieże, maszty, kable, przewody oraz osprzęt, wykorzystywane do zapewnienia telekomunikacji.

Należy zauważyć, że w art. 39 ust. 3 zd. 2 pkt 1 ustawy, stanowiącym o "umieszczaniu w pasie drogowym urządzeń i infrastruktury, o których mowa w ust. 1a" ustawodawca wprost nawiązuje do zd. 1 art. 39 ust. 3, o czym świadczy użycie w określonym kontekście zwrotu "Jednakże właściwy zarządca drogi (...)", a co przesądza o tym, iż kwestia umieszczania w pasie drogowym infrastruktury telekomunikacyjnej została odmiennie uregulowana od lokalizacji (umieszczania) w pasie drogowym innych obiektów budowlanych lub urządzeń (por. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 6 października 2015 r., sygn. II GSK 1945/14).

Taki wniosek wynika również z uzasadnienia projektu ustawy z dnia 7 maja 2010 r. o wspieraniu usług i rozwoju sieci telekomunikacyjnych (Dz. U. nr 106, poz. 675). W uzasadnieniu projektu ustawy nowelizującej wskazano mianowicie, że zmiany ustawy o drogach publicznych zmierzające do stworzenia otoczenia regulacyjnego sprzyjającego inwestycjom telekomunikacyjnym, zwłaszcza światłowodowym, są jedną z najważniejszych spraw dla rozwoju publicznych sieci o dużych i bardzo dużych przepływnościach. Podkreślono, że właśnie drogi publiczne, jako domena publiczna o charakterze infrastrukturalnym, powinny być zasadniczym miejscem dla lokalizowania i efektywnego przeprowadzania sieci światłowodowych. Inwestycje tego typu jako ważny element planu antykryzysowego, służące podniesieniu jakości życia całego społeczeństwa, powinny być realizowane w pasach drogowych przy zminimalizowaniu warunków formalnych i finansowych. W odniesieniu do dodania w ustawie o drogach publicznych przepisu art. 39 ust. 1a wyjaśniono, że zmiana ta ma na celu usunięcie ewentualnych wątpliwości co do wyłączenia spod ustanowionego w art. 39 ust. 1 pkt 1 generalnego zakazu dokonywania w pasie drogowym wymienionych w tym przepisie czynności. Z kolei zmiana art. 39 ust. 3 ma na celu uelastycznienie procedury wydawania zezwoleń na lokalizowanie w pasie drogowym infrastruktury telekomunikacyjnej. Wyjaśniono, że obecną zasadą jest to, że zarządca drogi może wydać takie zezwolenie wyłącznie w szczególnie uzasadnionych przypadkach, a tym samym wydanie zezwolenia zależy w zasadzie od uznania zarządcy drogi, co przy jednoczesnym obniżeniu wysokości opłat, które niewątpliwie w jakiejś mierze motywowały do wydawania zezwoleń, mogłoby doprowadzić do blokowania inwestycji. Dlatego też proponuje się ustanowienie obowiązku wydania zezwolenia, jeżeli nie zachodzą przeszkody z punktu widzenia bezpieczeństwa ruchu drogowego lub wymagań określonych w przepisach odrębnych.

Jednocześnie dodanie przez ustawodawcę z dniem 1 lipca 2016 r. art. 39 ust. 3 pkt 1a u.d.p. przesadziło o przypadku obligatoryjnej odmowy wydania zezwolenia na umieszczenie w pasie drogowym infrastruktury telekomunikacyjnej.

W świetle przepisów ustawy o drogach publicznych uznać należy, że materialnoprawnej podstawy rozstrzygnięcia w przedmiocie wniosku skarżącego o zezwolenie na lokalizację w pasie drogowym urządzeń infrastruktury telekomunikacyjnej nie stanowi przepis wyrażony w art. 39 ust. 3 pkt 1 tej ustawy, ale przepis zawarty w art. 39 ust. 3 pkt 1a ustawy. W ostatnio wymienionym przepisie jednoznacznie bowiem stwierdzono, że właściwy zarządca drogi odmawia wydania zezwolenia na umieszczenie w pasie drogowym infrastruktury telekomunikacyjnej, jeżeli w kanale technologicznym istnieją wolne zasoby. Zgodnie z art. 4 pkt 15a u.d.p. kanał technologiczny - ciąg osłonowych elementów obudowy, studni kablowych oraz innych obiektów lub urządzeń służących umieszczeniu lub eksploatacji:

a) urządzeń infrastruktury technicznej związanych z potrzebami zarządzania drogami lub potrzebami ruchu drogowego,

b) linii telekomunikacyjnych wraz z zasilaniem oraz linii elektroenergetycznych, niezwiązanych z potrzebami zarządzania drogami lub potrzebami ruchu drogowego.

Wobec powyższego ustawodawca w art. 39 ust. 3 pkt 1a ustawy wprowadził obligatoryjną przesłankę odmowy wydania zezwolenia na umieszczenie infrastruktury telekomunikacyjnej, jeżeli w kanale technologicznym istnieją wolne zasoby. Jednocześnie zgodnie z art. 39 ust. 6 ustawy zarządca drogi jest obowiązany zlokalizować kanał technologiczny w pasie drogowym w trakcie:

1) budowy dróg publicznych;

2) przebudowy dróg publicznych, chyba że w pasie drogowym przebudowywanej drogi zostały już zlokalizowane kanalizacja kablowa lub kanał technologiczny.

W rozpoznawanej sprawie nie budzi wątpliwości, że Wójt Gminy B. zaskarżoną decyzją zezwolił wnioskodawcy na lokalizację kabla światłowodowego na słupach energetycznych niskiego napięcia w pasie wskazanych dróg gminnych, w których brak jest kanałów technologicznych. Jednocześnie wobec obowiązującego od 1 lipca 2016 r. art. 39 ust. 3 pkt 1a u.d.p., słusznie organ I instancji odmówił lokalizacji kabli na słupach energetycznych w pasie wskazanych dróg gminnych w miejscowościach S. i B. z uwagi na istnienie wolnych zasobów w kanałach technologicznych, będących własnością Gminy B., a w których przedmiotowa infrastruktura telekomunikacyjna może być umieszczona. Ponadto organ wykazał, że w pasie drogi wojewódzkiej nr [...] - w przypadku ul. B działka nr [...] oraz w kanale usytuowanym w ul. C i D w granicach działki nr [...] i na odcinku drogi wojewódzkiej nr [...] do styku z działką nr [...] (ul. E) istnieją możliwe do wykorzystania kanały technologiczne telekomunikacyjne, stanowiącej własność F S.A. z siedzibą w S..

W ocenie Sądu, wbrew zarzutom skargi umieszczenie na istniejących słupach linii napowietrznej kabli samonośnych jest przewidzianym umieszczeniem infrastruktury telekomunikacyjnej w pasie drogowym.

Niezasadny jest zarzut skargi dotyczący naruszenia art. 39 ust. 1a u.p.d. przez niezastosowanie do planowanej inwestycji, w sytuacji gdy posadowienie kabli na istniejących słupach w żaden sposób nie wpływa na bezpieczeństwo użytkowników drogi. Wskazać należy, że przeszkodą do udzielenia zezwolenia na umieszczenie przez skarżącego w pasie drogowym kabli telekomunikacyjnych nie było zagrożenie bezpieczeństwa ruchu drogowego, lecz fakt zlokalizowania na odcinkach tych dróg kanałów technologicznych, w których istnieją wolne zasoby.

Zdaniem Sądu, skarżący stawiając powyższe zarzuty pomija fakt, że od 1 lipca 2016 r. obowiązuje art. 39 ust. 3 pkt 1a u.d.p., który nakłada na zarządcę drogi obowiązek jego stosowania w każdym przypadku wydania zezwolenia na umieszczenie urządzeń infrastruktury telekomunikacyjnej w pasie drogowym.

Reasumując stwierdzić należy, że zaskarżona decyzja została wydana po wnikliwym rozpatrzeniu prawidłowo zgromadzonego materiału dowodowego sprawy. A zatem nie doszło do naruszania art. 7 k.p.a., 8 k.p.a., art. 9 k.p.a. oraz art. 77 § 1 k.p.a. i 80 k.p.a. Uzasadnienie tej decyzji jest prawidłowe pod względem formalno-prawnym, albowiem zawiera wszelkie elementy wymagane dyspozycją art. 107 § 3 k.p.a.

Tak więc należało uznać zapadłe w sprawie rozstrzygnięcia za prawidłowe, nieobarczone wadami wskazywanymi w skardze ani innymi, które Sąd winien wziąć pod uwagę z urzędu.

Z powyższych względów, Sąd na podstawie art. 151 P.p.s.a. skargę oddalił.

eg