Centralna Baza Orzeczeń Sądów Administracyjnych

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący Sędzia NSA Joanna Kabat-Rembelska (spr.) Sędzia NSA Dorota Dąbek Sędzia del. WSA Jacek Czaja Protokolant Marta Woźniak po rozpoznaniu w dniu 30 września 2020 r. na rozprawie w Izbie Gospodarczej skargi kasacyjnej R.P. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Białymstoku z dnia 20 kwietnia 2017 r. sygn. akt I SA/Bk 212/17 w sprawie ze skargi R.P. na decyzję Dyrektora Izby Celnej w Białymstoku z dnia [...] stycznia 2017 r. nr [...] w przedmiocie kary pieniężnej z tytułu urządzania gier na automatach poza kasynem gry 1. oddala skargę kasacyjną; 2. zasądza od R.P. na rzecz Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w Białymstoku 2700 (dwa tysiące siedemset) złotych tytułem kosztów postępowania kasacyjnego.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Białymstoku wyrokiem z 20 kwietnia 2017 r., sygn. akt I SA/Bk 212/17 oddalił skargę R.P. na decyzję Dyrektora Izby Celnej w Białymstoku z [...] stycznia 2017 r. nr [...] w przedmiocie wymierzenia kary pieniężnej z tytułu urządzania gier na automacie poza kasynem gry.

R.P. zaskarżył powyższy wyrok w całości i wniósł o jego uchylenie oraz rozpoznanie skargi co do istoty na mocy art. 188 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przez sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2018 r. poz. 1302 ze zm., dalej: p.p.s.a), a także zasądzenie na rzecz skarżącego należnych kosztów postępowania.

Wyrokowi Sądu pierwszej instancji zarzucił:

I. na podstawie art. 174 pkt 1 p.p.s.a. naruszenie prawa materialnego, tj.:

1. art. 89 ust. 1 pkt 2 w związku z art. 2 ust. 3 i 5 ustawy z dnia 19 listopada 2009 r. o grach hazardowych (Dz.U. z 2016 r. poz. 471 ze zm.; dalej: u.g.h.) przez błędną wykładnię pojęcia "automat do gry" jako obejmującego również urządzenie typu "quizomat", korzystanie z którego polega na wykazaniu się przez uczestnika wiedzą powszechną i pozbawione jest elementu losowości, a tym samym cechy definicyjnej "automatu do gry" (zgodnie z art. 2 ust. 3 u.g.h.). W konsekwencji błędnie przyjęto, że dla prowadzenia działalności gospodarczej polegającej na udostępnianiu osobom trzecim urządzeń typu "quizomat" umożliwiających wzięcie udziału w konkursie wiedzy powszechnej zastosowanie znajduje art. 89 ust. 1 pkt 2 u.g.h., a zatem działalność ta dopuszczalna jest jedynie w kasynie gry i wymaga uprzedniego uzyskania koncesji lub zezwolenia. W związku z powyższym niezasadne jest objęcie strony zakresem podmiotowym normy art. 89 ust. 1 pkt 2 i ust. 2 pkt 2 u.g.h. przez nałożenie na stronę kary pieniężnej za "urządzanie gier na automatach poza kasynem gry";

2. błąd w ustaleniach faktycznych przyjęty za podstawę rozstrzygnięcia, polegający na wadliwym uznaniu, że "quizomaty" szczegółowo wskazane w zaskarżonej decyzji stanowią w istocie "automaty do gier losowych", co miało uzasadniać wymierzenie stronie kary pieniężnej za urządzanie gier na automatach poza kasynem, podczas gdy "quizomaty" wyszczególnione w decyzji nie są automatami losowymi i nie były na nich prowadzone gry losowe, zaś strona dysponuje opinią podmiotu posiadającego status Jednostki Badawczej upoważnionej przez Ministra Finansów potwierdzającej tę okoliczność;

3. art. 89 ust. 1 pkt 2 i ust. 2 pkt 2 u.g.h. przez błędną wykładnię pojęcia "urządzającego gry" jako obejmującego również podmiot, którego czynności sprowadzały się do wydzierżawienia powierzchni lokalu podmiotowi eksploatującemu automaty do gier i prowadzącemu działalność regulowaną ustawą o grach hazardowych, bez dokonywania, zgodnie z materiałem zebranym w sprawie, żadnych innych czynności wykraczających poza zakres czynności obciążających wydzierżawiającego powierzchnię lokalu, a tym samym niezasadne objęcie skarżącego zakresem podmiotowym normy z art. 89 ust. 1 pkt 2 i ust. 2 pkt 2 u.g.h. w związku z art. 14 ust. 1 u.g.h. i niezasadne nałożenie na skarżącego kary pieniężnej za "urządzanie gier na automatach poza kasynem gry";

4. art. 65 § 1 i 2 ustawy z dnia 23 kwietnia 1964 r. - Kodeks cywilny (dalej: k.c.) w związku z art. 659 § 1 i 2 k.c. poprzez dokonanie przez Sąd (także w drodze aprobaty ustaleń organu) błędnej wykładni umowy dzierżawy zawartej pomiędzy A. sp. z o.o. a R.P. wskutek przyjęcia, że z umowy tej wynikają dla skarżącego prawa i obowiązki istotnie odmienne niż wynikające ze zwykłej umowy dzierżawy powierzchni, w szczególności udostępnianie lokalu do zamontowania urządzeń, zawiadamianie serwisanta urządzeń o awariach urządzenia, włączenia automatów do sieci elektrycznej, w sytuacji gdy czynności takie nie mogą świadczyć o podejmowaniu przez skarżącego działalności możliwej do określenia mianem "urządzania gier";

II. na podstawie art. 174 pkt 2 p.p.s.a. mogącą mieć istotny wpływ na wynik sprawy obrazę przepisów postępowania w postaci naruszenia:

1. art. 151 p.p.s.a. w związku z art. 145 § 1 pkt 1 lit. a) i c) p.p.s.a. w związku z art. 89 ust. 1 pkt 2 oraz ust. 2 pkt 2 u.g.h. przez nieuzasadnione oddalenie skargi, w sytuacji gdy przy rozważeniu całokształtu sprawy istniały podstawy do uchylenia decyzji i uwzględnienia skargi z uwagi na błędne objęcie skarżącego zakresem art. 98 u.g.h., co wyklucza wymierzenie skarżącemu jakiejkolwiek kary pieniężnej;

2. art. 145 § 1 pkt 1 lit. a), art. 133 § 1 oraz art. 134 § 1 p.p.s.a. w związku z art. 121 § 1, art. 122, art. 187 § 1 oraz art. 191 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. – Ordynacja podatkowa (Dz. U. z 2015 r., poz. 613 ze zm., dalej: o.p.) poprzez aprobatę nieprawidłowego ustalenia przez organ podatkowy rzeczywistej roli podmiotu skarżącego w niniejszym postępowaniu.

Dyrektor Izby Administracji Skarbowej w Białymstoku w odpowiedzi na skargę kasacyjną wniósł o jej oddalenie i zasądzenie kosztów postępowania kasacyjnego, w tym kosztów zastępstwa procesowego.

Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Skarga kasacyjna nie ma usprawiedliwionych podstaw.

W myśl art. 183 § 1 p.p.s.a. Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, biorąc pod uwagę z urzędu jedynie nieważność postępowania, która w rozpatrywanej sprawie nie wystąpiła. Granice skargi są wyznaczone przez zawarte w niej podstawy. Związanie podstawami skargi kasacyjnej polega na tym, że wskazanie przez stronę skarżącą naruszenia konkretnego przepisu prawa materialnego lub procesowego określa zakres kontroli Naczelnego Sądu Administracyjnego. Sąd ten uprawniony jest bowiem jedynie do zbadania, czy podniesione w skardze kasacyjnej zarzuty polegające na naruszeniu przez wojewódzki sąd administracyjny konkretnych przepisów prawa materialnego, czy też procesowego w rzeczywistości zaistniały. Nie ma on natomiast prawa badania, czy w sprawie wystąpiły inne, niż podniesione przez skarżącego naruszenia prawa, które mogłyby prowadzić do uchylenia zaskarżonego wyroku. Zakres kontroli wyznacza zatem sam autor skargi kasacyjnej, wskazując, które normy prawa zostały naruszone.

W nawiązaniu do dotychczasowych uwag należy zauważyć, że autor skargi kasacyjnej, formułując zarzut naruszenia art. 151 p.p.s.a. w związku z art. 145 § 1 pkt 1 lit. a) i c) p.p.s.a. w związku z art. 89 ust. 1 pkt 2 oraz ust. 2 pkt 2 u.g.h. (pkt II.1 petitum skargi kasacyjnej), stwierdził, że skarżący błędnie został objęty zakresem art. 98 u.g.h., co wyklucza wymierzenie skarżącemu jakiejkolwiek kary pieniężnej. Konstrukcja zarzutu oraz jego uzasadnienie jednoznacznie wskazują, że chodziło o objęcie skarżącego zakresem art. 89 u.g.h., nie zaś - jak podano w zarzucie - art. 98 u.g.h. Mając na uwadze charakter opisanego błędu, należało uznać, że doszło do niego zapewne na skutek oczywistej omyłki. Stwierdzone uchybienie nie wykluczało oceny omawianego zarzutu, z uwzględnieniem niezbędnej korekty w zakresie wspomnianego błędu.

W pierwszej kolejności należało odnieść się do zarzutu dotyczącego naruszenia przepisów postępowania, tj. art. 151 p.p.s.a. w związku z art. 145 § 1 pkt 1 lit. a) i c) p.p.s.a. w związku z art. 89 ust. 1 pkt 2 oraz ust. 2 pkt 2 u.g.h. z powodu błędnego objęcia skarżącego R.P. zakresem art. 89 u.g.h., co wyklucza wymierzenie skarżącemu kary pieniężnej. Naczelny Sąd Administracyjny uznaje ten zarzut za niezasadny, ponieważ przepis art. 89 ust. 1 pkt 2 u.g.h., stanowiący podstawę nakładania kary pieniężnej, jest adresowany do każdego, kto w sposób w nim opisany urządza gry na automatach. Podmiotem, wobec którego może być egzekwowana odpowiedzialność za omawiany delikt administracyjny, jest każdy (osoba fizyczna, osoba prawna, jednostka organizacyjna niemająca osobowości prawnej), kto urządza grę na automatach w niedozwolonym do tego miejscu, a więc poza kasynem gry. Każde działanie naruszające zasady dotyczące miejsca urządzania gier na automatach spełniają zatem znamiona deliktu administracyjnego i podlegają karze pieniężnej na mocy art. 89 ust. 1 pkt 2 u.g.h.

W ocenie Naczelnego Sądu Administracyjngo nietrafny jest zarzut naruszenia art. 145 § 1 pkt 1 lit. a), art. 133 § 1, art. 134 § 1 p.p.s.a. w związku z art. 121 § 1, art. 122, art. 187 § 1 oraz art. 191 o.p. Uchybienie tym przepisom przez Sąd pierwszej instancji miało polegać na niedostrzeżeniu nieprawidłowych ustaleń dokonanych przez organ.

W tym miejscu należy zwrócić uwagę, że podniesienie zarzutów naruszenia prawa procesowego musi zostać powiązane z wykazaniem wpływu tego uchybienia na wynik sprawy. Nie każde bowiem uchybienie przepisom postępowania stanowi usprawiedliwioną podstawę kasacyjną. Może nią być jedynie, co wymaga wykazania przez skarżącego, takie naruszenie przepisów procesowych, które mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy (art. 174 pkt 2 p.p.s.a.).

W rozpoznawanej sprawie skarżący nie wykazał, jaki wpływ na wynik sprawy mogłoby mieć podniesione naruszenie przepisów postępowania. Należy zauważyć, że ani w treści zarzutu, ani w uzasadnieniu skargi kasacyjnej nie przedstawiono stosownej argumentacji z tym związanej. Nie wykazano, by uchybienie w tym zakresie skutkowało konkretnymi następstwami na tyle istotnymi, że kształtowały lub współkształtowały treść kwestionowanego orzeczenia. Podnosząc zarzuty naruszenia przepisów postępowania, autor skargi kasacyjnej jest obowiązany w uzasadnieniu wykazać, że gdyby nie doszło do naruszenia wskazanych w niej przepisów postępowania, to treść wyroku byłaby inna (por. wyrok NSA z 19 listopada 2013 r., sygn. akt I GSK 54/13). W skardze kasacyjnej zarzucono, że organ drugiej instancji zaaprobował ustalenia organu pierwszej instancji i nie uzupełnił w żaden sposób zgromadzonego materiału dowodowego, jednak poza ogólnym uwagami odnoszącymi się do konieczności przestrzegania reguł postępowania dowodowego skarżący nie przedstawił, jakie materiały dowodowe zostały pominięte, nie podał również argumentów przemawiających za przyjęciem, że oddalenie przez Sąd pierwszej instancji skargi mimo naruszenia przez organy administracji przepisów postępowania, które mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy, nastąpiło z uchybieniem przepisom procesowym, o którym mowa w art. 174 pkt 2 p.p.s.a.

W skardze kasacyjnej zarzucono również "błąd w ustaleniach faktycznych", polegający na wadliwym uznaniu, że wymienione w zaskarżonej decyzji "quizomaty" to "automaty do gier losowych". Jednakże zarzut ten nie może być poddany kontroli, nie wskazano bowiem żadnego przepisu prawa, który miał być naruszony przez Sąd pierwszej instancji. Samo wyrażenie przez skarżącego dezaprobaty wobec stanowiska Sądu, czy też jego ocena, że ustalenia faktyczne są błędne, nie stanowi wypełnienia obowiązku przytoczenia podstaw kasacyjnych i ich uzasadnienia (art. 176 § 1 pkt 2 p.p.s.a.

Odnośnie do zarzutu naruszenia art. 89 ust. 1 pkt 2 w związku z art. 2 ust. 3 i 5 u.g.h. przez błędną wykładnię pojęcia "automat do gry", dokonaną przez organy i zaakceptowaną przez Sąd pierwszej instancji, polegającą na kwalifikacji urządzeń wskazanych w zaskarżonej decyzji jako automaty do gier w rozumieniu art. 2 ust. 3 u.g.h., Naczelny Sąd Administracyjny podziela pogląd Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Białymstoku, z którego wynika, że "quizomat" należało uznać za automat do gier losowych. Trzeba zauważyć, że art. 2 ust. 3 u.g.h., w brzmieniu obowiązującym w stanie prawnym mającym zastosowanie w rozpoznawanej sprawie, stanowił, że grami na automatach są gry na urządzeniach mechanicznych, elektromechanicznych lub elektronicznych, w tym komputerowych, o wygrane pieniężne lub rzeczowe, w których gra zawiera element losowości. Zgodnie natomiast z art. 2 ust. 5 u.g.h. grami na automatach są także gry na urządzeniach mechanicznych, elektromechanicznych lub elektronicznych, w tym komputerowych, organizowane w celach komercyjnych, w których grający nie ma możliwości uzyskania wygranej pieniężnej lub rzeczowej, ale gra ma charakter losowy.

Odwołując się do poglądów prawnych wyrażonych w orzecznictwie NSA, należy podkreślić, że na tle art. 2 ust. 1 u.g.h. pojęcie "losowości", użyte w kontekście gier hazardowych, wiąże się z zależnością wyniku gry w szczególności od przypadku rozumianego jako zdarzenie lub zjawisko, których nie da się przewidzieć. Przyjmuje się, że wystąpienie "przypadku" oznacza, że wynik gry jest nieprzewidywalny z punktu widzenia grającego i nie zależy wyłącznie od jego możliwości czy umiejętności. Losowość gier jest rozumiana jako niemożliwość przewidzenia rezultatu gry w normalnych warunkach. Do zakwalifikowania gry do gier losowych wystarczy stwierdzenie wystąpienia w grze elementu losowości wpływającego bezpośrednio na wynik gry. Wprowadzenie elementów dodatkowych, np. elementu wiedzy, jak to ma miejsce w rozpoznawanej sprawie, czy zręczności, postrzegane jest jako działanie mające na celu stworzenie pozoru braku losowości, które nie pozbawiają gry charakteru losowego, jeśli w konsekwencji wynik całej gry zależy od przypadku (por. wyrok z dnia 4 lutego 2016 r. sygn. akt II GSK 1202/14, wyrok z dnia 30 września 2014 r. sygn. akt II GSK 1852/13). Z przeprowadzonego w sprawie postępowania wyjaśniającego wynika, że gracz nie mógł przewidzieć rezultatu prowadzonej gry na "quizomacie", a wprowadzony dodatkowy jej element, tj. odpowiedzi na pytania, w żaden sposób nie wpływał na wynik gry. Opisany w protokole kontroli z [...] września 2016 r. eksperyment przeprowadzony przez funkcjonariuszy Urzędu Celnego oraz opinia biegłego sądowego A.C. z [...] października 2016 r. jednoznacznie potwierdziły, że wartość wygranej zależała od oprogramowania, a nie od wyboru, wiedzy, czy umiejętności grającego. Sąd pierwszej instancji trafnie również podkreślił w tym względzie, że Minister Rozwoju i Finansów w decyzji z 30 grudnia 2016 r. rozstrzygnął, że gry pod nazwą "Konkurs Wiedzy Powszechnej" rozgrywane na automatach typu "quizomat" są grami na automatach w rozumieniu przepisów ustawy o grach hazardowych.

W orzecznictwie sądów administracyjnych przyjmuje się, że art. 2 ust. 1 zdanie pierwsze u.g.h. należy rozumieć w ten sposób, że z grą losową mamy do czynienia wówczas, gdy na jej wynik wpływa, poza różnymi innymi możliwymi czynnikami, przypadek jako szczególny i typowy wyróżnik gry losowej, bez względu na to, na jakim etapie gry ta przypadkowość wystąpi i jaka byłaby waga tego przypadku. Jeżeli więc w określonej regułami regulaminu grze o wygrane pieniężne lub rzeczowe występuje czynnik losowy i ma on wpływ na wynik gry, to jest ona grą w rozumieniu art. 2 ust. 1 zd. pierwsze u.g.h. Nie można zatem uznać, że dla zakwalifikowania gry jako gry losowej przypadek musi być głównym przesądzającym i z tego względu decydującym o wyniku gry czynnikiem (por. wyroki NSA z 30 września 2014 r., sygn. akt II GSK 1852/13; z 11 czerwca 2013 r., sygn. akt II GSK 849/11, II GSK 1010/11 i II GSK 1170/11). Ponadto w wyroku z 15 listopada 2017 r., sygn. akt II GSK 3754/15 Naczelny Sąd Administracyjny wskazał, że przepis art. 2 ust. 1 zdanie pierwsze u.g.h. należy tak wykładać, że w sytuacji gdy wynik jakiegokolwiek etapu przedsięwzięcia jest przypadkowy, a więc niezależny od woli (wiedzy, zręczności) uczestnika gry, to należy przyjąć, że etap ten ma wpływ na ostateczny wynik gry, co przesądza o jej losowym charakterze.

Powyższe znajduje potwierdzenie w wyroku Sądu Najwyższego z 7 maja 2012 r., sygn. akt V KK 420/11, w którym przyjęto, że całkowita lub częściowa losowość jest zasadniczą cechą charakterystyczną dla gier hazardowych, a pojęcia "losowość" nie należy utożsamiać tylko z przypadkiem, gra ma bowiem charakter losowy, gdy dla gracza jej wynik jest nieprzewidywalny, a więc nie jest możliwy do przewidzenia i nie istnieje strategia umożliwiająca polepszenie wyniku bez złamania zasad gry; nieprzewidywalność tę należy oceniać przez pryzmat warunków standardowych, w jakich znajduje się grający, nie zaś przez pryzmat warunków szczególnych, atypowych.

Nieusprawiedliwione są także zarzuty błędnej wykładni art. 89 ust. 1 pkt 2 i ust. 2 pkt 2 u.g.h. dokonanej przez Sąd pierwszej instancji, polegającej na uznaniu skarżącego za osobę urządzająca gry na automatach poza kasynem.

Przepis art. 89 ust. 1 pkt 2 u.g.h., w brzmieniu obowiązującym w dniu wydania decyzji przez organ pierwszej instancji, stanowił, że karze pieniężnej podlega urządzający gry na automatach poza kasynem gry, zaś zgodnie z ust. 2 pkt 2 tego przepisu wysokość tej kary pieniężnej wynosi 12 000 zł od każdego automatu. Naczelny Sąd Administracyjny w obecnym składzie podziela pogląd wyrażany w orzecznictwie sądów administracyjnych, zgodnie z którym "urządzanie gier hazardowych" to ogół czynności i działań stanowiących zaplecze logistyczne dla umożliwienia realizowania w praktyce działalności w zakresie gier hazardowych, w szczególności: zorganizowanie i pozyskanie odpowiedniego miejsca na zamontowanie urządzeń, przystosowanie go do danego rodzaju działalności, umożliwienie dostępu do takiego miejsca nieograniczonej ilości graczy, utrzymywanie automatów w stanie stałej aktywności, umożliwiającym ich sprawne funkcjonowanie, wypłacanie wygranych, obsługa urządzeń czy też zatrudnienie i odpowiednie przeszkolenie personelu, zapewniające graczom możliwość uczestniczenia w grze (por. wyroki NSA: z 23 stycznia 2019 r., sygn. akt II GSK 4823/16, z 22 lutego 2019 r., sygn. akt II GSK 5635/16, z 19 lutego 2019 r., sygn. akt II GSK 1037/17, z 12 lutego 2019 r., sygn. akt II GSK 5313/16). W judykaturze przyjmuje się, że warunkiem przypisania odpowiedzialności na podstawie art. 89 ust. 1 pkt 2 u.g.h. jest wykazanie, że dany podmiot aktywnie uczestniczył w procesie urządzania nielegalnych gier hazardowych, a więc podejmował określone czynności nie tylko związane z procesem udostępniania automatów, lecz także z ich obsługą oraz stwarzaniem technicznych, ekonomicznych i organizacyjnych warunków umożliwiających sprawne i niezakłócone funkcjonowanie samego urządzania oraz jego używanie do celów związanych z komercyjnym procesem organizowania gier hazardowych (por. wyroki NSA z 13 marca 2018 r., sygn. akt II GSK 3745/17 i z 15 maja 2018 r., sygn. akt II GSK 677/17). W braku definicji legalnej pojęcia "urządzający gry", w orzecznictwie jednolicie przyjęto, że hipoteza art. 89 ust. 1 pkt 2 u.g.h. obejmuje podmioty prowadzące szeroko rozumianą działalność, tj. obejmującą którąkolwiek część lub wszystkie z powyżej wymienionych przesłanek, mającą na celu umożliwienie sprawnego funkcjonowania automatu do gier hazardowych zgodnie z jego przeznaczeniem w miejscu dostępnym dla potencjalnych odbiorców.

Mając na uwadze dotychczasowe rozważania odnośnie do wykładni pojęcia "urządzający gry", należy uznać za trafne stanowisko Sądu pierwszej instancji, z którego wynika, że w rozpoznawanej sprawie organy dokonały niezbędnych ustaleń oraz prawidłowej ich oceny pozwalających na przyjęcie, że skarżący był podmiotem "urządzającym gry". Nie można jednocześnie, w świetle ustaleń faktycznych poczynionych w sprawie, zgodzić się z twierdzeniem skarżącego, że jego czynności sprowadzały się do wynajęcia powierzchni lokalu podmiotowi eksploatującemu automaty, bez dokonywania żadnych innych czynności dotyczących organizacji gier. Skarżący, posiadający tytuł prawny do lokalu, zgodnie z umową dzierżawy powierzchni pod automaty, zawartą [...] sierpnia 2016 r., umożliwił właścicielowi automatów do gry wstawienie ich do lokalu, zapewniał ciągłość gry na automatach przez udostępnianie ich do publicznego korzystania i podłączenie do sieci elektrycznej, koszt pobranej energii zawarty był w czynszu dzierżawnym, a także zobowiązał się do prowadzenia w swoim lokalu działalności gospodarczej bez możliwości zawieszenia jej wykonywania przez czas trwania umowy. Dzierżawca zaś zobowiązał się płacić miesięczny czynsz dzierżawny w wysokości 35% od sumy dochodów uzyskanych w uruchomionych "quizomatach" umieszczonych w lokalu skarżącego na podstawie umowy. Wszystkie te okoliczności stanowią podstawę do uznania, że skarżący była podmiotem "urządzającym gry" w rozumieniu art. 89 ust. 1 pkt 2 i ust. 2 pkt 2 u.g.h. Świadczą one o tym, że rola skarżącego w całym przedsięwzięciu wykraczała ponad zwyczajne udostępnianie najemcy powierzchni swojego lokalu. Skarżący stwarzał bowiem techniczne, ekonomiczne i organizacyjne warunki umożliwiające sprawne i niezakłócone funkcjonowanie urządzeń oraz ich używanie do celów związanych z komercyjnym procesem organizowania gier hazardowych.

Chybiony jest także zarzut skargi kasacyjnej dotyczący naruszenia przez Sąd pierwszej instancji przepisów Kodeksu cywilnego przy interpretacji postanowień umowy. Zasady prowadzenia postępowania dowodowego i oceny zgromadzonych dowodów w postępowaniu administracyjnym regulowały przepisy ustawy - Ordynacja podatkowa. Działając zgodnie przepisami Ordynacji podatkowej, organy, a także kontrolujący ich działalność Wojewódzki Sąd Administracyjny w Białymstoku nie dokonywały klasyfikacji umowy i analizy jej zgodności z przepisami prawa cywilnego, a prawidłowo zwróciły uwagę na te elementy umowy, które są istotne z punktu widzenia norm prawa administracyjnego.

W ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego stan faktyczny sprawy został prawidłowo ustalony, a wykładnia przepisów prawa materialnego znajdujących zastosowanie w sprawie została przeprowadzona w sposób prawidłowy, co uzasadnia wniosek, że Wojewódzki Sąd Administracyjny w Białymstoku zasadnie oddalił skargę i przyjął, że zostały spełnione przesłanki odpowiedzialności skarżącego na podstawie art. 89 ust. 1 pkt 2 u.g.h. i wymierzenia w związku z tym kary pieniężnej w wysokości przewidzianej w art. 89 ust. 2 pkt 2 u.g.h.

Z podanych przyczyn Naczelny Sąd Administracyjny na podstawie art. 184 p.p.s.a. oddalił skargę kasacyjną.

O kosztach postępowania kasacyjnego orzeczono na podstawie art. 204 pkt 1 i art. 205 § 2 p.p.s.a. w związku z § 14 ust. 1 pkt 2 lit. b) w związku z § 2 pkt 5 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 22 października 2015 r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych (Dz.U. z 2018 r. poz. 265).

-----------------------

5