Centralna Baza Orzeczeń Sądów Administracyjnych

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Tomasz Świstak Sędziowie Sędzia WSA Izabela Paluszyńska Sędzia WSA Arkadiusz Skomra (sprawozdawca) Protokolant specjalista Edyta Rurarz - Kwietniewska po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 16 lipca 2026 r. sprawy ze skargi M. G. na decyzję Dowódcy Jednostki Wojskowej z dnia 27 stycznia 2026 r., nr [...] w przedmiocie odmowy przyznania dodatkowego wynagrodzenia oddala skargę.

Decyzją z dnia 27 stycznia 2026 r. nr [...] Dowódca Jednostki Wojskowej nr [...], po rozpatrzeniu odwołania M. G. (dalej jako "Skarżący") utrzymał w mocy w mocy decyzję nr [...] Dowódcy [...]Grupy z dnia 05 listopada 2025 r. w sprawie odmowy przyznania mł. chor. M. G. dodatkowego wynagrodzenia za pełnione całodobowe dyżury ratownicze w systemie poszukiwania i ratownictwa lotniczego w okresie od dnia 4 kwietnia 2022 r. do dnia 31 stycznia 2023 r. oraz w okresie od dnia 1 kwietnia 2024 r. do dnia 31 sierpnia 2025 r. (łącznie 146 dyżurów).

W motywach rozstrzygnięcia organ wskazał, iż Skarżący wystąpił z wnioskiem do Dowódcy JW [...] o wypłacenie dodatkowego wynagrodzenia za pełnione całodobowe dyżury ratownicze w systemie poszukiwania i ratownictwa lotniczego.

Decyzją Nr [...] z dnia 14 maja 2025 r. Dowódca Jednostki Wojskowej nr [...] odmówił przyznania dodatkowego wynagrodzenia za pełnione całodobowe dyżury ratownicze w systemie poszukiwania i ratownictwa lotniczego.

Na skutek odwołania Decyzją nr [...] z dnia 8 lipca 2025 r. Dowódca Jednostki Wojskowej nr [...] uchylił decyzję Organu I Instancji i przekazał sprawę do ponownego rozpoznania z wytycznymi, albowiem akta sprawy nie zawierały pełnego materiału dowodowego a braki były tak istotne, że uniemożliwiły merytoryczne rozpoznanie sprawy.

Po ponownym rozpatrzeniu wniosku i jego uzupełnieniu przez wnioskodawcę Organ I instancji, działając na podstawie wytycznych zawartych Decyzji nr [...] oraz mając na uwadze wyroku WSA w Poznaniu sygn. IV SA/Po 65/25 (wydany w analogicznej sprawie), wydał decyzję nr [...] z dnia 05 listopada 2025 r. odmawiającą przyznania Odwołującemu dodatkowego wynagrodzenia za pełnione całodobowe dyżury ratownicze w systemie poszukiwania i ratownictwa lotniczego w okresie od dnia 4 kwietnia 2022 r. do dnia 31 stycznia 2023 r. oraz w okresie od dnia 1 kwietnia 2024 r. do dnia 31 sierpnia 2025 r. (łącznie 146 dyżurów).

Od powyższej decyzji Skarżący wniósł odwołanie.

Następnie organ wskazał, iż wniosek Odwołującego obejmował okres tj. od dnia 04 kwietnia 2022 r. do dnia 31 sierpnia 2025 r. a zatem w niniejszym postępowaniu obowiązywały dwa stany prawne. Zatem prawidłowo przywołano art. 73 ust.1 pkt 7 oraz art. 88 ust.2 i 3 ustawy z dnia 11 września 2003 r. o służbie wojskowej żołnierzy zawodowych w kształcie obowiązującym od dnia 01 stycznia 2022 r. do dnia uchylenia w zw. z §3 pkt. 3 rozporządzenia Ministra Obrony Narodowej z dnia 6 kwietnia 2021 r. w sprawie wypłacania żołnierzom zawodowym dodatkowego wynagrodzenia (Dz.U. z 2021 r. poz.695 dalej: Rozporządzenie) oraz art. 432 ust.1 pkt 7 oraz art. 447 ust.2 i 3 ustawy z dnia 11 marca 2022 r. o obronie Ojczyzny w zw. z §3 pkt. 3 rozporządzenia.

Organ zaznaczył, iż brzmienie przepisów w obu stanach prawnych jest tożsame dlatego można zastosować wspólną interpretację dla obecnego i uprzedniego brzmienia przepisów. Nadto powyższe przepisy w obu stanach prawnych odsyłają do Rozporządzenia Ministra Obrony Narodowej z dnia 6 kwietnia 2021 r. w sprawie wypłacania żołnierzom zawodowym dodatkowego wynagrodzenia, który to akt wykonawczy pozostał w mocy pomimo wejścia w życie ustawy o obronie ojczyzny i obowiązywał do dnia 11 grudnia 2023 r. (dnia 12 grudnia 2023 r. weszło w życie Rozporządzenie Ministra Obrony Narodowej z dnia 5 grudnia 2023 r. w sprawie wypłacania żołnierzom zawodowym dodatkowego wynagrodzenia).

Organ wskazał, iż wbrew twierdzeniom Odwołującego Organ I instancji w sposób prawidłowy dokonał wykładni wskazanych przepisów i zarzut naruszenia prawa materialnego nie ma tu miejsca.

Zgodnie z treścią art. 432 ust.1 pkt 7 ustawy o obronie Ojczyzny żołnierzowi należy się dodatkowe wynagrodzenie za dodatkowo powierzone czasowe pełnienie obowiązków służbowych i za wykonywanie czynności powierzonych wykraczających poza zadania wynikające z zajmowanego stanowiska służbowego. W tym miejscu należy podnieść, iż Odwołujący pełnił dyżury w [...]Grupie Z dokumentacji zgromadzonej w niniejszym postępowaniu wynika, iż podstawowym obowiązkiem [...] Grupy w M. M. jest pełnienie dyżurów poszukiwawczo-ratowniczych. Obowiązek zapewnienia przez Polskę służby poszukiwania i ratownictwa lotniczego (ASAR) wynika z przepisów ratyfikowanej przez RP Konwencji o Międzynarodowym Lotnictwie Cywilnym (ICAO), sporządzonej w Chicago dnia 7 grudnia 1944 r., oraz innych przepisów wykonawczych przyjętych przez ICAO. Zatem Odwołujący pełnił służbę w jednostce, która swoje istnienie opiera na pełnieniu dyżurów. Natomiast każdy żołnierz będący pilotem w tej jednostce realizuje podstawowe zadanie jednostki i wykonuje dyżury poszukiwawczo- ratownicze. Absurdalnym byłoby powierzenie dodatkowej czynności każdemu żołnierzowi tej jednostki w ten sposób, że do zakresu obowiązkowych wpisywałoby się "pełnienie całodobowych dyżurów poszukiwawczo-ratowniczych" ponieważ zadanie to tkwi w bycie tej jednostki.

Zgodnie z art. 447 ust.2 ustawy o obronie Ojczyzny żołnierz zawodowy otrzymuje dodatkowe wynagrodzenie również za wykonywanie czynności powierzonych, które wykraczają poza zadania wynikające z zajmowanego przez niego stanowiska służbowego. Z treści tego przepisu jednoznacznie wynika, iż żołnierzowi można powierzyć czasowo wykonywanie obowiązków, które wykraczają poza zadania wynikające z zajmowanego przez niego stanowiska służbowego. Oznacza to, że powierzone obowiązki są to obowiązki dodatkowe i żołnierz zawodowy wykonuje je dodatkowo, a zatem nie zostaje zwolniony z realizacji zadań wynikających z zajmowanego stanowiska.

W ocenie organu warunkiem powstania prawa do dodatkowego wynagrodzenia jest powierzenie czasowego pełnienia obowiązków służbowych przez okres co najmniej jednego miesiąca. Żołnierz zawodowy nabywa prawo do dodatkowego wynagrodzenia w pierwszym dniu miesiąca po upływie 30 dni łącznego wykonywania obowiązków służbowych na dwóch stanowiskach służbowych. Dodatkowe wynagrodzenie powinno być wypłacone w terminie 14 dni od dnia nabycia do niego prawa (art. 440 ust. 3 ustawy o obronie Ojczyzny).

Organ wskazał także na treść art. 88 ust. 2 ustawy o służbie wojskowej żołnierzy zawodowych oraz art. 432 ust. 1 pkt 7 ustawy o obronie Ojczyzny, regulujących prawo do dodatkowego wynagrodzenia żołnierza zawodowego i zgodnie z uprzednio obowiązującymi, jak i aktualnymi przepisami dowódca jednostki wojskowej powierza żołnierzowi czasowe pełnienie obowiązków służbowych, w rozkazie dziennym, przed dniem ich objęcia. Z powyższego wynika, iż gdyby dowódca jednostki wojskowej powierzył dodatkowo żołnierzowi czasowe pełnienie obowiązków służbowych w zakresie pełnienia całodobowych dyżurów ratowniczych w systemie poszukiwania i ratownictwa lotniczego w okresie od 4 kwietnia 2022 r. do 31 sierpnia 2025 r., musiałoby to zostać poprzedzone punktem o takiej treści w rozkazie dziennym, a wyciąg z tego rozkazu dziennego musiałby zostać włączony do teczki akt personalnych żołnierza. Ponadto gdyby dodatkowe powierzenie czasowego pełnienia obowiązków służbowych trwało dłużej niż 2 miesiące, żołnierzowi przysługiwałoby dodatkowe wynagrodzenie, którego wypłacanie również musiałoby zostać polecone odpowiednim punktem w rozkazie dziennym, a wyciąg z tego rozkazu dziennego musiałby zostać włączony do teczki akt personalnych żołnierza.

Według organu odwoławczego organ I instancji słusznie wskazał, że z brzmienia § 3 pkt 3 rozporządzenia Ministra Obrony Narodowej z dnia 6 kwietnia 2021 r. w sprawie wypłacania żołnierzom zawodowym dodatkowego wynagrodzenia wynika jednoznacznie, że do czynności powierzonych wykraczających poza zwykłe obowiązki służbowe żołnierzy, za które przysługuje dodatkowe wynagrodzenie, zalicza się dyżury bojowe pełnione w ramach systemu obrony powietrznej Rzeczypospolitej Polskiej i NATO, lotnicze dyżury poszukiwawczo-ratownicze pełnione w ramach służby poszukiwania i ratownictwa lotniczego oraz w ramach współdziałania jednostek organizacyjnych Sił Zbrojnych Rzeczypospolitej Polskiej z Morską Służbą Poszukiwania i Ratownictwa - ale tylko takie, które są służbami nieetatowymi.

Z tych też względów w ocenie organu w niniejszej sprawie dyżury pełnione przez skarżącego były dyżurami etatowymi, co potwierdza jednoznacznie rozkazy dzienne Dowódcy JW nr [...] wymienione szczegółowo w decyzji nr [...], które ustalały od dnia 4 kwietnia 2022 r. personelowi latającemu wchodzącemu w skład klucza Lotniczego oraz personelowi aeromedycznemu wchodzącemu w skład Zespołu Ratownictwa Medycznego pełniącemu dyżury poszukiwawczo-ratownicze w służbie ASAR rozliczenie czasu służby jako etatowe dyżury.

Organ II instancji zauważył, że w okresie, za który żołnierz domaga się wypłacenia mu dodatkowego wynagrodzenia za pełnienie całodobowych dyżurów, zawsze odbywało się i nadal się odbywa według grafików ze wskazaniem składu osobowego dyżuru, następnie każdy dyżur był i jest podawany każdorazowo w rozkazach dziennych dowódcy jednostki wojskowej. Dokumenty te są sporządzane według jednolitych wzorów obowiązujących we wszystkich jednostkach wojskowych. Zgodnie z tym, skarżący jako " technik śmigłowca, Klucz Lotniczy" był wykazany we wszystkich rozkazach dziennych, które ustalały skład osobowy każdego pełnionego przez niego dyżuru całodobowego.

Zdaniem organu odwoławczego, w świetle powyższego oraz zgromadzonego materiału dowodowego można ocenić, w jakim charakterze i na jakiej podstawie skarżący pełnił obowiązki w ramach dyżurów całodobowych, w tym na jakiej podstawie pełnił dyżury całodobowe. W ocenie organu II instancji stanowisko organu I instancji jest zasadne, gdyż pełnienie przez zainteresowanego dyżurów całodobowych było wykonywaniem przez niego podstawowych obowiązków służbowych na zajmowanym stanowisku służbowym "[...]", zatem zachodzi brak podstaw do wypłaty dodatkowego wynagrodzenia.

Odnosząc się z kolei do delegacji ustawowej zawartej w art. 447 ust.3 ustawy o obronie Ojczyzny i rozporządzenia Ministra Obrony Narodowej z dnia 6 kwietnia 2021 r. organ podniósł, iż w akcie wykonawczym ustawodawca wyraźnie podkreślił "czynności powierzone wykraczające poza zwykłe obowiązki służbowe". Fakt, iż w treści przepisu ustawodawca wskazał lotnicze dyżury poszukiwawczo-ratownicze pełnione w ramach służby poszukiwania i ratownictwa lotniczego nie przesądza, iż z uwagi na to Odwołujący winien otrzymać dodatkowe wynagrodzenie albowiem nie spełnił podstawowego wymogu a mianowicie brak czynności powierzonej. Faktem jest jak wskazał w uzasadnieniu odwołania Odwołujący, iż ustawodawca podczas opracowywania projektu nowego rozporządzenia planował objęcie prawem do dodatkowego wynagrodzenia wszystkich żołnierzy pełniących dyżury ratownicze w służbie poszukiwania i ratownictwa lotniczego (ASAR) i systemie ratownictwa morskiego (SAR). "Jedne z ważniejszych zaproponowanych przez MON zmian dotyczą zwiększenia zachęt finansowych do pełnienia dyżurów poszukiwawczo- ratowniczych i bojowych (...)Chodzi tu między innymi o żołnierzy, którzy pełnią dyżury w służbie poszukiwania i ratownictwa lotniczego (ASAR) oraz w systemie ratownictwa morskiego (SAR). W pełnienie obu tych rodzajów dyżurów są zaangażowane w sumie trzy lotnicze zespoły poszukiwawczo-ratownicze w: [...], [...] i [...]. Żołnierze czterech kolejnych zespołów pełnią z kolei dyżury wyłącznie w służbie ASAR nad obszarem lądowym RP. To zespoły w [...], [...], [...] i [...]. Problem w tym, że zgodnie z obowiązującymi przepisami na dodatkowe wynagrodzenie mogą dziś liczyć wyłącznie żołnierze zespołów z jednostek marynarki wojennej ([...], [...] i [...]). Dlatego MON postanowiło ujednolicić uposażenie za dyżury ratownicze oraz przyznać dodatkowe wynagrodzenie także załogom pełniącym dyżury w czterech pozostałych lokalizacjach." (Źródło informacji: Polska-zbrojna.pl / Paulina Glińska) Jednakże projektowane zmiany nie znalazły odzwierciedlenia w nowym rozporządzeniu albowiem treść §3 pkt 3 jest tożsama i nie wprowadzono zmian w tym zakresie a zatem dotychczasowa interpretacja prawna przepisu nie uległa zmianie.

Z karty opisu stanowiska służbowego jednoznacznie wynika, że "Do zadań technika śmigłowca należy: ppkt. 21 - realizacja wszystkich zadań nałożonych na Klucz Lotniczy w szczególności w zakresie szkolenia lotniczego oraz przedsięwzięć wynikających z gotowości mobilizacyjnej i bojowej (co również określono w Rozkazie Nr [...] Dowódcy [...] Grupy z dnia 06 maja 2022 roku zmieniający Rozkaz Nr [...] Dowódcy [...] Grupy z dnia 2021 roku do działalności [...] Grupy na 2022 rok). Zdaniem Organu II instancji pełnienie etatowych dyżurów poszukiwawczo - ratowniczych przez uprawniony do tego personel latający w rozpatrywanym okresie nie wykraczał poza zwykłe obowiązki służbowe żołnierza zawodowego, za które przysługuje dodatkowe wynagrodzenie. Oczywistym jest bowiem, że głównym zadaniem personelu latającego [...] Grupy jest pełnienie dyżurów poszukiwawczo - ratowniczych pełnionych w ramach służby poszukiwania i ratownictwa lotniczego oraz w ramach współdziałania jednostek organizacyjnych Sił Zbrojnych Rzeczypospolitej Polskiej z Morską Służbą Poszukiwania i Ratownictwa.

Skargę na powyższą decyzję do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu złożył M. G. reprezentowany przez zawodowego pełnomocnika zarzucając jej

1. naruszenie przepisów prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy:

a. art. 73 ust. 1 pkt 7 oraz art. 88 ust. 2 i 3 ustawy z dnia 11 września 2003 r. o służbie wojskowej żołnierzy zawodowych (t.j. Dz. U. z 2022 r. poz. 536 z późn. zm.;) w kształcie obowiązującym od dnia 4 kwietnia 2022 r. do dnia uchylenia ww. ustawy;

b. art. 432 ust. 1 pkt 7 oraz art. 447 ust. 2 i 3 ustawy z dnia 11 marca 2022 r. o obronie Ojczyzny (t.j. Dz. U. z 2022 r. poz. 2305 z późn. zm.) w zw. z

- § 3 pkt. 3 Rozporządzenia Ministra Obrony Narodowej z dnia 6 kwietnia 2021 r. w sprawie wypłacania żołnierzom zawodowym dodatkowego wynagrodzenia (Dz. U. z 2021 r. poz. 695), w kształcie obowiązującym od dnia 4 kwietnia 2022 r. do dnia uchylenia ww. rozporządzenia,

- § 3 pkt. 3 Rozporządzenia Ministra Obrony Narodowej z dnia 5 grudnia 2023 r. w sprawie dodatkowego wynagrodzenia żołnierzy zawodowych (Dz. U. z 2023 r. poz. 2677)

poprzez ich błędną wykładnię polegającą na przyjęciu, że:

- wykonywanie całodobowych lotniczych dyżurów poszukiwawczo-ratowniczych pełnionych w systemie poszukiwania i ratownictwa lotniczego (dalej jako "dyżury ratownicze" lub "dyżury poszukiwawczo-ratownicze") może mieścić się w zadaniach wynikających z zajmowanego przez żołnierza stanowiska służbowego, podczas gdy z powołanych wyżej przepisów (ich prawidłowej wykładni literalnej oraz celowości owej) wynika że dyżury ratownicze są zawsze czynnością powierzoną wykraczającą poza te zadania;

- za wykonywanie dyżurów ratowniczych żołnierzowi należy się dodatkowe wynagrodzenie tylko wtedy, gdy wykonywanie dyżurów ratowniczych zostało żołnierzowi wprost (w odpowiednim rozkazie) powierzone jako czynność dodatkowa wykraczająca poza zadania wynikające z zajmowanego przez niego stanowiska służbowego podczas gdy z powołanych wyżej przepisów wynika że wykonywanietakich dyżurów ratowniczych jest zawsze czynnością za wykonywanie której przysługuje żołnierzowi dodatkowe wynagrodzenie; • zakres zadań wynikających z zajmowanego przez żołnierza stanowiska służbowego może być (w ww. kontekście) ustalany poprzez odesłanie do zadań całej jednostki wojskowej, których zakres określony jest dokumentami nieodnoszącymi się bezpośrednio do konkretnego stanowiska służbowego żołnierza, podczas gdy z powołanych wyżej przepisów - interpretowanych prawidłowo z uwzględnieniem pozostałych przepisów USWZZ i ustawy o obronie Ojczyzny oraz Rozporządzenia - wynika, że prawodawca wyraźnie wykluczył takie rozwiązanie; co poskutkowało niezasadną odmową przyznania skarżącemu dodatkowego wynagrodzenia za faktycznie wykonane przez niego dyżury ratownicze;

2. naruszenie przepisów postępowania, które mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy tj. art. 138 §1 pkt 1 k.p.a. poprzez utrzymanie przez organ w mocy wadliwej decyzji organu I instancji i powielenie dokonanych przezeń błędów, podczas gdy organ winien był dostrzec naruszenia prawa materialnego i decyzję tę zmienić oraz orzec o przyznaniu wynagrodzenia zgodnie z wnioskiem skarżącego.

Wskazując na powyższe Skarżący wniósł o zobowiązanie organu do wydania, w terminie jednego miesiąca od dnia uprawomocnienia się wyroku wydanego w niniejszej sprawie, decyzji administracyjnej przyznającej skarżącemu dodatkowe wynagrodzenie za pełnione całodobowe dyżury ratownicze w systemie poszukiwania i ratownictwa lotniczego w okresie od dnia 4 kwietnia 2022 r. do dnia 31 stycznia 2023 r. oraz w okresie od dnia 1 kwietnia 2024 r. do dnia 31 sierpnia 2025 r. (łącznie 146 dyżurów) w łącznej wysokości [...] zł, ewentualnie o uchylenie w całości decyzji organu I instancji poprzedzającej zaskarżoną decyzję.

W uzasadnieniu skargi wskazano, że wbrew temu co wskazano w zaskarżonej decyzji, wykonywanie dyżurów ratowniczych jest czynnością za którą przysługuje dodatkowe wynagrodzenie nie tylko wtedy, kiedy pełnienie dyżurów ratowniczych nie figuruje w rozkazie określającym zadania dla danego stanowiska służbowego żołnierza, ale w każdym przypadku wykonywania tej czynności.

Potwierdza to treść przepisu na podstawie, którego wydano Rozporządzenie, tj. art. 447 ust. 3 ustawy o obronie ojczyzny. Z treści przepisu upoważniającego do wydania Rozporządzenia wynika więc, że ma ono wymieniać czynności, których charakter sprawia, że żołnierz zawsze winien otrzymywać za nie dodatkowe wynagrodzenie. Czynności te, zgodnie z treścią omawianego przepisu, z samej swojej natury mają wykraczać poza zadania wynikające z zajmowanych przez żołnierzy stanowisk służbowych. Posłużenie się tu stwierdzeniem ogólnym w liczbie mnogiej "czynności wykraczające poza zadania wynikające z zajmowanych przez żołnierzy stanowisk służbowych" nakazuje przyjąć, iż czynności które Rozporządzenie wymienia, są czynnościami które nie mogą - generalnie - mieścić się w zadaniach wynikających z zajmowanych przez żołnierzy stanowisk służbowych. Chodzi tu o wszystkich żołnierzy ogółem, a nie o jednego konkretnego żołnierza.

Potwierdza to także fakt, że w przypadku jedynej stosunkowo zwyczajnej czynności wymienionej w Rozporządzeniu, jaką jest pełnienie całodobowych służb wewnętrznych i garnizonowych, w tym służb pełnionych w czasie ćwiczeń i szkoleń poligonowych (§3 pkt 4 Rozporządzenia) wyraźnie zaznaczono, iż jest ona czynnością za którą przysługuje dodatkowe wynagrodzenie tylko wtedy, gdy służby te pełnione są nieetatowo. W pozostałych przypadkach takiego rozróżnienia nie wprowadzono, co dodatkowo potwierdza stawianą tezę.

Skarżący wskazał, iż powoływane przez organ rozkazy, które ustaliły "personelowi latającemu wchodzącemu w skład klucza lotniczego [...] pełniącemu dyżury poszukiwawczo-ratownicze w służbie ASAR rozliczenie czasu służby jako etatowe dyżury" nie mogą być w żaden sposób miarodajne dla ustalenia zakresu zadań żołnierza wynikającego z zajmowanego przezeń stanowiska służbowego, a tym samym-dla ustalenia, za jakie czynności przysługuje mu dodatkowe wynagrodzenie.

Skarżący podkreślił, iż samo brzmienie wstępu do katalogu z § 3 Rozporządzenia nakazuje przyjmować, że wymienione tam czynności nie mogą w żadnym wypadku stanowić zadań wynikających z zajmowanych przez żołnierzy stanowisk służbowych i że za ich wykonywanie zawsze przysługuje dodatkowe wynagrodzenie.

Skarżący wyjaśnił, iż gdyby intencją ustawodawcy było wyłącznie premiowanie żołnierzy, którzy realizują dodatkowe zadania poza swoim podstawowym zakresem obowiązków, wówczas nie wprowadzałby on - na gruncie art. 432 ust. 1, art. 447 ust. 1 i 2 oraz Rozporządzenia - rozróżnienia między dodatkowo powierzonym czasowym pełnieniem obowiązków służbowych a wykonywaniem czynności powierzonych wykraczających poza zadania wynikające z zajmowanego stanowiska służbowego.

Skarżący zauważył ponadto, iż w projekcie rozporządzenia Ministra Obrony Narodowej zmieniającego rozporządzenie w sprawie sposobu wypłacania żołnierzom zawodowym dodatkowego wynagrodzenia sporządzonego w dniu 12 października 2020 r. (nr z wykazu prac legislacyjnych: 79; kadencja IX) ustawodawca planował zmianę § 3 pkt. 1a rozporządzenia z 2004 r. poprzez przesunięcie go do jednostki redakcyjnej § 3 pkt. 1aa.

Skarżący po przytoczeniu treści uzasadnienia do projektowanej zmiany (zostało już przytoczone wyżej w uzasadnieniu organu) wskazał, iż faktem jest, że projektowane rozporządzenie zmieniające nie zostało przyjęte. Niemniej nastąpiło to ponieważ w miejsce projektowanego rozporządzenia zmieniającego przyjęto całkowicie nowy akt prawny w postaci rozporządzenia z 2021 r. Zaś treść § 3 pkt. 3 rozporządzenia z 2021 r. jest tożsama z projektowaną treścią §3 pkt. 1aa rozporządzenia z 2004 r., którego dotyczyło wyżej przytoczone uzasadnienie.

Oznacza to, że ustawodawca wprowadził zmianę stanu prawnego, dla której uzasadnieniem była chęć przyznania dodatkowego wynagrodzenia za pełnienie dyżurów m.in. żołnierzom z jednostki w [...]. Jedynie nie zrobił tego w formie planowanej wcześniej nowelizacji, a poprzez wprowadzenie nowego rozporządzenia.

W odniesieniu do pozostałych argumentów wskazanych w zaskarżonej decyzji Skarżący podkreślił, że zakres zadań wynikających z zajmowanego przez żołnierza stanowiska służbowego nie może być definiowany poprzez odesłanie do dokumentów, które nie odnoszą się do tego stanowiska w sposób bezpośredni, a w szczególności do dokumentów, które regulują zakres zadań całej jednostki wojskowej (np. Etatu), bądź też stanowią rozkazy odnoszące się do działalności takiej jednostki w sposób ogólny

W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie podtrzymując swoje stanowisko wyrażone w treści zaskarżonej decyzji.

Na rozprawie w dniu 16 lipca 2026 r. pełnomocnik podtrzymał skargę oraz argumentację w niej zawartą. Pełnomocnik organu wniósł jak w odpowiedzi na skargę.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu zważył, co następuje.

Skarga okazała się niezasadna.

Stosownie do treści art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz.U. z 2024 r., poz. 334) sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej jedynie pod względem zgodności z prawem, a więc prawidłowości zastosowania przepisów obowiązującego prawa oraz trafności ich wykładni. Uwzględnienie skargi następuje tylko w przypadku stwierdzenia przez Sąd naruszenia przepisów prawa materialnego lub istotnych wad w prowadzonym postępowaniu (art. 145 § 1 pkt 1 ustawy z 30 sierpnia 2002r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, Dz. U. z 2026 r., poz. 143 dalej "p.p.s.a."). Przy czym podkreślenia wymaga, że zgodnie z art. 134 § 1 p.p.s.a. sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Oznacza to, że bierze pod uwagę wszelkie naruszenia prawa, a także wszystkie przepisy, które powinny znaleźć zastosowanie w rozpoznawanej sprawie, niezależnie od żądań i wniosków podniesionych w skardze – w granicach sprawy, wyznaczonych przede wszystkim rodzajem i treścią zaskarżonego aktu.

Dokonując tak rozumianej kontroli, Sąd doszedł do wniosku, że zaskarżona decyzja, a także decyzja ją poprzedzająca odpowiadają prawu, a ustalenia faktyczne dokonane przez organy administracji obu instancji stały się podstawą do wydania wyroku przez Sąd, który przyjął je jako własne.

W zakresie ustaleń faktycznych sprawy wskazać należy, że nie było w żadnej mierze kwestionowane, że Skarżący pełnił całodobowe dyżury ratownicze w systemie poszukiwania i ratownictwa lotniczego od dnia 4 kwietnia 2022 r. do dnia 31 stycznia 2023 r. oraz w okresie od dnia 1 kwietnia 2024 r. do dnia 31 sierpnia 2025 r.

Spór w sprawie sprowadza się do wykładni przepisów dotyczących przyznawania żołnierzowi zawodowemu dodatkowego wynagrodzenia. Organy stoją na stanowisku, że z przepisów powołanych w podstawie prawnej decyzji nie można wyciągnąć innego wniosku niż ten, żeby przyznać dodatkowe wynagrodzenie Skarżącemu konieczne było pełnienie przez niego obowiązków wykraczających poza jego zwykłe obowiązki służbowe, czego w niniejszej sprawie zabrakło.

Skarżący natomiast twierdzi, że nawet mimo tego, że głównym zadaniem jednostki, w której służy jest pełnienie całodobowych dyżurów poszukiwawczo-ratowniczych, to i tak przysługuje mu dodatkowe wynagrodzenie z tytułu lotniczych dyżurów poszukiwawczo-ratowniczych pełnionych w ramach służby poszukiwania i ratownictwa lotniczego.

W okresie, którego dotyczy wniosek skarżącego o wypłatę dodatkowego wynagrodzenia za pełnione dyżury ratownicze w systemie poszukiwania i ratownictwa lotniczego (od dnia 4 kwietnia 2022 r. do dnia 31 stycznia 2023 r. oraz w od dnia 1 kwietnia 2024 r. do dnia 31 sierpnia 2025 r.), na co słusznie zwrócił uwagę organ, obowiązywały dwa stany prawne tj. do 22 kwietnia 2022 r. obowiązywała ustawa z dnia 11 września 2003 r. o służbie wojskowej żołnierzy zawodowych (tekst jedn.: Dz. U. z 2022 r., poz. 536) i wydane na podstawie art. 88 ust. 2 tej ustawy rozporządzenie Ministra Obrony Narodowej z dnia 6 kwietnia 2021 r. w sprawie wypłacania żołnierzom zawodowym dodatkowego wynagrodzenia (Dz. U. poz. 695). Natomiast od 23 kwietnia 2022 r. obowiązywała ustawa z dnia 11 marca 2022 r. o obronie Ojczyzny (tekst jedn.: Dz. U. z 2024 r., poz. 248). Do dnia 23 października 2023 r., z uwagi na art. 822 ust. 6 i art. 823 pkt 12 ustawy o obronie Ojczyzny, obowiązywało rozporządzenie Ministra Obrony Narodowej z dnia 6 kwietnia 2021 r.. Natomiast od dnia 12 grudnia 2023 r. obowiązywało rozporządzenia Ministra Obrony Narodowej z dnia 5 grudnia 2023 r. w sprawie dodatkowego wynagrodzenia żołnierzy zawodowych (Dz.U.2023 poz. 2677).

Tym samym podstawę prawną zaskarżonej decyzji stanowiły przepisy obowiązujące w okresie objętym wnioskiem skarżącego, a więc: art. 73 ust. 1 pkt 7 ustawy o służbie wojskowej żołnierzy zawodowych oraz art. 432 ust. 1 pkt 7 ustawy z o obronie Ojczyzny i wydane na podstawie tych ustaw przepisy wykonawcze.

Ponadto podkreślenia wymaga, iż słusznie wskazał organ, że oba przepisy mają niemal identyczną treść. Podobnie mamy do czynienia z rozporządzeniami wykonawczymi.

Wobec powyższego wskazać należy, iż przepis art. 73 ust. 1 pkt 7 ustawy o służbie wojskowej żołnierzy zawodowych stanowi, że żołnierze zawodowi otrzymują następujące inne (niż uposażenie) należności pieniężne, w tym "dodatkowe wynagrodzenie za dodatkowo powierzone czasowe pełnienie obowiązków służbowych i za wykonywanie czynności powierzonych wykraczających poza zadania wynikające z zajmowanego stanowiska służbowego". Przepis art. 432 ust. 1 pkt 7 ustawy o obronie Ojczyzny stanowi, że żołnierze zawodowi otrzymują następujące inne (niż uposażenie) należności pieniężne: "dodatkowe wynagrodzenie za dodatkowo powierzone czasowe pełnienie obowiązków służbowych i za wykonywanie czynności powierzonych wykraczających poza zadania wynikające z zajmowanego stanowiska służbowego".

Ponadto zgodnie z art. 88 ust. 1 ustawy o służbie wojskowej żołnierzy zawodowych, żołnierzowi zawodowemu, któremu przez okres co najmniej dwóch miesięcy dodatkowo powierzono czasowe pełnienie obowiązków służbowych w trybie określonym w art. 25, przysługuje dodatkowe wynagrodzenie.

Stosownie do art. 88 ust. 2 ww. ustawy, żołnierz zawodowy otrzymuje dodatkowe wynagrodzenie również za wykonywanie czynności powierzonych, które wykraczają poza zadania wynikające z zajmowanego przez niego stanowiska służbowego.

W art. 88 ust. 3 ustawy zawarto delegację dla Ministra Obrony Narodowej do określenia, w drodze rozporządzenia, wysokości oraz szczegółowych warunków i trybu wypłacania żołnierzom zawodowym dodatkowego wynagrodzenia, o którym mowa w ust. 1 i 2, z uwzględnieniem czynności powierzonych wykraczających poza zadania wynikające z zajmowanych przez żołnierzy stanowisk służbowych, które uprawniają do dodatkowego wynagrodzenia, a także stawek oraz terminów jego wypłacania. Określając wysokość dodatkowego wynagrodzenia, rozporządzenie powinno uwzględniać charakter i zakres wykonywanych czynności, pracochłonność i stopień wykorzystania czasu pozasłużbowego niezbędnego przy ich wykonywaniu, a także kwalifikacje i doświadczenie żołnierza zawodowego niezbędne przy wykonywaniu tych czynności.

Na tej podstawie zostało wydane rozporządzenie Ministra Obrony Narodowej z dnia 6 kwietnia 2021 r. w sprawie wypłacania żołnierzom zawodowym dodatkowego wynagrodzenia (Dz. U. poz. 695), z którego wynika, że rozporządzenie określa wysokość oraz szczegółowe warunki i tryb wypłacania żołnierzom zawodowym dodatkowego wynagrodzenia za czasowe pełnienie obowiązków służbowych oraz za wykonywanie czynności powierzonych, które wykraczają poza zadania wynikające z zajmowanych stanowisk służbowych, a także stawki i terminy jego wypłacania (§ 1). W § 2 określono miesięczną wysokość dodatkowego wynagrodzenia, o którym mowa w art. 88 ust. 1 ustawy, z zaznaczeniem, że powierzenia żołnierzowi zawodowemu czasowego pełnienia obowiązków służbowych na określonym stanowisku służbowym oraz określenie dnia objęcia i zwolnienia z tych obowiązków, a także wysokości dodatkowego wynagrodzenia dokonuje, w decyzji albo rozkazie, dowódca jednostki wojskowej, o którym mowa w art. 25 ust. 1 ustawy. Z kolei w § 3 ujęto katalog "czynności powierzonych wykraczających poza zwykłe obowiązki służbowe żołnierzy, za które przysługuje dodatkowe wynagrodzenie", a wśród nich w pkt 3: "dyżury bojowe pełnione w ramach systemu obrony powietrznej Rzeczypospolitej Polskiej i NATO, lotnicze dyżury poszukiwawczo-ratownicze pełnione w ramach służby poszukiwania i ratownictwa lotniczego oraz w ramach współdziałania jednostek organizacyjnych Sił Zbrojnych Rzeczypospolitej Polskiej z Morską Służbą Poszukiwania i Ratownictwa". W § 4 ust. 1 rozporządzenia zaznaczono, że uprawnionym do powierzania czynności oraz do określania wysokości dodatkowego wynagrodzenia w przypadkach, o których mowa w § 3, jest dowódca jednostki wojskowej, o którym mowa w art. 104 ustawy, zwany dalej "dowódcą".

Odpowiednikiem art. 88 ustawy o służbie wojskowej żołnierzy zawodowych na gruncie ustawy o obronie Ojczyzny jest art. 447 ustawy o obronie Ojczyzny, który stanowi, że żołnierzowi zawodowemu, któremu przez okres co najmniej 1 miesiąca dodatkowo powierzono czasowe pełnienie obowiązków służbowych w trybie określonym w art. 208 przysługuje dodatkowe wynagrodzenie (ust. 1). Żołnierz zawodowy otrzymuje dodatkowe wynagrodzenie również za wykonywanie czynności powierzonych, które wykraczają poza zadania wynikające z zajmowanego przez niego stanowiska służbowego (ust. 2).

Ponadto wskazać należy, iż art. 447 ust. 3 ustawy o obronie Ojczyny, zawarto identyczną delegację jak we wskazanym wyżej art. 88 ust. 3 ustawy o służbie wojskowej żołnierzy zawodowych.

Na tej podstawie zostało wydane wspomniane już rozporządzenie Ministra Obrony Narodowej z dnia 5 grudnia 2023 r. w sprawie dodatkowego wynagrodzenia żołnierzy zawodowych.

Co istotne zgodnie z § 1 rozporządzenie Ministra Obrony Narodowej z dnia 5 grudnia 2023 r. rozporządzenie określa wysokość oraz warunki i tryb wypłacania żołnierzom zawodowym dodatkowego wynagrodzenia za czasowe pełnienie obowiązków służbowych oraz za wykonywanie czynności powierzonych wykraczających poza zadania wynikające z zajmowanych przez żołnierzy stanowisk służbowych, a także stawki oraz terminy jego wypłacania.

Natomiast w myśl § 3 pkt omawianego rozporządzenia do czynności powierzonych wykraczających poza zwykłe obowiązki służbowe żołnierza zawodowego, za które przysługuje dodatkowe wynagrodzenie, zwanych dalej "czynnościami", zalicza się pełnienie dyżurów bojowych w ramach systemu obrony powietrznej Rzeczypospolitej Polskiej i Organizacji Traktatu Północnoatlantyckiego, lotnicze dyżury poszukiwawczo-ratownicze pełnione w ramach służby poszukiwania i ratownictwa lotniczego oraz w ramach współdziałania jednostek organizacyjnych Sił Zbrojnych Rzeczypospolitej Polskiej z Morską Służbą Poszukiwania i Ratownictwa.

Porównanie zapisów mających zastosowanie w sprawie przepisów obu rozporządzeń prowadzą do wniosku, iż mają one identyczną treść.

Warto również odnotować, iż art. 208 ust. 1 ustawy o obronie Ojczyzny stanowi, że dowódca jednostki wojskowej, w której żołnierz zawodowy jest wyznaczony na stanowisko służbowe, może dodatkowo powierzyć żołnierzowi czasowe pełnienie obowiązków służbowych w tej jednostce na stanowisku nieobsadzonym lub obsadzonym, na którym wyznaczony żołnierz czasowo nie wykonuje zadań oraz żołnierzy zawodowych w czasie oddelegowania.

Mając na uwadze powyższe regulacje Sąd podziela stanowisko organów, że już z treści przepisu art. 73 ust. 1 pkt 7 ustawy o służbie wojskowej żołnierzy zawodowych jak i art. 432 ust. 1 pkt 7 ustawo o obronie Ojczyzny jednoznacznie wynika, iż żołnierzowi można powierzyć czasowe wykonywanie obowiązków, które wykraczają poza zadania wynikające z zajmowanego przez niego stanowiska służbowego. Oznacza to, że powierzone obowiązki są to obowiązki dodatkowe i żołnierz zawodowy wykonuje je dodatkowo, poza zajmowane stanowisko służbowe, a zatem nie zostaje zwolniony z realizacji zadań wynikających z zajmowanego stanowiska.

Dodatkowe wynagrodzenie przysługuje, zatem za dodatkowo powierzone czasowe pełnienie obowiązków służbowych i za wykonywanie czynności powierzonych wykraczających poza zadania wynikające z zajmowanego stanowiska służbowego.

W ocenie Sądu zakres delegacji ustawowej określają przepisy art. 73 ust. 1 pkt 7 oraz art. 88 ust. 1, 2 i 3 ustawy o służbie wojskowej żołnierzy zawodowych (odpowienie ww. przytoczone przepisu ustawy o obronie Ojczyzny). Delegacja ustawowa odnosi się zatem do czynności powierzonych wykraczających poza zadania wynikające z zajmowanych przez żołnierzy stanowisk służbowych, które uprawniają do dodatkowego wynagrodzenia uwzględniając charakter i zakres wykonywanych czynności, pracochłonność i stopień wykorzystania czasu pozasłużbowego niezbędnego przy ich wykonywaniu, a także kwalifikacje i doświadczenie żołnierza zawodowego niezbędne przy wykonywaniu tych czynności. Przy czym, nie ulega wątpliwości, że treść rozporządzenia winna być zgodna i zawierać się w delegacji ustawowej oraz powinna być odczytywana zgodnie z dyspozycją ustawy.

Tymczasem, z treści skargi wynika, że Skarżący dokonuje rozszerzającej wykładni przepisów ustawy i wydanych na ich podstawie przepisów wykonawczych.

Z brzmienia § 3 pkt 3 obu rozporządzeń Ministra Obrony wywodzi, bowiem prawo do dodatkowego wynagrodzenia z samego faktu pełnienia lotniczych dyżurów poszukiwawczo-ratunkowych pełnionych w ramach służby poszukiwania i ratownictwa lotniczego. Pomija jednak części normy odnoszącej się do powierzenia czasowego pełnienia dodatkowych obowiązków oraz wykonywania czynności powierzonych, które wykraczają poza zadania wynikające z zajmowanego przez żołnierza stanowiska służbowego.

Sąd nie podziela stanowiska Skarżącego.

Zgodnie z przywołanym już brzmieniem § 3 pkt 3 rozporządzenia Ministra Obrony Narodowej z dnia 6 kwietnia 2021 r. oraz identycznego przepisu rozporządzenie Ministra Obrony Narodowej z dnia 5 grudnia 2023 r. wynika jednoznacznie, że do czynności wkraczających poza zwykłe obowiązki służbowe żołnierzy, za które przysługuje dodatkowe wynagrodzenie, zalicza się dyżury bojowe pełnione w ramach systemu obrony powietrznej Rzeczypospolitej Polskiej i NATO, lotnicze dyżury poszukiwawczo-ratownicze pełnione w ramach służby poszukiwania i ratownictwa lotniczego oraz w ramach współdziałania jednostek organizacyjnych Sił Zbrojnych Rzeczypospolitej Polskiej z Morską Służbą Poszukiwania i Ratownictwa - ale tylko takie, które nie wynikają z głównych zadań jednostki określonych w Etacie Jednostki.

W ocenie Sadu to, że w treści przepisu ustawodawca wskazał lotnicze dyżury poszukiwawczo-ratownicze pełnione w ramach służby poszukiwania i ratownictwa lotniczego nie przesądza, że Skarżący winien otrzymać dodatkowe wynagrodzenie, albowiem nie spełnił podstawowego wymogu, a mianowicie brak jest dodatkowej czynności powierzonej. Zarzuty skargi w powyższym zakresie okazały się zatem niezasadne.

Skarżący nie ma racji powołując się na § 21 ust. 3 rozporządzenia (str. 13 skargi). W jego przypadku zabrakło bowiem "powierzenia czynności" jako czynności dodatkowych, co jak już wskazano w niniejszej sprawie jest kluczowe, aby odróżnić obowiązki podstawowe od obowiązków dodatkowych (wykraczających poza podstawowe zadania służbowe Skarżącego).

Wskazać również należy, że uzasadnienie do projektu Rozporządzenia zmieniającego Rozporządzenie z dnia 7 kwietnia 2004 r. w sprawie wypłacania żołnierzom zawodowym dodatkowego wynagrodzenia nie ma znaczenia dla rozpoznania niniejszej sprawy. Zdaniem Sądu, wykładania mających w sprawie zastosowanie przepisów ustawy o służbie wojskowej żołnierzy zawodowych, ustawy o obronie Ojczyzny i wydanych na ich podstawie przepisów wykonawczych jest jasna, o czym mowa była powyżej. Skoro prawodawca dostrzegał potrzebę zmiany regulacji, a tego nie uczynił przyjmując rozporządzenie w identycznym jak poprzednio brzmieniu, to z powyższego faktu nie można dokonywać nadinterpretacji przepisów mających zastosowanie w sprawie.

W tym miejscu podkreślić należy, iż taką wykładnię przytoczonych przepisów podzielił Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z dnia 7 lipca 2026 r., sygn. akt III OSK 1294/25 zapadłym w tożsamym stanie prawnym i zbliżonym stanie faktycznym dotyczącym żołnierza [...] Grupy.

We wskazanym wyroku Naczelny Sąd Administracyjny podniósł, iż "punktem wyjścia do dalszych rozważań powinien być jednak przepis art. 73 ust. 1 ustawy o służbie wojskowej żołnierzy zawodowych i odpowiednio przepis art. 432 ust. 1 ustawy o obronie Ojczyzny z ujętą w nich kategorią "innych (niż uposażenie – przyp. Sądu) należności pieniężnych", obejmującą m.in. dodatkowe wynagrodzenie (pkt 7), które przysługuje po pierwsze "za dodatkowo powierzone czasowe pełnienie obowiązków służbowych" i, po drugie, "za wykonywanie czynności powierzonych wykraczających poza zadania wynikające z zajmowanego stanowiska służbowego". Użyte w tych przepisach sformułowania: "dodatkowo powierzone", wykonywanie czynności powierzonych "wykraczających poza zadania wynikające z zajmowanego stanowiska służbowego" wskazują wyraźnie, że nie chodzi tu o czynności wykonywane w ramach służby, za które żołnierz otrzymuje uposażenie."

Naczelny Sąd Administracyjny zaznaczył, iż przekonanie to wzmacnia treść art. 88 ust. 1 ustawy o służbie wojskowej żołnierzy zawodowych (art. 447 ustawy o obronie Ojczyzny), gdzie mowa o "dodatkowym wynagrodzeniu" za pełnienie powierzonych czasowo obowiązków służbowych w trybie art. 25 ustawy (odpowiednio art. 208 ustawy o obronie Ojczyzny), a także treść art. 88 ust. 2 ustawy o służbie wojskowej żołnierzy zawodowych (art. 447 ust. 2 ustawy o obronie Ojczyzny), w których przewidziano "dodatkowe wynagrodzenie" również za czynności powierzone, które "wykraczają poza zadania wynikające z zajmowanego stanowiska służbowego". Z treści art. 88 ust. 2 ustawy o służbie wojskowej żołnierzy zawodowych i art. 447 ust. 2 ustawy o obronie Ojczyzny wynika jednoznacznie, że przesłankami przyznania żołnierzowi zawodowemu dodatkowego wynagrodzenia jest powierzenie wykonywania dodatkowych czynności (1), które to czynności muszą wykraczać poza zadania wynikające z zajmowanego stanowiska służbowego (2).

Element "wykraczania" poza zadania wynikające z zajmowanego stanowiska służbowego został wyeksponowany w sformułowaniu delegacji zawartej w art. 88 ust. 3 ustawy o służbie wojskowej żołnierzy zawodowych (art. 447 ust. 3 ustawy o obronie Ojczyzny), w której zaznaczono, że Minister Obrony Narodowej, określając w drodze rozporządzenia wysokość oraz szczegółowe warunki i tryb wypłacania żołnierzom zawodowym dodatkowego wynagrodzenia, o którym mowa w ust. 1 i 2, ma obowiązek uwzględnić "czynności powierzone" "wykraczające poza zadania wynikające z zajmowanych przez żołnierzy stanowisk służbowych", które uprawniają do dodatkowego wynagrodzenia. Żadnych w tym względzie wątpliwości nie pozostawia ostatnie zdanie art. 88 ust. 3 ustawy z 2003 r. (art. 447 ust. 3 ustawy z 2022 r.), gdzie wskazano, że określając wysokość dodatkowego wynagrodzenia, rozporządzenie powinno uwzględniać charakter i zakres wykonywanych czynności, pracochłonność i stopień wykorzystania "czasu pozasłużbowego" niezbędnego przy ich wykonywaniu."

Podsumowując powyższe Naczelny Sąd Administracyjny stanął na stanowisku, iż przepis rangi ustawowej ustanowił zatem podstawową zasadę - za wykonywanie czynności powierzonych, które wykraczają poza zadania wynikające z zajmowanego stanowiska służbowego żołnierz zawodowy otrzymuje dodatkowe wynagrodzenie. Charakterystyczny dla przepisów ustawowych poziom ogólności omawianej regulacji prawnej doznał uszczegółowienia w postaci aktu wykonawczego Ministra Obrony Narodowej, zgodnie ze wskazaną powyżej delegacją ustawową.

Naczelny Sąd Administracyjny podkreślił, iż materialnoprawne podstawy przyznania uprawnienia do dodatkowego wynagrodzenia z tytułu wykonywania czynności powierzonych, które wykraczają poza zadania wynikające z zajmowanego stanowiska służbowego, wynikają jedynie z przywołanych wcześniej przepisów ustawy o służbie wojskowej żołnierzy zawodowych i ustawy o obronie Ojczyzny. Oznacza to, że przepisy ustawowe nie mogą być w żaden sposób modyfikowane rozporządzeniem wykonawczym przedmiotowo dotyczącym kwestii technicznej procedury wypłaty przysługującego z mocy ustawy dodatkowego wynagrodzenia. Jak już wyżej wskazano, przepis art. 88 ust. 3 ustawy z 2003 r. upoważniał jedynie do "określenia wysokości" oraz "szczegółowych warunków i trybu wypłacania" dodatkowego wynagrodzenia przyznanego na mocy poprzedniego ustępu art. 88 cyt. ustawy. Nie budzi zatem wątpliwości, iż niedopuszczalna jest taka wykładnia przepisów aktu wykonawczego, która prowadziłaby do rozszerzenia ustawowo określonego kręgu osób uprawnionych z mocy ustawy do otrzymania dodatkowego wynagrodzenia.

Naczelny Sąd Administracyjny podniósł, iż zarówno wykładnia językowa, systemowa i funkcjonalna, prowadzą do jednego wniosku, a mianowicie, że dodatkowe wynagrodzenie za dyżury bojowe i poszukiwawczo-ratownicze przysługuje wyłącznie wówczas, gdy dyżury te zostały dodatkowo powierzone i jako takie są wykonywane poza zakresem zwykłych obowiązków służbowych wynikających z zajmowanego stanowiska, a nie za samo pełnienie dyżurów jako elementu standardowej służby. Użyte w przepisie § 3 ust. 3 rozporządzenia sformułowanie "w ramach służby poszukiwania i ratownictwa lotniczego", podobnie jak "w ramach systemu obrony powierzanej RP i NATO", czy "w ramach współdziałania jednostek organizacyjnych Sił Zbrojnych Rzeczypospolitej Polskiej z Morska Służbą Poszukiwania i Ratownictwa" odnosić trzeba do przedmiotu dyżuru. Nie ma natomiast żadnych podstaw, by wyciągać z tego wniosek, że dodatkowe wynagrodzenie przysługuje za zwykłe czynności w ramach służby.

Przenosząc powyższe rozważania na grunt niniejszej sprawy zgodzić należy się z organami, że z analizy akt sprawy nie wynika, aby Skarżący spełniał warunki uzasadniające przyznanie i wypłatę mu dodatkowego wynagrodzenia, o których mowa w art. 432 ust. 1 pkt 7 oraz art. 447 ust. 2 i 3 ustawy o obronie Ojczyzny, oraz art. 73 ust. 1 pkt 7 i art. 88 ust. 1 i 2 ustawy o służbie wojskowej żołnierzy zawodowych a także przepisach zawartych w aktach wykonawczych, ponieważ pełnienie przez Skarżącego tzw. dyżurów poszukiwawczo-ratowniczych nie wykraczało poza zadania wynikające z zajmowanego stanowiska służbowego.

Z zebranego w niniejszej sprawie materiału dowodowego wynika, że dyżury lotnicze poszukiwawczo-ratunkowe pełnione przez Skarżącego były dyżurami pełnionymi w ramach stanowiska służbowego Technik Śmigłowca, Klucza Lotniczego, [...] Grupy, nadto w ramach etatowych czynności służbowych.

Okoliczność ta potwierdza jednoznacznie rozkazy dzienne Dowódcy JW nr [...] wymienione szczegółowo w decyzji nr [...], które ustalały od dnia 4 kwietnia 2022 r. personelowi latającemu wchodzącemu w skład klucza Lotniczego oraz personelowi aeromedycznemu wchodzącemu w skład Zespołu Ratownictwa Medycznego pełniącemu dyżury poszukiwawczo-ratownicze w służbie ASAR rozliczenie czasu służby jako etatowe dyżury.

Z karty opisu stanowiska służbowego jednoznacznie wynika, że "Do zadań technika śmigłowca należy: ppkt. 21 - realizacja wszystkich zadań nałożonych na Klucz Lotniczy w szczególności w zakresie szkolenia lotniczego oraz przedsięwzięć wynikających z gotowości mobilizacyjnej i bojowej (co również określono w Rozkazie Nr [...] Dowódcy [...] Grupy z dnia 06 maja 2022 roku zmieniający Rozkaz Nr [...] Dowódcy [...] Grupy z dnia 2021 roku do działalności [...] Grupy na 2022 rok).

Skarżący pełnił obowiązki na stanowisku służbowym "Technik Śmigłowca". Z karty opisu stanowiska służbowego jednoznacznie wynika, że "Do zadań technika śmigłowca należy: ppkt. 21 - realizacja wszystkich zadań nałożonych na Klucz Lotniczy w szczególności w zakresie szkolenia lotniczego oraz przedsięwzięć wynikających z gotowości mobilizacyjnej i bojowej (co również określono w Rozkazie Nr [...] Dowódcy [...] Grupy z dnia 06 maja 2022 roku zmieniający Rozkaz Nr [...] Dowódcy [...] Grupy).

Warto w tym miejscu wskazać, iż rozkazem dziennym Dowódcy JW[...] nr [...] z dnia 15 kwietnia 2022 roku od dnia 04 kwietnia 2022 roku personelowi latającemu wchodzącemu w skład Klucza Lotniczego, oraz personelowi aeromedycznemu wchodzącemu w skład Zespołu Ratownictwa Medycznego pełniącemu dyżury poszukiwawczo - ratownicze w służbie ASAR ustalono rozliczanie czasu służby jako etatowe dyżury. Rozliczenie czasu pracy jako etatowe dyżury stwierdzone zostało również w rozkazie nr [...] Dowódcy Jednostki Wojskowej [...] z dnia 19 lipca 2022 roku zmieniający Rozkaz nr [...] Dowódcy [...] Grupy z dnia 22 grudnia 2021 roku w sprawie organizacji i funkcjonowania [...] Grupy na 2022 rok", oraz w "Rozkazie Dowódcy [...] Grupy nr [...] w sprawie organizacji i funkcjonowania na 2023 rok z dnia 30 grudnia 2022 roku".

Jak wskazał organ pełnienie całodobowych dyżurów, zawsze odbywało się i nadal się odbywa według grafików ze wskazaniem składu osobowego dyżuru, następnie każdy dyżur był i jest podawany każdorazowo w rozkazach dziennych dowódcy jednostki wojskowej. Zgodnie z tym, skarżący jako " technik śmigłowca, Klucz Lotniczy" był wykazany we wszystkich rozkazach dziennych, które ustalały skład osobowy każdego pełnionego przez niego dyżuru całodobowego.

Mając powyższe na uwadze Sąd podziela stanowisko organów, że pełnienie etatowych całodobowych dyżurów w rozpatrywanym okresie nie wykraczał poza zwykłe obowiązki służbowe żołnierza zawodowego, za które przysługuje dodatkowe wynagrodzenie. Głównym zadaniem personelu latającego [...] Grupy jest pełnienie dyżurów poszukiwawczo-ratowniczych pełnionych w ramach służby poszukiwania i ratownictwa lotniczego oraz w ramach współdziałania jednostek organizacyjnych Sił Zbrojnych Rzeczypospolitej Polskiej z Morską Służbą Poszukiwania i Ratownictwa. W ocenie Sądu rację mają organy, że [...] Grupy jest jednostką przeznaczoną przede wszystkim do pełnienia dyżurów poszukiwawczo-ratowniczych pełnionych w ramach służby poszukiwania i ratownictwa lotniczego.

W Rozkazie nr [...] Dowódcy [...] Grupy na 2022 r. wskazano, że zadaniem grupy jest utrzymywanie siły i środków grupy poszukiwawczo-ratowniczej do pełnienia dyżurów poszukiwawczo-ratowniczych, zgodnie z planem pełnienia dyżurów na 2022 r., pełnienie dyżurów poszukiwawczo-ratownicze zgodnie z "Planem pełnienia dyżurów ratowniczych w służbie poszukiwania i ratownictwa lotniczego (ASAR).

Wobec powyższego nie ulega wątpliwości, iż pełnione przez Skarżącego dyżury nie wykraczały poza zwykłe obowiązki służbowe żołnierza zawodowego [...] Grupy.

W świetle powyższego, w ocenie Sądu, organy w sposób szczegółowy, w oparciu o zgromadzony materiał dowodowy, wyjaśniły, od kiedy, w jakim charakterze i na jakiej podstawie Skarżący pełnił obowiązki w ramach zawodowej służby wojskowej, w tym na jakiej podstawie Skarżący pełnił dyżury poszukiwawczo-ratownicze. Tym samym, nie doszło do naruszenia przepisów postępowania, tj. art. 7 k.p.a., art. 77 k.p.a. art. 80 k.p.a., art. 107 § 1 i § 3 k.p.a. i art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a.

Z powyższych względów zaskarżona decyzja Dowódcy Jednostki Wojskowej nr [...], jak i poprzedzająca ją decyzja odpowiadają prawu.

W tym stanie sprawy, wobec niezaistnienia również naruszenia innych przepisów prawa materialnego oraz przepisów postępowania w sposób mający wpływ na wynik sprawy, skarga okazała się nieuzasadniona.

W tym stanie rzeczy Sąd, na podstawie art. 151 P.p.s.a., skargę oddalił.

Odnośnie wniosku organu o przyznanie kosztów postępowania należy wskazać, że jak wynika z treści art. 199 p.p.s.a. strony ponoszą koszty postępowania związane ze swym udziałem w sprawie. Zgodnie z art. 200 p.p.s.a. zwrot kosztów postępowania przysługuje skarżącemu od organu w przypadku uwzględnienia skargi przez sąd pierwszej instancji. Przepisy ustawy o postępowaniu przed sądami administracyjnymi nie przewidują natomiast zwrotu kosztów postępowania organowi w przypadku oddalenia skargi przez sąd pierwszej instancji.

-----------------------

20