Centralna Baza Orzeczeń Sądów Administracyjnych

Dnia 25 lipca 2024 roku Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi – Wydział III w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Anna Dębowska po rozpoznaniu w dniu 25 lipca 2024 roku na posiedzeniu niejawnym skargi T W na decyzję Łódzkiego Państwowego Wojewódzkiego Inspektora Sanitarnego z dnia 23 października 2023 roku znak: ŁPWIS.NSHŚ.9022.12.2023.AR w przedmiocie odmowy stwierdzenia choroby zawodowej postanawia: odrzucić skargę.

Decyzją z 23 października 2023 r. Łódzki Państwowy Wojewódzki Inspektor Sanitarny utrzymał w mocy decyzję Państwowego Powiatowego Inspektora Sanitarnego w Zgierzu z 16 sierpnia 2023 r. o braku podstaw do stwierdzenia choroby zawodowej przewlekłego obturacyjnego zapalenia oskrzeli, które spowodowało trwałe upośledzenie sprawności wentylacyjnej płuc ze stosunkiem procentowym natężonej objętości wydechowej pierwszosekundowej (FEVI) do pojemności życiowej (VC) wynoszącym 0,7 po leku rozszerzającym oskrzela, wymienionej w pozycji 5 wykazu chorób zawodowych u T.W. Decyzja zawierała pouczenie o możliwości jej zaskarżenia do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi w terminie 30 dni od daty doręczenia.

Przesyłkę, zawierającą decyzję z 23 października 2023 r. organ drugiej instancji, wysłał na adres zamieszkania T.W. Przesyłka nie została podjęta przez skarżącego w terminie, mimo dwukrotnego awizowania przez doręczyciela (25 października i 3 listopada 2023 r.). 13 listopada 2023 r. przesyłka zawierająca decyzję została zwrócona nadawcy z adnotacją "zwrot – nie podjęto w terminie".

8 stycznia 2024 r. T.W. wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi skargę na powyższą decyzję.

Skarżący wniósł także o przywrócenie terminu do wniesienia skargi.

Postanowieniem z 17 maja 2024 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi odrzucił wniosek skarżącego o przywrócenie terminu do wniesienia skargi z uwagi na jego złożenie po upływie siedmiodniowego terminu, o którym stanowi art. 87 § 1 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn.: Dz. U. z 2024 r., poz. 935 ze zm.), powoływanej dalej jako "p.p.s.a".

22 maja 2024 r. doręczono skarżącemu odpis tego postanowienia wraz z uzasadnieniem i pouczeniem o prawie wniesienia zażalenia do Naczelnego Sądu Administracyjnego w terminie 7 dni od dnia jego doręczenia. Skarżący nie wniósł zażalenia na postanowienie o odrzuceniu wniosku o przywrócenie terminu do wniesienia skargi, wobec czego jest ono prawomocne od 30 maja 2024 r.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi zważył, co następuje:

Zgodnie z art. 53 § 1 p.p.s.a. skargę wnosi się w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia skarżącemu rozstrzygnięcia w sprawie albo aktu, o którym mowa w art. 3 § 2 pkt 4a. Natomiast stosownie do art. 58 § 1 pkt 2 p.p.s.a., sąd odrzuca skargę wniesioną po terminie.

W rozpoznawanej sprawie poza sporem jest, że 25 października 2023 r. doręczyciel doręczający zaskarżoną decyzję nie zastał skarżącego w miejscu zamieszkania, gdyż skarżący w tym czasie przebywał na w C. w J. Wobec tego 25 października 2023 r. doręczyciel pozostawił zawiadomienie o pozostawieniu przesyłki w placówce pocztowej. Z adnotacji doręczyciela na przesyłce wynika, że po raz drugi przesyłka była awizowana 3 listopada 2023 r., po czym 13 listopada 2023 r. została zwrócona nadawcy, gdyż skarżący nie odebrał awizowanej przesyłki.

Jak stanowi art. 44 § 1 pkt 1 k.p.a. w razie niemożności doręczenia pisma w sposób wskazany w art. 42 i 43 operator pocztowy w rozumieniu ustawy z dnia 23 listopada 2012 r. – Prawo pocztowe przechowuje pismo przez okres 14 dni w swojej placówce pocztowej – w przypadku doręczenia pisma przez operatora pocztowego. Zawiadomienie o pozostawieniu pisma wraz z informacją o możliwości jego odbioru w terminie siedmiu dni, licząc od dnia pozostawienia zawiadomienia w miejscu określonym w § 1, umieszcza się w oddawczej skrzynce pocztowej lub gdy nie jest możliwe, na drzwiach mieszkania adresata, jego biura lub innego pomieszczenia, w którym adresat wykonuje swoje czynności zawodowe, bądź w widocznym miejscu przy wejściu na posesję adresata (art. 44 § 2 k.p.a.). W przypadku niepodjęcia przesyłki w terminie, o którym mowa § 2, pozostawia się powtórne zawiadomienie o możliwości odbioru przesyłki w terminie nie dłuższym niż czternaście dni od daty pierwszego zawiadomienia (art. 44 § 3 k.p.a.). Zgodnie z art. 44 § 4 k.p.a. doręczenie uważa się za dokonane z upływem ostatniego dnia okresu, o którym mowa w § 1, a pismo pozostawia się w aktach sprawy.

Dokonane w trybie art. 44 § 4 p.p.s.a. doręczenie, stanowi rodzaj fikcji prawnej, która stwarza domniemanie doręczenia pisma i wyznacza początek biegu terminu do podjęcia czynności prawnej.

Wobec spełnienia warunków określonych w art. 44 § 1 pkt 1, § 2-3 k.p.a. przesyłkę, zawierającą zaskarżoną decyzję, stosownie do art. 44 § 4 k.p.a., uznać należało za doręczoną 8 listopada 2023 r.

W tej sytuacji trzydziestodniowy termin do wniesienia skargi, o którym stanowi art. 53 § 1 p.p.s.a., upłynął 8 grudnia 2023 r. (w piątek).

Nie budzi zatem wątpliwości, że skarżący wnosząc skargę dopiero 8 stycznia 2024 r. uchybił terminowi do jej wniesienia. Termin do wniesienia skargi nie został przywrócony, gdyż prawomocnym postanowieniem z 17 maja 2024 r. wniosek skarżącego o przywrócenie terminu do wniesienia skargi został odrzucony z uwagi na jego złożenie po upływie siedmiodniowego terminu, o którym stanowi art. 87 § 1 p.p.s.a.

Stosownie do powołanego wyżej art. 58 § 1 pkt 2 p.p.s.a. uchybienie terminu do wniesienia skargi zobowiązuje sąd do odrzucenia skargi.

Mając powyższe na uwadze sąd, na podstawie art. 58 § 1 pkt 2 oraz § 3 p.p.s.a., orzekł o odrzuceniu skargi.

d.j.